ตำนานนิยามพิศวง

ตอนที่ 2 : ก้าวแรก (ที่ไม่มีวันลืม)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ส.ค. 62

ยูนิเวิร์สที่ 1-----------------------------------------------------------------------

 

ก๊อก-ก๊อก-ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ลินดาเดินเข้ามาในห้องนอน

นี่จ้า นมอุ่น ๆ ดื่มเลยนะจ๊ะ เดี๋ยวจะเย็นซะก่อน ลินดาพูดกับเด็กชายโภชน์ซึ่งกำลังนั่งอยู่บนเตียงนอน

ขอบคุณครับ พี่ลินดา เด็กชายโภชน์ตอบ

 

- ย้อนกลับไปเมื่อ 25 นาทีก่อน

 

                   ลินดาเดินกระโจมอกด้วยผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำ แล้วหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กในตะกร้าหน้าห้องน้ำขึ้นมาเช็ดผมที่กำลังเปียกโชกอยู่ ขณะนั้นเองเด็กชายโภชน์ก็วิ่งตามออกมาจากห้องน้ำแล้ววิ่งไปดูโทรทัศน์โดยที่ไม่ได้นุ่งผ้าเลยสักชิ้นเดียว

โภชน์! ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้ารีบแต่งตัวเลยนะ พี่เตรียมชุดไว้ในตะกร้านี่แล้วไง!” ลินดาตะโกนบอกเด็กชายโภชน์พลางชี้ไปที่ตะกร้า

ครับพี่!” เด็กชายโภชน์ขานรับแล้วรีบใส่เสื้อผ้า

ดูโทรทัศน์ไปก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่ไปใส่เสื้อผ้าที่ห้องพี่ก่อน        ลินดาบอก

ได้ครับ เร็ว ๆ นะครับพี่ เด็กชายโภชน์ตอบ

                   ลินดาเดินไปที่ห้องนอนของเธอ เพื่อหาชุดนอนใส่คืนนี้ เมื่อลินดาถอดผ้าขนหนูที่กระโจมอกออกกำลังเลือกชุดเพลิน ๆ อยู่นั้น ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ เนื่องจากลินดาลืมคิดไปว่าวันนี้มีแขกอีกคนอยู่ในบ้าน ไม่ทันได้ระวังตัวเพราะปกติถ้าลินดายังไม่นอนเธอจะไม่ล็อคประตูห้อง

จ๊ะเอ๋! พี่ลินดา!” เด็กชายโภชน์พุ่งเข้ามากอดลินดาด้านหลังในขณะที่ลินดายังอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า

ว๊ายยยยย!!” ลินดาตะโกนสุดเสียงด้วยความตกใจ

                   ลินดาหันกลับมาแบมือกะว่าจะตบเต็มที่แต่ก็ชะงักไว้

เดี๋ยวครับพี่ผมเอง!” เด็กชายโภชน์ตะโกนบอกพร้อมกับยกมือสองข้างบังไว้

โภชน์! ทำไมทำแบบนี้ล่ะ พี่ตกใจหมดเลย วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ!” ลินดาพูดอธิบายด้วยความโกรธ

ดูพี่ลินดายังไงก็หุ่นดีนะครับเนี่ย!” เด็กชายโภชน์พูดพลันมองรูปร่างลินดาที่เปลือยเปล่า

กรี๊ดดดด!! ออกไปข้างนอกเลยนะโภชน์!” ลินดามองดูตัวเองตะโกนพลางเอามือปิดอกและจุดสงวนไว้

 

- 10 นาทีต่อมา

 

                   ลินดาเดินมาหาเด็กชายโภชน์ซึ่งกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่

โภชน์! ต่อไปอย่าทำอย่างนี้อีกรู้ไหม!?” ลินดาบอก

ทำไมล่ะครับ? พี่อายอีกเหรอเมื่อกี้ก็อาบน้ำกับผมแล้ว ผมยังไม่อายเลยอ่ะ!” เด็กชายโภชน์ถามพร้อมอธิบาย

พี่ตกใจน่ะ แต่อายก็..ด้วยอ่ะนะ ต่อให้อาบน้ำด้วยกันแล้วก็เถอะ ลินดาแจงพลันหน้าแดงขึ้น

อืม.. ก็ได้ครับต่อไปจะไม่ทำให้พี่ลินดาตกใจแล้วครับ แต่พี่ต้องสัญญากับผมเรื่องนึงก่อน เด็กชายโภชน์ตกลงและยื่นข้อเสนอ

มีเงื่อนไขอะไรอีกล่ะจ๊ะ!” ลินดาถามลอย ๆ

ถ้าผมโตขึ้นพี่ลินดาแต่งงานกับผมได้ป่าวครับ?” เด็กชายโภชน์ถาม

ลินดาอึ้งไปชั่วขณะพลันคิดในใจว่า ถ้าเป็นไปได้ก็คงดี เพราะเธอเหมือนพี่โภชน์มากเลย

ทำไมถึงอยากแต่งงานกับพี่ล่ะจ๊ะ?” ลินดาถาม

ก็พี่สวย หุ่นดี ใจดี ตรงสเป็คผมอ่ะ เด็กชายโภชน์อธิบาย

ฮึ่ม.. แก่แดดจริง ๆ นะเราน่ะ ลินดายิ้มและพูดพลางเอามือบีบแก้มสองข้างของเด็กชายโภชน์

อ๋อยย หน้าผมบวมหมดแย้วว เด็กชายโภชน์พูดพร้อมเอามือลูบหน้าตัวเอง

เอาล่ะ! ปิดโทรทัศน์แล้วเข้าไปรอพี่ในห้องนอนพี่นะ เดี๋ยวพี่เอานมไปให้ ลินดาบอก

เอานมอะไรอีกครับ พี่ก็มีอยู่แล้วนี่ ไปพร้อมกันเลยก็ได้ครับ ฮิฮิ เด็กชายโภชน์พูดพลางปิดโทรทัศน์

บ้า! ทะลึ่งจริงเด็กคนนี้ไปเลยเข้าห้องไปเลย!” ลินดาพูดและยิ้มกึ่งเขิน

คร้าบบบบบ!” เด็กชายโภชน์ขานรับแล้ววิ่งเข้าห้องไป

 

- กลับมาเหตุการณ์ปัจจุบัน

 

ดื่มนมเสร็จแล้วก็นอนนะ เดี๋ยวพี่นอนตรงพื้นข้าง ๆ เตียงเอง ลินดาพุดขณะที่เด็กชายโภชน์กำลังดื่มนมอยู่

ทำไมไม่นอนเตียงด้วยกันล่ะครับพี่ลินดา!” เด็กชายโภชน์พูดในทันทีที่ดื่มนมหมด

ไม่ดีกว่าจ่ะ ผู้ชายผู้หญิงนอนด้วยกันไม่ดีหรอกโต ๆ กันแล้วนะลินดาอธิบาย

พี่ก็คิดว่าผมเป็นลูกก็ได้นี่ครับ แม่ยังกอดผมนอนด้วยกันก็มีนะ เด็กชายโภชน์อธิบายบ้าง

เอ่อพี่ยังไม่มีลูกนะจ๊ะ อีกอย่างอันนั้นแม่โภชน์นะ แต่พี่ไม่ใช่จ่ะ ลินดาอธิบายต่อ

อืมผู้ชายผู้หญิงนอนด้วยกันไม่ดีแล้วอาบน้ำด้วยกันล่ะครับ!?” เด็กชายโภชน์ถามด้วยความสงสัย

