41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 12 : ตอนที่ 1.10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,911
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 ส.ค. 62

    เมื่อเห็นแบบนั้น เขาจึงขยับเข้าไปหาแล้วยื่นหน้าไปใกล้ใบหน้างามมากขึ้น

“ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเราสองคนถึงได้มาพบกันในสถานการณ์แบบนี้ แต่ผมเชื่อว่ามันไม่ใช่เพราะความบังเอิญอย่างแน่นอน เรนนี่...” แล้วริมฝีปากของเขาก็ทาบทับลงบนริมฝีปากอวบอิ่มที่ตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่างแต่เธอก็ไม่ได้รับโอกาสนั้น

เขาจูบเธอเพียงแผ่วเบาแต่มันกลับทำให้เธอตัวสั่นจนรับรู้ได้ จึงต้องยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระในที่สุด

“คุณ...ทำไม...” 

เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นเสียก่อน และเมื่อเห็นเบอร์ที่โทรเข้ามาเธอก็ต้องรีบกดรับสายในทันที

(“ค่ะพี่ไรอัน หนู...มาหาอะไรทานนอกบ้านน่ะค่ะ อีกเดี๋ยวก็จะกลับแล้วค่ะ อะไรนะคะ! พี่อยู่ที่สนามบินแล้วกำลังจะมาที่บ้าน! เอ่อ...เปล่าค่ะ หนูไม่ได้ตกใจอะไรซะหน่อย คิดถึงสิคะ คิดถึงที่สุดเลย งั้นอีกชั่วโมงเจอกันนะคะ พอดี...หนูทานร้านไกลจากที่บ้านค่ะ คงต้องใช้เวลาขับรถสักพัก ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ บายค่ะ”) 

เธอกดวางสายแล้วเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง เหตุการณ์เมื่อครู่คงทำให้เธอตกใจอยู่ไม่น้อย แต่ที่แน่ๆ การที่เห็นเธอบอกคิดถึงผู้ชายคนนั้น คนที่ชื่อ ‘ไรอัน’ มันก็ทำให้หัวใจที่เคยเต้นแรงก่อนหน้านี้แทบหยุดเต้นไปแล้วตอนนี้

“ฉัน...ฉันคงต้องไปแล้วค่ะ”

“หมดเวลาของซินเดอเรลล่าเร็วกว่าที่ผมคิดเอาไว้อีกนะครับ” เขายิ้มให้เธออย่างฝืนๆ

“คือว่า...”

“เรื่องจูบนั่น...” เขาอยากจะขอโทษที่ล่วงเกินคนมีเจ้าของ แต่เธอก็รีบพูดขัดขึ้นมาเสียก่อน

“ช่างมันเถอะค่ะ คุณรับเงินนี่ไว้นะคะ เผื่อว่าต้องนั่งแท็กซี่ไปไหน ฉันคงไปส่งคุณไม่ได้แล้ว โชคดีนะคะ หวังว่าคุณจะปลอดภัยหลังจากนี้ ลาก่อนค่ะ” 

เธอหยิบเงินในกระเป๋าสะพายแล้วยัดใส่มือเขาจำนวนหนึ่ง ก่อนจะก้าวออกไปจากห้องนั้นอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เขาได้แต่จมกับความรู้สึกผิดบาปที่ไปแตะต้องผู้หญิงของคนอื่นตามลำพัง

“ตอนนี้...หัวใจของคุณ...มีให้ใครอยู่รึเปล่านะ...เรนนี่” เขาเอื้อมมือไปแตะที่กล่องขนมแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่คิดเลยว่าชีวิตของเขาจะต้องมาว้าวุ่นใจกับเรื่องพวกนี้เข้าจนได้ แต่ในเมื่อยังไม่ได้ถามในสิ่งที่คาใจ เขาก็จะไม่ละทิ้งความพยายาม ตอนนี้คงได้แต่ภาวนา ขอให้คำตอบที่เธอให้มันใช่สิ่งที่เขาต้องการ

