41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 1.15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,699
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    25 ส.ค. 62


คฤหาสน์แฮริสัน

“กลับมาซะดึกเลยนะคะพี่ชาย เอ...ดูท่าทางจะมีความสุขมากซะด้วยสิคะ แล้วนั่นอะไรคะดูคุ้นๆ นี่มัน...กล่องขนมร้านนั้นนี่คะ” 

ชลธิชาเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จได้ไม่นานหลังจากนั่งเคลียร์งานของตัวเองอยู่พักใหญ่ เธอรีบเอ่ยถามพี่ชายสุดหล่อขณะที่เดินลงบันไดมาชั้นล่างเพื่อหาอะไรดื่มก่อนนอน

“เห็นแล้วยังจะถามทำไมกันล่ะ” เขาตอบพร้อมกับเดินผ่านเธอไป

“เดี๋ยวสิคะ พี่ชายซื้อขนมมาให้น้องเหรอคะ แล้วไปซื้อตอนไหน จำได้ว่าเมื่อเช้าพี่รีบกลับจนไม่ได้เข้าไปในร้านเลยนี่นา” เธอรีบเข้ามายืนขวางคนเป็นพี่เอาไว้

“ใครบอกว่าพี่ซื้อมาให้เรากันล่ะ แล้วพี่จะไปซื้อตอนไหนก็ไม่จำเป็นต้องรายงานเราซะหน่อย หลีกไปเร็วเข้าพี่จะไปอาบน้ำนอนแล้ว พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้าอีก” เขาทำเสียงดุและไม่ยอมตอบคำถามของเธอ

“เดี๋ยวนี้มีความลับกับน้องเหรอคะ เชอะ ไม่ถามแล้วก็ได้ค่ะ พรุ่งนี้น้องจะบินไปที่เวียนนาหนึ่งสัปดาห์นะคะ กลับเสาร์หน้าเย็นๆ ฝากพี่ชายดูแลงานที่โรงแรมกับห้างแทนหน่อยก็แล้วกันค่ะ” เธอนึกหมั่นไส้คนเป็นพี่อยู่ไม่น้อย แต่ก็รู้ดีว่าเรื่องใดที่เขาไม่ต้องการตอบ เธอก็ไม่จำเป็นต้องถามอีก

“อืม” 

เขาตอบสั้นๆ แล้วจึงก้าวขึ้นไปด้านบนอย่างอารมณ์ดี ทิ้งความสงสัยเอาไว้มากมายให้คนข้างหลัง และเธอก็จะต้องสืบจนรู้ให้ได้ ว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่ชายที่ไม่ชอบทานของหวาน กลับหิ้วกล่องขนมร้านโปรดของเธอกลับเข้ามาในบ้านแถมยังดูหวงกล่องใบนั้นมากเสียด้วย

ภายในห้องนอนของมาเฟียหนุ่ม หลังจากที่เขาอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนและก้าวขึ้นมาบนเตียงเรียบร้อย เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูที่หน้าจออย่างมีความหวัง แต่ก็ไม่ปรากฎว่ามีเบอร์ใดโทรเข้ามาเลยแม้แต่สายเดียว 

“หรือว่าจะหลับไปแล้ว เฮ้อ...คุณไม่รู้บ้างหรือไงว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหนน่ะเรนนี่ อย่าใจร้ายกับผมแบบนี้ได้รึเปล่า” 

เขาโอดครวญกับเครื่องมือสื่อสารราคาแพง แล้วก็ได้แต่นอนกระสับกระส่ายอยู่อย่างนั้นตลอดทั้งคืน แต่ก็ไร้วี่แววว่าอีกฝ่ายจะติดต่อมา


วันต่อมา

หลังจากที่เคลียร์งานของตัวเองเรียบร้อย มาเฟียหนุ่มก็รีบเดินทางต่อไปยังห้างสรรพสินค้าของน้องสาวทันที โดยนำข้ออ้างในการฝากฝังงานของเธอมาบังหน้า เพื่อที่จะได้มาเดินตรวจตราบริเวณร้านค้าต่างๆ ดังเช่นในตอนนี้

ที่หน้าร้านขนมหวานของเธอคนนั้น ยังคงเต็มไปด้วยลูกค้าที่ต่อคิวรอซื้อขนมไม่ต่างจากเมื่อวานนี้ แต่ทว่า...หลังจากที่ยืนสังเกตการณ์อยู่นาน เขาก็ยังไม่เห็นเชฟหน้าหวานออกมาต้อนรับลูกค้าดังเช่นวันวาน จึงอดใจไม่ไหวจนต้องส่งลูกน้องให้เข้าไปสอบถามพนักงานของร้าน และคำตอบที่ได้รับก็ทำให้เขาร้อนใจเป็นอย่างมาก

