ตำนานนิยามพิศวง

ตอนที่ 5 : แผนการ (ที่สุดเด็ดขาด)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ส.ค. 62

ยูนิเวิร์สที่ 1-----------------------------------------------------------------------

 

---วันพุธ เวลา 21.19 .---

 

- ณ หน้าบ้านเด็กชายโภชน์

 

          ลินดารีบเข้ามาประคองตัวเด็กชายโภชน์ขึ้นจากพื้นแล้วรีบพาตัวเข้าไปในบ้าน โดยวางตัวลงบนโซฟา

โภชน์! โภชน์!” ลินดาตะโกนเรียกโภชน์พลางเขย่าตัว

          สักพักเด็กชายโภชน์ก็ลืมตาและลุกขึ้นมานั่ง พลางหันหน้ามามองลินดาอย่างรวดเร็ว

พี่กลับมาแล้วลินดา!!” เด็กชายโภชน์พูดพลางยิ้มเล็กน้อย

เอ๊ะ! หรือว่า…” ลินดาสบถ

ใช่! พี่เองลินดา โภชน์รู้ว่าลินดาจะพูดอะไร

พี่โภชน์!!” ลินดาตะโกนเรียกชื่อพลางโผตัวเข้ากอดอย่างแน่น

 

- 5 นาทีต่อมา

 

พี่โภชน์เข้ามาอยู่ในร่างน้องโภชน์ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ!?” ลินดาถาม

ก็ตั้งแต่พี่ลุกขึ้นมาเมื่อกี้แหละ ที่คุยกับลินดานั่นแหละจ่ะ โภชน์ตอบ

อย่างนั้นเมื่อกี้ตอนที่น้องโภชน์เขาคุยอยู่กับมนุษย์กิ้งก่าพี่โภชน์ก็คงไม่รู้สินะคะ!?” ลินดาถาม

มนุษย์กิ้งก่า!???” โภชน์สงสัย

คือเรื่องมันยาวน่ะ พี่โภชน์อยากฟังหรือเปล่าล่ะ!?” ลินดาถาม

อยากฟังสิ คงเป็นนิทานใช่ไหมจ๊ะ!?” โภชน์ถามกึ่งยิ้ม

เรื่องจริงจ่ะ ถ้าพี่โภชน์ไม่เชื่อก็อย่าฟังเลยดีกว่ามั้ง!” ลินดาแสดงสีหน้าไม่พอใจ

โอ๋ โอ๋ พี่ล้อเล่น ทำไมจะไม่เชื่อเล่ามาเลยจ่ะ พี่จะตั้งใจฟังอย่างดีเลย โภชน์ปลอบแล้วยอมรับฟังแต่โดยดี

          หลังจากนั้นลินดาก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นตั้งแต่มีคนแปลก ๆ มาที่หน้าบ้านลินดา จนถึงคนแปลกหน้าเดินจากไป (ติดตามได้ในตอนที่ 4)

นี่มันนิยายแนวไหนกันแน่ฟะ!?” โภชน์คิดในใจพลางทำหน้าเจื่อน ๆ เหมือนไม่อยากจะเชื่อที่ลินดาเล่ามา

จบแล้วจ่ะ พี่คิดว่ายังไงบ้างคะ!?” ลินดาถาม

เอ่อก็สนุกดีนะ!” โภชน์ตอบ

บ้า!! พี่โภชน์! แบบนี้แสดงว่าที่ลินดาเล่าให้พี่ฟัง พี่คิดว่าลินดาพูดเล่นเหรอ ไม่เชื่อลินดาจริง ๆ เหรอเนี่ย!” ลินดารู้สึกไม่พอใจมาก

คือ ไม่ใช่อย่างนั้น แต่พี่แค่คิดว่ามันแปลกดีที่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น จากคนแปลก ๆ กลายเป็นตัวประหลาดไล่ตามทำร้ายเรา แต่อยู่ดี ๆ ก็จบแบบขัดแย้งกันน่ะ มันดูไม่น่าเป็นไปได้เท่านั้นแหละ พี่คิดเท่านั้นเองนะ!”โภชน์อธิบาย

แต่มันเป็นเรื่องจริงนะคะพี่โภชน์ จะทำยังไงให้พี่โภชน์เชื่อได้เนี่ย!” ลินดาบ่นเปรย ๆ

เอาเถอะ ๆ พี่เชื่อคำพูดของลินดานะ แต่เรื่องจริงจะเป็นยังไงไว้พี่เห็นพี่คงจะเชื่อมากกว่านี้เองแหละ ตอนนี้พี่มีเรื่องสงสัยจะถามลินดาอยู่นะ โภชน์ยุติเรื่อง

มีเรื่องอะไรจะถามเหรอคะ!?” ลินดาถาม

คือก่อนหน้านี้พี่ฝันเห็น เอ่อน่าจะเป็นพ่อของน้องโภชน์น่ะ เขาบอกให้รีบกลับมาหาลินดาแล้วให้อยู่ใกล้ ๆ ลินดาไว้น่ะ โภชน์เล่า

หรือว่าจะเป็นเรื่องเดียวกับที่ลินดาเล่าให้พี่โภชน์ฟังคะ!?” ลินดาถาม

อืมถ้าอย่างนั้นแล้วถ้าเรื่องที่ลินดาเล่าเป็นเรื่องจริง บวกกับเรื่องที่พี่ฝันมาก็แสดงว่า พ่อของน้องโภชน์ต้องรู้เรื่องที่จะเกิดขึ้นกับลินดาด้วยน่ะสิ!” โภชน์พยายามวิเคราะห์เรื่อง

พี่โภชน์คิดว่าเป็นอย่างนั้นเหรอคะ!?” ลินดาถามลอย ๆ

แบบนี้ตอนนี้นอกจากน้องโภชน์แล้วอีกคนที่พอจะถามข้อมูลเรื่องพ่อของน้องโภชน์ได้ก็คงจะเป็นแม่ของน้องโภชน์ แล้วตอนนี้แม่ของน้องโภชน์เขาอยู่ไหนล่ะ!?” โภชน์ถาม

 ตั้งแต่มาถึงที่นี่ก็ยังไม่เห็นแม่น้องโภชน์เลยนะคะ ตอนเจอน้องโภชน์ลินดาก็ไม่ได้ถามถึงแม่น้องเขาด้วยสิ!” ลินดาบอก

ถ้าเป็นแบบนี้เราคงต้องรอแม่ของน้องโภชน์อยู่ที่นี่สักพักแล้วล่ะ!” โภชน์บอก

แล้วถ้าเกิดว่ามนุษย์กิ้งก่าตัวนั้นกลับมาที่นี่อีกล่ะคะ! จะทำยังไงดีพี่โภชน์?” ลินดาถาม

ถ้ามันกลับมาพี่จะคุ้มครองลินดาเองจ่ะ โภชน์บอก

ตัวแค่นี้เนี่ยนะ!” ลินดาแซว

โห!! ดูถูก โภชน์ตอบกลับ

ลินดาว่าพี่โภชน์สู้เจ้าตัวนั้นไม่ได้หรอกค่ะ แต่อาจจะไม่ต้องสู้กันแล้วก็ได้เพราะดูเหมือนน้องโภชน์เขาท่าทางจะคุยกับเจ้าตัวนั้นรู้เรื่องอ่ะค่ะ ลินดาบอก

อ๋อ! เหรอ อืมอย่างนั้นตอนนี้เราลองกลับไปดูที่บ้านของลินดาก่อนไหม? เห็นว่ากรงเหล็กประตูบ้านหลุดนี่หน่า โภชน์ถาม

ค่ะ ดีค่ะงั้นไปดูกันก่อนแป๊บนึงแล้วค่อยกลับที่นี่ก็ค่ะ พี่โภชน์ติดกุญแจบ้านน้องโภชน์ไปด้วยนะคะ ลินดาตกลง

จ้า จ้า ไปกันเถอะ โภชน์รับคำ

 

ยูนิเวิร์สที่ 2-----------------------------------------------------------------------

- ณ บ้านโภชน์

 

ข้อที่ 1 ลาล่าคือคนที่ทำให้เกิดฝันนี้

 ข้อที่ 2 การงดทานอาหารทุกอย่าง

 ข้อที่ 3 นอนหงายธรรมดา (ห่มผ้า)

 ข้อที่ 4 ลาล่าโทรเวลา

  วันจันทร์ เวลา 22.18 .

