41. อุ้มรักคุณสามี(กำมะลอ) ซีรี่ส์ อุ้มรัก III (รีอัพ)

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 1.8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,961
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    21 ส.ค. 62


มาเฟียหนุ่มมองตามคนตัวเล็กที่กำลังพูดคุยกับลูกค้าพร้อมรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเธออยู่อีกไม่นานนัก ก่อนจะถือกล่องขนมหวานแล้วก้าวออกไปจากร้านอย่างอารมณ์ดี หัวใจของเขามันพองโตราวกับชายหนุ่มเพิ่งริรัก แทบไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขากำลังยิ้มกว้าง กว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพียงเพราะได้พบและได้พูดคุยกับเธออีกครั้ง 

แม้จะไม่แน่ใจว่าในตอนนี้ หัวใจของเธอยังคงมีเจ้าของจับจองอยู่หรือไม่ แต่ในเมื่อพระเจ้าเหวี่ยงให้เธอกลับเข้ามาในชีวิตของเขาแล้ว เขาก็จะคว้าโอกาสนี้เอาไว้ ถ้าหากว่าหัวใจเธอไม่ว่าง เขาก็จะได้ตัดใจไปจริงๆ เสียที

 “นายจะให้ผมเอาขนมนี่ไปไว้ในรถก่อนรึเปล่าครับ” บอดี้การ์ดคนหนึ่งถามขึ้น เพราะรู้ว่าเจ้านายของเขาไม่ชอบทานขนมหวานนัก

“ไม่เป็นไร ฉันถือเองได้ กลับไปที่บริษัทก่อนก็แล้วกัน ตอนค่ำๆ ค่อยกลับมาที่นี่อีกที” 

“ได้ครับนาย” แม้จะอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเจ้านายถึงต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง แต่เขาก็ไม่กล้าถามอะไรออกไป ได้แต่คอยคุ้มกันตามหน้าที่เท่านั้น

แฮริสันกรุ๊ป

กล่องขนมสีหวานตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ภายในห้องของท่านประธานหนุ่ม ขณะที่เจ้าของห้องก็เอาแต่นั่งมองมันอยู่เนิ่นนาน พร้อมกับคิดถึงเหตุการณ์ในวันวานไปพร้อมกัน

ในวันนั้น หลังจากที่เขาขึ้นรถมากับเธอแล้ว ความเพลียและความที่เสียเลือดมาก ทำให้เขาฝืนตัวเองไม่ไหวค่อยๆ สลบไปในที่สุด และเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องพักแห่งหนึ่งพร้อมกับหญิงสาวแปลกหน้าคนเดิม 

“คุณฟื้นแล้วเหรอคะ” เธอขยับตัวจากเก้าอี้ข้างๆ มานั่งบนเตียง

“ทำไมคุณยังอยู่อีก แล้วที่นี่...” เขามองไปรอบๆ พร้อมกับดันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งโดยมีเธอช่วยประคอง

“คุณบอกให้ฉันพามาหาห้องพักที่ไกลจากที่สวนนั่นนี่คะ ฉันเลยพาคุณมาที่โรงแรมนี้ รับรองว่าไกลจากสวนนั้นหลายไมล์เลยค่ะ ศัตรูของคุณตามมาไม่ถูกแน่ แล้วก็...ฉันทำแผลให้คุณแล้วนะคะ ดีที่กระสุนไม่ฝังในแค่ถากๆ ไป คุณฟื้นก็ดีแล้วค่ะ ทานยาแก้อักเสบกับยาแก้ปวดก่อนนะคะ ฉันซื้อมาพร้อมอุปกรณ์ทำแผลแล้วค่ะ” เธอบอกและหันไปหยิบยาที่เตรียมไว้มายื่นให้เขาพร้อมกับน้ำ

เขาจึงได้ก้มลงมองสภาพตัวเอง ก็พบว่าเสื้อของเขาถูกถอดออกหมดทั้งเสื้อสูทและเชิ๊ตสีขาว แต่กางเกงยังอยู่ครบ ที่หัวไหล่ขวามีผ้าพันแผลเอาไว้อย่างเรียบร้อยไม่หลุดลุ่ยเลยสักนิด 

“ขอบคุณครับ คุณ...” 

“เรนนี่ค่ะ ฉันชื่อเรนนี่” 

เธอส่งยิ้มมาพร้อมกับยาสองเม็ด เขาจึงยื่นมือไปรับและทานลงคอโดยไม่คลางแคลงใจเลยสักนิดว่ามันอาจจะเป็นยาพิษก็ได้ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้เชื่อใจคนแปลกหน้าได้ถึงขนาดนี้ ผิดปกติวิสัยของเขาอยู่มากทีเดียว

“ขอบคุณครับ คุณเรนนี่ แล้วนี่...คุณพาผมมาในห้องนี้ได้ยังไง ดูเหมือนผมจะสลบไปนานทีเดียว” 

