ตำนานนิยามพิศวง

ตอนที่ 4 : จู่โจม (ที่เป็นจุดหมาย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ส.ค. 62

ยูนิเวิร์สที่ 2-----------------------------------------------------------------------

 

- ณ คลีนิกจิตวิทยา

 

เชิญคุณโภชน์ค่ะ!” เสียงพยาบาลหน้าเคาน์เตอร์ตะโกนบอก

ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าญาติเข้าไปด้วยได้ไหมครับ?” อาเขตถามพยาบาล

มาครั้งแรกใช่ไหมคะ!?” พยาบาลถาม

ใช่ครับ!” อาเขตตอบ

งั้นยังไม่ได้ค่ะ ต้องให้คุณหมออนุญาตก่อนนะคะ!” พยาบาลบอก

อ๋อ! เหรอครับ งั้นไม่เป็นไรครับ อาเขตรับทราบ

โภชน์! นายต้องเข้าไปคนเดียวแล้วล่ะ โชคดีนะเพื่อน อาเขตหันไปบอกโภชน์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

โอเค! งั้นเดี๋ยวเจอกัน นายรออยู่ข้างนอกก่อนแล้วกันนะ โภชน์เข้าใจ

ได้ ไม่มีปัญหา อาเขตตอบแล้วหันหลังกลับไปนั่งรอต่อ

          หลังจากนั้นโภชน์ก็เดินเข้าห้องแพทย์หญิงไซโกะไป ผู้หญิงที่โภชน์เห็นอยู่เบื้องหน้าคือ ผู้หญิงวัยรุ่น หรืออายุประมาณ 20 ต้น ๆ ผมสั้นสีดำขลับ ตาโตหน้าตาดีมาก ๆ นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน

สวัสดีครับ!” โภชน์ทักทายตามองไม่กระพริบ

สวัสดีค่ะ! คุณโภชน์ ใช่ไหมคะ!?แพทย์หญิงไซโกะถาม

เอ่อครับ ๆ ใช่ครับ!” โภชน์ตอบแบบอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ แต่ตายังค้างอยู่เช่นเคย

งั้นขึ้นเตียงได้เลยค่ะ แพทย์หญิงไซโกะบอก

หะหา ว่าไงนะครับ!!!” โภชน์ตะโกนด้วยความตกใจ

เป็นอะไรไปคะคุณ หมอจะตรวจให้ไงคะ!” แพทย์หญิงไซโกะบอก

เอ๊าะ!...อ๋อ ตกใจหมดเลย โภชน์บ่นพึมพำ

เราเป็นอะไรไปเนี่ย อึ้งกับรูปร่างหน้าตาหมอทำไมเนี่ย!” โภชน์หลับตาคิดพร้อมสะบัดหน้าไปมาพลางเดินขึ้นเตียงนอน

เอาล่ะค่ะ ทำใจให้สบายหลับตาลงหยุดคิดทุกอย่างนะคะ หมอให้เวลา 5 นาที แพทย์หญิงไซโกะบอก

เฮ้อจะหยุดคิดยังไงได้ล่ะ คุณหมอดันมาสวยตรงสเป๊คแบบนี้นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างกับดารา AV ญี่ปุ่นแน่ะ ทำไงดีวะเรา!” โภชน์คิดพลางนอนหลับตา      

 

- 5 นาทีต่อมา

 

เอาล่ะค่ะ ตอนนี้คุณพร้อมแล้วหรือยังคะ!?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

พร้อมอะไรครับ?” โภชน์ลืมตาแล้วถาม

ไม่ใช่ค่ะ อย่าลืมตาสิคะ ให้หมออนุญาตก่อน!" แพทย์หญิงไซโกะบอก

อ๊ะ! ขอโทษครับหมอ โภชน์ขอโทษ

ให้คุณใช้เสียงตอบ หรือพูดคุยกับหมอก็พอนะคะไม่ต้องลืมตา แล้วก็คิดตามที่หมอบอกนะคะ!” แพทย์หญิงไซโกะบอก

ได้ครับ!” โภชน์ตอบ

ตอนนี้คุณคิดและเห็นภาพอะไรอยู่คะ?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

เห็นหมอ เอ้ย! ไม่เห็นอะไรเลยครับ ไม่ได้คิดอะไรด้วย!” โภชน์ตอบ

พูดตามความจริงนะคะ ไม่เช่นนั้นหมอจะไม่สามารถทดสอบคุณได้เลย แพทย์หญิงไซโกะบอก

เอ่องั้นก็ได้ครับ ตอนนี้ผมคิดถึงแต่หมอ มันเป็นภาพหน้าของหมอครับ โภชน์บอกตรง ๆ

อ่ะเอ่อจริงเหรอคะเนี่ย! งั้นคุณตื่นก่อนก็ได้ค่ะ แพทย์หญิงไซโกะพูดพลางหน้าแดง

ทำไมล่ะครับหมอ?” โภชน์ลืมตาถามและมองมาที่แพทย์หญิงไซโกะขณะที่ยังนอนอยู่

ก็คุณตอบแบบนี้แล้วเราจะทำการทดสอบได้อย่างไรกันล่ะคะ!” แพทย์หญิงไซโกะตอบ

อ้าว! ก็คุณหมอให้ผมตอบตามความเป็นจริงแล้วจะให้ผมตอบยังไงกันล่ะครับ?” โภชน์บอก

ค่ะ หมอไม่ได้ว่าอะไรคุณ เพียงแต่ว่าตอนนี้คุณไม่ควรคิดถึงหมอนะคะ หมอจะได้ทดสอบคุณได้ แพทย์หญิงไซโกะอธิบาย

งั้นจะทำยังไงดีล่ะครับหมอ? ตอนนี้มันเป็นแบบนี้น่ะ!” โภชน์ถาม

เอ่องั้นหมอขอคิดแป๊บนึงนะ แพทย์หญิงไซโกะบอกพร้อมใช้มือคลึงขมับทั้งสองข้างครุ่นคิดสักครู่

 

- 5 นาทีต่อมา

 

เอาล่ะ! งั้นคุณตอบหมอมาก่อนแล้วกันว่าคุณจะคิดถึงหมอทำไม?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

งั้นผมตอบตามจริงเลยนะครับ!” โภชน์บอก

ค่ะ ตามความจริงเลย แพทย์หญิงไซโกะรับคำ

ผมรู้สึกว่าหมอเป็นสเป๊คผม เลยทำให้ตอนที่เห็นหน้าหมอครั้งแรก มันเลยจำฝังใจยิ่งตอนนี้ยิ่งเห็นหน้าแบบนี้ยิ่งใจเต้นแรงขึ้นอีกด้วยครับ โภชน์อธิบาย

เฮ้อ งั้นในเมื่อเป็นแบบนี้หมอคงไม่สามารถทดสอบอาการของคุณได้ในวันนี้แล้วล่ะค่ะ แพทย์หญิงไซโกะบอก

คุณหมอครับ ผมคิดว่าครั้งหน้าผมมาอีกก็คงไม่ต่างจากวันนี้หรอกครับ โภชน์บอก

งั้นเอาอย่างนี้แล้วกันค่ะ วันนี้หมอจะคุยกับคุณเกี่ยวกับเรื่องที่คุณมีปัญหาดูก่อนแล้วกัน ให้คุ้นเคยกันก่อน แล้วครั้งหน้าค่อยมาทำการทดสอบกันใหม่ดีกว่าไหมคะ!?” แพทย์หญิงไซโกะแนะนำ

อืม เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ!” โภชน์ตอบรับ

งั้นเชิญไปนั่งที่เก้าอี้คุยกันตรงโต๊ะหมอดีกว่าค่ะ แพทย์หญิงไซโกะกล่าวเช่นนั้น

งั้นหมอถามนะคะ หมอถูกสเป๊คคุณตรงไหน?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

ทั้งหมดเลยครับ โภชน์ตอบ

แล้วตอนนี้นั่งคุยกับหมอแล้วรู้สึกอย่างไรบ้างคะ?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

ก็รู้สึกเหมือนใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ครับ โภชน์ตอบ

คุณบอกหมอให้ไหมคะว่า คุณกำลังรู้สึกหลงในตัวหมอใช่ไหมคะ?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

เรียกว่า ชอบ จะดีกว่านะครับ เพราะหมอเป็นสเป๊คผมมาก ๆ เลยอ่ะครับ คือแบบว่าผมรอคนแบบหมอมานานแล้ว โภชน์พูด

