41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 1.16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    25 ส.ค. 62

 “ผมไม่เห็นคุณโทรมา เลยไปตามหาคุณที่ร้าน พนักงานบอกว่าคุณไม่เข้าร้านเพราะไม่สบาย ผมเลยรีบมาหาคุณที่นี่ เคาะประตูเท่าไหร่คุณก็ไม่ยอมมาเปิด ผมร้อนใจเลยบอกให้พนักงานใช้คีย์การ์ดสำรองเปิดประตูเข้ามา คุณคงไม่โกรธที่ผมเข้ามาโดยพลการนะครับ ผมเป็นห่วงคุณมากจริงๆ” 

เมื่อได้ยินที่เขาบอก และเห็นอ่างสแตนเลสพร้อมผ้าขนหนูด้านข้างซึ่งน่าจะผ่านการใช้งานมาแล้วพอสมควร ประกอบกับที่เธอรู้สึกสบายตัวไม่เหนียวเหนอะหนะดังเช่นในตอนแรก ทำให้รู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอจริงดังที่บอก สิ่งที่ตอบแทนเขาได้ในตอนนี้ จึงไม่ใช่คำว่ากล่าว แต่กลับเป็นรอยยิ้มที่เธอตั้งใจมอบให้ แม้จะยังไม่สดชื่นเท่าใดนักก็ตาม

“ฉันไม่โกรธคุณหรอกค่ะ คุณทำไปเพราะเป็นห่วงฉันนี่คะ ถ้าไม่ได้คุณป่านนี้ฉันอาจจะอาการหนักกว่านี้ก็ได้ ฉันควรต้องขอบคุณคุณมากกว่าถึงจะถูก”

“แล้วตอนนี้คุณเป็นยังไงบ้างครับ ดีขึ้นบ้างรึยัง หิวรึเปล่า ผมให้ลูกน้องไปตามคุณหมอมาแล้ว อีกเดี๋ยวคงจะถึงรอคุณหมอจัดยาให้แล้ว ผมจะสั่งอาหารให้คุณได้ทานนะครับ” 

“ขอบคุณมากนะคะ ไม่น่าต้องรบกวนคุณเลยค่ะ งานคุณคงจะยุ่งมากใช่มั้ยคะ” เธอมองเขาอย่างซาบซึ้งใจ

“ไม่รบกวนเลยครับ ในวันที่ผมเดือดร้อนคุณยังดูแลผมอย่างเต็มที่ทั้งที่เราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ ในวันนี้คุณเป็นคนพิเศษของผมแล้ว ถึงผมจะเป็นแค่คนแปลกหน้าสำหรับคุณก็ตาม ผมก็จะดูแลคุณให้ดีที่สุด ห้ามเกรงใจเพราะผมไม่อยากให้คุณทำแบบนั้น” 

คำพูดที่มุ่งมั่นจริงจังและมือหนาที่กุมมือบางเอาไว้อย่างอ่อนโยน ทำให้หัวใจของเธออ่อนยวบได้อย่างไม่น่าเชื่อ ในวันที่เธอต้องอยู่ไกลบ้าน ไม่มีคนคอยดูแลประคบประหงมเอาใจดังเช่นแต่ก่อน แต่กลับมีเขาคนนี้อยู่เคียงข้างไม่ห่าง มันทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นได้อย่างมากมายจริงๆ

“ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมาก” เธอยิ้มออกมาโดยไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ 

“นางฟ้าของผม อย่าไห้สิครับ ผมชอบเห็นคุณยิ้มมากกว่ามีน้ำตานะ การที่ผมได้มีโอกาสดูแลคุณอยู่ข้างๆ แบบนี้ มันคือเรื่องที่ดีที่สุดในชีวิตผมเลยรู้รึเปล่า” 