“ฉันจ้างพนักงานโรงแรมให้ช่วยพาคุณขึ้นมาค่ะ แล้วนี่คุณอยากให้ฉันโทรหาญาติให้รึเปล่าคะ ดูเหมือนคุณไม่มีโทรศัพท์มือถือหรือกระเป๋าเงินมาด้วยเลย เอ่อ...พอดีฉันสังเกตตอนที่ถอดเสื้อของคุณออกแล้วทำแผลน่ะค่ะ” เธอรีบบอกเพราะเกรงเขาจะเข้าใจผิด

“ไม่เป็นไรครับ คิดว่าอีกไม่นานคนของผมคงจะตามมาถูก แล้วนาฬิกาของผม...” เขามองหาของสำคัญ

“อ๋อ อยู่นี่ค่ะ” เธอหันไปหยิบนาฬิกาเรือนหรูมายื่นให้เขา เขาจึงได้กดปุ่มข้างๆ แล้วมองเวลาก่อนจะวางไว้ที่เดิม

“ขอบคุณอีกครั้งที่คุณช่วยผมไว้ ถ้ามีโอกาสผมคงได้ตอบแทนบุญคุณของคุณแน่นอน  ตอนนี้ก็สองทุ่มกว่าแล้ว คุณกลับไปเถอะครับ ผมคงรบกวนคุณเท่านี้ ยังไงก็ทิ้งเบอร์ไว้นะครับ ผมจะได้ติดต่อคุณได้ในภายหลัง” 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ การช่วยเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเป็นสิ่งที่พึงกระทำอยู่แล้ว แต่ฉันอยากอยู่จนกว่าคนของคุณจะมาหาก่อน ฉันกลัวว่าถ้าปล่อยคุณไว้แบบนี้ แล้วเกิดศัตรูของคุณตามมาฉันคงจะรู้สึกผิดแน่ๆ เลยค่ะ” 

“แล้ว...คุณไม่กลัวผมเหรอ บางทีผมอาจจะเป็นคนร้าย หรือ...เป็นฆาตรกรที่หนีตำรวจมาก็ได้นะ” เขาจำได้ว่าถามเธอไปแบบนั้น และคิดว่าเธอจะต้องรู้สึกกลัวเขาขึ้นมาบ้าง แต่สิ่งที่ได้กลับมากลับเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน

“ถ้าเป็นแบบนั้น ก็ถือว่าฉันโชคร้ายก็แล้วกันค่ะ แต่ฉันแน่ใจว่าคุณไม่ใช่คนร้ายหรือฆาตรกรแน่นอน ไม่อย่างนั้นคุณคงจะฆ่าฉันทิ้งไปแล้วไม่ไล่กลับแบบนี้หรอก เอาเป็นว่าฉันเลือกที่จะช่วยคุณแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด ไม่ว่าคุณจะเป็นใครก็ตามถือว่าฉันตัดสินใจเอง คุณหิวรึเปล่าคะ ฉันจะได้สั่งอาหารมาให้ทาน รูมเซอร์วิสบอกว่าครัวจะปิดตอนสี่ทุ่มค่ะ” นอกจากเธอจะไม่กลัวเขาแล้ว ยังใจดีจะหาอาหารให้เขาทานอีก คนแบบนี้ก็มีอยู่ในโลกหรือนี่

“นี่คุณ...”

“เรนนี่ค่ะ ฉันชื่อเรนนี่ คุณความจำสั้นจังเลยนะคะ เอาเป็นว่ารออยู่ตรงนี้นะคะ ฉันจะโทรลงไปสั่งอาหารก่อน คุณจะได้มีแรงไปสู้กับตำรวจที่ตามล่าคุณต่อ” ประโยคหลังเธอเพียงแต่เย้าเขาเล่นเท่านั้น และมันก็ทำให้เขายิ้มออกมาได้ในที่สุด

“ขอบคุณนะ เรนนี่...” เขามองตามแผ่นหลังบางที่ก้าวออกไปจากห้องนอนด้วยความอบอุ่นใจอย่างประหลาด ในวินาทีแห่งความเป็นตายที่ผ่านมา แทนที่เขาจะมีบอดี้การ์ดฝีมือดีอยู่เคียงข้าง แต่กลับกลายเป็นเธอคนนี้ หญิงสาวแปลกหน้าที่ไม่มีทีท่าหวาดกลัวเขาสักนิด มิหนำซ้ำเธอยังเอาแต่ยิ้มให้เขาอยู่ตลอดเสียอีก นี่คงเป็นโชคดีในโชคร้ายของเขาสินะ

หรือว่าเธอจะเป็นคนของพวกมัน?

ไม่น่าเป็นไปได้ หากเธอเป็นคนของพวกมัน ป่านนี้เขาอาจจะโดนฆ่าหรือไม่ก็คงต้องฟื้นขึ้นมาโดยมีกระบอกปืนจ่อที่หัวไปแล้ว





++++++++++++++ที่น้องเค้าไม่กลัวใครก็เพราะครอบครัวเค้าเป็นมาเฟียเหมือนกันไงคะ อิอิ+++++++++++++++++




ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่เลยจ้า







 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

24 ความคิดเห็น