เอ๊ะ! นี่คุณตอบหมอหรือกำลังจีบหมออยู่กันแน่คะ!?” แพทย์หญิงไซโกะเริ่มขึ้นเสียง

อ๊ะ! จริงด้วยสิ เราต้องสงบจิตใจไว้ นี่เรามาหาหมอเรื่องลินดานี่หน่า โภชน์คิดในใจพลางเริ่มรู้สึกตัวและพยายามที่จะบังคับตนพลางหลับตาลง

เอ่อคุณคะ เป็นอะไรหรือเปล่า หมอขอโทษนะคะที่เสียงดังไปหน่อย แพทย์หญิงเห็นโภชน์เงียบไปนานเลยเข้าใจเช่นนั้น

ไม่ใช่ความผิดของหมอครับ ผมเองที่ผิด ผมขอเวลานิดนึงนะครับ!” โภชน์ตอบหมอพลางหลับตาลง

ยุบหนอ พองหนอ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา โลกจริงแท้ไม่เที่ยง ทุกอย่างเกิดได้ย่อมสลายได้ โภชน์คิดในใจเพื่อควบคุมสติตนเอง

 


- 10 นาทีผ่านไป

               แพทย์หญิงไซโกะ ค่อยยื่นหน้าเข้ามาหาโภชน์ ขณะที่โภชน์กำลังนั่งก้มหน้าหลับตาอยู่ ทันใดนั้นโภชน์ก็ลืมตาขึ้นแล้วเงยหน้าขึ้นมาทันที

ว้ายยย!!!” แพทย์หญิงไซโกะตะโกนด้วยความตกใจ

ปังงง!!” เสียงประตูห้องถูกผลักเข้ามาอย่างแรง

เป็นอะไรหรือเปล่าคะ คุณหมอ!” พยาบาลรีบร้อนเข้ามาดู

โภชน์! เกิดอะไรขึ้น อาเขตก็ตามเข้ามา

ไม่มีอะไรค่ะ หมอตกใจอะไรนิดหน่อย เชิญออกไปกันก่อนนะคะ!” แพทย์หญิงไซโกะบอก

      หลังจากนั้นทุกคนก็เดินออกไปจากห้องเหลือแต่แพทย์หญิงไซโกะกับโภชน์เช่นเดิม

หมอครับ ผมพร้อมแล้วครับ โภชน์บอก

งั้นคุณคงจะลบภาพหมอในตอนนี้ได้แล้วใช่ไหมคะ!?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

โอเค ได้แล้วครับ!” โภชน์ตอบ

งั้นเชิญขึ้นเตียงนอนได้เลยค่ะ แพทย์หญิงไซโกะบอก

ตอนนี้ให้คุณหลับตา ทำสมองในว่าง ไม่คิดอะไรเลยนะคะ ให้เวลา 5 นาทีค่ะ แพทย์หญิงไซโกะบอก

 

- 5 นาทีต่อมา

 

ตอนนี้คุณคิด และเห็นอะไรอยู่คะ?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

ไม่คิด และไม่เห็นอะไรเลยครับ โภชน์ตอบ

คุณมาหาหมอ เพราะต้องการอะไร?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

ต้องการหาทางช่วยลินดาครับ โภชน์ตอบ

งั้นเราจะลองย้อนกลับไปหาลินดาตอนที่เจอครั้งสุดท้ายดูนะ คุณลองคิดดูว่าครั้งสุดท้ายคุณเจอลินดาที่ไหน?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

อีกที่หนึ่งที่ไม่ใช่ที่นี่ โภชน์ตอบ

อีกที่หนึ่งคือที่ไหนที่ไม่ใช่ที่นี่?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

ในความฝัน หรือไม่ใช่ผมก็ไม่รู้ โภชน์ตอบ

แล้วสุดท้ายที่เจอเธอ ลินดาเป็นอย่างไรบ้าง?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

เธอมีความสุขดี เธออยู่กับผมในห้อง โภชน์ตอบ

แล้วต่อจากนั้นล่ะ?” แพทย์หญิงไซโกะถาม

แล้วจากนั้นเธอก็ไม่ได้อยู่กับผม แต่มีคนบอกว่าให้ผมรีบกลับไปหาเธอ เธอต้องมีอันตราย เธอมีอันตราย ๆๆๆๆๆๆ โภชน์พูดไม่หยุด

คุณโภชน์พอหมอนับหนึ่งถึงสามให้คุณกลับมาหาหมอทันทีนะ!” แพทย์หญิงไซโกะตะโกนบอกโภชน์เมื่อเห็นว่าโภชน์เริ่มพูดไม่หยุด

หนึ่งสองสาม!” แพทย์หญิงไซโกะนับ

      โภชน์เงียบลงและนิ่ง แพทย์หญิงไซโกะสัมผัสที่แขนของโภชน์

ตอนนี้คุณอยู่ที่นี่กับหมอแล้วค่อย ๆ ลืมตามขึ้นมาค่ะ แพทย์หญิงไซโกะบอก

      โภชน์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ แต่มีน้ำตาไหลเอ่อเต็มดวงตาทั้งสองข้างของโภชน์

ผมเป็นอะไรไปครับ ทำไมน้ำตาเต็มเลย?” โภชน์ถาม

ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณแค่เครียดมากเกินไปกับเรื่องที่คุณกำลังจะทำอยู่ ยังไงเดี๋ยวคุณออกไปรอข้างนอก แล้วรบกวนตามคุณอาเขตเข้ามาหน่อยนะคะ แพทย์หญิงไซโกะบอก

ครับ ได้ครับ โภชน์ตอบรับแล้วเปิดประตูเดินออกไป

 

- ณ ด้านนอกห้องแพทย์หญิงไซโกะ

 

อ้าว! เป็นไงบ้างวะโภชน์ อาเขตถามเมื่อเห็นโภชน์เดินออกมาจากห้องแพทย์หญิงไซโกะ

หมอให้มาเรียกนายเข้าไปน่ะ โภชน์บอก

งั้นเหรอ งั้นเดี๋ยวมานะ อาเขตรับคำพลางเดินไปเข้าห้องแพทย์หญิงไซโกะ

 

- ณ ห้องแพทย์หญิงไซโกะ

 

สวัสดีครับ คุณไซโกะ อาเขตทักทาย

สวัสดีค่ะ คุณอาเขต ใช่ไหมคะ!?” ไซโกะทักทายเช่นกัน

ใช่ครับ! เพื่อนผมเป็นอย่างไรบ้างครับ?” อาเขตตอบรับพร้อมถาม

จากที่เขาพูดตอนที่ดิฉันทดสอบเขา ทำให้ดิฉันไม่กล้าที่จะถามเรื่องราวจริง ๆ จากเขาโดยตรง ยังไงคงต้องรบกวนให้คุณอาเขตช่วยเล่าเรื่องทั้งหมดให้ดิฉันฟังด้วยได้ไหมคะ!?” ไซโกะถาม

ได้สิครับ เรื่องราวคือ(ไปดูจากตอนที่ 1-2 เอง) อาเขตเล่าเรื่องโภชน์

อืมเท่าที่ฟังดูเหมือนเรื่องที่เขาฝันกับความจริงมันทักซ้อนกันนะคะ ไซโกะกล่าว

แล้วแบบนี้จะถือว่าเขามีปัญหาทางจิตไหมครับ!?” อาเขตถาม

แต่ตอนที่ทดสอบเขาดูนั้น เหมือนกับว่าที่คุณเล่ามันขัดแย้งกันนิดนึงนะคะ!” ไซโกะสงสัย

ยังไงเหรอครับ!?” อาเขตถาม

ที่คุณบอกว่าเขาฝันนั่นน่ะ ทั้งหมดที่คุณเล่ามาอาจจะเป็นฝันจริง ๆ แต่เรื่องที่ดิฉันทดสอบเขาวันนี้มันไม่เหมือนความฝันนะคะ มันเหมือนเขาไปพบเจอมาจริง ๆ เพราะเขาจำได้แม่นยำมาก ๆ เหมือนเขาได้มีส่วนร่วมในเรื่องนั้นมาแล้วจริง ๆ ไซโกะอธิบาย