  วันอังคาร เวลา 19.31 .

  วันพุธ เวลา 18.32 .

            วันพุธ เวลา 20.20 .

  นอนหลับ เวลา 21.19 .

เอาล่ะในที่สุดก็สรุปผลการทดลองได้สักที ถ้าตอนนี้โภชน์มันได้กลับไปหาลินดาอีกครั้งอ่ะนะ!” อาเขตบ่นพึมพำอยู่คนเดียวข้าง ๆ เตียงนอนที่โภชน์นอนหลับอยู่

- กิ้ง..กิ้ง..กิ้ง -  เสียงโทรศัพท์มือถือของอาเขตดังขึ้น

เฮ้ย!!” อาเขตตกใจพลางรีบกดปิดเสียงโทรศัพท์มือถือ

เบอร์ใครวะ! โทรมาดึกดื่น อาเขตพูดเบา ๆ พลางดูเบอร์ในโทรศัพท์

สวัสดีครับ อาเขตรับสาย

สวัสดีค่ะ ดิฉัน ศาสตราจารย์เอลซี่เดลซ่าค่ะ นั่นใช่คุณอาเขตใช่ไหมคะ!?” ศาสตราจารย์เอลซี่เดลซ่าโทรมา

อ๋อใช่ครับ สวัสดีครับ ศาสตราจารย์เอลซี่เดลซ่า อาเขตงุนงงที่อยู่ ๆ ก็โทรมาในเวลานี้

เรียก เอลซ่า เฉย ๆ ก็ได้ค่ะ ศาสตราจารย์เอลซี่เดลซ่าบอกแบบนั้น

งั้นขอเรียกคุณเอลซ่า แล้วกันนะครับ!” อาเขตขอ

ตกลง ได้ค่ะคุณเอลซ่าตกลงตามนั้น

เอ่อโทรมาตอนนี้คือว่า…” อาเขตกำลังจะพูด

"อ๋อ! ตอนนี้คุณอาเขตไม่สะดวกคุยใช่ไหมคะ!?” คุณเอลซ่าถาม

ไม่ใช่อย่างนั้น ครับ คือแค่สงสัยว่าทำไมโทรมาดึกจัง? เท่านั้นแหละครับ อาเขตพูดตรง ๆ

อ๋อ! พอดีว่าไซโกะเพื่อนดิฉัน เขาโทรมาเมื่อตอนเย็นเรื่องที่คุณอาเขตฝากไว้ ดิฉันเกิดความสนใจพอเสร็จงานก็เลยรีบโทรมาน่ะค่ะ คุณเอลซ่าอธิบาย

อืมครับ งั้นเราจะคุยกันเลยใช่ไหมครับ?” อาเขตถาม

ได้ไหมล่ะคะ? ตอนนี้!” คุณเอลซ่าถามกลับ

จริง ๆ ก็ได้นะครับ แต่ถ้าเป็นตอนเช้า ๆ ผมว่าจะสะดวกกว่านะครับ อาเขตตอบและแนะนำ

อืมงั้นก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้คุณอาเขตกับคุณโภชน์จะมาที่ห้องทำงานของดิฉันได้ไหมคะ!? เราจะได้มาคุยกัน คุณเอลซ่าถาม

เอ่อก็ได้ครับ แต่เฉพาะสำหรับผมเท่านั้นนะครับ ไม่รู้ว่าโภชน์มันจะไปได้หรือเปล่า!” อาเขตพูดตกลงพลางมองไปที่โภชน์

 

ยูนิเวิร์สที่ 1-----------------------------------------------------------------------

 

- ณ บ้านของลินดา

 

            เด็กชายโภชน์และลินดาก็เดินเข้ามา

เรียบร้อยซะที!” โภชน์ในร่างเด็กชายโภชน์พูดเสียงเหนื่อย ๆ

อย่างนั้นเดี๋ยวลินดาจะไปหาน้ำดื่มเย็น ๆ มาให้นะ! รอแป๊บเดียว ลินดาบอก

          เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนโภชน์ในร่างเด็กชายโภชน์และลินดามาถึงที่บ้านลินดาตรวจสอบความเสียหายทั้งหมดของบ้านแล้วปรากฏว่ามีแค่ประตูกรงเหล็กหน้าบ้านหลุดอย่างเดียวเท่านั้น โภชน์ในร่างเด็กชายโภชน์จึงอาสาวิ่งไปตามช่างที่อยู่หน้าปากซอยมาซ่อมแซมประตูกรงเหล็กให้เรียบร้อย

มาแล้วค่ะ! น้ำเย็น ลินดาเดินถือแก้วใส่น้ำเย็นมาให้

ขอบคุณจ้า!” โภชน์รับและดื่มอย่างรวดเร็ว

นี่ก็ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ไม่รู้ว่าแม่น้องโภชน์จะกลับมาหรือยังนะ!?” ลินดาถามลอย ๆ ขึ้นมา

จริงด้วยสิ! เราทิ้งเวลามานานพอสมควรแล้ว ลินดารีบกลับไปที่บ้านน้องโภชน์กันเถอะ!” โภชน์คิดได้รีบชวนลินดาทันที

อ้าว! พี่โภชน์ไม่พักสักแป๊บนึงก่อนเหรอ พี่ยังเหนื่อยอยู่เลยนี่หน่า!” ลินดาถาม

ไม่เป็นไร! พี่อยากรู้ความจริงเรื่องพ่อของน้องโภชน์มากกว่าว่าทำไมถึงรู้เรื่องที่จะเกิดขึ้นก่อนได้!” โภชน์ตอบ

งั้นเราไปกันเลยนะคะ!” ลินดาตกลงและเดินออกจากบ้านพร้อมโภชน์ในร่างเด็กชายโภชน์

        ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินไปถึงหน้าบ้านของเด็กชายโภชน์ ก็ได้ยินเสียงเพื่อนบ้านคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า

นั่น! หนูโภชน์ใช่หรือเปล่าจ๊ะ?”

ใช่ครับ!” โภชน์ตอบ

ป้าเสียใจด้วยนะจ๊ะ เรื่องแม่ของหนูน่ะ เพื่อนบ้านพูด

“…” โภชน์ท่าหน้างง

เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ!?” ลินดาแปลกใจจึงถามขึ้นมา

อ้าว! นี่คุณไม่รู้เหรอคะว่าแม่ของหนูโภชน์เขาน่ะเสียไปแล้ว เพื่อนบ้านตอบ

หา!!! ว่าไงนะ!” โภชน์และลินดาตะโกนขึ้นพร้อมกัน

แล้วแม่หนูโภชน์เสียอย่างไรคะ!?” ลินดาถาม

เห็นเขาว่าเหมือนโดนใครสักคนยิงทะลุตัดขั้วหัวใจน่ะค่ะ ช่วงที่กำลังเดินทางกลับมาที่นี่พร้อมหนูโภชน์ เอ๊ะ! แต่หนูโภชน์ก็ปลอดภัยดีนี่หน่า มันเกิดอะไรขึ้นเหรอจ๊ะ? หนูโภชน์เล่าให้ป้าฟังได้ไหมจ๊ะ!?” เพื่อนบ้านเล่าและถาม

เอ่อผมก็จำไม่ได้เหมือนกันอ่ะครับ โภชน์ตอบพลางเกาหัวแบบงง ๆ

เฮ้อ!! แกคงจะสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลยเป็นแบบนี้ไปมั้งคะ ลินดาอธิบายแทน

อ๋อ! เหรอคะ แล้วคุณเป็นอะไรกับหนูโภชน์เหรอคะ?” เพื่อนบ้านสงสัยจึงถาม

เอ่อคือฉันเป็นญาติห่าง ๆ กับโภชน์เขาน่ะค่ะ ลินดาตอบ

อย่างนั้นก็คงต้องฝากหนูโภชน์ไว้กับคุณแล้วล่ะค่ะ เพราะแกก็ไม่มีใครนอกจากแม่ ขอตัวก่อนนะคะ เพื่อนบ้านกล่าวแล้วก็เดินจากไป

ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ!?” โภชน์ถามขึ้นมาลอย ๆ

แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดีล่ะ? พี่โภชน์! ลินดาถาม

ถ้าเป็นแบบนี้เราคงอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ เดี๋ยวพี่จะไปเก็บข้าวของในบ้านน้องโภชน์ ส่วนลินดารีบเก็บข้าวของในบ้านลินดาแล้วเดี๋ยวเราคงต้องออกเดินทางกันแล้วล่ะ!” โภชน์บอก

ทำไมต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะคะ!? พี่โภชน์ ลินดาถาม

อย่างนี้นะลินดา ที่เราต้องออกจากที่นี่ตอนนี้เพราะ อันดับแรก ถ้ามนุษย์กิ้งก่ามีจริงอย่างที่ลินดาว่ามันอาจจะกลับมาอีกที ส่วนข้อสุดท้ายคือถ้าคนร้ายที่ฆ่าแม่น้องโภชน์มันรู้ที่อยู่ของน้องโภชน์มันอาจจะตามมาปิดปากน้องโภชน์ก็ได้ โภชน์อธิบาย

ค่ะ งั้นเดี๋ยวลินดารีบไปเก็บของนะคะ เดี๋ยวพี่โภชน์เก็บของเสร็จรีบตามไปที่บ้านลินดาก่อนนะคะ ลินดาบอก

โอเค ได้จ่ะ เดี๋ยวพี่ตามไป โภชน์รับคำ

 

- 45 นาทีต่อมา ณ หน้าบ้านของลินดา

 

ลินดาพี่มาแล้วนะ!!” โภชน์ตะโกนเรียกโดยสะพายกระเป๋าใบใหญ่ 1 ใบและถือกระเป๋าใบใหญ่อีก 1 ใบมา

มาแล้วจ้า! พี่โภชน์รอนานไหมจ๊ะ!?” ลินดาเดินออกมาจากบ้าน โดยลากกระเป๋าใบใหญ่ 1 ใบ ใหญ่เท่ากับกระเป๋าโภชน์ 2 ใบรวมกัน

          ขณะที่กำลังจากออกจากหมู่บ้านก็มีรถยนต์คันหรูแล่นมาจอดขวางหน้าทั้งสองคน มีชายแต่งตัวดูภูมิฐานลงมาจากประตูด้านคนขับรถ

สวัสดีครับ ผมชื่อ คัฟเวท เป็นญาติของคุณไพลิน เห็นว่าตอนนี้คุณไพลินเสียไปแล้ว เลยแวะมารับคุณหนูโภชน์ เชิญขึ้นรถได้เลยครับ คัฟเวทแนะนำตัวและเชิญชวน

เอ่อคุณเป็นญาติทางไหนของคุณแม่ครับ!?” โภชน์ไม่แน่ใจจึงถาม

ครับ คือผมเป็นน้องเขยของพี่สาวของคุณไพลินครับ คัฟเวทตอบ

อ๋อ! งั้นแล้วลินดาไปด้วยได้ไหมครับ!?” โภชน์เข้าใจและถามต่อ

อืมอืมเอ่อได้ครับ เชิญทั้งสองคนเลยครับผม คัฟเวทเดินเข้ามามองลินดาใกล้ ๆ หายใจเข้า 1 ครั้งแล้วจึงตกลง

          หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ขึ้นรถยนต์คันหรู โดยคัฟเวทขับเข้าป่าและขึ้นเขา ไปจนถึงคฤหาสน์ใหญ่ มีสระน้ำอยู่หน้าคฤหาสน์ โดยสระน้ำมีขนาดใหญ่มาก พื้นที่ของสระน้ำมากกว่าคฤหาสน์เสียอีก ด้านหลังคฤหาสน์เป็นทุ่งดอกไม้หลากสีสวยงามยิ่งนัก

          ทั้งสองเข้าประตูคฤหาสน์มาก็พบว่าคฤหาสน์มี 2 ชั้น ขึ้นไปบนชั้น 2  มีห้องอยู่ประมาณ 10 ห้อง

เชิญเลือกห้องได้ตามอัธยาศัยเลยนะครับ คัฟเวทพูด

ค่ะ! / ครับ!” ลินดาและโภชน์ตอบรับพร้อมกัน

             ขณะทั้งสองกำลังเลือกห้องอยู่ คัฟเวท ก็กลับลงไปที่ชั้น 1 ของคฤหาสน์

โชคดีจังเลยเน๊อะ! ลินดา โภชน์พูด

ใช่จ่ะพี่โภชน์! แต่ลินดารู้สึกแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้ ลินดาบอก

แปลก ๆ ยังไงเหรอ?” โภชน์ถาม

ก็ตอนแรกเหมือนเกิดเรื่องแปลก ๆ มากมายรวมถึงเรื่องที่แม่น้องโภชน์เสียอีก และอยู่ ๆ ก็มีญาติน้องโภชน์โผล่ออกมาตอนเรากำลังออกเดินทาง ลินดาอธิบาย

มันอาจจะเป็นเหตุบังเอิญก็ได้นะ แต่ก็ดีแล้วล่ะ เพราะตอนแรกพี่เองยังคิดไม่ออกเลยว่าเราจะเดินทางไปไหนกันดีเลย โภชน์บอก

อืมก็จริงนะ แล้วเราจะนอนห้องไหนดีนะ!?” ลินดาถามลอย ๆ

ก็ห้องไหนก็ได้จ่ะ ที่มีเตียงคู่น่ะ โภชน์ตอบ

แต่นอนคนละห้องนะคะ!” ลินดาบอก

อ้าว! ทำไมล่ะไม่นอนห้องเดียวกันล่ะ? ที่แบบนี้เราจะได้รู้สึกปลอดภัยกว่านะ! นอนด้วยกันเถอะ โภชน์อธิบาย

ลินดาว่านอนด้วยกันยิ่งจะไม่ปลอดภัยนะ โดยเฉพาะกับพี่โภชน์น่ะ!” ลินดาบอก

อ้าว! ไหงอย่างนั้นล่ะ?” โภชน์สบถ

งั้นเอาเป็นว่าเตียงเดี่ยว 2 เตียงในห้องเดียวดีกว่าไหมคะ!?” ลินดาแนะนำ

อื้อ! เอาอย่างนั้นก็ได้จ่ะ โภชน์พูดพลางยิ้มเล็ก ๆ

             ทั้งสองคนจึงเปิดประตูห้องแต่ละห้องดูจนครบ ปรากฏว่ามีอยู่แค่ห้องเดียวที่มีเตียงเดี่ยว 2 เตียง จึงตัดสินใจเลือกห้องนี้เป็นห้องนอน

สรุปว่าเราได้ห้องนี้แล้วนะ มีห้องอาบน้ำในตัวด้วย งั้นวันนี้เราอาบน้ำด้วยกันนะจ๊ะ! ลินดา โภชน์บอกพลางยิ้ม

ไม่ดีกว่าค่ะ ห้องน้ำไม่ได้กว้างอย่างที่คิดนะ!” ลินดาพูดพลางเปิดดูห้องน้ำ

จริงเหรอ!? ว๊า…!! อดอาบน้ำด้วยกันเลย โภชน์พูดเหมือนเสียดาย

ฮิ ฮิ พี่โภชน์นี่แค่เรื่องแค่นี้เอง เรื่องอื่นเรายังทำด้วยกันได้อีกตั้งเยอะนะ!” ลินดาปลอบใจ

อะไรบ้างล่ะจ๊ะ!?” โภชน์รีบหันกลับมาถามแกมยิ้ม

ก๊อก-ก๊อก-ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ใครคะ!?” ลินดาตะโกนถาม

ผมเองครับ! คัฟเวท!” คัฟเวทตะโกนตอบ

เดี๋ยวพี่ไปเปิดประตูเอง ลินดานั่งพักไปก่อนเถอะ!” โภชน์บอก

          เมื่อโภชน์เปิดประตูก็เห็นคัฟเวทยืนอยู่ กับผู้ชายคนหนึ่งหน้าตารูปร่างผิวพรรณราวกับผู้หญิง

