41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 1.9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    22 ส.ค. 62

 “ฉันสั่งอาหารให้แล้วนะคะ อีกเดี๋ยวก็คงมาส่ง คุณอยากล้างเนื้อล้างตัวหน่อยมั้ยคะ ฉันจะพาไปที่ห้องน้ำ ต้องขอโทษด้วยนะคะ ความจริงฉันน่าจะให้คุณทานอาหารก่อนแล้วค่อยทานยา ฉันนี่แย่จริงๆ มัวแต่กลัวคุณจะเจ็บแผลก็เลยไม่ทันคิด” เธอบอกหลังจากที่เดินกลับเข้ามาในห้องแล้ว

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวทานอาหารเสร็จผมค่อยทานยาอีกรอบก็ได้ แค่นี้ผมก็เกรงใจคุณมากแล้ว เดี๋ยวผมไปห้องน้ำเองก็ได้ครับ คุณนั่งพักดีกว่า ถ้าทานอาหารเสร็จแล้วคุณก็กลับเถอะนะครับ ผมอยู่คนเดียวได้จริงๆ”

 บอกให้เธอกลับ ทั้งที่อยากให้อยู่มากกว่า แต่สิ่งที่เขากำลังเผชิญมันเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้และเขาก็ไม่อยากให้สาวน้อยคนนี้ต้องมาเสี่ยงอันตรายไปด้วย

“ก็ได้ค่ะ งั้นฉันจะออกไปรอด้านนอกนะคะ เชิญคุณตามสบายค่ะ” เธอยิ้มให้เขาอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้ออกไปไหน คนที่บอกว่าจะเข้าห้องน้ำเองได้ ก็ถึงกับยืนไม่อยู่เพราะเกิดอาการหน้ามืดเนื่องจากเสียเลือดมาก

“คุณ! เป็นอะไรรึเปล่าคะ” เธอรีบเข้าไปประคองเขาอย่างรวดเร็ว สองมือบางโอบรัดร่างหนาเอาไว้ด้วยความลืมตัว

“ไม่ครับ ผมแค่หน้ามืดน่ะ คุณ...” เขามองใบหน้างามที่ห่างกันแค่คืบด้วยความรู้สึกหลากหลาย ยิ่งเมื่อเธอแหงนหน้ามองสบตากันในระยะประชิดแบบนี้ แถมเขายังอยู่ในสภาพที่สวมใส่เพียงกางเกง ท่อนบนเปลือยเปล่า มันก็ทำให้เขาได้เห็นแก้มนวลนั้นแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด

“คะ?” เธอถามเมื่อเห็นเขาเงียบไป

“เอ่อ รบกวนคุณช่วยพาผมไปเข้าห้องน้ำหน่อยละกันนะครับ ดูเหมือนผมจะเสียเลือดนานไปหน่อย เลยยังมึนๆ อยู่” 

“ได้ค่ะ ค่อยๆ เดินนะคะ” เธอประคองเขาไปยังจุดหมายอย่างไม่คิดระวังตัวเลยสักนิด ว่าเขาและเธอใกล้ชิดกันมากเกินไปแล้ว และเขาก็ไม่ใช่พระอิฐพระปูนที่ไหนถึงจะได้ไร้ความรู้สึกเมื่อได้อยู่เคียงกันเช่นนี้

เธอปล่อยให้เขาได้ทำธุระส่วนตัวจนเรียบร้อย จึงได้ประคองเขาออกไปด้านนอก ระหว่างที่รออาหารมาเสิร์ฟ พวกเขาจึงได้มีเวลาคุยกันที่ระเบียงห้อง

เธอยืนอยู่ที่ริมระเบียงและเหม่อมองไปบนท้องฟ้า ภาพของเธอนั้นไม่อาจทำให้เขาสามารถละสายตาไปได้แม้แต่วินาทีเดียว ความคิดที่อยากจะให้เธอกลับเริ่มลดน้อยลงไปอย่างไม่น่าเชื่อ นี่เขาถูกยิงที่ไหล่แต่มันกระทบไปถึงหัวใจได้ขนาดนี้เลยหรือ

“คุณมาทำอะไรที่ปารีสเหรอครับ คิดว่าคุณคงไม่ใช่คนที่นี่” เขาดึงสติตัวเองกลับมาแล้วก้าวไปยืนข้างเธอ

