1. มาเฟียร้ายพ่ายรัก ซีรี่ส์ หวานใจนายมาเฟีย I

ตอนที่ 3 : Ep.3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    23 ก.ย. 61

สนามบิน JFK ประเทศสหรัฐอเมริกา เวลา 21.00 น.

ราฟาเอล เดินทางมาส่งลูกค้าคนสำคัญของกาสิโน เพื่อเดินทางกลับไปดูไบ หลังจากส่งลูกค้าเสร็จเขาจึงได้บอกให้บอดี้การ์ดยืนรอหน้าห้องน้ำ  เพื่อให้เขาไปเข้าห้องน้ำตามลำพัง และขณะที่กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาน้องสาว ซึ่งเธอบอกว่าจะมารอเพื่อนที่นี่เช่นกัน เขาก็เดินชนกับใครบางคนเข้าอย่างจัง จนทำให้เขาล้มลงไปทับร่างของเธอด้วย

“โอ๊ย” หญิงสาวที่ถูกล้มทับร้องออกมาด้วยความตกใจ

“ว๊าย...ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต เอามือของนายออกไปจากหน้าอกของฉันนะ”สุพรรณิการ์ ร้องโวยวายเสียงดังทันทีที่ตั้งสติได้และพบว่ามีมือใหญ่มาจับตรงหน้าอกของเธออยู่

ราฟาเอลรีบหันหน้าขึ้นมองตามเสียงนั้นทันที และเมื่อแรกพบสบตากับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า เขาก็รู้สึกตกตะลึงอย่างประหลาดกับใบหน้าแสนหวานและนัยน์ตากลมโต ที่ตอนนี้กำลังตื่นกลัวอะไรสักอย่างอยู่ จนเมื่อได้สติกลับมาเขาก็รีบลุกขึ้นจากร่างเธอทันที

“อะไรของเธอเนี่ย แม่สาวน้อย เธอเดินยังไงไม่ดูตาม้าตาเรือ ถึงได้มาชนฉันได้ฮะ!” แม้จะพึงใจกับสตรีที่อยู่ตรงหน้าอยู่ไม่น้อย แต่ด้วยความที่เป็นคนชอบวางท่า เขาก็รีบกลบเกลื่อนอารมณ์อ่อนไหวนั้นด้วยคำพูดสุดแสนจะเย็นชาทันที

“นี่คุณ ชนฉันจนล้มแถมยังมาจับหน้าอกฉันแบบนี้ ยังจะมีหน้ามาด่าฉันอีกเหรอ ขอโทษสักคำก็ไม่มี หรือเป็นพวกโรคจิตชอบลวนลามคนอื่นทีเผลอ”   สุพรรณิการ์ฉุนจัด ถึงแม้จะยอมรับในใจว่า ไอ้คนโรคจิตที่อยู่ตรงหน้า  หน้าตาดีระดับเทพบุตรที่หลุดมาจากตำนานของกรีกก็เถอะ แต่ตอนนี้อารมณ์โมโหกลับมีมากกว่าอะไรทั้งนั้น

“ฉันเนี่ยนะ ชอบลวนลามผู้หญิง โธ่ แม่สาวน้อยเอ๋ย จะบอกให้เอาบุญนะ คนอย่างฉันแค่กระดิกนิ้วนิดเดียว ผู้หญิงทั่วประเทศก็พร้อมจะมาสยบแทบเท้าฉันอยู่แล้วล่ะ คงไม่ต้องไปแอบลวนลามใครให้เสียเวลาอย่างนี้หรอก  แล้วบอกไว้ก่อนเลยว่า อย่างเธอน่ะ ไม่ใช่สเปคฉันแม้แต่นิดเดียว ยัยตัวเล็ก  อย่างฉันมันต้องสาวทรงสะบึม สะโพกใหญ่ ไม่ใช่ผอมแห้งแรงน้อยอย่างเธอหรอกนะและอีกอย่างไอ้ที่เธอว่าฉันจับหน้าอกเธอเนี่ย เอ๊... ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ สงสัยมันจะเล็กจนไม่อาจจะรู้สึกได้เลยล่ะมั้ง ฮ่าๆๆๆ” ราฟาเอลอวดอ้างสรรพคุณตนเองอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ก็แหมเธอเล่นกล่าวหาว่าเขาเป็นพวกโรคจิตซะนี่