คุณหนูเลือกห้องนี้ใช่ไหมครับ?” คัฟเวทถาม

ใช่ครับ! ห้องนี้แหละ โภชน์ตอบ

เอ่อคนนี้ชื่อ เอรอท นะครับ คัฟเวทแนะนำให้รู้จักคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

สวัสดีครับคุณเอรอท โภชน์ทักทาย

สวัสดีจ่ะคุณหนูโภชน์ เอรอททักทายเสียงเหมือนผู้ชายบีบเสียง

งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ โภชน์พูดพลางยิ้มเจื่อน ๆ

ครับ ตามสบายนะครับ มีอะไรก็เรียกได้นะครับ คัฟเวทพูดจบก็หันหลังเดินกลับไปพร้อมเอรอท

          หลังจากนั้น โภชน์ก็เล่าให้ลินดาฟังถึงลักษณะของเอรอท ที่เขาเพิ่งเจอมาเมื่อกี้นี้ แล้วลินดาก็ขอตัวโภชน์ไปอาบน้ำก่อน แล้วโภชน์ก็อาบน้ำหลังจากลินดาอาบเสร็จ

 

- ณ เวลา 23.55 . –

 

ขณะที่โภชน์กับลินดานั่งดูโทรทัศน์เสร็จ และกำลังจะปิดโทรทัศน์ เพื่อนั่งสนทนากันต่อ

ก๊อก-ก๊อก-ก๊อก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ใครครับ!?” โภชน์ตะโกนถาม

เอรอทเองค่า!” เอรอทตะโกนตอบ

          โภชน์เดินไปเปิดประตูแล้วถามว่า

มีอะไรหรือเปล่าครับ? พอดีว่ากำลังจะเข้านอน

พอดีว่าอยากให้ช่วยดูอะไรให้หน่อยอ่ะค่ะ รบกวนนิดนึงนะคะ!” เอรอทตอบกึ่งขอร้อง

เอ่อเดี๋ยวพี่มานะลินดาโภชน์หันกลับไปบอกลินดาก่อนออกไปกับเอรอท

จะพาผมไปดูอะไรเหรอครับ?” โภชน์ถาม

เดี๋ยวก็รู้เองแหละค่ะ!” เอรอทตอบ

          เอรอทพาโภชน์ไปที่ห้องครัวชั้น 1 ก่อนจะเข้าไปถึงห้องครัว โภชน์ได้ยินเสียงเหมือนหมูหลาย ๆ ตัวกำลังแย่งกินอาหารกันอยู่ (จินตนาการกันเอาเองนะครับ) พอไปถึงภาพที่โภชน์เห็นอยู่ก็คือ เป็นภาพผู้ชายร่างใหญ่ตัวอ้วนมาก ๆ รื้ออาหารออกมาจากทั้งตู้กับข้าว ตู้เย็น ตู้เก็บอาหารต่าง ๆ ในครัว วางไว้เกลื่อนกลาดเต็มพื้นไปหมด ชายคนนั้นกำลังนั่งกินอาหารเหล่านั้นโดยไม่สนใจใครเลย แล้วเอรอทก็พาโภชน์ไปที่ห้องเก็บของที่อยู่ข้าง ๆ

คนนั้นใครเหรอ?” โภชน์ถามเบา ๆ

เขาชื่อ กรีดี้ ค่ะ กินจุมาก ๆ เลย จนของกินเราจะหมดอยู่แล้วค่ะ เอรอทพูดพลางล็อคประตูจากด้านในห้องเก็บของ

เอรอท นี่คุณล็อดประตูทำไมล่ะ!?” โภชน์ตกใจจึงถาม

ตอนนี้เราอยู่กันแค่สองคนคิดว่าจะทำอะไรล่ะคะ!” เอรอทแสร้งถามกลับแล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ๆ โภชน์

เฮ้ย! นี่ผมยังเป็นเด็กอยู่นะ ยังไม่บรรลุนิติภาวะนะครับ!” โภชน์ทำท่ากลัวกึ่งขยะแขยง

พอดีว่า เอรอท เป็นพวก โลลิ อ่ะค่ะ เด็ก ๆ น่ะอร่อยที่สุดเลย เอรอทพูดพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปาก แผล่บ ๆ

เวรแล้วตู โลลิ ห่าอะไรฟะ ตูจะเป็นแป้ง โกกิเคลือบกะทิ ก็วันนี้แหละ ตายแน่ตู โภชน์คิดฟูมฟาย

ช่วยด้วย!! ช่วยด้วย!! ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!” โภชน์ตะโกนสุดเสียง

เจ็บนิดเดียว เดี๋ยวก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว จะร้องไปทำไมล่ะคะ คุณหนู เอรอทพูดพลางจับแขนทั้งสองข้างด้านหลังของโภชน์ไว้แน่น

ปังงง…!!” เสียงประตูโดนถีบพังเข้ามาจนโภชน์กับเอรอท ทั้งคู่ต่างกระเด็นไปชนฝาผนังตรงข้ามประตูนั่งลงกับพื้น

ทำอะไรกันวะ! เอรอท คัฟเวทตะโกนดังลั่น

ว๊ายย!! ขอโทษค่า เอรอทก็ตะโกนลั่นเช่นกัน พลางลุกขึ้นแล้วรีบเดินออกจากห้องเก็บของ

ไปเลยนะแก! ไปจัดการไอ้กรีดี้ซะ เดี๋ยวนี้เลย!” คัฟเวทตะคอกใส่เอรอท

ค่า…!!” เอรอทขานรับเสียงหลงพลางวิ่งไปที่ห้องครัว

เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ!? คุณหนูโภชน์ คัฟเวทถามพลางพยุงตัวโภชน์ขึ้น

          ตอนที่คัฟเวทพยุงตัวโภชน์ขึ้น โภชน์สังเกตเห็นว่าคัฟเวทมองไปที่นาฬิกาข้อมือของโภชน์ แล้วลินดาก็วิ่งมาพอดี

เกิดอะไรขึ้นคะ!? พี่โภชน์ลินดาถามด้วยความตกใจ

          โภชน์ยังพูดอะไรไม่ออก เพราะรู้สึกเหนื่อยและเพลียมากเหมือนจะหมดแรง ลินดากับคัฟเวทก็เลยช่วยกันพยุงโภชน์ขึ้นไปบนห้องนอนชั้น 2 พอถึงเตียงนอนคัฟเวทก็ขอตัว ลินดาก็นั่งอยู่ข้าง ๆ เตียงนอนของโภชน์

พี่ไม่ไหวแล้ว ลินดาต้องระวังตัวให้ดีนะ แล้วพี่จะรีบกลับมาหาลินดาอีกให้ได้เลย…” โภชน์พูดแล้วผลอยหลับไป

 

ยูนิเวิร์สที่ 2-----------------------------------------------------------------------

 

- ณ บ้านโภชน์

 

          โภชน์ลุกขึ้นมานั่งบนที่นอน

อ้าว! ว่าไงโภชน์ตื่นแล้วเหรอ เป็นไงบ้างเมื่อคืนฝันว่ายังไงบ้างวะ!?” อาเขตถาม

มันไม่ใช่ฝันว่ะ! เราไปเจอลินดามาอีกแล้ว โภชน์ตอบ

เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ด้วย!” อาเขตมั่นใจ

หมายความว่ายังไงวะ!?” โภชน์ถาม

ก็เท่ากับว่าได้ข้อสรุปในการกลับไปหา

ลินดาของนายแล้วไงล่ะ! ในแง่ที่เราคิดขึ้นมาอ่ะนะ อาเขตบอก

หา…!! รู้แล้วจริง ๆ เหรอ งั้นเราก็สามารถกลับไปหาลินดาได้อีกแล้วน่ะสิ!” โภชน์พูดพลางยิ้มอย่างดีใจ

ใช่แล้ว! แต่ตอนนี้พวกเราต้องไปหาศาสตราจารย์เอลซี่เดลซ่าก่อนนะ อาเขตบอก

ตอนนี้เลยเหรอ!?” โภชน์ถาม

ใช่ตอนนี้รีบไปแต่งตัวเลย เราแต่งตัวเสร็จแล้ว" อาเขตตอบ

งั้นรอแป๊บนะ!” โภชน์พูดพลางลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเข้าห้องอาบน้ำ

 


- ณ หน้าสำนักงานทางวิทยาศาสตร์

 