                   ลินดาอึ้งมองหน้าเด็กชายโภชน์เป็นเวลานานเกือบ 2 นาที

เฮ้อ! ตกลงจ่ะ งั้นพี่นอนด้วยก็ได้ ลินดาเถียงไม่ออกอีกแล้วยอมรับด้วยความไม่เต็มใจ

งั้นพี่ปิดไฟนะจ๊ะ!?” ลินดาบอก

ปิดเลยครับ ผมง่วงแล้ว เด็กชายโภชน์ตอบ

                   ลินดานอนหันหลังให้เด็กชายโภชน์ ทั้ง ๆ ที่เด็กชายโภชน์นอนตะแคงหันหน้ามาหาเธอ

พี่ลินดาครับ หันมากอดผมหน่อยสิครับ ผมนอนไม่หลับ เด็กชายโภชน์พูดแบบขอร้อง

จ้า ๆ ลินดาพลิกตัวกลับมากอดเด็กชายโภชน์

คิดถึงพี่โภชน์จังเลย…” ลินดาคิดในใจก่อนที่จะหลับตาลง

 

- ณ เวลา 23.17 . –

 

ความรู้สึกแบบนี้ ช่างนุ่มนวลจริง ๆ เหมือนเคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนที่ไหนนะ!?” โภชน์คิดขณะที่นอนหลับเขามีความรู้สึกเช่นนั้นอยู่ในตอนนี้

                 โภชน์ลืมตาขึ้นก็ต้องประหลาดใจกับสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้า เขาไม่สามารถกลั้นน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลปริ่มเต็มตาของเขาอยู่ในขณะนี้ ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดมานอนกอดเขาอยู่ตรงหน้า

ลินดาลินดาใช่ลินดาใช่ไหม?” เขาค่อย ๆ พูดอย่างเบา ๆ ช้า ๆ เพื่อไม่ให้หญิงที่เขารักต้องตกใจในขณะที่ยังหลับอยู่

หืมว่าไงจ๊ะโภชน์ ยังไม่หลับอีกเหรอ?” ลินดาพูดพลันค่อย ๆ ลืมตามอง

โภชน์! ทำไมไม่เรียกเราว่าพี่โภชน์ล่ะ? หรือนี่คือความฝันอีกแล้ว โภชน์คิดในใจ

เป็นความฝันก็ยังดี จะใช้เวลาในความฝันให้คุ้มค่าที่สุดเลยล่ะคราวนี้ โภชน์คิดกึ่งรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย

ลินดาลุกขึ้นมาคุยกับพี่หน่อยสิ!” โภชน์ตั้งใจพูดแบบชัดเจนขึ้น

เอ๋!? เดี๋ยวนะพี่ขอเปิดไฟก่อน ลินดารู้สึกสงสัยจึงลุกขึ้นเปิดไฟ

                 พอห้องสว่างขึ้นโภชน์ก็ต้องถึงกับตะลึงภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้า เป็นภาพของหญิงสาวที่ตนรักยืนอยู่ในชุดกระโปรงบาง ๆ ดวงไฟส่องสะท้อนเห็นเงารูปร่างสวยงามของ   ลินดา

อย่างชัดเจนจนโภชน์ทนไม่ไหวต้องโผเข้าไปกอดด้วยความคิดถึง

ลินดา นี่พี่โภชน์นะ ลินดาจำได้ไหม!?” โภชน์พูดเสียงดังขึ้นมา

เอ๊ะ! จริงเหรอ พี่โภชน์จริง ๆ เหรอ สิ่งที่เราทำมาทั้งวันในวันนี้ได้ผลเหรอเนี่ย! ดีจังเลย ลินดายืนนิ่งคิดเผยรอยยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

                 ลินดาก็กอดโภชน์อย่างแน่นด้วยความดีใจแต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าจริงหรือเปล่า เพราะวันนี้ทั้งวันก็โดนเด็กชายโภชน์แกล้งบ่อย ๆ

ไม่ได้หลอกกันใช่ไหม! ไหนลองบอกมาซิว่า พี่โภชน์อายุเท่าไหร่?” ลินดาถามแบบจริงจัง

สามสิบไงจ๊ะลินดาโภชน์ตอบขณะที่กอดลินดาแน่นอยู่

แล้วลินดาล่ะอายุเท่าไหร่?” ลินดาถามอีกครั้ง

"ยี่สิบห้าไงจ๊ะ เรากำลังจะแต่งงานกันไงล่ะ!” โภชน์ตอบ

                 ไม่ทันขาดคำลินดาก็กลั้นน้ำตาตนเองไม่อยู่ซะแล้ว ทั้งคืนนั้นทั้งคู่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนนั่งคุยกันทั้งคืนจนถึงตอนเช้า

 

- ณ เวลา 6.00 . –

 

ฮ๊าวววว ง่วงนอนจังเลย โภชน์พูด

แย่แล้วสินี่เช้าแล้วเหรอ ยังไม่ได้นอนกันเลย!” ลินดาหันไปมองที่นาฬิกาในห้อง

พี่โภชน์นอนก่อนดีไหม? คุยกันทั้งคืนเลย ลินดาถาม

ไม่ดีกว่า พี่กลัวว่าถ้าพี่หลับพี่ก็จะตื่นจากความฝันนี้น่ะ โภชน์บอก

ไม่ใช่นะ! พี่โภชน์นี่ไม่ใช่ความฝัน ลินดาโต้ขึ้นมา

ถ้าไม่ใช่ความฝัน ทำไมร่างกายพี่ถึงเหลือแค่นี้ล่ะ!” โภชน์ถาม

ก็พี่เสียชีวิตไปแล้วพี่กลับเข้ามาอยู่ในร่างน้องโภชน์ไงล่ะ!” ลินดาตอบ

หา! พี่นะตาย พี่ยังไม่ตาย ลินดาต่างหากที่จมน้ำตายไปแล้ว!” โภชน์โต้กลับ

พี่โภชน์ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ! มาแช่งลินดาทำไม เอ๊ะ! แต่รู้สึกว่า แม่ลินดาเคยเล่าให้ลินดาฟังบ่อย ๆ ว่าสมัยลินดาเด็ก ๆ ชอบฝันว่าจมน้ำแล้วก็ฉี่รดที่นอนประจำเลย แต่นั่นก็เป็นแค่ความฝันนะ ลินดาไม่ได้จมน้ำจริง ๆ สักหน่อยลินดาเล่ายาวเลย

งั้นแบบนี้ก็แสดงว่าความจริงของพี่คือความฝันของลินดางั้นแล้วความจริงตอนนี้ของลินดาก็คือความฝันของพี่น่ะสิ!” โภชน์เริ่มมองเห็นความจริง

งั้นก็เท่ากับว่าโลกของลินดาอยู่ในความฝันของพี่งั้นเหรอ ความฝันเกิดจากสมองคิดแล้วเกิดภาพแสดงว่าลินดาอาศัยอยู่ในสมองพี่น่ะสิ โภชน์เริ่มสับสน

“…เอ่อ พี่โภชน์จะดูการ์ตูนมากไปหรือเปล่า หรือลินดาให้น้องโภชน์ดูโทรทัศน์มากไปมั้งเนี่ย คนทั้งตัวเป็น ๆ จะเข้าไปอยู่ในสมองคนได้อย่างไรเนี่ย พี่โภชน์จ๋า..!” ลินดาพูดแบบเซ็ง ๆ กับความคิดของโภชน์

อื้อ! เอาเป็นว่าเลิกคิดดีกว่า ไหน ๆ พี่ก็มาเจอลินดาแล้วเรามาใช้เวลาให้เต็มที่กันดีกว่านะ!” โภชน์พูด

แต่เดี๋ยวสาย ๆ แม่น้องโภชน์ก็จะมารับตัวกลับไปแล้วมั้ง คงไม่เวลาไม่นานนักหรอกพี่!” ลินดาอธิบาย

งั้นจะทำยังไงดีล่ะ!?” โภชน์ถาม

เอาอย่างนี้ดีไหม เพื่อไม่ให้เสียเวลา เราไปอาบน้ำกันก่อนจะได้เตรียมตัวให้น้องโภชน์ด้วย แล้วเราก็ได้อาบน้ำด้วยกันไงล่ะ!”