แบบนี้เขาเรียก เดจาวู หรือเปล่าครับ!?” อาเขตถาม

เดจาวู ที่เขาว่ากัน มันเป็นเหตุการณ์สั้น ๆ ที่สัมผัสได้ว่าเคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งนึง แต่ระยะเวลาไม่นานนัก ไม่น่าจะใช่กับกรณีนี้นะคะ เพราะเรื่องที่เขาเล่ามันยาวและต่อเนื่องกัน เมื่อดิฉันลองเปรียบเทียบกับเรื่องที่คุณเล่าแล้ว มีความเป็นไปได้สูงว่าเขาเคยอยู่ที่นั่นจริง ๆ ไซโกะอธิบายอีก

แต่มันเป็นไปไม่ได้เลยนะครับ เพราะเรื่องนี้มันมีคนที่เสียชีวิตไปแล้วร่วมอยู่ด้วย คนที่เสียไปแล้วจะมาร่วมชีวิตอยู่ด้วยได้ยังไงกันครับ อาเขตสับสน

งั้นเอาอย่างนี้ดีไหมคะ ดิฉันจะลองติดต่อแพทย์ท่านอื่นที่มีความรู้ลึก ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้มารักษาเขาต่อ ไซโกะแนะนำ

ถ้าเป็นนักวิทยาศาสตร์ได้ไหมครับ!?” อาเขตถาม

คุณหมายถึงใครคะ!?” ไซโกะถามกลับ

คุณไซโกะรู้จัก ด็อกเตอร์เอลซี่เดลซ่า ไหมครับ?” อาเขตถามอีก

ถ้าจะให้พูดตรง ๆ นะคะ คือ…” ไซโกะกำลังพูด

ไม่รู้จักใช่ไหมครับ!?” อาเขตขัดซะ

เอ่อไม่ใช่ค่ะ คือ ดิฉันเป็นเพื่อนกับด็อกเตอร์เอลซี่เดลซ่าเองแหละค่ะ ไซโกะบอก

หา...!!! จริงอ่ะ ทำไมโลกมันกลมจัง (ก็มันกลมอยู่แล้วนี่หน่า!) อาเขตแปลกใจ

ถ้าอย่างนั้นผมขอรบกวนคุณไซโกะช่วยติดต่อด็อกเตอร์เอลซี่เดลซ่าให้ด้วยได้ไหมครับ!?” อาเขตขอร้อง

ได้สิคะ แต่แน่ใจนะคะว่าจะให้เธอช่วย?” ไซโกะถาม

ทำไมล่ะครับ!?” อาเขตสงสัย

เอ่อก็ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่ถามเพื่อความแน่นอนน่ะค่ะ ไซโกะตอบ

ยังไงต้องขอรบกวนด้วยนะครับ!” อาเขตอ่อนน้อม

ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าอย่างไรติดต่อได้แล้วดิฉันจะโทรไปบอกคุณอาเขตอีกครั้งแล้วกันนะคะ รบกวนฝากเบอร์โทรกลับไว้ที่พยาบาลตรงเคาน์เตอร์หน้าห้องดิฉันนะคะ!” ไซโกะบอก

ครับ ขอบคุณครับ อาเขตตอบรับ

          อาเขตเปิดประตูออกมาฝากเบอร์โทรไว้ที่พยาบาลตรงเคาน์เตอร์แล้วชวนโภชน์กลับ และระหว่างทางกลับ ทั้งสองคนก็คุยกัน

เป็นยังไงบ้างวะโภชน์ตอนเข้าไปเขาทำอะไรนายบ้างวะ!?” อาเขตถาม

ก็ไม่มีอะไรให้นอนตอบคำถาม สักพักเราก็หลับไป แล้วอีกพัก เราก็ตื่น แต่ที่งงอยู่คือ ทำไมน้ำตานองหน้าตอนตื่นก็ไม่รู้เหมือนกัน โภชน์เล่า

อ๋อเหรอ แล้วที่คุณไซโกะร้องขึ้นมานี่นายไปทำอะไรเธอหรือเปล่าล่ะ?” อาเขตถาม

ก็ไม่รู้นะ อยู่ ๆ เธอก็ร้องขึ้นมาเองโภชน์ตอบ

อ้าว! แล้วนายทำอะไรอยู่ก่อนที่เธอร้องน่ะ?” อาเขตถาม

รู้สึกว่ากำลังนั่งหลับตาอยู่มั้ง!” โภชน์ตอบแบบไม่ค่อยแน่ใจ

นั่งหลับตาเนี่ยนะ!” อาเขตสบถให้

เอ๊ะ! แล้วทำไมนายเรียกหมอว่าคุณล่ะ?” โภชน์ถามด้วยความสงสัย

อ๋อ! คุณไซโกะให้เรียกแบบนั้นอ่ะ อาเขตตอบ

ทำไมไม่เห็นให้เราเรียกแบบนั้นบ้างเลย!?” โภชน์ถาม

ก็นายเป็นผู้ป่วยมารักษานี่หน่า ส่วนเราเป็นคนติดต่อธุระให้ไง!” อาเขตตอบ

อ๋อ ไม่เข้าใจว่ะ!” โภชน์เริ่ม(ไม่เข้าใจ)

          ทั้งคู่ยืนนิ่งมองตากันสักพักแล้วเดินทางกลับบ้านโภชน์ต่อไป ระหว่างทางอาเขตก็ได้บอกกับโภชน์ว่าคุณไซโกะจะติดต่อกลับมาเรื่องนักวิทยาศาสตร์อีกคน แล้วทั้งคู่ก็มาถึงบ้านโภชน์

ถึงสักทีต่อไปจะเอายังไงต่อดีล่ะ เขต โภชน์ถามเมื่อมาถึงบ้าน

ช่วงนี้คงต้องทดลองดูว่าเพราะอะไรนายถึงไปเจอลินดาในอีกที่หนึ่งได้อย่างที่แม่หมอแนะนำมาไง งั้นเดี๋ยวเราจะไปลาพักร้อนแล้วจะมาพักอยู่กับนายสักระยะแล้วกันดีไหม?” อาเขตถาม

อืมก็ดีนะ เราก็จะได้ไปลาพักร้อนเหมือนกัน งั้นพรุ่งนี้เย็นนายเตรียมเสื้อผ้าของใช้มาไว้ที่บ้านเราเลยนะ!” โภชน์เห็นด้วย

โอเค! งั้นตามนี้นะ เอาเป็นว่าเรากลับก่อนแล้วพรุ่งนี้เจอกันตอนเย็น อาเขตบอก

ได้ โชคดีเจอกันพรุ่งนี้ บาย โภชน์บอกลา

บาย เพื่อนเจอกัน อาเขตบอกลาเช่นกัน

          เมื่ออาเขตออกจากบ้านโภชน์ก็รีบโทรหาลาล่าทันที

- ตรู๊ดดด..ตรู๊ดดด.. -  เสียงรอสายโทรศัพท์ขณะที่อาเขตกำลังโทรหาลาล่า

สวัสดีค่ะ เขตว่าไง!” ลาล่ารับสาย

ลาล่าตอนนี้เขตเพิ่งจะออกมาจากบ้านของโภชน์นะ!” อาเขตรีบพูด

ทำไม! เกิดอะไรขึ้นกับโภชน์เหรอ!?” ลาล่าถาม

จริง ๆ เราไม่อยากบอกเรื่องนี้เลยนะ แต่ยังไงสักวันลาล่าก็ต้องรู้อยู่ดีเราจะเล่าให้ฟังแล้วกัน จะได้เข้าใจตรงกันในเรื่องของโภชน์…” อาเขตสาธยาย

งั้นก็เล่าสักทีสิเขต! ลาล่าอยากรู้แล้วว่าเรื่องอะไร ลาล่าพูดตัดบท

ได้! แต่เรื่องมันยาวไว้ถึงบ้านเราจะโทรหาอีกทีแล้วกันนะ อาเขตบอก

โอเคได้! งั้นตามนี้นะ บาย แกร๊ก -” ลาล่ารับคำและวางสายไป

          พออาเขตถึงบ้านก็โทรหาลาล่าและเล่าเรื่องทั้งหมดที่โภชน์ไปประสบพบมา (อยู่ในตอนที่ 1-3) จนถึงไปหาคุณไซโกะ ให้ลาล่าฟัง

ทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละ ส่วนตั้งแต่พรุ่งนี้ไปเราก็ต้องไปพักอยู่กับโภชน์มันสักระยะนึงน่ะ!” อาเขตกล่าว

