1. มาเฟียร้ายพ่ายรัก ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย I

ตอนที่ 7 : Ep.7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 255
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    25 ก.ย. 61

เสียงข้างนอกเงียบไปแล้ว สุพรรณิการ์ เงี่ยหูฟังเพราะไม่กล้าออกไปดูข้างนอก แต่ดูเหมือนว่าเขาน่าจะออกไปแล้ว คิดได้ดังนั้น เธอจึงแง้มประตูห้องออกทีละนิด แล้วใช้สายตาสอดส่องไปทั่วห้อง เมื่อเช็คดูจนแน่ใจแล้วว่าไม่น่าจะมีใครอยู่ เธอจึงค่อยๆ ย่องออกมาจากห้อง เดินลงไปชั้นล่าง เพื่อจะได้เช็คกลอนประตูให้เรียบร้อยว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่สามารถกลับเข้ามาได้อีก    และเมื่อล็อคห้องเรียบร้อยแล้วเธอก็ถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง ด้วยความอึดอัดที่แน่นอยู่เต็มอก   

“ผู้ชายบ้าอะไรเนี่ย เกิดมาไม่เคยพบเคยเจอ วันๆ ไม่คิดจะทำอะไรแล้วรึไง นอกจากลวนลามคนอื่นเค้าไปทั่วเนี่ย” หญิงสาวบ่นพึมพำแล้วก็ไม่วายต้องเอามือมาแตะที่ริมฝีปากตัวเอง คิดถึงรอยจูบที่เธอไม่เต็มใจและไม่ทันตั้งตัวนั้น สัมผัสอันร้อนแรงของจูบยังติดตรึงอยู่จนตอนนี้ ทำไมนะทั้งที่มันรุนแรงแต่กลับชวนให้เคลิบเคลิ้มได้ขนาดนั้น

“บ้าไปแล้วน้ำหวาน จะไปคิดถึงไอ้จูบทุเรศๆ นั้นอีกทำไมเนี่ย ลืมไปซะ”เธอพูดพร้อมกับสะบัดหน้าหลายครั้ง เผื่อว่าความคิดนั้นจะหลุดออกไปได้

“ทำอะไรอยู่น่ะสาวน้อย หรือคิดถึงผมอยู่” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลัง สุพรรณิการ์รีบหันไปมองตามเสียงนั้น

“คะ คุณ ยังไม่ไปอีกเหรอ” เมื่อคิดถึงความไม่ปลอดภัยของตัวเองเธอจึงรีบวิ่งไปหลบอยู่หลังโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ด้วยกลัวว่าคนห่ามๆ จะทำอะไรเธออีก

“จุ๊ๆๆๆ บอกให้เรียกพี่ราฟไงจ๊ะ หรืออยากโดนจูบอีก” เขาย่างสามขุมไปยืนอีกฝั่งตรงข้ามเธอราวกับเสือกำลังล่าเหยื่อ

“ไปให้พ้นเลยนะ อย่าเข้ามานะ ฉะฉัน เอ่อหวานนึกว่าคุณเอ่อ พี่ราฟกลับไปแล้ว” หญิงสาวรีบเปลี่ยนสรรพนามทันทีที่ระลึกได้ว่าถ้าเธอไม่เรียกเขาแบบนี้ อาจจะโดนกระทำในสิ่งที่เขาพูดไปอีกก็ได้

“ยังหรอก พี่รอให้อลิสมาก่อน จะได้มีคนอยู่เป็นเพื่อนน้ำหวานไงล่ะ  พี่แค่ออกไปสูดอากาศที่ริมระเบียงเท่านั้นเอง” ราฟาเอลกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกแทนตัวเอง อันที่จริงเขาก็ตั้งใจว่าจะกลับไปดูแลงานที่กาสิโนต่อเหมือนกัน แต่เห็นว่าดึกมากแล้ว จะให้เธออยู่คนเดียวตั้งแต่วันแรกที่มานิวยอร์กก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เลยต้องทำมึนๆ อยู่ที่นี่  ถึงจะรู้ว่าสาวน้อยที่ยืนตรงหน้าไม่ค่อยพึงใจเท่าใดนักก็ตาม

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพอดีก่อนที่สุพรรณิการ์จะได้เอื้อนเอ่ยอันใดอีก

“สงสัยยัยอลิสจะมาแล้ว” เขาเดินไปที่ประตู หลังจากมองผ่านช่องตาแมวและเห็นว่าเป็นเอลิเซียจริงๆ เขาก็เปิดประตูออกไป

“อ้าว พี่ราฟ ยังไม่กลับไปทำงานอีกเหรอคะ แล้วทำอะไรกันอยู่คะเนี่ย”เอลิเซียมองหน้าพี่ชายอย่างงงๆ ว่าดึกป่านนี้ ทำไมเขายังไม่ไปตรวจงานที่กาสิโนอีก

“กำลังจะกลับพอดีแหละ งั้นพี่ไปก่อนนะ” ประโยคหลังดูเหมือนเขาอยากจะกล่าวกับสุพรรณิการ์มากกว่าที่จะบอกน้องสาวตนเอง แต่เมื่อหญิงสาวไม่ยอมปริปากอันใด เขาจึงได้ก้าวออกจากประตูไปเกือบจะทันทีที่พูดจบโดยไม่หันกลับไปอีก

“อะไรของเค้านะพี่ชายคนนี้เนี่ย เป็นไงบ้างจ๊ะหวาน เห็นพี่ราฟบอกว่าหวานหิวจนเป็นลม นี่อลิสสั่งให้เค้าแพ็คอาหารจากภัตตาคารใส่กล่องมาให้หวานกินเลยนะ รีบมากินเถอะจ้ะ เดี๋ยวจะเย็นชืดหมด” เอลิเซียกล่าวด้วยความเป็นห่วงเพื่อนพร้อมกับนำอาหารไปที่ครัวเพื่อนำไปใส่จานให้สุพรรณิการ์ได้ทาน