ลินดาบอก

จะจะดีเหรอ พี่กลัวพี่อดใจไม่ไหวอ่ะ ไม่ได้เจอลินดามานานแล้วด้วยสิ!” โภชน์กังวลใจ

ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ร่างกายเด็กเขาไม่มีความรู้สึกแบบนั้นตอนนี้หรอกจ้ะ ลินดาบอก

ใครว่าล่ะ!” โภชน์พูดพลางก้มหน้านำให้ลินดามองตามที่เป้าของตนว่ามันเป่งขึ้นมาเพียงใด

ว้ายยยย!! พี่โภชน์ทำไมเป็นอย่างนี้เนี่ย ลินดาตกใจเอามือปิดปากตัวเองแทนที่จะปิดตา

ตอนอาบน้ำให้ก็ไม่เห็นเป่งขึ้นขนาดนี้นี่! ทำไมล่ะ!?” ลินดาเปรยด้วยความแปลกใจ

สงสัยมันพัฒนาตามระดับอายุของคนที่อยู่ข้างในร่างมั้ง!” โภชน์พูดแบบหน้าแดงเจื่อน ๆ

ช่วยไม่ได้แล้วเป็นไงเป็นกัน ยังไงก็ต้องพาไปอาบน้ำก่อนแม่น้องโภชน์มา มาเถอะพี่โภชน์!” ลินดาตัดบทเออ-ออไปเพื่อไม่ให้เสียเวลาไปมากกว่านี้

                 ลินดาคว้ามือโภชน์ (ในร่างเด็กชายโภชน์) พร้อมผ้าขนหนูผืนใหญ่สองผืนเดินอย่างเร็วไปที่หน้าห้องน้ำ ลินดาถอดชุดนอนของตนเองอย่างรวดเร็วพลางกระโจมอกด้วยผ้าขนหนู และรีบถอดเสื้อผ้าของโภชน์ออกด้วยความรวดเร็วเช่นเดียวกันตามด้วยนุ่งผ้าขนหนูให้โภชน์ในฉับพลัน

อะไรจะไวปานนั้น สุดยอดเลย โภชน์คิดในใจตามที่เห็น

                 ลินดาลาก เอ้ย! จูงโภชน์เขาห้องน้ำอย่างเร็วดึงผ้าขนหนูของทั้งคู่ออกแขวนไว้แล้วจัดการฟอกสบู่โภชน์และตัวเองอย่างรวดเร็วตักน้ำราดตัวไปพร้อม ๆ กันกับหยิบผ้าขนหนูที่แขวนไว้มาเช็ดตัวพร้อมกระโจมอกเรียบร้อย และเช็ดตัวโภชน์นุ่งให้เสร็จสรรพ ก็จูงโภชน์ออกจากห้องน้ำทันที (จบภารกิจ)

                 ด้วยความรวดเร็วโภชน์ไม่ได้เกิดความรู้สึกอะไรเลยตั้งแต่เข้าห้องน้ำยันเช็ดตัวเสร็จจนมายืนอยู่หน้าห้องน้ำ

เรียบร้อยแล้วจ่ะ พี่โภชน์ ชุดอยู่ในตะกร้านั่นนะคะใส่เลยค่ะ ลินดาพูดปิดรายการแสดงอาการหอบเหนื่อยเป็นระยะ ๆ

อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนก่อนนอนก็อาบน้ำให้น้องโภชน์แบบนี้น่ะ!?” โภชน์ยืนนิ่งถามด้วยความสงสัย

อ๋อ! เปล่าหรอกค่ะ เมื่อวานตอนค่ำเรามีอะไรกันมากกว่านี้นิดหน่อยน่ะ เสียดายนะนั่นไม่ใช่พี่โภชน์ ฮิฮิ ลินดาพูดแกมยั่วเย้า

ว่าไงนะลินดาทำอะไรกับเด็กนี่ตอนอาบน้ำเมื่อวานนี้ เล่ามาให้ละเอียดเลยนะ โภชน์ถามกึ่งหึงและอิจฉา

เดี๋ยวลินดาไปแต่งตัวที่ห้องก่อนนะคะ พี่โภชน์แต่งตัวให้เสร็จล่ะ ลินดาพูดแล้วก็เดินไปที่ห้องอย่างรวดเร็ว

ยังไม่ตอบพี่เลยนะ! ลินดา!!” โภชน์แต่งตัวไปตะโกนตามลินดาไป

 

- ณ เวลา 18.00 . –

 

กิ๊ง ก่อง กิ๊ง ก่อง!!” เสียงออดหน้าประตูบ้านลินดาดังขึ้น

คุณลินดาอยู่มั้ยคะ!?” เสียงไพลินตะโกนเรียกอยู่ตรงกรงเหล็กหน้าบ้าน

                 ลินดาเดินจูงมือเด็กชายโภชน์ออกมา

ว่าไงสบายดีไหมลูก สนุกมั้ยอยู่กับพี่ลินดาน่ะ? หืม!” ไพลินถามเด็กชายโภชน์

แม่ครับ! วันนี้ผมขออยู่กับพี่ลินดาอีกสักคืนได้ไหมครับ?” โภชน์ในร่างเด็กชายโภชน์ถาม

เอ่อ.. เกรงใจพี่ลินดาเขาน่ะลูก ไพลินมองหน้าลินดาแล้วตอบลูกชาย

ไม่เป็นไรคะ คุณไพลิน ไม่ต้องเกรงใจค่ะ ฉันยินดีดูแลให้ โภชน์เขานิสัยดีทำตัวน่ารักค่ะ ลินดาพูด

งั้น ถ้าดิฉันจะฝากลูกไว้สักวันหนึ่งแล้วกันนะคะ แล้วพรุ่งนี้เย็นดิฉันจะมารับอีกที ไพลินพูดกับลินดา

ผมว่าสัก 2-3 วันได้ไหมครับแม่ เด็กชายโภชน์ขอเพิ่ม

บ้าหรือเปล่าลูก! เกรงใจพี่เขา ขอโทษนะคะลูกดิฉันคงจะเล่นสนุกจนไม่อยากกลับบ้าน ไพลินพูดกับลินดา

เอาอย่างนี้แล้วกันค่ะ ถ้าฉันไม่สะดวกดูแลเดี๋ยวจะพาไปส่งคุณไพลินที่บ้านเองก็ได้ค่ะ ให้เขาอยู่เล่นที่นี่อีกสัก 2-3 วันก็ได้ค่ะ ยังไงที่บ้านฉันก็ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนอยู่แล้ว โภชน์มาอยู่ด้วยก็สนุกดีเหมือนกันค่ะ ลินดาอธิบาย

