1. มาเฟียร้ายพ่ายรัก ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย I

ตอนที่ 9 : Ep.9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    30 ก.ย. 61

ขณะที่กำลังรออาหารอยู่ก็มีใครบางคนเดินตรงมายังโต๊ะของสุพรรณิการ์ โดยที่เธอไม่ทันสังเกตว่าในขณะที่เธอกำลังสนทนากับเจ้าของร้านสุดหล่ออยู่นั้น มีสายตาพิฆาตของใครบางคนจ้องมองอยู่ไม่วางตา จนเมื่อหนุ่มคนนั้นเดินไป เขาจึงรีบลุกมาหาเธอทันที

“อะแฮ่ม ไงจ๊ะสาวน้อย” ราฟาเอลกล่าวกับหญิงสาวตรงหน้า 

“อุ๊ย คุณ... มาได้ยังไงเนี่ย” สุพรรณิการ์ที่กำลังมองดูวิวจากถนนข้างนอก หันมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย พร้อมกับความตกใจที่พบเขาที่นี่

“แหมๆ บอกให้เรียกพี่ราฟไง ลืมตลอดเลยนะเรา พอดีพี่มาธุระแถวนี้น่ะ  เลยว่าจะแวะหาอะไรกินหน่อย ก็มาเจอเราพอดี”ชายหนุ่มกล่าวอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นแววตาตื่นของสาวน้อย

“เอ่อเหรอคะ งั้นเชิญตามสบายค่ะ เดี๋ยวดิฉันทานเสร็จก็จะกลับคอนโดแล้วค่ะ” สุพรรณิการ์รีบตัดบทเพื่อให้เขากลับไปที่โต๊ะตัวเองสักที

“อะไรกัน คนคุ้นเคย' กัน ทำไมพูดจาห่างเหินอย่างนั้นล่ะ ตรงนี้คงว่างสินะ พี่ขอนั่งด้วยคนละกัน” เขาจงใจเน้นคำว่า คนคุ้นเคย เพื่อให้เธอสำนึกว่าพวกเขาไม่ใช่แค่คนรู้จักกันธรรมดาพูดเสร็จก็นั่งลงฝั่งตรงข้ามเก้าอี้ของเธอ  โดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาต

“นี่ คุณ... ใครเชิญไม่ทราบ ที่นั่งตัวเองก็มี จะมานั่งกับ'คนอื่น' ทำไมเนี่ย” สาวน้อยกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์นัก และจงใจเน้นคำว่า คนอื่น ให้เขาฟังเหมือนกัน ก็แหม วันนี้เธออุตส่าห์ปฏิเสธเอลิเซียไปแล้ว เพื่อจะได้ไม่ต้องเจอกับเขาอีก ตาบ้านี่ก็ยังโผล่มาทำธุระแถวนี้แถมยังมาทานข้าวร้านเดียวกับเธออีก จะซวยอะไรขนาดนี้นะ สุพรรณิการ์คิดในใจ

“คนอื่นที่ไหนกัน พูดแบบนี้พี่น้อยใจนะเนี่ย” คนตัวใหญ่ทำท่าทางงอนจนเธอนึกหมั่นไส้

หญิงสาวมองอากัปกิริยาของเขาอย่างไม่เชื่อสายตา น้อยใจเนี่ยนะ ตาบ้านี่จะมาไม้ไหนอีกละเนี่ย

“นี่คุณ...” พูดยังไม่ทันจบอาหารที่เธอสั่งก็มาพอดี เธอเลยไม่ได้พูดอะไรต่อไป เมื่อเห็นอาหารแต่ละอย่างที่วางตรงหน้า เธอถึงกับทำตาโตและยิ้มออกมาไม่รู้ตัว โดยไม่ได้สนใจเทพบุตรสุดหล่อที่นั่งฝั่งตรงข้ามอีกเลย ก็อาหารพวกนี้หน้าตาน่ากินชะมัดนี่นา ชายหนุ่มเองก็เอาแต่มองใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้น เด็กหนอเด็ก เห็นอาหารก็ทำตาวาวเชียว แล้วแก้มแดงระเรื่อนั่นอีก  เห็นแล้วน่าหอมซักฟอดชะมัด 

“โอ้โห สั่งเยอะขนาดนี้เชียว จะกินหมดเหรอฮะยัยตัวเล็ก” ชายหนุ่มพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าสาวน้อยไม่สนใจเขาเลย มัวแต่จ้องอาหารตาไม่กระพริบ

“หมดสิคะ ก็หวานหิวนี่นา” หญิงสาวยิ้มและพูดอย่างไพเราะกับเขาเป็นครั้งแรกด้วยความลืมตัว เพราะลืมไปว่ากำลังพูดอยู่กับใคร แล้วคำตอบนั้นก็ทำให้ชายหนุ่มพึงใจเป็นอย่างมาก เธอพูดหวานๆ อย่างนี้ ยิ่งทำให้เธอน่ารักขึ้นไปอีกเป็นกอง หัวใจชายหนุ่มพองโตขึ้นมาไม่น้อย แม้จะรู้ดีว่าเธอพูดเพราะลืมตัวเท่านั้นเอง

“งั้นก็ทานเถอะ มื้อนี้พี่เลี้ยงน้ำหวานเองนะ” ชายหนุ่มพูดพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากหยักชวนฝันนั้น