หลายชั่วโมงผ่านไป ใกล้จะได้เวลาที่ห้างสรรพสินค้าจะปิดทำการสำหรับวันนี้แล้ว แต่ที่หน้าร้านขนมหวานรสเลิศยังมีผู้คนต่อคิวซื้อไม่ขาดสาย จวบจนเมื่อลูกค้าคนสุดท้ายก้าวออกไปจากร้านในเวลาที่ห้างปิดทำการ ความโกลาหลทั้งหมดจึงได้สิ้นสุดลงเสียที

“วันนี้ขอบคุณมากนะคะ คงจะเหนื่อยกันมากเลย เดี๋ยวเก็บร้านเสร็จแล้วก็รีบกลับกันได้เลยนะคะ แล้วพรุ่งนี้ฉันจะเลี้ยงมื้อเที่ยงให้ทุกคนเองค่ะ” เชฟสาวบอกพร้อมกับยิ้มให้พนักงาน

“คุณเรนนี่ก็เหนื่อยมากนะคะ ต้องทำขนมทั้งวันแถมยังต้องไปคุยกับลูกค้าอีก รีบกลับเถอะค่ะดึกแล้วจะอันตราย พวกเราพักอยู่แถวนี้เองค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ” พนักงานของร้านบอกเพราะเห็นว่าเชฟใหญ่เองก็แทบไม่ได้หยุดพักเช่นกัน

“ก็ดีเหมือนกันค่ะ ถ้าอย่างนั้นฝากปิดร้านด้วยนะคะ ฉันเพิ่งมาพักที่นี่ได้ไม่กี่วัน ยังสับสนเรื่องเส้นทางอยู่เลยค่ะ” เพราะเธอบอกพี่ชายว่าไม่ต้องส่งคนขับรถมาให้ ขอแค่รถหนึ่งคันก็พอซึ่งกว่าเขาจะยอมก็ต้องอ้อนกันอยู่พักใหญ่ 

“เชิญตามสบายนะคะคุณเรนนี่” พนักงานทุกคนก้มศีรษะให้กับเชฟใหญ่ของร้านอย่างให้เกียรติ หยาดพิรุณจึงได้เข้าไปเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นเสื้อเชิ๊ตสีขาวและกางเกงยีนพอดีตัว ก่อนจะก้าวออกไป และมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถด้านหลัง

และเมื่อร่างเล็กเดินออกมาจากตัวห้างได้ไม่กี่ก้าว เธอก็พบกับเขาอีกครั้ง

“อ้าวคุณ...ทำงานที่นี่เหมือนกันเหรอคะ” เพราะคิดว่าห้างสรรพสินค้าปิดไปได้เกินกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว ลูกค้าทั่วไปไม่น่าจะมาเดินเล่นแถวลานจอดรถในโซนของพนักงานเช่นนี้ เธอจึงคาดเดาว่าเขาอาจจะทำงานที่นี่ แม้ว่าเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่จะเป็นแบรนด์หรูแบบเดียวกับที่พี่ชายของเธอใช้อยู่ประจำก็ตาม แต่เขาอาจจะทำงานในฝ่ายบริหารของที่นี่ก็เป็นได้ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เจอกับเขาที่ฝรั่งเศสในสภาพนั้น

“เปล่าหรอกครับ ผมตั้งใจมารอคุณน่ะ” เขาบอกตามตรง เพราะไม่ชอบการอ้อมค้อมอยู่แล้ว



+++++++++++++เอาล่ะสิ พี่ชาร์ลีจะรุกแล้วนะคะ ติดตามต่อได้ในวันพรุ่งนี้จ้าาาาาา++++++++++++


สำหรับคนที่อ่านแล้วถูกใจก็ช่วยกดไลค์หรือคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันด้วยน้าาาาา ไรท์จะได้มีแรงอัพหลายๆ ตอนจ้า อิอิ



ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

24 ความคิดเห็น