อ๋อ! เหรอคะ งั้นแบบนั้นก็ได้ค่ะ ยังไงก็ต้องขอรบกวนด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ไพลินพูดแบบเกรงใจ

นี่แล้ว โภชน์ อย่าซนอย่าดื้อกับพี่เขามากนักล่ะ ไม่อย่างนั้นกลับบ้านไปแม่จะตีให้หลังลายเลยนะ รู้มั้ย!” ไพลินพูดสั่ง่ลูกชายไว้

งั้นฝากด้วยนะคะ ไปก่อนล่ะค่ะ ไพลินพูดกับลินดาแล้วเดินกลับบ้านไป

                 พอไพลินเดินไปได้สักพักโภชน์กับลินดาก็หันมายิ้มและมองตากันอย่างหวานซึ้ง ทั้งคู่เดินจูงมือกันเข้าไปในบ้านอีกครั้ง

อุตส่าห์รีบอาบน้ำแต่เช้านึกว่าจะมาเร็ว ไอ้เราก็กระวนกระวายจะมาเมื่อไหร่นะ จะทำอะไรก็ทำไม่ได้ ไม่เป็นส่วนตัวเลยอ่ะ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วจริงไหมจ๊ะ ลินดาจ๋า…” โภชน์ให้ร่างเด็กชายโภชน์พูด

พอแม่ไม่อยู่ล่ะพูดหวานเชียวนะ พี่โภชน์ ฮิฮิ ไพลินพูดพลางยิ้มหัวเราะไป

แล้วหลังทานข้าวเย็นนี้ พี่ขออาบน้ำให้ลินดาบ้างนะจ๊ะ! เพราะเมื่อเช้าลินดาอาบน้ำให้พี่แล้วน่ะ โภชน์บอกลินดา

ได้เลยจ่ะ ฮิฮิ ลินดายิ้มตอบแบบเขิน ๆ

งั้นเดี๋ยวลินดาไปเตรียมอาหารเย็นก่อนนะ พี่ดูโทรทัศน์ไปก่อนแล้วกัน ลินดาพูด

ได้เลยจ่ะ โภชน์ขานรับ

พี่โภชน์จะอยู่กับเราได้อีกนานแค่ไหนนะ ไม่อยากให้พี่โภชน์หายไปอีกเลย แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้แล้วแต่บุญวาสนาแล้วกัน ตอนนี้เราก็ใช้เวลากับพี่เขาให้มาก ๆ แล้วกันเท่าที่ทำได้อ่ะนะ อืม ลินดาคิดขณะที่กำลังเตรียมอาหารอยู่

                 ขณะที่โภชน์ที่อยู่ในร่างของเด็กชายโภชน์กำลังดูโทรทัศน์อยู่ เขาก็สำรวจร่างกายตัวเองไปด้วย

ทำไมเราต้องมาสิงอยู่ในร่างเด็กนะ ทำไมไม่ไปอยู่ในร่างผู้ใหญ่ แบบนี้เราจะสามารถจู๋จี๋กับลินดาได้หรือเปล่าเนี่ย ลำบากใจจัง ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เราก็ได้มีเวลาอยู่กับลินดาอีกครั้งแล้วทั้งที หวังว่าร่างกายนี้เราจะยังพึ่งพาทำอะไรต่อมิอะไรได้เหมือนกับเป็นตัวเราจริง ๆ นะ โภชน์คิดในใจ

อาหารเสร็จแล้วจ้า นั่งโต๊ะได้เลยพี่โภชน์!” ลินดาส่งเสียงตะโกนบอก

ครับผม กินเลยนะ!” โภชน์ตอบรับแล้วนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยในรสฝีมือของหญิงที่ตนเองรัก

                 หลังทานอาหารเย็นเสร็จทั้งคู่ก็นั่งสนทนาพลางดูโทรทัศน์ด้วยกัน

เอาล่ะ! นี่ก็สามทุ่มแล้วนะ เราไปอาบน้ำเตรียมนอนพักผ่อนกันเถอะ พี่โภชน์!” ลินดาบอก

อืม..ได้สิไปพี่พร้อมแล้วล่ะ!” โภชน์เดินไปปิดโทรทัศน์ ถอดเสื้อผ้าออกอย่างเร็วแล้วนุ่งผ้าขนหนู

ไวจริง ๆ เลยนะ พี่โภชน์! ใจเย็น ๆ ก็ได้ห้องน้ำไม่หนีไปไหนหรอกจ่ะ ลินดาพูดเปรย

พี่ไม่กลัวห้องน้ำหนีหรอกจ่ะ กลัวลินดาจะหนีพี่ไปอีกน่ะสิจ๊ะ โภชน์พูดกลับ

งั้นพี่ไปรอลินดาที่ห้องน้ำก่อนแล้วกัน เดี๋ยวลินดาไปเปลี่ยนชุดก่อน ลินดาบอก

ตกลงจ้ะ เร็ว ๆ นะ โภชน์ขานรับ

                 ประตูห้องน้ำเปิดออกลินดานุ่งผ้าขนหนูกระโจมอกเดินเข้ามาในห้องน้ำ เห็นโภชน์ในร่างเด็กชายโภชน์เปลื้องผ้ายืนโชว์ช้างน้อยอย่างไม่อาย แต่ลินดาก็ไม่ได้ละสายตาจากจุดนั้นเลย เพราะเห็นว่าเป็นของเด็กเท่านั้นไม่ได้คิดอะไรมากมาย

เอ่อ.. ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยเหรอจ๊ะ!?” โภชน์ถามลินดา

จะให้รู้สึกอะไรล่ะคะ ก็เด็กก็คือเด็กอ่ะนะ ลินดาตอบ

                 โภชน์ยืนนิ่งเหมือนตกอยู่ในเหวลึกสุดขั้วโลก พลางก้มหน้าลงและคิดในใจว่า

นี่มันอะไรกัน สงสัยงานนี้เราคงหมดหวังจู๋จี๋กับยาหยีของเราแล้วล่ะ เฮ้อออ!”

กลุ้มใจอะไรไปคะพี่โภชน์ มาเดี๋ยวลินดาอาบน้ำให้พี่เหมือนเดิมดีกว่านะ!” ลินดาแตะไหล่โภชน์

ไม่!!! พี่ไม่ยอมมมมม!!” โภชน์ตะโกนเสียงหลงพลันเอามือไปคว้าผ้าที่ลินดานุ่งกระโจมอกออกมาอย่างแรงจนผ้าตกลงไปกองกับพื้นห้องน้ำ

                 สายตาโภชน์ในร่างเด็กชายโภชน์จับจ้องไปที่ทุกสัดส่วนด้านหน้ารูปร่างของลินดาเต็ม ๆ ตาทั้งสองข้าง

กรี๊ดดดดด!!!” ลินดาส่งเสียงร้องพลันเอามือปิดตาแทนที่จะปิดหน้าอกและจุดสงวนของหล่อน

จะร้องทำไมลินดาอายเหรอ!?” โภชน์ถามเพราะเห็นลินดาตกใจอย่างมาก

ไม่ใช่ ๆ ดูตรงนั้นของพี่สิ!” ลินดาพูดโดยที่มือยังปิดหน้าแต่แง้มนิ้วให้มองออกมาได้พลางชี้ไปที่ช้างน้อยของร่างเด็กชายโภชน์ ซึ่งตอนนี้มันชูงวงย๊าวยาวและยั้ยใหญ่กว่าปกติหลายเท่าเหมือนประมาณว่าเก็บกดมานานเป็นแรมปี