“เชอะ ใครอยากให้เลี้ยงกันล่ะ แต่ช่างเถอะ ลงมือเลยดีกว่าหิวจนแสบท้องละ” สุพรรณิการ์กล่าวอย่างหมั่นไส้ระคนสงสัยว่าทำไมผู้ชายคนนี้มาแปลกนัก ดูใจดีกับเธอเสียจริงไม่ป่าเถื่อนเหมือนเมื่อคืนเลยสักนิด ราวกับเป็นคนละคนอย่างนั้นแหละ

แต่ตอนนี้เธอไม่สนอะไรแล้ว ขอหม่ำก่อนละกัน

“รสชาติอาหารเป็นยังไงบ้างครับน้องน้ำหวาน” เจ้าของร้านหนุ่มหล่อคนเดิม เดินมาที่โต๊ะสุพรรณิการ์อีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเธอมีแขกหนุ่มหน้าตาดีมาด้วย ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าพวกเขาเป็นอะไรกัน

“อร่อยมากค่ะ พี่ฟร๊านซ์ สงสัยหวานต้องกลายเป็นลูกค้าประจำที่นี่แล้วแน่นอนเลยค่ะ” เธอเอ่ยตอบพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้เจ้าของร้านหนุ่มอย่างที่ราฟาเอลไม่เคยได้รับจากเธอมาก่อน เห็นแล้วเขาก็หงุดหงิดขึ้นมาทันทีไม่รู้ทำไม ทำไมยัยตัวเล็กต้องไปยิ้มให้ไอ้หมอนี่ด้วยนะ แล้วยังเรียกกันอย่างสนิทสนมเหมือนรู้จักกันมาแต่ชาติปางไหนอย่างนั้นแหละ

“แล้วนี่... เพื่อนน้องน้ำหวานหรือครับ สวัสดีนะครับ ผมฟร๊านซ์ เป็นเจ้าของร้านที่นี่ครับ” เจ้าของร้านพูดกับแขกของสาวน้อยอย่างเป็นมิตร แต่ท่าทางชายหนุ่มตรงหน้าคงจะไม่ได้เป็นแค่เพื่อนอย่างที่เขาเข้าใจเป็นแน่ ก็ดูสีหน้าที่จ้องมองเขาตอนนี้สิ

“ผมราฟาเอล ไม่ได้เป็นเพื่อนน้ำหวานหรอกครับ เราสนิทกันมากกว่านั้น  จริงไหมจ๊ะยาหยี” ราฟาเอลรีบพูด เมื่อเห็นว่าสุพรรณิการ์กำลังจะเอ่ยตอบออกไป เขาจึงรีบแสดงตัวก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรออกมา

“ใช่ค่ะ เราไม่ใช่เพื่อนกันหรอกค่ะ แต่เขาเป็น 'แค่พี่ชายของเพื่อน' เท่านั้นเองค่ะ” หญิงสาวตอบออกไปด้วยความหมั่นไส้ โดยไม่คิดว่าจะทำให้ราฟาเอลหงุดหงิดแค่ไหน

“อ๋อ ครับ งั้นเชิญทานอาหารต่อตามสบายนะครับ ผมขอตัวก่อน” กล่าวจบเขาก็เดินจากไป เพราะรู้สึกว่าอาจจะมีสงครามขนาดย่อมๆ เกิดขึ้น เมื่อดูจากสายตาชายหนุ่มขี้เก๊กคนนั้นแล้ว

“แค่พี่ชายของเพื่อนงั้นเเหรอทั้งๆ ที่เมื่อคืน เรา 2 คน...” ราฟาเอลกำลังจะพูดถึงเรื่องเมื่อคืน

“หุบปากไปเลย เมื่อคืนระหว่างเราไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวนะคะ ลาก่อน” เธอพูดพร้อมกับตั้งท่าจะเดินหนีไป ทั้งๆ ที่ยังทานไม่อิ่มนัก  แต่ไม่อยากเห็นหน้าเขานานกว่านี้มากกว่า

“จะรีบไปไหนล่ะอาหารเหลืออีกตั้งเยอะนั่งลงก่อนสิ” มือใหญ่คว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ได้ทัน

“นี่ ปล่อยนะ อย่ามาทำรุ่มร่ามแถวนี้” เธอพูดพร้อมกับพยายามสะบัดแขนให้หลุดแล้วก็หันซ้ายหันขวาเพราะกลัวจะมีคนเห็น

“ทำไม กลัวใครจะเห็นรึไง หรือกลัวไอ้เจ้าของร้านนั่นจะเห็น ฮะ พี่บอกให้นั่งเราก็ต้องนั่ง นี่คือคำสั่ง ถ้าไม่อยากโดนจูบตรงนี้ล่ะก็” ราฟาเอลทำเสียงเข้ม น้ำเสียงหงุดหงิดใจนัก ทำไมเธอต้องรังเกียจเขาขนาดนี้ด้วยนะ ทีกับไอ้หมอนั่นล่ะพูดซะหวานเชียว 

“นี่ คุณไม่มีอะไรทำแล้วหรือยังไงฮะ ถึงได้ตามรังควานกันไม่เลิกอย่างนี้เนี่ย” สุพรรณิการ์เอ่ยหลังจากยอมนั่งลงอีกครั้ง

“แล้วทำไมเราจะต้องทำท่ารังเกียจพี่ขนาดนั้นด้วยล่ะ แค่พูดดีๆ กับพี่นี่มันจะตายรึไงฮึ!!!” เขาเองก็ชักโมโหมากขึ้นทุกที ไม่รู้ว่าทำไมต้องสนใจด้วยว่ายัยเด็กบ้านี่จะพูดดีกับเขาหรือเปล่า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

6 ความคิดเห็น