ถ้าพูดแบบนี้แล้ว ช่วงนี้ลาล่าก็ไม่สามารถติดต่อกับพี่โภชน์ได้เลยน่ะสิ!” ลาล่าบอก

ทำไมล่ะ? ก็โทรคุยกันได้นี่หน่า!” อาเขตถาม

ลาล่ารู้สึกเกรงใจ เพราะพี่โภชน์กับเขตกำลังช่วยกันแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นกันอยู่น่ะสิ!” ลาล่าตอบ

อืม ก็จริงนะ แต่ถ้าลาล่าไม่ติดต่อไปบ้างเลย คิดว่าโภชน์มันจะไม่รู้สึกแปลกไปเหรอ!?” อาเขตถาม

อ๊ะ! จริงด้วยสิ เขตนี่เข้าใจคิดจริง ๆ คิดถึงความรู้สึกคนได้ตลอดเลยนะ ลาล่าคิดได้

ก็เอาเป็นว่าลาล่าก็โทรหาทิ้งช่วงเวลาหลายวันหน่อยแล้วกัน จะได้ดูเหมือนลาล่าก็ยุ่งอยู่เลยไม่ค่อยได้โทรหา ดีไหม!?” อาเขตแนะนำ

อื้อ! ดีเลย อย่างที่เขตบอกแหละ ใครได้เขตเป็นแฟนนี่คงจะโชคดีนะ รู้ไปหมดทุกอย่างเลย ลาล่าแซว

แค่คนจะมาคบดูใจกันยังไม่มีเล้ย! จะหวังอะไรกับแฟน อาเขตสบถ

อย่างนั้นลาล่าว่าให้ลาล่าลาพักร้อนไปอยู่เป็นเพื่อนด้วยเลยดีไหมเนี่ย!” ลาล่าลองถาม

หา…!! อย่าเพิ่งเลยดีกว่านะ เดี๋ยวมันจะไม่มีสมาธิเคลียร์ปัญหากันเข้าไปใหญ่…” อาเขตตกใจร้อนตัวแทน

ล้อเล่นน่า! ลาล่าแค่ล้อเล่น เขตนี่ตลกจัง ลาล่าไม่ทำอย่างนั้นหรอก ลาล่ารู้น่า ลาล่ารีบบอก

แล้วไป ถ้ายังไงก็ทำอย่างที่เราคุยกันไว้ก่อนแล้วกันนะ ถ้าได้เรื่องเมื่อไหร่แล้วเราจะโทรบอกลาล่าอีกที ส่วนแผนการต่อไปค่อยมาคุยกันอีกทีแล้วกันนะ ขอสรุปผลจากเรื่องนี้ให้ได้ก่อน อาเขตกล่าวอธิบาย

อื้ม! ได้เลยเขต งั้นก็ตามนี้แล้วกัน ฝากพี่โภชน์ด้วยนะเขต!” ลาล่าบอก

อยู่แล้วล่ะ เพื่อนเราเองนี่!” อาเขตรับคำ

แล้วคุยกันใหม่นะ บาย แกร๊ก -” ลาล่าวางสาย

 


- ตอนเย็นวันต่อมา

 

กิ๊ง ก่อง กิ๊ง ก่อง!!” เสียงออดประตูบ้านโภชน์ดังขึ้น

โภชน์!! อยู่ไหม!?” อาเขตตะโกนเรียก

อยู่!! แป๊บนึง!!” โภชน์ตะโกนบอกพร้อมเปิดประตูต้อนรับ

นึกว่าไม่อยู่ซะแล้ว!” อาเขตแซว

ไม่อยู่แล้วจะไปไหนวะ! นัดกันไว้แล้วนี่! พอดีเราเพิ่งอาบน้ำเสร็จน่ะ แต่งตัวอยู่ โภชน์อธิบาย

แล้วให้เรานอนตรงไหนอ่ะ?” อาเขตถาม

อ้าว! ก็นอนเตียงเดียวกับเราไง โภชน์บอก

เฮ้ย! นายคิดอะไรกับเราป่าววะ!?” อาเขตทำท่าตกใจ

ไอ้บ้า!! ก็ไหนแกบอกว่าจะมาทดลองดูเราไงฟะ! แล้วจะให้ไปนอนไหน?” โภชน์พูดเชิงของขึ้น

อ้าว! งั้นเหรอ จริงด้วยว่ะ ฮะฮะ ล้อเล่นน่า อำเล่นหนุก ๆ อย่าคิดมากเพื่อน อาเขตล้อเล่นแก้เครียด

งั้นคืนนี้จะเริ่มยังไงดีล่ะเขต!” โภชน์ถาม

คืออย่างนี้นะ เมื่อวานเราลองกลับไปคิดดูแล้ว เกี่ยวกับปัจจัยต่าง ๆ ที่ทำให้เกิดการหลับและฝันไปแบบนั้นได้หลายอย่างด้วยกัน แต่เราสรุปได้ออกมาเป็น 4 ข้อนะ คือ

ข้อที่ 1 สิ่งที่ทำก่อนนอน

ข้อที่ 2 ของที่ทานก่อนนอน

ข้อที่ 3 ลักษณะการนอน

ข้อที่ 4 เวลาที่นอนหลับ

ส่วนตอนนี้นายต้องลองคิดดูว่าแต่ละครั้งที่นายฝันถึงเรื่องนี้ ใน 4 ข้อนี้นายทำอะไรไปบ้าง เริ่มจากครั้งแรกที่นายฝันก่อนเลยคืออะไร?” อาเขตอธิบายและถาม

ครั้งแรกที่ฝันแบบนั้นเหรอ? อืมเราเครียดเรื่องที่ลินดาตาย ข้อที่ 1…ก็คิดถึงแต่เรื่องลินดาน่ะ ข้อที่ 2…ก็กินอะไรไม่ลงเลยช่วงนั้น ข้อที่ 3…ตอนนอนอืมจะรู้ได้ไงวะ! คนมันหลับไปแล้ว ข้อที่ 4 ก็เหมือนกันหลับแล้วจะไปเห็นเวลาได้ไงวะ!” โภชน์พูดบ่นเชิงหงุดหงิด

ใจเย็น ๆ เพื่อนค่อย ๆ คิด ครั้งแรกไม่เป็นไร ได้ 2 ข้อก็ยังดีกว่าไม่ได้เลย เดี๋ยวเราจดข้อมูลครั้งแรกก่อนแล้วกัน นายคิดครั้งที่สองต่อได้เลยนะ อาเขตปลอบพร้อมจดข้อมูลแรก

ครั้งที่สองอืมรู้สึกว่าตอนนั้นจะเครียดกับงานอืมแล้วก็กับอะไรอีกเรื่องน๊าอืมทำให้ไม่ได้คิดถึงเรื่องลินดาเลย รู้สึกจะเป็นอย่างนั้นนะอืมเรื่องอะไรน๊า! โว้ยย!! คิดไม่ออกอ่ะ!!” โภชน์เริ่มคิดเริ่มเครียดเริ่มเหวี่ยง

เฮ้ย! โภชน์! ใจเย็น ๆ สิวะ ถ้าเราไม่ค่อย ๆ คิดเดี๋ยวจะไม่ได้เรื่องเอานะ มา เราช่วยนายคิดเอง อาเขตปลอบพร้อมช่วยคิด

จะช่วยเราคิดยังไงล่ะ!” โภชน์ถาม

ก็ครั้งที่สองที่นายคิดไม่ออกอีกเรื่องไงล่ะ เอาอย่างนี้นายบอกเรามาซิว่า ตั้งแต่ลินดาตายไป นอกจากเรื่องงาน เรื่องการดำเนินชีวิตของนาย ยังมีเรื่องอะไรที่ไม่เหมือนเดิมผ่านเข้ามาในชีวิตอีกหรือไม่ ไม่ต้องรวมเรื่องฝันถึงลินดาของนายนะ เอาเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ๆ ในชีวิตประจำวันนี่ล่ะ!” อาเขตถาม

อืม เรื่องอะไรเหรอ ก็ไม่มีนี่หน่าอืมอ๋อ! จำได้แล้วคุยกับแม่หมอ แล้วก็พบหมอไซโกะไงล่ะ!” โภชน์คิดได้แล้ว

ไม่ใช่แล้วล่ะ! อันนี้มันหลังจากที่นายฝันครั้งที่สองไม่ใช่เหรอ?” อาเขตอธิบายให้เข้าใจ

เออ จริงด้วยว่ะ! งั้นก่อนหน้านี้ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนี่หน่าก็เหมือนเดิมอ่ะนะ!” โภชน์ว่าอย่างนั้น