อ่ะจ๊ากก! อะไรกันเนี่ย สวดยอด!” โภชน์มองตามนิ้วของลินดามาก็ต้องประสบพบเจอกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน

อย่างนี้แหละบิ๊กไซด์ของเรา มาแล้ว! ลินดา! มาม๊ะ พี่อาบน้ำให้เองจ้า..!” โภชน์พูดพลันดึงแขนลินดาเข้าหา

ม่ายยย….น๊า…..!” ลินดาร้องเสียงหลง

 

- 50 นาทีต่อมา

 

                 ประตูห้องน้ำเปิดออกมาลินดาในสภาพอ่อนเพลียนุ่งผ้าขนหนูกระโจมอกแบกร่างเด็กชายโภชน์ ซึ่งไม่ได้นุ่งผ้าอะไรเลยไว้บนหลัง โดยใช้แขนทั้งสองข้างล็อคประคองก้นไว้

                 สภาพร่างของเด็กชายโภชน์ไม่ต่างอะไรกับคนป่วยที่ไม่มีเรี่ยวมีแรงปากซีดมแขนทั้งสองข้างห้อยต่องแต่ง

ยังไหว..ไม่ยอมแพ้หรอก..ลินดา..ต่อกันเถอะ โภชน์ในร่างเด็กชายโภชน์บ่นพึมพำบนหลังของลินดา ในขณะที่ลินดากำลังจะพาไปที่ห้องนอน

เงียบเถอะ..พี่โภชน์..เลิกพูดได้แล้ว..เฮ้ออ..” ลินดาพูดแบบเหนื่อยหอบ

                 พอถึงห้องนอนลินดาก็เปิดไฟและพยายามแข็งใจวางร่างเด็กชายโภชน์ลงอย่างช้า ๆ แต่ก็ไม่พ้นที่มือของโภชน์จะไปเกี่ยวโดนผ้าขนหนูที่กระโจมอกลินดาหลุดลงกองกับพื้น ลินดาไม่ทันสังเกต เพราะพยายามที่จะประคองตัวเองไปนอนเตียงอีกข้างร่างของเด็กชายโภชน์ ทั้งคู่หลับไปด้วยความอ่อนเพลียข้าง ๆ กันบนเตียงนอน

 

ยูนิเวิร์สที่ 2-----------------------------------------------------------------------

 

กริ๊งงงง…!!” เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่น โภชน์ลืมตาขึ้นในขณะที่ศีรษะยังอยู่บนหมอน

เขาลุกขึ้นจากที่นอน และเดินไปส่องกระจกสำรวจร่างของตัวเอง เขาก็คือชายหนุ่มอายุ 30 ปี เหมือนเดิม

เรากลับมาแล้วเหรอ! ทำไมเร็วจังจะได้ฝันแบบนั้นอีกหรือเปล่านะ! ลินดา พี่จะกลับไปหาเธออีกให้ได้เลย โภชน์คิดในใจ

 

---วันพฤหัสบดี เวลา 18.00 .---

- กริ๊ง..กริ๊ง..กริ๊ง -  เสียงโทรศัพท์มือถือของโภชน์ดังขึ้น ขณะที่เขากำลังปิดประตูบ้านหลังจากกลับจากที่ทำงาน

สวัสดีครับ! ลาล่าเหรอ?“ โภชน์รับสายแล้วถามทันทีด้วยความคุ้นเคย

เฮ้ย! เราเองอาเขตไง จำเบอร์ไม่ได้เหรอ? หรือลบเบอร์ทิ้งแล้ว!” อาเขตพูด

อ้าว! เขตเหรอ นึกว่ายัยนั่นซะอีก โภชน์พูด

ยัยนั่นหมายถึงคนที่ชื่อลาล่าที่นายเรียกเมื่อกี้เหรอ ใครล่ะ!? แฟนใหม่ใช่ป่าว หืม!” อาเขตแซว

จะบ้าเหรอไงวะ! แฟนเฟินอะไร เรามีลินดาคนเดียวเฟ้ย!” โภชน์ตอบแบบไม่พอใจ

ไม่เห็นจะต้องโมโหเลยนี่เพื่อน เราแค่แซวเล่น เห็นนายอยู่ ๆ ก็ทักขึ้นมาเหมือนโทรหากันทุกวันเลย เราเลยคิดแบบนั้น อาเขตอธิบาย

คืออย่างนี้ เราไม่รู้ว่าเธอรู้เบอร์โทรเราได้ไงแต่คุยกับเรามาทุกวันตั้งแต่วันแรกที่ได้คุยกัน…” โภชน์อธิบายให้ฟัง

อ๋อ…! แล้วนายก็โทรหาเธอด้วยหรือเปล่า?” อาเขตถาม

ก็โทรนะ!” โภชน์ตอบ

งั้นนายก็ชอบเธอน่ะสิ!” อาเขตบอก

เฮ้ย! เปล่านะ ไม่ได้ชอบ โภชน์พูด

งั้นนายโทรหาเธอทำไมล่ะ! ไม่โทรก็ไม่ตายสักหน่อย คิดดี ๆ ก่อนตอบนะ!” อาเขตถาม

อ่ะเอ่อกะก้อคืออย่างนี้นะ เธอโทรมาหาเราหลายครั้งแล้วเราก็เลยเกรงใจ เธอโทรมาเหมือนพูดเองเออเองว่าให้เราโทรกลับน่ะ เราเลยต้องทำ…” โภชน์อธิบาย

อ๋อ..! ประมาณว่าคิดถึงความรู้สึกเธอแล้วใช่ป่ะ! นี่มันจุดเริ่มต้นของความผูกพันนะเนี่ย!” อาเขตพูดเกริ่น

ก็บอกว่าไม่ใช่ไงล่ะ! วอนป่าวเนี่ย!” โภชน์เริ่มอารมณ์ขึ้นอีก

ใจเย็น ๆ นะ เอาอย่างนี้แล้วกันเราจะลองถามความรู้สึกนายที่มีต่อเธอดูดีไหม!?” อาเขตถาม

ก็เอาสิ! ลองดูก็ได้ โภชน์รับคำ

นายรู้สึกตื่นเต้นและสับสนเวลาคุยกับเธอไหม?” อาเขตถาม

รู้สึกสิมากด้วย!” โภชน์ตอบ

โป๊ะเช๊ะ! ใช่เลย ไม่ต้องถามต่อแล้ว เพราะนายตอบว่ามากด้วย อาเขตบอก

มะหมายความว่ายังไงวะ!” โภชน์ถามกลับ

ฟังให้ดีนะเพื่อนเอ๋ย! ลำดับที่ 1 นายคิดถึงความรู้สึกเธอ และรู้สึกว่าต้องโทรกลับหาเธอให้ได้ นั่นคือความรู้สึกที่นายต้องการได้ยินเสียงและการตอบรับที่ดีจากเธอ ลำดับที่ 2 การที่ใครสักคนโทรมากวนใจเราบ่อย ๆ แล้วเราไม่ชอบนั้น คนเรามักจะบล็อกเบอร์หรือไม่ก็เมมเบอร์นั้นไว้พอโทรมาก็จะไม่รับ แต่นายไม่ใช่อ่ะ! ลำดับที่ 3 อันนี้แรงสุด ๆ นายรู้สึกตื่นเต้นและสับสนในตัวเองประมาณว่าทำอะไรไม่ถูกกระอักกระอ่วน ความรู้สึกเช่นนี้เหมือนความหวั่นไหวที่ใครบางคนทำให้รู้สึกว่าเธอให้สิ่งที่เราต้องการอยู่ภายในใจได้ไง เข้าใจป่าวเนี่ย! ก็เท่านี้แหละ อาเขตอธิบาย