“ไอ้... ไอ้บ้า... ไอ้โรคจิต... ไอ้คนทุเรศ... หลงตัวเองซะไม่มี นายเองก็ไม่ใช่สเปคฉันเหมือนกันนั่นแหละ พวกฝรั่งตาน้ำข้าว ฉันไม่เอามาเป็นพ่อพันธุ์ ให้เสียชื่อวงศ์ตระกูลหรอกย่ะ” พูดจบสุพรรณิการ์ก็รีบจ้ำอ้าวมาจากตรงนั้นทันที เพราะไม่อยากเสียเวลากับคนโรคจิตมากไปกว่านี้อีกแล้ว

“ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวเล็ก อย่าให้เจอที่ไหนนะ พ่อจะจับฟาดก้นซะให้เข็ด” เขาได้แต่เก็บความแค้นไว้ในใจ

พับผ่าสิ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยโดนผู้หญิงที่ไหนด่าขนาดนี้มาก่อน หากถ้าที่นี่ไม่ใช่สนามบินแต่เป็นบ้านหรือถิ่นอื่นของเขา ยัยเด็กเมื่อวานซืนนี่ไม่สิทธิ์มาทำปากกล้ากับเขาอย่างนี้แน่ แล้วก็ไอ้ปากที่ด่าเขาฉอดๆ นั่นอีกอยากจะรู้นักว่ารสชาติมันจะเป็นยังไงถ้าได้ลองจูบดูสักครั้ง เอ๊ะ! นี่เขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย

เขาสะบัดหัวให้ความคิดแปลกๆ นี้ออกไปเสียที

(“ฮัลโหล อลิส เราอยู่ไหนเนี่ย เจอเพื่อนรึยัง พี่จะได้ไปรับ”) เขาโทรหาน้องสาวทันที หลังจากพยายามสลัดอารมณ์เมื่อสักครู่ออกไปได้

(“ยังไม่เจอเลยค่ะพี่ราฟ อ๊ะ... นั่นไง หวานๆ อลิสเจอเพื่อนแล้วค่ะ เดี๋ยวเราพบกันตรงทางออกหมายเลข 7 นะคะ”) เธอรีบวางสาย พร้อมกับวิ่งไปหาเพื่อนสาวด้วยความตื่นเต้น

ทั้งคู่ดีใจมากที่ได้พบกันสักที แต่ว่าทำไมสุพรรณิการ์ถึงได้ทำหน้านิ่วราวกับเจอศัตรูคู่แค้นที่ไหนมา จนเอลิเซียอดถามไม่ได้

“หวาน เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ ทำไมทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าใครสักคนอย่างนั้นล่ะ” มือเล็กยื่นไปช่วยเข็นกระเป๋าให้เพื่อนรักด้วยอีกแรง

“เมื่อกี้น่ะสิอลิส หวานเจอพวกโรคจิต ถูกลวนลามหน้าห้องน้ำก่อนมาเจออลิสนี่แหละ” สุพรรณิการ์ตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดใจเป็นอย่างมาก

“ตายจริง แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน เดี๋ยวอลิสจะให้พี่ชายไปจัดการมันให้  มาทำกับเพื่อนของอลิสอย่างนี้ได้ยังไง มันสมควรตายจริงๆ” เอลิเซียถึงกับของขึ้นเมื่อได้ฟังสิ่งที่เพื่อนรักเล่าให้ฟัง 

“ช่างมันเถอะจ้ะหวานขี้เกียจมีเรื่อง สาธุ ขอให้ชาตินี้อย่าได้เจอะได้เจอกันอีกเลยก็แล้วกันคนอะไรหน้าตาก็ดีไม่น่าเป็นโรคจิตเลย เราไปกันเถอะ  หวานหิวแล้ว นั่งเครื่องบินนานๆ เมื่อยมาก อยากพักแล้วล่ะ” แม้จะยังโมโห  แต่เธอก็ไม่อยากให้เพื่อนต้องทุกข์ใจไปด้วย

“โอเค งั้นก็ตามใจ เดี๋ยวเราไปเจอพี่ชายอลิสกันนะ พี่ราฟมาส่งลูกค้าแถวนี้พอดี จะได้ให้ไปส่งคอนโดที่อลิสเตรียมไว้ให้นะ” เมื่อเพื่อนรักจากเมืองไทยกล่าวเช่นนั้น เอลิเซียก็ไม่อยากขัดใจ และก็อยากให้สุพรรณิการ์เจอกับพี่ชายของเธอโดยเร็วเหมือนกัน