เฮ้อ! ความจำนายนี่สุดยอดเลยแฮะ อะไรควรจำล่ะไม่ค่อยอยากจำ นายแน่ใจแล้วนะว่าไม่มีอะไรหรือใครอีกที่นายทำนอกเหนือจากการดำเนินชีวิตประจำวันแบบเดิม ๆ น่ะ!” อาเขตกล่าวกึ่งถาม

ก็ไม่มีแล้วนะ!” โภชน์ตอบ

แล้วลาล่าเป็นใคร!?” อาเขตถาม

เอ้อ! ใช่! ทำไมลืมลาล่าไปได้เนี่ย!? เอ๊ะ! แล้วนายรู้จักลาล่าได้ไงน่ะ?” โภชน์ถามด้วยความสงสัย

นี่! นายบ้า หรือข้าประสาท กันแน่ฟะ!! ก็นายเล่าให้เราฟังไง วันนั้นเราโทรหานาย แล้วนายเรียกชื่อนี้ขึ้นมาเราก็เลยถาม นายก็เลยเล่าให้ฟังไงล่ะ!” อาเขตเริ่มหงุดหงิดเสียอารมณ์

 

          โภชน์นิ่งมองหน้าอาเขตไปชั่วครู่ เนื่องจากไม่เคยเห็นอาเขตหงุดหงิดโมโหแบบนี้มาก่อน

อ๊ะ! แย่แล้ว เราเป็นอะไรไปเนี่ย อยู่ ๆ ก็หงุดหงิด เสียภาพลักษณ์กับเพื่อนหมดเลย แย่แล้วเรา อาเขตคิดในใจพลางนิ่งไปชั่วครู่เช่นกัน

เอ่อขอโทษนะพอดีเรา…” โภชน์เริ่มพูด

ไม่ ๆๆ เราผิดเอง ไม่รู้เราจะหงุดหงิดทำไม เรามาช่วยนายแท้ ๆ ขอโทษนะ ไม่โกรธเรานะ มาเริ่มกันต่อดีกว่า อาเขตแย่งขอโทษพร้อมตัดบทไปเลย

อื้อ! เมื่อกี้ถึงเรื่องลาล่าแล้วล่ะ ยังไงต่อดี โภชน์เกริ่นนำพร้อมถาม

วันที่นายฝันครั้งที่สองวันนั้นข้อที่ 1 คืออะไร?” อาเขตถาม

ก็จำได้ว่าคุยกับลาล่าเสร็จอ่ะนะ!” โภชน์ตอบ

แล้ววันนั้นคิดถึงลินดาก่อนนอนหรือเปล่า?” อาเขตถามต่อ

เปล่านะ เพราะเครียดเรื่องงานแล้วก็รู้สึกจะเครียดเรื่องลาล่า นี่แหละเพราะโทรมาก่อนหน้านี้ 2 - 3 วันแล้ว คือ ประมาณว่าโทรทุกวันต่อเนื่องน่ะ!” โภชน์เล่า

โอเค งั้นเรื่องคิดถึงลินดาตัดทิ้งได้เลยไม่เกี่ยวแน่นอน แล้วข้อที่ 2 ล่ะ?” อาเขตถาม

ของกินเหรอ คิดว่าไม่ได้กินอะไรเหมือนเดิมอ่ะนะ เพราะเครียดด้วยล่ะ!” โภชน์ตอบ

งั้นข้อที่ 2 นี่น่าสงสัย เรื่องไม่กินอะไรก่อนนอนเลย งั้นข้อที่ 3 ล่ะ?” อาเขตถาม

เราว่าเราบอกไปแล้วนะว่าข้อที่ 3 กับข้อที่ 4 น่ะเป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะรู้ เพราะว่าเราหลับไปแล้วน่ะ ไม่มีคนมาดูให้คงต้องให้นายดูให้ล่ะ  2 ข้อที่น่ะ!” โภชน์อธิบายพร้อมบอก

อืม เข้าใจแล้ว งั้นตอนนี้เรายังมีข้อสงสัยอยู่ในข้อที่ 1 อีกเรื่องก็คือ ในครั้งแรกนายแค่คิดถึงลินดาแล้วเครียดแล้วก็ฝัน ส่วนครั้งที่สองนายเครียดเรื่องงานกับลาล่าแล้วก็ฝัน เท่ากับว่าเมื่อนายเครียดในเรื่องลินดาครั้งแรก ก็ไม่มีผลต่อการฝัน เพราะครั้งที่สองนายไม่คิดถึงลินดายังฝันถึงเธอเลย งั้นตอนนี้เราสรุปได้ 50% แล้วล่ะ วิธีฝันแบบนั้นอีกน่ะ!” อาเขตสาธยายซะยาว

เริ่มได้เรื่องแล้วเหรอ สรุปว่ายังไงล่ะ!?” โภชน์อยากรู้มาก ๆ

สำหรับข้อที่ 1 คือ นายไม่ได้ฝันแบบนั้นเพราะคิดถึงอะไรสักอย่าง แต่ฝันเพราะเกิดอะไรหลาย ๆ อย่างในความคิดนายซ้ำ ๆ กันทับถมกันจึงทำให้ฝัน ส่วนข้อที่ 2 คือ ก่อนนอนนายต้องไม่กินอะไรเลยสักอย่าง นี่แหละข้อสรุป 50% แรกที่ได้มา อาเขตอธิบาย

แต่เรายังไม่เข้าใจว่าข้อที่ 1 ที่นายบอกว่าคิดซ้ำ ๆ กันนี่มันหมายความว่ายังไงอ่ะ?” โภชน์ถาม

ก็คือครั้งแรกนายคิดแต่ลินดา ๆ ตลอดใช่ไหม ส่วนครั้งที่สอง ตามที่เราคิดถ้าไม่ใช่เรื่องงาน นายก็น่าจะคิดแต่เรื่องของลาล่า ๆ ตลอดใช่ไหม!?” อาเขตถามกลับ

อือจริงด้วยแฮะ!” โภชน์ตอบรับ

ดังนั้น การคิดถึงคนสองคนมันไม่ได้เกี่ยวกันเลย แต่ถ้าบอกว่าคนทั้งสองคนมีความผูกพันกับความรู้สึกนายแล้วล่ะก็อาจจะใช่เลย จริงม๊ะ!?” อาเขตถาม

นะนี่นายหมายความว่าเราชอบลาล่า เหมือนลินดาแล้วเหรอ!?” โภชน์ถามลอย ๆ ขึ้นมา

ใช่แล้ว! แล้วยิ่งไปกว่านั้น ในการสรุปตอนแรกคือลินดาไม่ได้อยู่ในเหตุผลที่ฝัน เพราะครั้งที่สองนายไม่ได้คิดถึงลินดา แต่กลับฝัน แสดงว่า คนที่ทำให้นายรู้สึกและฝันได้อีกครั้งนั้นก็คือลาล่านั่นเอง!” อาเขตอธิบาย

บ้าน่า! เป็นไปไม่ได้ลาล่า จะทำให้เราฝันกลับไปหาลินดาได้ยังไง ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลยสักนิดเดียว!” โภชน์เริ่มไม่เชื่อแล้วไม่เข้าใจ

เอาเถอะ ๆ ใจเย็น ๆ เอาเป็นว่านี่คือบทสรุปข้อที่ 1 ที่เราได้มาตอนนี้ ส่วนข้อที่ 2 ก็สรุปได้แล้ว ที่เหลือก็คือข้อที่ 3 กับข้อที่ 4 เท่านั้น ที่เราต้องทดลองกันดูก่อน อาเขตสรุปพร้อมอธิบาย

เฮ้อทำไมเป็นแบบนี้ได้นะ!” โภชน์บ่น

อ้อ! ลืมบอกไปอีกอย่างโภชน์เอ๋ย!” อาเขตท้วง

"มีอะไรอีกเหรอ? อย่าบอกนะยังสรุปข้อที่ 1 ไม่จบอีก โภชน์ถามประชด

แหงแซะ! นายนี่เริ่มเข้าใจขึ้นแล้วสินะ!” อาเขตตอบรับ

เฮ้ย!! อันนี้เราพูดประชดนะเฟ้ย! จริงเหรอเนี่ย!” โภชน์ตกใจกับที่ตนพูดประชด

คือถ้าลาล่าเป็นคนที่ส่งผลให้นายฝันจริง ๆ เราคงต้องรู้แล้วล่ะว่าการที่เธอโทรมาหานายแต่ละครั้งน่ะเป็นเวลาเท่าไรบ้าง ซึ่งมีผลถึงข้อที่ 4 ด้วย สรุปก็คือ ข้อที่ 3 ต้องทดลองกันเอง แต่ข้อที่ 4 นอกจากทดลองดูเวลานายหลับจริงแล้ว ก็ต้องเอาเวลาที่ลาล่าโทรหาแต่ละครั้งมาประกอบด้วย เพราะได้ยินมาว่าโทรหานายต่อเนื่องทุกวันก่อนนายจะฝันนี่หน่า จริงม๊ะ!?” อาเขตถาม