“ขอบใจมากนะจ๊ะอลิส พี่ชายอลิสบอกว่าหวานหิวจนเป็นลมงั้นเหรอ”สุพรรณิการ์ถามพลางคิดในใจ

แค่หิวเนี่ยนะคนอย่างน้ำหวานจะเป็นลม มันเป็นเพราะ...ต่างหากล่ะ ว่าจะไม่คิดถึงการจูบสุดโหดนั่นแล้วเชียวนะ แว่บเข้ามาอีกจนได้

“ใช่จ้ะ หรือว่าไม่ใช่ มีอะไรรึเปล่า” เอลิเซียหันไปถามด้วยความสงสัย

“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ หวานหิวจนเป็นลมเองแหละ ขอกินก่อนละกันนะ  หิวมากๆ” สุพรรณิการ์มองอาหารที่วางตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น อาหารแต่ละอย่างน่ากินทั้งนั้น เรื่องอื่นช่างมันก่อนละกัน ขอหม่ำก่อนล่ะนาทีนี้ ว่าแล้วเธอก็กินเอาๆจนเกือบสำลักอาหารซะแล้ว

“ฮ่าๆๆๆ ค่อยๆ ทานก็ได้จ้ะ อาหารนี่มันไม่หายไปไหนหรอกเดี๋ยวก็สำลักตายกันพอดี” เอลิเซียยิ้มอย่างขบขันในกิริยาของเพื่อนสาว ดูท่าเธอจะหิวมากอย่างที่พี่ชายของเธอบอก

“ว่าแต่คอนโดนี้เป็นยังไงบ้าง ชอบไหม อลิสหาที่ดูสะดวกสบายที่สุดให้หวานเลยนะ เดี๋ยวคุณลุงพิพัฒน์จะว่าให้อลิสได้ว่าดูแลหวานไม่ดี” เอลิเซียถามเพื่อนเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มอิ่มแล้ว

“ชอบมากเลยจ้ะ ความจริงไม่ต้องเอาขนาดใหญ่แบบนี้ก็ได้นะ ห้องเล็กกว่านี้หวานก็อยู่ได้จ้ะ” สุพรรณิการ์ตอบหลังจากวางช้อนส้อมลงแล้วพร้อมกับดื่มน้ำเข้าไปอีกครึ่งแก้ว

“ไม่ได้สิ เพื่อนอลิสเป็นถึงลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อวงการอัญมณีของประเทศไทยเชียวนะ เล็กกว่านี้ก็เสียชื่อเอลิเซียแมคคานี่หมดสิ ฮ่าๆๆๆ”เอลิเซียกล่าวอย่างอารมณ์ดี 

“จ้า... แล้วอลิสจะพักอยู่เป็นเพื่อนหวานกี่วันล่ะ” สุพรรณิการ์เอ่ยถาม  เพราะยังไม่อยากอยู่คนเดียวในเมืองที่ไม่คุ้นเคยนี้ อีกอย่างก็ไม่อยากให้นายมาเฟียขี้หลีมาก้อร่อก้อติกกับเธอด้วย หากเธออยู่คนเดียวคงไม่ปลอดภัยแน่

“ซักอาทิตย์นึงดีไหมจ้ะ ช่วงนี้อลิสจะพาหวานทัวร์เมืองนิวยอร์กก่อน  คราวหลังหวานจะได้ไปไหนมาไหนคนเดียวได้ อ้อ แล้วหวานจะใช้รถไหม  จะได้ส่งรถพร้อมคนขับมาคอยดูแลให้ด้วยนะจ๊ะ” เอลิเซียตอบและถามต่อด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ต้องหรอกจ้ะ หวานเกรงใจ หวานนั่งแท็กซี่ไปก็ได้ น่าจะสะดวกกว่ามีบอดี้การ์ดของอลิสมาตามไปไหนต่อไหนนะ” สุพรรณิการ์ตอบอย่างอารมณ์ดี  เพราะเธอเองก็ไม่ชอบให้ใครมาคอยตามเช่นกัน

“สมกับเป็นเพื่อนอลิส นิสัยเหมือนกันเลย นี่ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ราฟสั่งไว้นะ  จ้างให้ก็ไม่ยอมให้ใครมาคอยเดินตามแบบนี้หรอก น่ารำคาญจะตาย”  เอลิเซียแสดงอาการเห็นด้วยกับสุพรรณิการ์

“นี่ก็ดึกแล้ว หวานไปพักเถอะจ้ะ ไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาวางแผนกันว่าจะทำอะไรกันบ้างดีกว่าเนาะ” เอลิเซียเอ่ยปากเมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวมีอาการง่วงอย่างเห็นได้ชัด

 “ดีเหมือนกัน หวานเพลียมากเลย ขอตัวไปนอนก่อนนะจ๊ะ ราตรีสวัสดิ์จ้า...” สุพรรณิการ์ลุกจากที่นั่งเดินขึ้นไปยังชั้น 2 ด้วยอาการอ่อนล้าเต็มที 

เนื่องจากห้องนอนมีสองห้อง เอลิเซียจึงเลือกที่จะนอนห้องเล็กอีกห้อง  เพื่อให้เพื่อนได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ หลังจากสุพรรณิการ์ขึ้นไปได้ไม่นาน  เธอจึงได้เดินตามขึ้นไปอีกห้องเพื่อพักผ่อนเช่นกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

6 ความคิดเห็น