“พนักงานบอกว่าหัวหน้าเชฟไม่สบายครับ เธอโทรมาแจ้งว่าจะไม่เข้ามาที่ร้านในวันนี้ครับนาย”

“เรนนี่...รีบพาฉันไปที่โรงแรมของเราเร็วเข้า!” เขาสั่งพร้อมกับรีบสาวเท้าออกไปด้วยความเร็ว

“ครับนาย”


แฮริส เดอ โฮเทล

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคาะประตูที่หน้าห้องดังติดต่อกันอยู่เนิ่นนาน แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าเจ้าของห้องจะออกมาเปิดรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ในฐานะเจ้าของโรงแรมและคนที่ห่วงใยเธอมากกว่าสิ่งใด เขาจึงได้สั่งให้พนักงานใช้คีย์การ์ดสำรองเปิดเข้าไปในห้องนั้น หลังจากนั้นจึงได้บอกบอดี้การ์ดให้เฝ้าอยู่หน้าห้องห้ามใครเข้าไปรบกวนเขาและเธอเป็นอันขาด ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปด้านในเพียงลำพัง

“เรนนี่! คุณอยู่ไหนน่ะ ในห้องนอนรึเปล่า ผมขออนุญาตเข้าไปนะครับ” เมื่อใช้สายตากวาดมองไปรอบบริเวณห้องพักสุดหรูแล้วยังไร้เงาเจ้าของห้อง เขาจึงตะโกนเรียกและมุ่งหน้าไปที่ประตูห้องนอนซึ่งมันไม่ได้ปิดสนิทนั้น

และเพราะไม่มีเสียงใดๆ ตอบรับหรือปฏิเสธกลับมา เขาจึงได้ถือวิสาสะ ค่อยๆ ผลักประตูห้องนอนของเธอเข้าไปอย่างช้าๆ และสิ่งแรกที่เห็นก็ทำให้หัวใจของเขาสะท้านไหวด้วยความกังวลใจอย่างที่สุด

“เรนนี่...” เขารีบเข้าไปนั่งอยู่บนเตียงข้างกายคนที่นอนซมอยู่พร้อมกับใบหน้าซีดเซียวที่ชื้นเหงื่อ คาดว่าเมื่อคืนนี้พวกเขาอาจจะคุยกันดึกเกินไป และอากาศที่ค่อนข้างหนาวเย็นยามดึก อาจจะทำให้คนต่างถิ่นเช่นเธอล้มป่วยเอาได้ง่ายๆ แบบนี้

“คุณเป็นยังไงบ้าง ได้ยินผมรึเปล่าเรนนี่” เขาใช้ฝ่ามือแตะไปที่หน้าผาก ลำคอ และแขนเรียวเล็กนั้นเพื่อวัดความร้อนอย่างคร่าวๆ จึงได้พบว่าร่างเล็กที่ยังนอนนิ่งร้อนผ่าวจนน่าตกใจ

มาเฟียหนุ่มไม่รอช้า เขารีบลุกจากเตียงแล้วก้าวออกไปด้านนอก เพื่อสั่งให้ลูกน้องไปรับตัวคุณหมอประจำตระกูลให้เข้ามาดูแลเธออย่างเร่งด่วน ในขณะที่เขากลับเข้ามาในห้อง เพื่อทำการเช็ดตัวให้กับเธอไปพลางๆ เพื่อลดอาการไข้

ผ้าขนหนูผืนหนา ซับเอาเหงื่อและความร้อนออกไปจากกายสาวหลายต่อหลายครั้ง จนกระทั่งเธอเริ่มมีสติและลืมตาขึ้นมองเขาอย่างอ่อนแรง

“คุณ...” เสียงเล็กที่เคยสดใส บัดนี้แหบพร่าจนน่าใจหาย เขากุมมือบางเอาไว้ แล้วทอดสายตามองไปยังใบหน้าซีดเซียวของเธออย่างอ่อนโยน

“ขอบคุณพระเจ้าที่คุณฟื้นขึ้นมาจนได้ ป่วยหนักขนาดนี้ทำไมไม่โทรหาผมล่ะครับ ผมจะได้รีบพาหมอมาตรวจอาการของคุณ”

“ฉัน...ปวดหัวค่ะ พอโทรบอกเด็กที่ร้านแล้วก็หลับไปตอนไหนไม่รู้ แล้วนี่คุณ...มาได้ยังไงคะ” เธอพยายามดันตัวเองให้ขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงโดยมีเขาคอยประคองอยู่ไม่ห่าง



+++++++++++++++น้องป่วยแบบนี้ เห็นทีพี่ชาร์ลีคงได้เปิดห้องข้างๆ มาเฝ้าไข้น้องแล้วมั้งคะเนี่ย อิอิ+++++++++++++++


ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

24 ความคิดเห็น