โอเค งั้นเดี๋ยวเราเอาเวลาในโทรศัพท์มาดูก่อนแล้วกันนะ แป๊บ!” โภชน์พูดพลางเดินไปหยิบโทรศัพท์มากดดูเวลาที่ลาล่าโทรมา 3 ครั้งแรกก่อนที่จะหลับฝัน

ลาล่าโทรหาเราครั้งแรกเป็นวันจันทร์ เวลา 22.18 . ครั้งที่สองเป็นวันอังคาร เวลา 19.31 . และครั้งที่สามก่อนเราจะนอนหลับฝันถึงลินดาเป็นวันพุธ เวลา 18.32 .(หาอ่านได้จากตอนที่ 1) โภชน์อ่านข้อมูลการรับสายในโทรศัพท์ให้ฟัง

หา!! วันพุธเหรอ แบบนี้เป็นไปได้สูงที่สิ่งที่นายไปเห็นอาจจะไม่ใช่ความฝันจริง ๆ ก็ได้นะ!” อาเขตพูด

ทำไมล่ะ!?” โภชน์ถาม

คือเราเคยได้ยินมากว่าวันพุธกลางคืน เป็นวันแรง อาเขตตอบ

เป็นวันแรงหมายความว่า ยังไงเหรอ!?” โภชน์ถามต่อ

โบราณเขาว่ากันว่าเป็นวันที่มีปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติเกิดขึ้นได้เสมอเลยล่ะ!“ อาเขตเล่า

เขาว่ากันว่า นี่มันใครกันวะ!” โภชน์ถามต่ออีก

เออช่างมันเถอะ คงเป็นคนสมัยก่อนล่ะมั้ง อ้าว! วันนี้ก็วันพุธนี่หน่า ดีเลย โอเคนะ งั้นเรามาสรุปข้อมูลที่เราได้มาตอนนี้กันก่อนดีกว่า คือ

ข้อที่ 1 ลาล่าคือคนที่ทำให้เกิดฝันนี้

ข้อที่ 2 การงดทานอาหารทุกอย่าง

ข้อที่ 3 รอดูลักษณะการนอน

ข้อที่ 4 ลาล่าโทรเวลา

วันจันทร์ เวลา 22.18 .

วันอังคาร เวลา 19.31 .

วันพุธ เวลา 18.32 .

และรอดูเวลาที่นอนหลับ

นี่คือข้อมูลที่เราได้ในตอนนี้ 50% หลังจากนี้เราจะทดลองการนอนของนายแล้วนะโภชน์!” อาเขตเตรียมพร้อม

ได้! งั้นเราไปแปรงฟันก่อนนะ โภชน์บอก

เออ แล้วข้าวเย็นล่ะเพื่อน!” อาเขตถาม

งดกินเฟ้ย!” โภชน์ตอบพลางเดินไปแปรงฟัน

อ้าว! ทำไมเราต้องงดด้วยฟะ! ตกกระไดพลอยโจนเลยอ่ะฮือ อาเขตบ่นพึมพำ

          พอโภชน์แปรงฟันเสร็จก็เดินไปที่ห้องนอน โดยมีอาเขตเดินตามไปด้วย

เอาล่ะ! ขึ้นเตียงนอนแล้วก็หลับตาลงเลย อาเขตพูดกับโภชน์

แล้วนายจะอยู่ตรงไหนตอนเฝ้าเราล่ะ?” โภชน์ถาม

ก็นั่งเฝ้านายข้าง ๆ เตียงนี่แหละ จนกว่านายจะหลับ จะได้ดูท่านอนแล้วก็เวลานอนหลับด้วยไงแล้วเราค่อยนอน อาเขตตอบพร้อมอธิบาย

ขอบใจว่ะ เพื่อน โภชน์ตอบรับความหวังดี

 

- 30 นาทีต่อมา -

 

จ้อกจ้อก…”

เสียงอะไรวะ!”  โภชน์ลืมตาขึ้นมาถาม

เสียงท้องเราร้องหิวอ่ะ เฮ้ย! ยังไม่หลับอีกเหรอ นี่มันปาเข้าไปครึ่งชั่วโมงแล้วนะเฟ้ย!” อาเขตบอกพร้อมถาม

ก็กำลังเคลิ้ม ๆ ได้ยินเสียงท้องนายร้อง เลยตื่นเลยเนี่ยไงล่ะ!” โภชน์บอก

เหรอ งั้นเราขอตัวไปซื้อของขนมปังมาประทังชีวิตก่อนได้ป่าววะ! แป๊บเดียว อาเขตขอร้อง

อืมเอาก็ได้เร็วนิดนึงแล้วกันนะ เดี๋ยวหายง่วงก่อน โภชน์อนุญาต

          พออาเขตเดินออกมาก็รีบโทรศัพท์หาลาล่า ขณะที่กำลังเดินไปหาซื้อขนมปังด้วย

- ตรู๊ดดด..ตรู๊ดดด.. -  เสียงรอสายโทรศัพท์ขณะที่อาเขตกำลังโทรหาลาล่า

สวัสดีค่า เขตว่ายังไง!” ลาล่ารับสาย

ลาล่า เรารบกวนเธอหน่อยสิ! เดี๋ยววางสายจากเราแล้วช่วยโทรหาโภชน์มันหน่อยสิ วันนี้เลยนะ หลังวางสายจากเราเลย อาเขตขอร้อง

ทำไมล่ะ!?” ลาล่าถาม

อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลยไม่มีเวลาแล้ว เราขอตัวออกมาแค่แป๊บเดียว ลาล่าเธอต้องโทรไปหาโภชน์ก่อนเรากลับเข้าไปหามันนะ!” อาเขตบอก

ก็ได้! แต่พรุ่งนี้ต้องเล่าให้ลาล่า ฟังนะว่าเพราะอะไรกันแน่" ลาล่ารับคำ

โอเค! ขอบใจมากนะลาล่าแค่นี้ก่อนนะ โทรเลยนะ อาเขตบอกอีกครั้ง

ได้จ่ะ แค่นี้นะ บาย แกร๊ก -” ลาล่ารับคำและวางสายไป

          ขณะที่อาเขตเลือกซื้อขนมปังอยู่นั้น อาเขตก็คิดในใจอยู่ว่า

ลืมไปได้ยังไงเนี่ย ว่าการหลับฝันของโภชน์ต้องมีลินดาโทรศัพท์เข้าไปหามันด้วย ดีนะที่เราคิดทันก่อนที่โภชน์มันจะหลับไป อืมแต่เราก็ยังสงสัยอยู่ดีแหละว่า ทำไมลาล่าถึงกลายเป็นคนที่ทำให้มันฝันถึงลินดาได้ ถ้าไม่ใช่ว่าความรู้สึกที่โภชน์มันมีต่อลาล่ามากกว่าลินดาแล้วล่ะก็ จะเป็นเพราะอะไรล่ะ!”