“อ๋อ ฉันมาเรียนค่ะ อีกปีกว่าก็จะจบ แล้วคุณล่ะคะมาทำอะไรที่เมืองนี้ ท่าทางคุณก็ไม่เหมือนคนฝรั่งเศสเหมือนกัน” เธอหันกลับไปถามชายหนุ่มที่เมื่อยืนเทียบกันแบบนี้ เธอดูตัวเล็กมากกว่าเขาจริงๆ ความสูงของเธอยังไม่ถึงหัวไหล่ของเขาเลยด้วยซ้ำ

“ผมมาทำงานน่ะครับ อีกไม่กี่วันก็จะต้องกลับแล้ว”

“แสดงว่าคุณก็ไม่ใช่ฆาตรกรที่ตำรวจล่าตัวจริงๆ สินะคะ” เธอหันไปยิ้มให้เขาภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่าง

“ก็...”

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คุณจะเป็นใครก็ช่างแค่คุณไม่ตายต่อหน้าฉันก็ดีที่สุดแล้วล่ะ ตอนที่คุณสลบไป ฉันนึกว่าคุณจะไม่รอดแล้วซะอีก ตอนแรกก็ว่าจะพาคุณไปรักษาที่โรงพยาบาล แต่คุณบอกว่าไปไม่ได้ฉันเลยพาคุณมาที่นี่ก่อน เป็นโรงแรมแรกที่ฉันเจอแถวนี้น่ะค่ะ ความจริงตอนนี้คุณก็ฟื้นแล้ว จะให้ฉันพาไปส่งที่ไหนอีกรึเปล่าคะ กลัวว่าถ้าฉันกลับแล้วคนของคุณตามมาไม่ถูก คุณจะลำบากเอานะคะ กระเป๋าเงินหรือโทรศัพท์ก็ไม่มีด้วยสิคะ” 

“ผม...”

“อย่าบอกนะคะว่าคุณเกรงใจ ฉันว่ามาถึงขนาดนี้แล้วไม่ต้องเกรงใจอะไรหรอกค่ะ ฉันเองก็มีเหลือเวลาเตร็ดเตร่อีกไม่มากแล้วด้วย”

“ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นล่ะครับ หรือว่าคุณเป็นซินเดอเรลล่าที่พอถึงเวลาเที่ยงคืนก็ต้องรีบขึ้นรถฟักทองแล้วหายไป” เขาพูดติดตลก

“ก็...อาจจะคล้ายๆ แบบนั้นมั้งคะ” เธอยิ้มขัน ซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจในความหมายของเธออยู่ดี

“คุณเป็นผู้หญิงที่แปลกที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมาเลยนะ รู้รึเปล่า” 

“แปลกยังไงเหรอคะ หรือว่าหน้าตาฉันมีอะไรผิดปกติ” 

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ ผมแค่ไม่ค่อยเจอใครที่จะห่วงคนอื่นมากกว่าตัวเองได้ขนาดนี้น่ะ คุณไม่กลัวว่าการอยู่กับผมมันจะไม่ปลอดภัย แต่คุณกลับห่วงว่าผมจะถูกทิ้งเอาไว้ที่นี่ ทั้งที่เราไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ”

“นั่นสินะคะ ฉันเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องห่วงคุณด้วย เอ่อ...ฉันหมายถึง...คือ...” เธอดูเขินอายที่จะพูดอะไรออกมาจนเขานึกเอ็นดู

มือหนาเอื้อมไปจับมือบางเอาไว้อย่างแผ่วเบาโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว แล้วเขาก็ก้มลงจูบที่มือนั้นด้วยความอ่อนโยน

“คุณ...” 

“ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยผมไว้ ถ้าไม่ได้คุณ ป่านนี้ผมคงจะเป็นผีเฝ้าสวนนั้นไปแล้ว บางทีคุณอาจจะเป็นนางฟ้าของผมก็ได้” เขาเงยหน้าขึ้นมาหาคนที่ยังอยู่ในภาวะสับสน เธอยืนนิ่งไม่ได้รั้งมือกลับหรือปฏิเสธสัมผัสของเขาเลยสักนิด




+++++++++++++อร๊ายยยยยยยยย พี่ชาร์ลีจะทำอะไรน้องคะ+++++++++++++++


ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

24 ความคิดเห็น