                 โภชน์ฟังและนิ่งไปอยู่ครู่ใหญ่ ๆ นานพอสมควร จนอาเขตเริ่มสงสัย

เฮ้ยยยยย!! โภชน์ ยังอยู่ป่าววะ!?” อาเขตตะโกน

หะ..หา,,ว่าไง! ยังอยู่ โภชน์ตอบกลับ

ทำไมเงียบนานจังวะ! หลับไปแล้วเหรอ?” อาเขตถาม

เออ..ว่ะ! สงสัยเราจะเพลียว่ะ งานคงหนักไปหน่อย โภชน์พูด

งานหนักหรือคิดหนัก เรื่องหญิงที่ชื่อ ลาล่า วะ! คิดให้ดีนะเพื่อน อาเขตพูดให้คิด

เออ ๆ เดี๋ยวเราคิดดูอีกทีแล้วกันนะ ปวดหมองว่ะตอนนี้ แค่นี้ก่อนแล้วกันนะ!” โภชน์พูด

โอเคได้ งั้นหนักใจเรื่องอะไรก็โทรมาหาเราได้ตลอดนะ พักผ่อนแล้วกัน ไว้คุยกันใหม่ บาย แกร๊ก -”

                 หลังจากวางสายไปโภชน์ก็คิดถึงเรื่องลาล่าอย่างที่อาเขตพูดอธิบายให้ฟังเขาเริ่มไม่เข้าใจตัวเองซะแล้วสิ

แล้วลินดาล่ะ! ทำไมเราเป็นคนแบบนี้นะ!” โภชน์นึกในใจ คืนนี้โภชน์หลับตาลงนอนคิดถึงแต่เรื่องของลินดาและลาล่าทั้งคืน

 

                 อาเขตนำเรื่องที่คุยกับโภชน์ไปเล่าให้พายัพฟัง แล้วจึงพิจารณาร่วมกันจนได้เข้าใจว่าโภชน์กำลังสับสนในตัวลาล่าอยู่ เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วเพื่อให้แผนสำเร็จลุล่วงจึงตัดสินใจที่จะใช้วิธีที่ 2.แผนบอกรักนัดเดท (MEETING LOVE) ต่อในทันที แต่ตอนนี้ต้องขอเวลาเตรียมการก่อน

 

ยูนิเวิร์สที่ 1-----------------------------------------------------------------------

 

- ณ เวลา 7.00 . –

 

                 ประตูห้องนอนเปิดออกเด็กชายโภชน์เดินนุ่งผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแล้วใส่เสื้อผ้าแต่งตัวเสร็จก็เดินไปนั่งบนโซฟาหน้าโทรทัศน์กอดเข่านั่งนิ่งเหมือนคิดอะไรอยู่และไม่ได้เปิดโทรทัศน์ดู

                 สักพักลินดาก็เดินออกจากห้องนอนกระโจมอกเข้าห้องอาบน้ำเสร็จแล้วเข้าห้องไปเปลี่ยนชุดแล้วก็เดินมานั่งข้าง ๆ เด็กชายโภชน์ด้วยชุดทูพีช (ยกทรงกับกางเกงใน)    

ยังโกรธพี่อยู่อีกเหรอ พี่ทำตามที่เธอบอกแล้วนะ ลินดาพูดกับเด็กชายโภชน์

ก็ยังโกรธสิครับ พี่ทำกับผมแบบนี้เป็นใครก็โกรธ แล้วอย่างนี้ผมจะไปแต่งงานกับใครได้อีกอ่ะ เด็กชายโภชน์น้ำเสียงแบบงอน ๆ

โภชน์ อย่าเข้าใจผิดแบบนั้นสิจ๊ะ เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้กับทุกคน แต่เมื่อมันผ่านไปแล้ว มันก็คืออดีต อนาคตของโภชน์จะแต่งงานกับใครก็อยู่ที่โภชน์ไม่ใช่อยู่ที่เรื่องนี้นะจ๊ะ ลินดาพูดปลอบใจ

จริงเหรอเปล่าครับพี่!?” เด็กชายพูดเหมือนยังสงสัยอยู่

จริงสิจ๊ะ!” ลินดาตอบ

แต่แม่ผมเคยสอนว่าเรื่องแบบนี้ควรจะทำหลังแต่งงานแล้วน่ะครับ!” เด็กชายโภชน์อธิบาย

ก็จริงอย่างที่โภชน์บอกแหละ แต่มันก็ไม่เป็นอย่างนั้นทุกคน เดี๋ยวโภชน์โตกว่านี้โภชน์จะเข้าใจเองแหละจ่ะ ลินดาพูด

เหรอครับ เด็กชายพูดรับประมาณว่าเข้าใจ

 


- ณ เวลา 18.00 . –

 

กิ๊ง ก่อง กิ๊ง ก่อง!!” เสียงออดหน้าประตูบ้านลินดาดังขึ้น ลินดารีบวิ่งเข้าห้องเปลี่ยนชุด ส่วนเด็กชายโภชน์ก็เดินมาที่หน้าประตู

โภชน์! ไปเร็วลูก แม่จะพาลูกไปหาตายาย ไพลินตะโกนเมื่อเห็นเด็กชายโภชน์

มีอะไรหรือเปล่าคะ? คุณไพลินดูรีบร้อนจัง ลินดาเดินตามออกมาพลางเปิดประตู

พอดีว่าดิฉันมีธุระด่วนที่ต่างจังหวัดน่ะค่ะ อาจไปหลายวันสักหน่อยก็เลยรีบมารับโภชน์ไปด้วยน่ะค่ะ ไพลินพูด

แล้วไปนานมั้ยคะ!?” ลินดาถาม

ก็ยังไม่แน่ใจค่ะ แต่คงจะไม่เจอกันสักพักใหญ่น่ะค่ะ ไพลินตอบ

                 เด็กชายโภชน์หันไปมองหน้าลินดา ลินดาก็มองหน้าเด็กชายโภชน์ทำหน้ายิ้มแบบเจื่อน ๆ เด็กชายโภชน์ก็เลยทำหน้าโมโหใส่ลินดา

งั้นคุณไพลินรอสักครู่นะคะ ขอคุยอะไรกับโภชน์แป๊บนึงค่ะ ลินดาหันไปบอกไพลิน

ก็ได้ค่ะ เร็ว ๆ นะคะ!” ไพลินตอบ

                 ลินดารีบจูงมือเด็กชายโภชน์เข้าไปในบ้านให้ไพลินรออยู่ที่หน้าประตูไปก่อน

โภชน์! อย่าลืมที่สัญญาที่ให้ไว้กับพี่นะ พี่ก็จะไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับโภชน์เหมือนกัน ลินดาย้ำเตือนเรื่องสัญญา

แต่ถ้าผมไม่ได้มาสัญญาที่พี่ให้ไว้กับผมก็ไม่เกิดขึ้นได้สิครับ แบบนี้มันขี้โกงนี่ เด็กชายโภชน์พูดแบบงอน ๆ