ดังนั้นทั้งคู่จึงได้มุ่งหน้าตรงไปยังจุดนัดพบทันที

ทางออกหมายเลข 7 สนามบิน JFK

“เอ...ทำไมพี่ราฟยังไม่มาอีกนะ” เอลิเซียเริ่มร้อนใจ เมื่อยังไม่เห็นพี่ชายสุดโหดโผล่มา

“เค้าอาจจะติดธุระอยู่ก็ได้นะอลิส รออีกสักพักเถอะจ้ะ” เพื่อนสาวตัวเล็กกล่าวด้วยความเกรงใจแม้ว่าตอนนี้เธอจะทั้งหิวทั้งง่วงแล้วก็ตาม

“อ๊ะ...นั่นไง พี่ราฟคะ อลิสอยู่ตรงนี้” สุพรรณิการ์หันหน้าไปตามทางที่เอลิเซียกวักมือเรียกไปยังพี่ชายแล้วเธอก็ต้องตกใจมากเมื่อคนที่คาดว่าจะเป็นพี่ชายของเอลิเซียซึ่งกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ชายอีกสองคนซึ่งน่าจะเป็นบอดี้การ์ดคือคนเดียวกับไอ้โรคจิตที่เธอเพิ่งเดินหนีมานั่นเอง

“ไงเรา โทษทีนะ พอดีพี่เจอคนรู้จัก เลยแวะทักทายกันนิดหน่อย นี่เหรอเพื่อนเราน่ะ” ราฟาเอลหันไปมองหญิงสาวที่ยืนข้างๆ น้องสาว ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาเหมือนกับไม่เคยเห็นเธอมาก่อน ทั้งที่ความจริงในใจของเขารู้สึกตื่นเต้นพิกลที่ได้พบเธออีกครั้ง และอันที่จริงแล้วเขาไม่ได้แวะทักทายใครก่อนจะเดินมาหาเอลิเซียเขาเห็นเธอนานแล้ว แต่ยังไม่เดินเข้ามาเพราะกำลังคิดแผนการแก้เผ็ด ยัยตัวแสบอยู่นั่นเอง

“ใช่ค่ะ พี่ราฟคะ นี่สุพรรณิการ์ หรือ น้ำหวาน เพื่อนสาวคนสวยจากเมืองไทยค่ะ หวานจ๊ะ นี่ พี่ราฟ หรือ ราฟาเอล พี่ชายสุดหล่อของอลิสเองจ๊ะ” เอลิเซียยังไม่รู้เรื่องราวอะไร ยิ้มหวานให้ทั้งพี่ชายและเพื่อนรัก ที่ได้เจอกันเสียที

“เอ่อ สวัสดีค่ะ ดะ ดิฉัน...สุพรรณิการ์ ค่ะ” เธอยกมือขึ้นไหว้เขาแบบไทยแท้ แต่ในใจแอบหวั่นพิกล ระคนแปลกใจว่าทำไมเขาทำเหมือนไม่เคยพบเธอมาก่อน หรือเขาจะลืมไปแล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นคงจะดี เพราะเธอไม่อยากมีปัญหากับพี่ชายของเพื่อนตั้งแต่วันแรกที่พบกันแบบนี้

ถ้าเขาลืมไปแล้ว เราก็แกล้งทำเป็นลืมเหมือนกันดีกว่า




********************************************************


 ซื้ออีบุ๊คได้ที่นี่ 

ราคา  269  บาท





หรือจะซื้อแบบยกเซทก็ได้ค่ะ

 ราคา  1,299  บาท  มี  6  เรื่องนะคะ






เรื่องนี้มีเล่มนะคะ
นอกจากนี้ยังมีนิยายจะเปิดจองปีนี้ด้วย
สนใจเรื่องไหนทักแชทมาตามช่องทางการติดต่อตามนี้จ้า
Facebook Fanpage : สำนักพิมพ์ภรปภัช
Line ID : sarisa8228
Tel.064-059-2428 (สายตรงไรท์แอมนะคะ)
นิยายทุกเรื่องที่ลงจนจบแล้ว มีเล่มทั้งหมดค่ะ
สนใจเรื่องไหนทักมานะคะ บางเล่มก็หมดไปแล้วค่ะ



ซื้อนิยายได้ที่เพจสำนักพิมพ์ภรปภัชนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น