          อาเขตและโภชน์มาถึงหน้าประตูเลื่อนทั้งคู่เดินเข้าไปพบเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ซึ่งไม่มีใครนั่งอยู่เลย ก็ได้ยินเสียงประกาศดังขึ้นมาว่า

ขอให้คุณอาเขตและคุณโภชน์ขึ้นลิฟต์มาที่ชั้น 4 ได้เลยค่ะ

          เมื่อได้ยินดังนั้นอาเขตและโภชน์ก็ทำตามเสียงประกาศ พอมาถึงชั้น 4 ลิฟต์เปิดออกจะเห็นห้องศาสตราจารย์เอลซี่เดลซ่าอยู่ด้านหน้าได้ทันที มีสัญญาณไฟสีแดงอยู่ที่หน้าห้อง สักพักกลายเป็นสีเขียว แล้วได้ยินเสียงประกาศจากลำโพงข้างประตูว่า

เชิญเข้ามาได้เลยค่ะ ได้ยินดังนั้นทั้งสองคนก็เดินเข้าประตูไป ภายในห้องเป็นห้องแคบ ๆ

สวัสดีค่ะ ดิฉันศาสตราจารย์เอลซี่เดลซ่า เชิญนั่งก่อนค่ะ ศาสตราจารย์เอลซี่เดลซ่าทักทายโดยนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน โดยมีเก้าอี้สำหรับรองรับแขกอีก 2 ตัวอยู่ด้านหน้าโต๊ะ

สวัสดีครับ / สวัสดีครับ อาเขตและโภชน์ทักทายพร้อมกัน

ไม่ทราบว่าคนไหนคุณโภชน์คะ!?” ศาสตราจารย์เอลซี่เดลซ่าถาม

ผมเองครับ! ศาสตราจารย์ โภชน์ขานรับพร้อมยกมือขึ้น

เรียกเอลซ่าเฉย ๆ ก็ได้ค่ะ คุณเอลซ่าว่าอย่างนั้น

ครับ! คุณเอลซ่าโภชน์รับคำ

งั้นเรามาเริ่มกันเลยดีกว่านะคะ! เริ่มจากตั้งแต่คุณโภชน์เริ่มฝันครั้งแรกจนถึงครั้งสุดท้าย ว่าช่วงเวลานั้นเกิดอะไรขึ้นกับคุณบ้าง คุณเอลซ่าเกริ่นนำ

          ได้ยินดังนั้นโภชน์ก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง (เรื่องทั้งหมดอยู่ในตอนที่ 1 - 4) จนถึงเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์ของคัฟเวท

โอเคค่ะ! ต่อไปคุณอาเขตลองเล่าการทดลองของคุณมาหน่อยสิคะ คุณเอลซ่าให้อาเขตเล่าบ้าง

          แล้วอาเขตก็เล่าถึงการทดลองที่เขาได้คิดวิธีทั้งหมดขึ้นมาและได้ทดสอบครั้งสุดท้ายกับโภชน์จนได้ผลสรุปสุดท้ายมาเมื่อคืนนี้ให้ศาสตราจารย์เอลซี่เดลซ่าฟังทั้งหมด (เรื่องราวอยู่ในตอนที่ 4)

จากการทดลองของคุณอาเขตเท่ากับว่า คุณลาล่ามีผลต้องการข้ามมิติของคุณโภชน์ แต่เรื่องนี้ยังตรวจสอบไม่ได้ว่าเพราะอะไรใช่ไหมค่ะ!?” คุณเอลซ่าถาม

ครับ ยังไม่ได้ทดสอบดูเลยว่าเพราะอะไร!” อาเขตตอบ

ส่วนเรื่องเวลาเท่าที่คุณอาเขตบอกก็คือ เมื่อเอาเวลาชั่วโมงกับนาทีรวมกันแล้วได้ 40 ทุกครั้งตอนที่คุณลาล่าโทรหาคุณโภชน์ รวมถึงวันที่ข้ามมิติได้คือวันพุธสินะคะ!” คุณเอลซ่าสรุป

ใช่ครับ!” อาเขตตอบรับ

เอาล่ะค่ะ ตอนนี้ทุกอย่างก็พอจะสรุปได้คร่าว ๆ แล้วว่า สถานที่ ที่คุณโภชน์ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นอีกที่หนึ่งที่เหมือนกับโลกเราใบนี้แหละค่ะ คุณเอลซ่าสรุปข้อสงสัย

อย่างนั้นแสดงว่าที่ผมไปกลับมานั่นก็คือโลกอีกมิติหนึ่งใช่ไหมครับ!?” โภชน์ถาม

คิดว่าน่าจะเป็นอย่างที่คุณคิดนั่นแหละค่ะ คุณเอลซ่าตอบ

ทำไมคุณเอลซ่าสามารถสรุปผลออกมาได้ง่าย ๆ แบบนั้นล่ะครับ!?” อาเขตถามด้วยความสงสัย

จริง ๆ แล้วดิฉันเองก็กำลังทดลองการก้าวข้ามมิติอยู่เหมือนกัน ที่สำคัญเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้าที่ไซโกะจะโทรมาหาดิฉัน ดิฉันได้พบกับคน ๆ หนึ่ง เขาได้มอบที่ชาร์ตนาฬิกาข้อมือให้กับดิฉันไว้…” คุณเอลซ่าเล่า

ที่ชาร์ตนาฬิกาข้อมือ!?” โภชน์พูดเสียงดังออกมา

ใช่ค่ะ! ทุกอย่างดูเชื่อมโยงแล้วสัมพันธ์กันมาก ๆ เลย พอไซโกะโทรมาหาดิฉัน และเอ่ยชื่อคุณโภชน์ดิฉันก็เกิดความสนใจ เลยรีบโทรหาคุณอาเขตเมื่อคืนทันที ทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ คุณเอลซ่าอธิบาย

เอ่อแล้วเกี่ยวอะไรกับชื่อโภชน์ ล่ะครับ ทำไมพอคุณเอลซ่าได้ยินชื่อโภชน์ จากคุณไซโกะแล้วถึงสนใจ ทั้ง ๆ ที่คุณเอลซ่าก็ยังไม่ได้รู้จักกับโภชน์มันเลย?” อาเขตถาม

ก็เพราะว่าชายคนนั้นฝากที่ชาร์ตนาฬิกาข้อมือให้กับคุณโภชน์ไงล่ะคะ!” คุณเอลซ่าตอบ

เอ๊ะ! แล้วที่ชาร์ตนาฬิกาข้อมือใช่สำหรับทำอะไรเหรอครับ!?” โภชน์ถาม

ส่วนใหญ่ที่ชาร์ตก็น่าจะไว้ชาร์ตแบตพวกโทรศัพท์ หรือพวกเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ต้องใช้แบตเตอรี่เป็นพลังงานนี่หน่า!” อาเขตเสริม

จากที่ดิฉันลองตรวจสอบดูที่ชาร์ตนี้น่าจะใช้ชาร์ตนาฬิกาข้อมือที่คุณโภชน์ไปเห็นมานั่นแหละค่ะ แต่ที่ดิฉันยังสงสัยอยู่ก็คือนาฬิกาข้อมือทำไมไม่ใส่ถ่านแต่ใช้ที่ชาร์ต หรือนาฬิกาข้อมือตัวนั้นใช้แบตเตอรี่เป็นพลังงานในการจะทำให้สามารถใช้งานได้ คุณเอลซ่าพูดจากความสงสัย

          แล้วทั้งสามคนก็นั่งเงียบไปชั่วครู่ประมาณ 3 - 5 นาทีได้ เหมือนกำลังคิดอะไรกันอยู่ประมาณนั้น

อืมถ้าอย่างนั้นดิฉันขอส่งมอบที่ชาร์ตนี้ให้กับคุณโภชน์เลยแล้วกันนะคะ!” คุณ

เอลซ่าบอกพลางยื่นที่ชาร์ตให้โภชน์

ทำไมล่ะครับ! ทำไมไม่เก็บไว้เพื่อใช้ในการทดลองก่อน? เผื่อว่าผมจะได้มีโอกาสกลับไปได้ด้วยวิธีของคุณเอลซ่า น่าจะดีกว่าวิธีของเขตน่ะครับ โภชน์ถาม