- กริ๊ง..กริ๊ง..กริ๊ง -  เสียงโทรศัพท์มือถือของโภชน์ดังขึ้น

สวัสดีครับ!” โภชน์รับสาย

พี่โภชน์! ลาล่าเองค่ะ นอนหรือยังคะ?” ลาล่าทักทายพร้อมถาม

อ๋อ! ยังเลยจ่ะ นี่เพิ่งจะ สองทุ่มกว่า ๆ เอง มีอะไรหรือเปล่า?” โภชน์ตอบพร้อมถาม

ถ้าไม่มีแต่คิดถึงพี่โภชน์ ได้หรือเปล่าคะ!?” ลาล่าตอบพร้อมถามเช่นกัน

อืม ได้สิ เอ่อแล้วลาล่าทานข้าวหรือยังจ๊ะ!?” โภชน์ถาม

เพิ่งทานเสร็จเมื่อกี้นี้เองค่ะ พี่โภชน์ล่ะคะ!?” ลาล่าตอบพร้อมถามกลับ

อ๋อ! พี่ยังไม่ได้ทานเลยจ่ะ โภชน์ตอบ

งั้นพี่โภชน์ไปทานข้าวก่อนแล้วกันไว้คุยกันวันหลังนะคะ!” ลาล่าขอตัว

ได้จ่ะ แค่นี้นะ แกร๊ก -” โภชน์วางสาย

          เมื่อวางสายจากลาล่าไปอาเขตก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอนของโภชน์ทันที

เขต! เป็นไงกินขนมปังเสร็จเรียบร้อยหรือยัง?” โภชน์ถามเมื่อเห็นอาเขตเดินเข้ามา

เรียบร้อยแล้ว อ้าว! แล้วนั่นนายจะโทรศัพท์หาใครอีกล่ะ?” อาเขตเห็นโภชน์นั่งถือโทรศัพท์อยู่ในมือ

อ๋อ! เมื่อกี้ลาล่าโทรมาน่ะ เพิ่งวางสายไปเอง โภชน์อธิบาย

แล้วโทรมาตอนกี่โมงล่ะ!?” อาเขตถาม

อืมรู้สึกจะเป็นสองทุ่ม ยี่สิบนาทีอ่ะนะ!” โภชน์อ่านข้อมูลในโทรศัพท์

โอเค ตอนนี้นายคิดถึงลาล่า มากขึ้นแล้วใช่มั้ย!?” อาเขตแกล้งถาม

ไม่ใช่! ตอนนี้คิดถึงลินดาต่างหากล่ะ!” โภชน์ปฏิเสธ

เอ้า! นอน ๆ ได้แล้ว หลับตาด้วยนะจ๊ะ หนูน้อย" อาเขตพูดแซว

แล้วอย่าให้อะไรร้องออกมาอีกนะ!” โภชน์เตือนประชด

จ้า ๆ ไม่มีแล้วล่ะ นอนหลับซะนะ คนดี หุ ๆ อาเขตพูดเล่นเป็นเรื่องตลกพร้อมห่มผ้าให้

          วันพุธ เวลา 21.19 น. โภชน์ก็หลับสนิทไป ด้วยท่านอนหงายธรรมดานี่แหละ (ห่มผ้าด้วยนะ)

 

ยูนิเวิร์สที่ 1-----------------------------------------------------------------------

 

- ณ เวลา 20.00 . ท้องฟ้ามืดครื้ม

 

          หลายวันผ่านไปหลังจากที่ไพลินพาเด็กชายโภชน์ไปต่างจังหวัด ลินดาก็เฝ้าแต่คิดว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกับโภชน์อีกครั้ง

เฮ้อ…! เมื่อไหร่โภชน์จะกลับมานะไปต่างจังหวัดก็นานเกือบเดือนแล้ว แบบนี้เราจะมีโอกาสได้เจอพี่โภชน์อีกหรือเปล่านะ คุณไพลินเองก็ไม่ยืนยันด้วยว่าจะกลับมาเมื่อไหร่…” ลินดาคิดอยู่ในใจ

กิ๊ง ก่อง กิ๊ง ก่อง!!” เสียงออดหน้าประตูบ้านลินดาดังขึ้น

ค่าใครคะ!” ลินดาตะโกนพร้อมเดินออกมาหน้ากรงเหล็กประตูหน้าบ้าน

          คนที่ยืนอยู่หน้าบ้านเป็นชายหนุ่มผิวคล้ำตัวผอมแห้งสวมหมวกแก็ปปิดบังใบหน้าไว้

ขอโทษนะคะ! ไม่ทราบว่ามาหาใครคะ!?” ลินดาถามพลางเดินเข้ามาใกล้กับประตูหน้าบ้าน

“…เขาว่าที่นีมีของดีใช่ไหม!?” ชายหนุ่มถาม

ของดีอะไรคะ!? ที่นี่ไม่มีหรอกค่ะ!” ลินดาตอบปฏิเสธ

          ไม่ทันขาดคำชายหนุ่มยื่นมือผ่านช่องกรงเหล็กเข้ามาจับแขนของลินดาไว้แน่น แล้วตะโกนขึ้นว่า

เอายามา! ยาดีของเธอเอามาให้ข้าเดี๋ยวนี้!!”

กรี๊ด! ปล่อยฉันนะ!!!” ลินดาตะโกนด้วยความตกใจ

          ชายหนุ่มใช้อีกมือกระชากกรงเหล็กหน้าประตูบ้านล้มลงมาทับตัวเองอย่างแรง แล้วทุกอย่างก็เงียบไป

เกิดอะไรขึ้น! เขาเป็นใคร ทำไมแรงเยอะจัง ดึงกรงเหล็กหนักขนาดนั้นล้มลงมาทับตัวเองเลย เขาจะเป็นอะไรไหมเนี่ย!?” ลินดายืนนิ่งคิดในใจด้วยความสงสัยและเป็นห่วง

          ไม่ทันที่ลินดาจะคิดอะไรต่อ ชายคนนั้นก็ยกกรงเหล็กด้วยมือทั้งสองข้างชูกรงเหล็กทั้งแผงขึ้นเหนือหัวของเขา ร่างกายเขาค่อย ๆ ขยายขึ้นจากเมื่อสักครู่ยังเป็นหนังหุ้มกระดูกอยู่ กลายเป็นร่างกายมีกล้ามเนื้อและเกล็ดสีเขียวเข้ม ฟันแหลมคมพร้อมหน้ายื่นออกมา สิ่งที่งอกมาด้านหลังตรงช่วงเอวเหมือนหาง ตัวเขาค่อยกลายสภาพเป็นเหมือนกิ้งก่าโคโมโด (ตะกวด)

ไม่ให้ยากับข้า ก็ตายซะเถอะ แม่หนูคนสวย มนุษย์กิ้งก่าพูดเช่นนั้น

          ขณะที่ลินดายืนนิ่งพูดอะไรไม่ออก และมนุษย์กิ้งก่ากำลังทำท่าเหมือนจะขว้างกรงเหล็กทั้งแผงใส่ ก็มีแสงสีขาวพุ่งเข้าใส่ร่างมนุษย์กิ้งก่าจนกระเด็นไปประมาณ 5 เมตรล้มนอนหงายลง

พี่ลินดา! รีบมาทางนี้ครับ!” เสียงเด็กชายที่คุ้นเคยตะโกนอยู่ด้านหลังลินดา

โภชน์!!” ลินดาหันกลับไปเห็นคือเด็กชายโภชน์นี่เอง

ไปกับผมนะครับ! พี่ลินดา เด็กชายโภชน์เดินเข้ามาจับมือลินดา

จ่ะ! โภชน์ ลินดาตอบรับ

          แล้วเด็กชายโภชน์ก็กดปุ่มสีเหลืองที่นาฬิกาข้อมือหลังจากนั้นทั้งคู่ก็หายไปพร้อมกัน

--- วาร์ป ---

- ณ ห้องครัวบ้านเด็กชายโภชน์

เอ๊ะ! ที่นี่ที่ไหนกันน่ะ!?” ลินดาตะโกนถามด้วยความแปลกใจ

ที่นี่คือ ห้องครัวบ้านผมเองครับพี่ลินดาเด็กชายโภชน์ตอบ

แล้วทำไมอยู่ ๆ เราถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!?” ลินดาถามอีก

คือเรื่องมันยาวน่ะครับ เดี๋ยวผมจะเล่าให้ฟังพี่ลินดาอยู่เงียบ ๆ ตรงนี้ก่อนนะครับ เด็กชายโภชน์พลางเสียงค่อย ๆ เบาลง

ได้จ่ะ ลินดาตอบเสียงเบา ๆ

          เด็กชายโภชน์ค่อย ๆ เดินไปที่ประตูกรงเหล็กหน้าบ้านตัวเอง มองลอดช่องเหล็กทั้งซ้ายขวาก็ไม่เห็นอะไร เพราะตอนนี้ข้างนอกมืดมากเมฆบังพระจันทร์มิดจนมองไม่เห็นแสงจันทร์ สักพักเหมือนมีอะไรบางอย่างกระโดดข้ามประตูเหล็กเข้ามายืนอยู่ด้านหลังของเด็กชายโภชน์ พอเด็กชายโภชน์หันหลังกลับไปก็พบกับมนุษย์กิ้งก่าตัวนั้นอีกครั้ง