เขาเอื้อมมือหนาไปไล้เอาหยาดน้ำตาออกจากใบหน้างามนั้นด้วยความนุ่มนวล ในใจอยากจะจูบซับปลอบโยนเธอด้วยซ้ำ แต่คงไม่เหมาะสมนักและเกรงเธอจะตีความหวังดีของเขาเป็นอย่างอื่นไปเสียก่อน จึงได้แต่หักห้ามใจเอาไว้ ทั้งที่การได้อยู่ใกล้ชิดกันเช่นนี้ มันทำให้ใจชายหวั่นไหวได้อย่างง่ายดาย

“คุณทำให้ฉันคิดถึงพี่ชายค่ะ เวลาที่ฉันป่วย พี่ไรอันก็จะคอยอยู่ข้างๆ แบบนี้เหมือนกัน” เธอยิ้มออกมาได้ในที่สุด

“งั้นขอให้ผมเป็นพี่ชายของคุณด้วยนะครับ ผมจะเป็นทุกอย่างที่คุณอยากให้ผมเป็น ขอแค่ให้ผมได้อยู่ดูแลคุณก็พอ” 

“คุณชาร์ลี...” 

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

“ขออนุญาตครับนาย คุณหมอมาถึงแล้วครับ” ลูกน้องของเขาเคาะประตูเรียกอยู่ด้านนอก

“ให้หมอตรวจอาการก่อนนะครับ ผมจะไปสั่งอาหารให้คุณระหว่างนี้” เขาก้มลงจูบที่หลังมือบาง ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูห้องนอนและปล่อยให้คุณหมอประจำตระกูลได้ก้าวเข้ามา

“ฝากดูแลเธอด้วยนะครับอาหมอ” 

“ได้ครับคุณชาร์ลี ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” นายแพทย์วัยกลางคนยิ้มให้กับทายาทมาเฟียหนุ่มแล้วจึงเดินเข้ามาตรวจอาการคนไข้วีไอพี


เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ คุณหมอตรวจอาการเธอเรียบร้อยพบว่าเป็นไข้หวัดและสั่งยาให้เธอทานแล้ว ท่านจึงได้ขอตัวกลับไปทำงานต่อ มาเฟียหนุ่มจึงได้กลับเข้าไปในห้องนอนของเธอ พร้อมกับข้าวต้มหมูชามใหญ่

“ทานข้าวต้มก่อนนะครับ ตอนเด็กๆ เวลาที่ผมป่วยคุณแม่จะชอบทำข้าวต้มแบบนี้ให้ทาน คิดว่าคุณแม่คุณก็คงจะเหมือนกัน ผมสั่งให้พ่อครัวจากครัวไทยของเราทำพิเศษ คุณลองชิมดูนะว่ารสชาติถูกปากรึเปล่า” เขาบอกพร้อมกับเริ่มตักข้าวต้มคำเล็กๆ เพื่อป้อนเธอ

“ขอบคุณค่ะ เอ่อ...ให้ฉันทานเองดีกว่านะคะ” ก็นอกจากคนในครอบครัวแล้ว ไม่เคยมีใครมาป้อนข้าวป้อนน้ำให้เธอแบบนี้มาก่อนเลยนี่นา เธอก็ต้องรู้สึกเขินเป็นธรรมดา

“คุณป่วยอยู่นะครับ เรี่ยวแรงก็ยังไม่มีเลย ให้ผมป้อนดีกว่า ถึงผมจะป้อนไม่เก่งเท่าไหร่เพราะไม่เคยป้อนใครมาก่อน แต่ก็จะไม่ทำหกเลอะเทอะใส่เสื้อผ้าของคุณแน่นอนครับ นะ...ให้ผมป้อนนะครับ” 






+++++++++++อร๊ายยยยยยยยยยยยยย เจอคนเฝ้าไข้อ้อนเก่งแบบนี้ น้องเรนนี่จะใจอ่อนได้ยังน้าาาาา อิอิ+++++++++++++++


ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

24 ความคิดเห็น