อ้าว! พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงวะโภชน์! หาว่าวิธีของเรามันไม่ดีหรือไง!?” อาเขตถาม

เปล่า ไม่ใช่! คือ…” โภชน์จะพูดแก้ตัว

เอ่อ! คือวิธีของคุณอาเขตเป็นวิธีที่น่าสนใจค่ะ ดิฉันจึงอยากให้ที่ชาร์ตกับคุณโภชน์ไว้ เผื่อที่ชาร์ตนี้อาจจะมีความจำเป็นกับคุณตอนที่คุณไปที่นั่นอีกก็ได้ค่ะ ส่วนการทดลองการก้าวข้ามมิติของดิฉันตอนนี้ดิฉันยังทดลองไปได้ไม่ถึง 50% เลยค่ะ คงต้องใช้เวลาอีกสักระยะ ส่วนที่ชาร์ตนั้นดิฉันก็เก็บข้อมูลมาไว้พอสมควรแล้วเลยไม่จำเป็นต้องเก็บไว้แล้วล่ะค่ะ คุณเอลซ่าพูดขัดและอธิบายขึ้นมาก่อนที่โภชน์จะพูด

โห!! พูดทีเดียวเคลียร์เลยว่ะ!” อาเขตคิดในใจ

ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ได้ครับ ผมจะรับที่ชาร์ตไว้ โภชน์พูด

ตกลงเอาเป็นว่าทุกอย่างเราเข้าใจกันดีแล้วนะคะ!?” คุณเอลซ่าพูดกึ่งถาม

เดี๋ยวสิครับ! คุณเอลซ่า ที่เรามาวันนี้เรายังไม่ได้ข้อสรุปจากคุณเอลซ่าเลยนะครับ ว่าจะให้เราทำอย่างไรต่อไป!” อาเขตถาม

ก็จริงครับ คุณเอลซ่า ที่ผมมาวันนี้ผมเองก็อยากรู้ว่าคุณเอลซ่ามีวิธีที่พอจะช่วยอะไรผมบ้างได้ไหมครับ!?” โภชน์ถามเสริม

อืมค่ะ! งั้นดิฉันจะอธิบายสั้น ๆ ให้เข้าใจก่อนนะคะ คือ เรื่องแรก ดิฉันทำการทดลองการก้าวข้ามมิติอยู่ เมื่อการทดลองสำเร็จดิฉันจะติดต่อกลับไปค่ะ! เรื่องสุดท้ายคือ การที่คุณไปอีกมิติได้นั้นเป็นความจริง สิ่งที่ดิฉันช่วยได้ในตอนนี้คือมอบที่ชาร์ตให้กับคุณโภชน์ไว้เผื่อเป็นประโยชน์เมื่อคุณโภชน์ไปถึงที่นั่นอีกครั้ง เรื่องทั้งหมดก็มีเท่านี้แหละค่ะ คุณเอลซ่าอธิบาย

อือเท่าที่ฟังดูก็หมดแล้วจริง ๆ นั่นแหละนะ!” อาเขตเริ่มเข้าใจ

อย่างนั้น พอจะบอกเรื่องชายคนที่ฝากที่ชาร์ตไว้ให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ!?” โภชน์ถาม

เรื่องผู้ชายคนนั้นดิฉันก็ไม่รู้อะไรเลย คือวันนั้นตอนที่ดิฉันกำลังจะกลับบ้าน ตอนนั้นฝนกำลังเริ่มที่จะตกหนัก ขณะที่เดินออกจากสำนักงาน เขาก็เดินมาฝากที่ชาร์ตแล้วบอกดิฉันแค่ว่า

ผมรบกวนฝากที่ชาร์ตนาฬิกาข้อมืออันนี้ให้กับคนที่ชื่อโภชน์ด้วยนะครับ

ตอนนั้นดิฉันพยายามปฏิเสธเขาแล้วเพราะดิฉันไม่รู้จักคนชื่อโภชน์เลย ดิฉันจึงถามเขาว่า ทำไมไม่ให้เขาเองล่ะ

เขาตอบกลับมาว่า ผมไม่มีเวลาแล้วรบกวนคุณหน่อยแล้วกัน อีกไม่นานเขาก็จะมาเจอคุณ

ดิฉันก็เลยรับไว้ แล้วเขาก็รีบวิ่งหนีหายไปเลย เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ คุณเอลซ่าเล่ายาว

อ๋องั้นก็เท่ากับว่าเรื่องทุกอย่างก็สอดคล้องกันแล้ว งั้นขอบคุณมากครับ คุณเอลซ่า!” อาเขตเข้าใจและพูดตัดบท

เข้าใจยังไงวะเขต!?” โภชน์ยังงงอยู่

เอาเถอะถ้านายไม่เข้าใจอะไรเดี๋ยวถามเราได้ งั้นขอตัวนะครับ คุณเอลซ่า!” อาเขตกล่าวลา

ค่ะ ยังไงแล้วดิฉันจะติดต่อกลับไปอีกทีนะคะ!” คุณเอลซ่าพูด

ครับ สวัสดีครับ ไปโภชน์!” อาเขตลาแล้วเรียกโภชน์

เออไปก็ไป สวัสดีครับ คุณเอลซ่า!” โภชน์รับคำและบอกลา

ค่ะ! สวัสดีค่ะ คุณเอลซ่าลาตอบ

          จากนั้นอาเขตและโภชน์ก็ออกมาจากสำนักงานทางวิทยาศาสตร์ และเดินทางกลับไปยังบ้านของโภชน์อีกครั้ง

 


ยูนิเวิร์สที่ 1-----------------------------------------------------------------------

 

- ณ คฤหาสน์ของคัฟเวท

 

- เวลา 6.15 น. ณ ห้องนอนชั้น 2 –

 

          เด็กชายโภชน์ลืมตาขึ้นขณะที่นอนอยู่บนเตียงนอน มองไปรอบเพดานและรอบ ๆ ห้องจนหันมาเห็นลินดาฟุบหลับอยู่ข้าง ๆ เตียงนอนตนเอง จึงลุกขึ้นมาเขย่าตัวลินดา

พี่ลินดา! พี่ลินดาครับ!” เด็กชายโภชน์ตะโกนเรียก

หืมว่าไงคะพี่โภชน์?” ลินดางัวเงียตื่นขึ้นมา

ผมโภชน์เองครับพี่ลินดา!” เด็กชายโภชน์บอก

"อ้าว! ไม่ใช่พี่โภชน์แล้วเหรอ?” ลินดาคิดในใจนิ่งมองหน้าเด็กชายโภชน์สักพัก

เป็นอะไรไปครับพี่ลินดา!? ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนกันครับเนี่ย!?” เด็กชายโภชน์ถาม

อ๋อตอนนี้เราอยู่บ้านของคุณคัฟเวทน่ะจ่ะ ลินดาตอบ

คุณคัฟเวท!? เป็นใครครับ?” เด็กชายโภชน์ถาม

เอ๋! โภชน์ไม่รู้จักคุณคัฟเวทเหรอ?” ลินดาถามกลับ

"ไม่เคยได้ยินชื่อเลยครับ!” เด็กชายโภชน์ตอบ

จริงเหรอ!? เห็นเขาบอกว่าเป็นน้องเขยของพี่สาวของแม่ของโภชน์น่ะ!” ลินดาอธิบาย

อ๊ะ! งง แล้วครับ พี่ลินดา เด็กชายโภชน์บอกเช่นนั้น

คืออย่างนี้นะ เริ่มจากพี่สาวของแม่โภชน์ก็คือ ป้าของโภชน์น่ะ อันนี้เข้าใจไหม?” ลินดาถาม

พี่สาวของแม่เหรอครับ!? แม่ผมไม่มีพี่สาวนะครับ แม่ผมเป็นลูกคนเดียว ส่วนป้าก็รู้จักป้าข้างบ้านเท่านั้นแหละครับ เด็กชายโภชน์บอก