เอาอย่างนี้ดีกว่าครับ พี่ให้สัญญากับผมอีกข้อแล้วกันเพื่อยืนยันว่าพี่จะไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับผม เด็กชายโภชน์เหมือนผู้ใหญ่ต่อรอง

ก็ได้จ้ะ อะไรจ๊ะ!?” ลินดารับคำเพื่อตัดปัญหา

พี่ต้องไม่ทำแบบนั้นกับใครอีก แล้วถ้าผมโตขึ้นพี่ต้องแต่งงานกับผม เด็กชายโภชน์พูด

หา!...เอ่อ..เอ่อก็ได้จ้ะ โภชน์ ลินดาอ้ำอึ้งอยู่สักพักแล้วตอบแบบไม่มั่นใจสักเท่าไหร่

เสร็จหรือยังคะ!? คุณลินดา ไพลินตะโกนดังลั่น

ค่า..ค่า.. กำลังจะออกไปค่า..” ลินดาตะโกนกลับไปพลางจูงมือเด็กชายโภชน์ออกไปด้วย

ไปก่อนนะคะคุณลินดา ไปเถอะโภชน์!” ไพลินบอกลาลินดา แล้วจูงเด็กชายโภชน์ไป

อย่าลืมสัญญาของเรานะครับพี่!!” เด็กชายโภชน์หันกลับมาตะโกนบอกลินดาอีกครั้งก่อนตามแม่ไป

                 ลินดายืนยิ้มนิ่งอยู่สักพักก็ทำหน้าครุ่นคิดอะไรบางอย่างพลางปิดประตูและเดินเข้าบ้านไป

 

ยูนิเวิร์สที่ 2-----------------------------------------------------------------------

 

                 เมื่อการเตรียมการของอาเขตกับพายัพเสร็จเป็นที่เรียบร้อยก็เริ่มวิธีที่ 2.แผนบอกรักนัดเดท (MEETING LOVE)

                 ก่อนการเตรียมการอาเขตกับพายัพ คิดไว้ว่าจะให้ลาล่าโทรไปนัดโภชน์แต่ก่อนอื่นต้องสอบถามความรู้สึกของลาล่าที่มีต่อโภชน์เสียก่อน เพราะในแผนหรือวิธีที่ 2 นี้ผู้หญิงจำเป็นต้องมีการเอาตัวเข้าไปพัวพันหรือต้องพบปะกับโภชน์ด้วย ซึ่งหากว่าลาล่าไม่ต้องการเช่นนั้นแล้ว อาจจะต้องมีการเปลี่ยนวิธีการเตรียมการใหม่

- ตรู๊ดดด..ตรู๊ดดด.. -  เสียงรอสายโทรศัพท์ขณะที่อาเขตกำลังโทรหาลาล่า

สวัสดีค่ะ ลาล่ารับสาย

ลาล่าหรือเปล่าครับ?” อาเขตถาม

ใช่ค่ะ! นั่นเขตใช่ไหม?” ลาล่าถามกลับ

"มีอะไรเหรอเขต? พอดีว่าลาล่าทานข้าวอยู่อ่ะ! เดี๋ยวลาล่าโทรกลับนะ!” ลาล่าบอก

ได้งั้นแค่นี้นะ แกร๊ก -” อาเขตรับคำ

 

- ครึ่งชั่วโมงต่อมา

 

- กริ๊ง..กริ๊ง..กริ๊ง -  เสียงโทรศัพท์มือถือของอาเขตดังขึ้น

สวัสดีครับ อาเขตรับสาย

ลาล่าเองนะ เขต!” ลาล่าพูด

พอดีว่าเราจะเริ่มแผนที่ 2 ต่อน่ะลาล่าเลยอยากจะมาปรึกษาลาล่าอีกครั้งก่อน อาเขตบอก

แผนแรกก็กำลังจะไปได้ดีเลยนะ แต่เพิ่งเริ่มเองจะใช้แผน 2 อีกแล้วเหรอ? ไม่ดูไปก่อนเหรอ!?" ลาล่าถามด้วยความสงสัย

พอดีเราเพิ่งจะไปคุยกับโภชน์มาแล้วรู้สึกว่าเขาเริ่มสนใจลาล่าขึ้นมาแล้วล่ะ เลยคิดจะใช้แผนต่อไปเลยจะได้จบเร็ว ๆ น่ะ!” อาเขตอธิบาย

แล้วแผนต่อไปเป็นยังไงล่ะ!?” ลาล่าถาม

ก่อนอื่นต้องถามลาล่าก่อนว่าลาล่ารู้สึกยังไงกับโภชน์มันบ้าง!” อาเขตถามกลับ

เขาก็น่ารักดีนะ!” ลาล่าตอบ

แค่นั้นเหรอ ไม่ใช่สิ! ความรู้สึกอื่น ๆ ล่ะที่มีต่อเขาน่ะ เช่น ชอบ ไม่ชอบ รักไม่รัก เพราะอะไร ประมาณนี้น่ะ!” อาเขตอธิบาย

เอาอย่างงั้นเลยเหรอ? คือชอบก็ชอบอ่ะน่ะ แต่ปัญหาคือตอนนี้ลาล่าเพิ่งจะรับปากดูใจกับเอกไปน่ะ! เมื่อกี้เพิ่งทานข้าวด้วยกัน เลยโทรกลับมานี่ไงล่ะ!” ลาล่าเริ่มหนักใจ

อ้าว! ไหงงั้นล่ะ ทีแรกลาล่าบอกว่าจะดูใจโภชน์มันก่อนไงถ้าโอเค ก็จะลองคบมันดูไม่ใช่เหรอ!?” อาเขตบอกกึ่งไม่พอใจ

ก็คือว่าทีแรกเอกยังไม่เข้ามานี่ อีกอย่างเมื่อวานโภชน์ก็ไม่ได้โทรมาหาลาล่าด้วย เลยคิดว่าเขาคงไม่ค่อยสนใจลาล่าเท่าไหร่น่ะ!” ลาล่าตอบ

งั้นแบบนี้จะเอายังไงล่ะ ลาล่า! ลองบอกเรามาหน่อยสิ!” อาเขตถาม

อืออย่างนี้ดีกว่าลองเล่าแผนที่ 2 ให้ฟังหน่อยสิเขต จะได้ตัดสินใจถูก ลาล่าบอก

ก็ได้งั้นเอาคร่าว ๆ ก่อนนะ พอตัดสินใจค่อยอธิบายรายละเอียด อาเขตพูด

ได้งั้นตามนั้นเลย!” ลาล่ารับคำ

คือคราวนี้จะให้ลาล่านัดเจอกับโภชน์ หลังจากนั้นก็นัดเที่ยวกันบ่อย ๆ ให้รู้จักนิสัยใจคอกันมากขึ้นความผูกพันก็จะดีขึ้นเรื่อย ๆ ประมาณนี้แหละ!” อาเขตอธิบาย

อืม เอาอย่างนี้ดีไหมในเมื่อแผนเป็นแบบนี้แล้วล่ะก็ลาล่าจะลองดูเลย ลาล่าบอก

การใช้แผนนี้จำเป็นต้องใช้ความรู้สึกที่ดีร่วมด้วยนะ ลาล่ารู้สึกกับโภชน์ได้เท่าเอกไหม?” อาเขตถาม

ลาล่าชอบการพูดเขานะ แต่การกระทำไม่รู้ อีกทั้งรูปร่างหน้าตาก็ยังไม่เคยเห็นเลยยังตอบไม่ได้น่ะ!” ลาล่าตอบ