เจ้าหนูผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหน? ข้าได้กลิ่นอยู่แถวนี้ มนุษย์กิ้งก่าถามพลาง กระชากคอเสื้อเด็กชายโภชน์ขึ้นมามองหน้า

ผมไม่รู้ครับ ผมไม่เห็นใครเลย!” เด็กชายโภชน์แกล้งตอบ

หืม! รู้สึกกลิ่นแกก็คล้าย ๆ ผู้หญิงคนนั้นนะ!” มนุษย์กิ้งก่าพูดพลาง ดมกลิ่นเด็กชายโภชน์

คนเรามีกลิ่นเหมือนกันเยอะแยะไป!” เด็กชายโภชน์อ้างเช่นนั้น

หึ หึ พูดแบบนั้นก็ถูกอ่ะนะ แต่กลิ่นหอมหวนชวนรับประทานแบบนี้ ข้าก็เห็นมีแต่ผู้หญิงคนนั้นกับแกแหละ เจ้าหนู!” มนุษย์กิ้งก่าพูดกึ่งหัวเราะ พลางเสียงดังขึ้น

ผมไม่อร่อยหรอกครับ อย่ากินผมเลย เด็กชายโภชน์พูดพลางแกล้งยกมือไหว้ ขณะที่ตัวเองยังโดนกระชากคอเสื้อลอยอยู่เหนือพื้น

เอ๊…! แต่รู้สึกว่าแกจะไม่ค่อยกลัวข้าเลยนะ ขนาดข้าเดินมาเมื่อกี้คนที่ผ่านไปมายังกลัววิ่งหนีกันใหญ่เลย มนุษย์กิ้งก่าเพิ่งจะรู้สึกแปลกใจ

เอ่อสงสัยเขาคงกลัวในความหล่อของพี่มั้งครับ! แหะ แหะ เด็กชายแสร้งพูดไป

เหรอ! ข้าหล่อขนาดนั้นเลยเหรอวะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า มนุษย์กิ้งก่าได้ยินดังนั้นก็รู้สึกปลาบปลื้มใจ แล้วก็ค่อย ๆ วางเด็กชายโภชน์ลง

เอ๋...! มันเชื่อเราด้วย อย่างที่คุณน้าคนนั้นบอกเลย เด็กชายโภชน์คิดในใจ

เอาล่ะ! จริง ๆ ข้าก็ไม่ค่อยรู้เรื่องมนุษย์สักเท่าไรหรอกนะ เจ้าหนู ไหน ๆ เราคุยกันรู้เรื่อง ข้าขอความรู้จากแกหน่อยแล้วกัน!” มนุษย์กิ้งก่าพูดพลางนั่งลงบนพึ้นด้านหน้าเด็กชายโภชน์ โดยลืมไปเลยว่ากำลังตามหาลินดาอยู่

ได้สิครับ!” เด็กชายโภชน์ตอบรับคำ พลางยิ้มเล็ก ๆ และนั่งลงเช่นเดียวกัน

 

- ณ ห้องครัวบ้านเด็กชายโภชน์ (อีกที)

โภชน์ไปไหนของเขานะ?” ลินดาบ่นพึมพำพลางค่อย ๆ ลุกเดินมาที่หน้าบ้าน แต่ก็ต้องประหลาดใจกับสิ่งที่เห็นเมื่อมองออกไปที่กรงเหล็กประตูหน้าบ้าน ภาพที่เห็นคือมนุษย์กิ้งก่ากำลังนั่งคุยกับเด็กชายโภชน์อย่างสนุกสนาน

เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย!?” ลินดาคิดในใจพลางยืนมองไม่ละสายตาอยู่ในบ้าน

 

- ณ เวลา 21.00 . –

ท่าทางมนุษย์กิ้งก่าจะถูกชะตากับเด็กชายโภชน์เข้าซะแล้ว เนื่องจากพึงพอใจในการพูดจาที่เป็นกันเองของเด็กชายโภชน์ ทั้งยังเพิ่มความรู้เกี่ยวกับมนุษย์ในหลาย ๆ เรื่องให้อีกด้วย

 อ้าว! เหรอ! มันเป็นอย่างนั้นเองหรอกเหรอวะ เออ ข้าได้ความรู้เพิ่มแยะเลยว่ะ ข้าว่าแกไปกับข้าดีกว่า อยู่กับแกสนุกดี มนุษย์กิ้งก่าพูด

เอ่อ ไม่ได้หรอกครับ เด็กชายโภชน์ตอบ

ทำไมล่ะ!? แกไม่ชอบข้าหรือไงวะ!?” มนุษย์กิ้งก่าถามเหมือนไม่พอใจ

โธ่! พี่หล่อขนาดนี้ทำไมจะไม่ชอบล่ะครับ เด็กชายพูดชมอีก

เออ ก็จริงว่ะ งั้นทำไมล่ะ?” มนุษย์กิ้งก่าเข้าใจเลยอารมณ์ดีขึ้น

คือว่า ผมไม่อยากโดนพี่กินอ่ะ!” เด็กชายโภชน์ตอบ

โอเค งั้นข้าจะไม่กินแก แต่ทำไมแกถึงมีกลิ่นเหมือนยาเลยฟะ!?” มนุษย์กิ้งก่าถาม

ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน อย่างนี้ได้ไหมครับ เมื่อไหร่ที่พี่เลิกยาได้ผมจะไปอยู่เป็นเพื่อนพี่ เด็กชายโภชน์แนะนำ

ต้องรอขนาดนั้นเลยเหรอ อืมก็ได้แล้วต้องทำยังไงถึงจะเลิกได้ล่ะ?” มนุษย์กิ่งก่าพร้อมที่จะเลิกยาเพื่อเด็กชายโภชน์

ก็อะไรที่มีกลิ่นเหมือนผมพี่ก็อย่าไปยุ่งกับมันแล้วกันนะครับ โอเคมั้ย!?” เด็กชายโภชน์ถาม

อืมอืมก็จะลองดูแล้วกันนะ!” มนุษย์กิ้งก่าคิดสักพักก็ตกลงรับคำ

รวมถึงพี่ผู้หญิงที่พี่เอ่อพี่ชื่ออะไรอ่ะ!? คุยตั้งนานยังไม่รู้จักชื่อเลย เด็กชายโภชน์ถาม

ข้าชื่อ สุขกับพิษ (Sucker Poison) มนุษย์กิ้งก่าตอบ

งั้นผมขอเรียกพี่ว่า สุพิศ แล้วกันนะครับ! พี่สุพิศ เด็กชายโภชน์ขอ

สุพิศ เหรอ!? ได้สิเพราะดีเหมือนกัน งั้นข้าชื่อนี้แหละ สุพิศ มนุษย์กิ้งก่าเห็นดีด้วย

งั้นผมสรุปนะครับ ว่าอะไรก็ตามที่มีกลิ่นเหมือนผม รวมถึงพี่ผู้หญิงที่พี่ตามอยู่ด้วย พี่ต้องเลิกยุ่ง ห้ามกินมันเด็ดขาดเลยนะครับ ตกลงไหม!? พี่สุพิศ!” เด็กชายโภชน์สั่งอย่างชัดเจน

ก็ได้เมื่อถึงวันที่ข้าเลิกได้แล้ว แกต้องทำตามสัญญานะเจ้าหนูแกชื่ออะไรวะ!?” มนุษย์กิ้งก่าถาม

โภชน์ครับ!” เด็กชายโภชน์ตอบ

          จากนั้นมนุษย์กิ้งก่าก็ให้เด็กชายโภชน์เปิดประตูกรงเหล็กให้ แล้วมนุษย์กิ้งก่าก็ค่อยกลายกลับเป็นร่างมนุษย์อีกครั้ง พร้อมโบกมืออำลาเด็กชายโภชน์ แล้วเดินจากไป

โภชน์! เกิดอะไรขึ้น!?” ลินดาตะโกนถามพลางรีบเดินออกมาหาเด็กชายโภชน์

ไม่มีอะไรหรอกครับพี่ลินดา เด็กชายตอบพลางปิดประตูกรงเหล็กหน้าบ้าน

          ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินเข้าภายในบ้านเด็กชายโภชน์ก็สลบล้มลงกับพื้น

แล้วก็ติดตามต่อตอนหน้าครับ

1 ความคิดเห็น