ป้าข้างบ้าน คงจะเป็นป้าที่มาคุยกับเราคนนั้นแน่เลย ลินดาคิดในใจ

แล้วน้องเขย คืออะไรอ่ะครับ!?” เด็กชายโภชน์ถาม

เรื่องนั้นไม่สำคัญแล้วล่ะจ่ะ ถ้าโภชน์มั่นใจว่าแม่ของโภชน์ไม่มีพี่สาว สงสัยว่าเราจะถูกหลอกแล้วล่ะ ลินดาอธิบาย

แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะครับพี่ลินดา หรือว่าจะใช้นาฬิกาอันนี้อีกทีดี!?” เด็กชายโภชน์ถาม

อืมพูดถึงนาฬิกาอันนี้แล้ว เล่าให้พี่ฟังหน่อยสิว่ามันเกิดอะไรขึ้น ตั้งแต่ตอนนี้โภชน์มาช่วยพี่แล้วพาพี่ไปที่ห้องครัวบ้านโภชน์น่ะ ลินดาอยากรู้

เรื่องมันยาวน่ะครับ พี่ลินดา ไว้ค่อยเล่าได้ไหมครับ!?” เด็กชายโภชน์บอก

ตอนอยู่ในห้องครัวบ้านโภชน์ ก็บอกกับพี่แบบนี้จนผ่านมาแล้วอีก 1 วันโภชน์ก็ยังไม่เล่าให้พี่ฟังอีก ลินดาบ่นแบบงอน ๆ

“1 วันแล้วเหรอครับ งั้นดีเลย พี่ลินดาเตรียมจัดกระเป๋าเสื้อผ้าเลยครับ เดี๋ยวเราจะออกไปจากที่นี่กัน เด็กชายโภชน์บอก

งั้นก็ได้จ่ะ แต่หลังจากเราออกจากที่นี่แล้ว โภชน์ต้องเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่ฟังนะ!” ลินดารับคำตามด้วยเงื่อนไข

ได้ครับ!” เด็กชายโภชน์ตอบ

          ขณะที่ทั้งคู่กำลังเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอยู่ในห้องนั่นเอง

ก๊อก-ก๊อก-ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น

คุณหนูโภชน์ และคุณลินดาคะ ไม่ทราบว่าตื่นกันหรือยังคะ!?” เอรอทตะโกนถาม

ตื่นแล้วค่ะ! มีอะไรหรือเปล่าคะ!?” ลินดาตอบและตะโกนถามกลับ

พอดีว่าคุณคัฟเวท ให้มาตามคุณทั้งสองไปรับประทานอาหารเช้ากันน่ะค่ะ!” เอรอทตะโกนตอบ

ค่า เดี๋ยวตามไปค่ะขออาบน้ำแต่งตัวก่อนนะคะ!” ลินดาตะโกนบอก

ค่า! ได้ค่ะ เอรอทตะโกนรับคำแล้วเดินไป

เสร็จแล้วจ่ะ โภชน์!” ลินดาบอก

ผมก็เสร็จแล้วพี่จับผมกับกระเป๋าไว้แน่น ๆ นะครับ เด็กชายโภชน์บอก

ได้จ่ะ ลินดารับคำ

          เด็กชายโภชน์กดปุ่มสีเหลืองที่นาฬิกาข้อมือของเขา

 

--- วาร์ป ---

 

- ณ ริมสระน้ำหน้าคฤหาสน์ของคัฟเวท

 

เอ๊ะ! ที่นี่มันหน้าบ้านคุณคัฟเวทนี่หน่า!?” ลินดาทักพลางหันไปมองรอบ ๆ

ครับใช่แล้วครับ เด็กชายโภชน์ตอบรับ

แล้วทำไมเราไม่ไปที่มันไกล ๆ กว่านี่หน่อยล่ะจ๊ะโภชน์!?” ลินดาถาม

คือผมไปไกลได้แค่ 1 กิโลเมตรเองครับ เด็กชายโภชน์ตอบ

แต่นี่มันยังไม่ถึง 100  เมตรเลยนะโภชน์!” ลินดาบอก

คือที่ผมจะไปได้ต้องผมคิดถึงภาพของสถานที่นั้นได้ด้วยอ่ะครับ แต่แถวนี้ผมมองลงมาจากหน้าต่างในห้องก็เห็นแค่ตรงนี้แหละครับ เด็กชายโภชน์อธิบาย

          ขณะที่ทั้งสองคนยังคุยกันอยู่หน้าคฤหาสน์ ประตูคฤหาสน์ก็ถูกเปิดออก พอทั้งคู่เห็นดังนั้น จึงรีบวิ่งกันไปด้านหลังคฤหาสน์

โภชน์! ตามพี่มาเร็ว ลินดาเรียกโภชน์แล้วพาวิ่งไปด้านหลังคฤหาสน์อย่างเร็ว

          พอประตูคฤหาสน์เปิดออกมา ก็มีชายอ้วนตัวใหญ่เดินออกมาจากประตู ตามด้วยเอรอท เดินตามหลังออกมาหน้าประตูคฤหาสน์

แย่จริง ๆ เลย ไปไหนกันก็ไม่บอก เฮ้อ กรีดี้! ไปพาสองคนนั้นกลับมานะ ป่านนี้คงจะหลงทางกันแย่แล้ว แล้วแกอย่าเผลอไปกินพวกเขาให้ล่ะ โดยเฉพาะคุณหนูโภชน์! จำไว้นะ!” เอรอทบ่นพลางสั่งงานกรีดี้แล้วเดินกลับเข้าคฤหาสน์ไป

อืมอืม…” กรีดี้พยักหน้ารับคำแล้วเดินออกไป

          ขณะที่เด็กชายโภชน์และลินดากำลังวิ่งไปทางด้านหลังคฤหาสน์ก็ได้ยินที่เอรอทพูดกับกรีดี้ จึงหันมามองหน้ากัน

พี่ลินดา! ผมจะโดนกินไหมเนี่ย!?”เด็กชายโภชน์ถาม

เขาคงพูดเล่นแหละจ่ะ! ไม่ต้องสนใจหรอก ไปกันต่อเถอะ!” ลินดาตอบเช่นนั้น

          พอทั้งสองคนมาถึงด้านหลังของคฤหาสน์ก็พบกับทุ่งดอกไม้นานาพันธุ์หลากสีสันสวยงามเป็นเนื้อที่กว้างขวางยาวสุดลูกหูลูกตา

พี่ครับ สงสัยเราต้องหลบอยู่ในทุ่งดอกไม้นี่สักพักแล้วใช่ไหมครับ!?” เด็กชายโภชน์ถาม

พี่ก็คิดว่าอย่างนั้นแหละจ่ะ!” ลินดาตอบ

          ทั้งสองคนต่างคิดว่าต้องรออยู่ที่นี่จนกว่าจะค่ำแล้วจึงค่อยกลับไปทางด้านหน้าคฤหาสน์อีกครั้งเพื่อหาทางหนีต่อไป

 

ยูนิเวิร์สที่ 2-----------------------------------------------------------------------

 

- ณ บ้านโภชน์

 

มีอะไรที่นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอโภชน์!?” อาเขตถาม

เรื่องผู้ชายคนนั้นไง! เราอยากรู้มากกว่านี้ โภชน์บอก

คุณเอลซ่าเขาบอกว่าเขาได้คุยแค่นั้น นายจะถามเอาอะไรอีกล่ะ!” อาเขตถาม

เออ ก็จริงแฮะ!” โภชน์เริ่มเข้าใจ

เราว่านายนี่ควรรวบรวมสติ แล้วใจเย็น ๆ หน่อยสิ ทำอะไรอย่าผลีผลามไป เดี๋ยวคุณเอลซ่าเกิดไม่ช่วยเราขึ้นมาเราจะทำอะไรไม่ได้เลยนะ อาเขตปรับความเข้าใจ

โอเค! เราเข้าใจแล้ว งั้นเราจะกลับไปหา

ลินดาอีก เราจำได้ว่าก่อนกลับมา ลินดากำลังตกอยู่ในบ้านของใครคนหนึ่งที่น่าสงสัย โภชน์บอก

ยังไง นายลองเล่าให้เราฟังก่อนซิ ว่าที่นายไปกลับมาครั้งนี้ ไปเจออะไรมาบ้าง อาเขตบอก

          แล้วโภชน์ก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ไปเจอมาที่คฤหาสน์ของคัฟเวท

เท่าที่นายเล่าให้ฟังมา เท่ากับว่านายสงสัยคนที่ชื่อคัฟเวทนั่นเหรอ! น่าสงสัยยังไงล่ะ?” อาเขตฟังจบจึงถาม

ก็ตอนที่เขามองที่นาฬิกาข้อมือน่ะ!” โภชน์บอก

น่าสงสัยยังไงก็นายบอกว่านาฬิกามันดูไฮเทคล้ำยุคไม่ใช่เหรอ ใครเห็นก็ต้องมองและสงสัยกันทั้งนั้นแหละ! จริงไหม?” อาเขตอธิบาย

เออ ก็จริงแฮะ! ทำไมเราคิดไม่ถึงในจุดนี้นะ แต่ยังไงบ้านนั้นก็ยังไม่น่าไว้วางใจอยู่ดี ยังมีคนแปลก ๆ อยู่อีกนี่หน่า ที่สำคัญไม่รู้ว่านอกจากที่เราไปเจอยังมีคนอื่นอีกหรือเปล่า แล้วตอนนี้ลินดาอยู่กันเดียวด้วย!” โภชน์บอก

ไม่ใช่คนเดียว น้องโภชน์ก็อยู่ไม่ใช่เหรอ!?” อาเขตตัดบท

อือ จริงสิ แต่เด็กจะทำอะไรได้ ไม่รู้จะช่วยลินดาได้แค่ไหน!” โภชน์ไม่มั่นใจ

ไม่ต้องห่วงหรอก เราเชื่อว่าเขาสองคนต้องช่วยกันได้อยู่แล้วแหละ อาเขตปลอบใจ

ขอบใจว่ะเพื่อนที่พยายามปลอบใจ โภชน์ตอบรับ

แล้วนายรู้หรือยังว่านาฬิกานั่นไว้ใช้ทำอะไรกันแน่!?” อาเขตถาม

ยังไม่รู้เลย พอไปถึงที่นั่นก็เห็นเฉย ๆ ยังไม่ได้ลองทำอะไรกับมันดูเลย โภชน์

ตอบ

โอเค! งั้นถ้านายอยากกลับไปจริง ๆ เราก็จะช่วย แต่ถ้ากลับไปได้คราวนี้นายต้องรู้ให้ได้ว่านาฬิกาข้อมืออันนั้นมันใช้ทำอะไรกันแน่นะ แล้วอย่าลืมเอาที่ชาร์ตนาฬิกาไปด้วยล่ะ!” อาเขตบอก

ตกลงได้เลย! แล้วคราวนี้จะใช้วิธีแบบที่นายทดลองไว้อีกใช่ไหม?” โภชน์ถาม

ใช่! ก็แบบเดิมนั่นแหละ อาเขตตอบ

ถ้านายมั่นใจว่าจะกลับไปด้วยวิธีที่นายคิดไว้ได้ก็ตามนั้น เริ่มกันเลยไหม!?” โภชน์ตกลง

เดี๋ยวสิวะ! อย่าเพิ่งใจร้อน ตอนนี้ปัญหาคือ เรื่องลาล่าจะโทรมาหานายหรือเปล่า กับเวลาที่ลาล่าโทรมาหานายในแต่ละครั้งต้องกำหนดให้ได้รวมกันแล้วเท่ากับ 40  แล้วต้องเป็นวันพุธด้วย นายถึงจะไปหาลินดาได้น่ะ อาเขตอธิบายถึงปัญหา

แล้วแบบนี้เมื่อไหร่จะได้ไปอีกล่ะเนี่ย!?” โภชน์เริ่มท้อ

แต่พูดถึงแล้วที่เราอยากรู้ตอนนี้มากกว่าคือทำไมต้องเป็นลาล่า?” อาเขตพูดด้วยความสงสัย

 


ยูนิเวิร์สที่ 1-----------------------------------------------------------------------

 

- เวลา 14.00 . ณ สวนดอกไม้หลังคฤหาสน์คัฟเวท

 

          ลินดาและเด็กชายโภชน์นอนหลับอยู่ในสวนดอกไม้ เมื่อลินดาลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่ารอบตัวถูกห้อมล้อมไว้ด้วยต้นไม้เป็นกำแพงกั้นเต็มไปหมด เหมือนติดอยู่ในเขาวงกตเสียแล้ว

โภชน์! โภชน์! โภชน์ตื่นได้แล้ว!” ลินดาตะโกนเรียกพลางเขย่าตัวเด็กชายโภชน์

อืมคะครับพี่ลินดา เด็กชายโภชน์ลืมตาลุกขึ้นมาก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็นเช่นเดียวกัน

เราคงต้องหาทางออกจากที่นี่ก่อนแล้วล่ะ โภชน์!” ลินดาบอก

ทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ!?” เด็กชายโภชน์ถาม

พี่ว่าเราก็อยู่ที่เดิมนั่นแหละ แต่เราเผลอหลับไป แล้วมันอาจจะเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่ก็ได้ โดยที่เราไม่รู้ตัวน่ะ!” ลินดาสันนิษฐาน

อย่างนั้นผมจะใช้นาฬิกาพาออกไปจากที่นี่อีกครั้งนะครับ!” เด็กชายโภชน์พยายามกดปุ่มสีเหลืองอีกครั้งแต่ไม่ได้ผล

โภชน์! เป็นอะไรไปเรายังอยู่ที่เดิมเลยนะ ลินดาถาม

แย่แล้วล่ะครับ! สงสัยว่ายังไม่ถึง 1 วัน เด็กชายโภชน์บอก

หมายความว่ายังไงน่ะ โภชน์!?” ลินดาถาม

คือนาฬิกานี้สามารถใช้ได้ปุ่มละ 1 ครั้งต่อวันเท่านั้นครับ!” เด็กชายโภชน์อธิบาย

งั้นปุ่มอื่นล่ะโภชน์!?” ลินดาถาม

ผมรู้แค่ 3 ปุ่มครับ ปุ่มอื่นน้าเขาบอกว่าอย่าเพิ่งใช้มัน เดี๋ยวสักวันจะมีคนมาสอนเอง เด็กชายโภชน์บอก

แล้วปุ่ม 3 ปุ่มนี่มีอะไรบ้างล่ะ?” ลินดาถาม

ปุ่มเหลืองย้ายที่ ปุ่มแดงยิงแสง ปุ่มขาวรักษา เด็กชายโภชน์ตอบ

อย่างนั้นลองใช้ปุ่มแดงดีไหม!? เผื่อจะช่วยให้เราออกจากที่นี่ได้ ลินดาเสนอ

จะลองดูครับ เด็กชายโภชน์พูดพลางกดปุ่มสีแดง

          ทันใดนั้นเองก็มีแสงสีขาวพุ่งใส่ต้นไม้ใหญ่ที่ขวางเป็นกำแพงจนไฟลุกขึ้นมาและลามติดต่อไปยังต้นไม้อื่น ๆ รวมถึงไหม้ดอกไม้ต่าง ๆ ที่อยู่รอบ ๆ ตัวของทั้งสองคนจนรู้สึกร้อนมากจนทั้งสองคนทนไม่ไหว

แย่แล้วล่ะ โภชน์เราต้องวิ่งไปที่อื่นแล้วล่ะ เหมือนไฟจะลามมาถึงตัวเราแล้ว ลินดาบอก

ครับ มันไม่ได้ผล เหมือนกับจะเผาเราไปด้วยเลย ไปกันเถอะครับพี่!” เด็กชายโภชน์เห็นด้วย

          ทั้งสองคนถือกระเป๋าของตนแล้ววิ่งไปทางช่องทางที่ไฟยังลามไปไม่ถึงจนห่างออกมาได้สักระยะ ทั้งคู่เห็นทางเดินห่างออกไปอีกประมาณ 50 เมตร เหมือนจะเห็นแม่น้ำสายเล็ก ๆ อยู่ และสังเกตเห็นม้าสีขาวมีเขางอกออกมาจากกลางหน้าผาก (ยูนิคอน) ยืนกินน้ำอยู่ริมแม่น้ำ ทั้งคู่จึงยืนนิ่งมองหน้ากัน

 

แล้วก็ติดตามต่อตอนหน้าครับ

1 ความคิดเห็น