งั้นถ้าเห็นเขาแล้วชอบล่ะ! จะทำยังไง?” อาเขตถาม

ก็คบจริงจังเลยสิ! แล้วความรู้สึกก็จะได้ตามแผนด้วยไง!” ลาล่าตอบ

แล้วเอกล่ะ!?” อาเขตถาม

อืมถ้าพูดถึงเอกแล้วตอนนี้ก็ไม่ต่างจากโภชน์นะ เพราะลาล่ารับปากดูใจกับเขาก็จริง แต่ก็แค่คุยกันนัดกินข้าวกันนาน ๆ ครั้ง ยังไม่ค่อยมีอะไรคืบหน้าน่ะ!” ลาล่าบอก

จริงเหรอ! งั้นก็โอเคสรุปว่าลาล่า จะลองคบดูใจทั้งคู่ใช่มั้ยเนี่ย!?” อาเขตถามแบบประชด

คิดว่าก็คงประมาณนั้นอ่ะ! อีกอย่างถ้าโภชน์ไม่ใช่สไตล์ลาล่า มันก็คือแค่แผนการที่เราสร้างขึ้นเท่านั้นไม่ใช่ความรู้สึกจริง ๆ ลาล่าก็จะได้คบเอกเต็มตัวไปเลยไงล่ะ!” ลาล่าอธิบาย

อืมก็จริงอย่างที่ลาล่าว่าอ่ะนะงั้นก็ตามนั้น อาเขตเริ่มเข้าใจ

งั้นคืนนี้ค่อยโทรคุยรายละเอียดกันอีกทีนะ!” ลาล่าพูด

โอเคงั้นแค่นี้ก่อนแล้วกันนะ อาเขตบอก

เขตเดี๋ยวก่อน! วันนี้ต้องโทรหาโภชน์มั้ย?” ลาล่าถาม

อืม เมื่อวานก็ไม่ได้คุยใช่ป่ะ งั้นวันนี้ยังไม่ต้องโทรไว้โทรพรุ่งนี้ทีเดียวเลยดีกว่านะ อาเขตบอก

โอเค! งั้นตามนี้นะ หวัดดีจ้า แกร๊ก -” ลาล่าตอบ

                 และแล้วหลังจากที่อาเขตกับพายัพได้รับข้อสรุปจากลาล่าแล้วแผนปฏิบัติการขั้นที่ 2 ก็เริ่มต้นขึ้น

 

---วันเสาร์ เวลา 12.28 .---

- กริ๊ง..กริ๊ง..กริ๊ง -  เสียงโทรศัพท์มือถือของโภชน์ดังขึ้น ขณะที่เขากำลังแต่งตัวอยู่

สวัสดีครับ ลาล่า โภชน์รับสาย

ว้าว! ทักทายพร้อมเรียกชื่อลาล่าเลยนะ สวัสดีจ่ะที่รัก!” ลาล่าทักกลับ

คงไม่ว่าอะไรผมนะที่ไม่ได้คุยกันสองวันแล้วน่ะ!” โภชน์พูดดักไว้ก่อน

อ๊ะ! จำได้ด้วย แสดงว่าคิดถึงลาล่าแต่ทำไมไม่โทรหาลาล่าล่ะคะ หืม!” ลาล่าพูดเชิงอ้อน

พอดีว่าผมไม่ค่อยว่างแล้วก็เครียดเรื่องงานนิดหน่อยน่ะครับ โภชน์ตอบ

อืมลาล่าก็เหมือนกันค่ะ ไม่งั้นคงโทรหาพี่โภชน์แล้วล่ะค่ะไม่ได้คุยกันตั้งหลายวันคิดถึงลาล่าบ้างมั้ยคะ!?” ลาล่าถาม

อะอืมก็กำลังคิดจะโทรหาอยู่เหมือนกันแหละนะ!” โภชน์ตอบ

แหม! พี่โภชน์พูดเหมือนไม่มั่นใจเลยนะคะว่าจะโทรหาลาล่าจริง ๆ น่ะ ลาล่าพูด

จริง ๆ นะ เนี่ยวันนี้พี่ตื่นสายไปหน่อย เพิ่งจะอาบน้ำกินข้าวเสร็จ นี่ก็เพิ่งจะแต่งตัวกำลังจะออกไปธุระข้างนอกหน่อย โภชน์อธิบาย

จะไปไหนเหรอคะ! บอกลาล่าได้ไหม?” ลาล่าถามเซ้าซี้

ก็ซื้อของจิปาถะทั่วไปน่ะ พวกสบู่ยาสีฟันอะไรพวกนี้แหละ!” โภชน์ตอบ

พอดีวันนี้ลาล่าก็ไม่ได้ทำงานงั้นลาล่าไปเดินซื้อของเป็นเพื่อนด้วยดีมั้ยคะ!?” ลาล่าถาม

หาว่าไงนะ! ไม่เป็นไรก็ได้ ลาล่าไปพักผ่อนตามอัธยาศัยเถอะ พี่เดินคนเดียวได้ โภชน์พูดปัด

อ๋อ! พูดแบบนี้ไม่อยากให้ลาล่าไปเดินข้าง ๆ กลัวผู้หญิงที่ไหนมองล่ะสิ ใช่ป่าวล่ะ ฮึ!” ลาล่าพูดแบบงอน ๆ

ปะเปล่านะ! พี่ไม่อยากให้ลาล่าต้องมาเสียเวลาของลาล่าเพื่อมาเดินซื้อของกับพี่น่ะ พี่เกรงใจ โภชน์อธิบาย

ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ เราคนกันเอง ตอนนี้เราคบเป็นแฟนกันอยู่นะ! หรือพี่อายที่ต้องมีคนมาควงแขนเดินข้าง ๆ คะ?” ลาล่าถาม

เอ้า! เอาเข้าไปงั้นก็ตามใจแล้วกันนะ งั้นเอาเป็นว่าจะเจอพี่ที่ไหนดีล่ะ!?” โภชน์เออ-ออให้ลาล่านัดเจอได้

ว๊า…! พี่พูดเหมือนไม่เต็มใจที่จะเจอลาล่าเลยอ่ะ อือ..” ลาล่าพูดเหมือนน้อยใจ

อ๊ะ! เปล่านะ ขอโทษทีพี่พูดแรงไปหน่อยเจอได้สิจ๊ะ งั้นนัดเจอกันบ่าย 2 โมงที่หน้าห้าง แล้วกันนะ โอเคมั้ยครับ! ลาล่า โภชน์รีบปรับอารมณ์ให้ดีขึ้น

ได้เลยจ่ะ! พี่โภชน์อุตส่าห์ชวนแบบนี้ไม่ไปได้ยังไงกัน เน๊าะ! ฮิฮิ แกร๊ก -” ลาล่าได้ทีพูดพลางหัวเราะแบบกรุ้มกริ่ม

อ้าว!? เฮ้ยย! อะไรวะ โภชน์อุทานในใจด้วยความฉงน

 

- ณ ห้างแห่งหนึ่ง เวลา 14.26 น.

 

                   โภชน์ยืนรอลาล่าอยู่หน้าห้างผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงจากเวลาที่นัดกันไว้

ทำไมน๊า! ยังไม่มาอีก นี่ก็ปาเข้าไปครึ่งชั่วโมงแล้ว เฮ้อ..!” โภชน์บ่นพึมพำพลางยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู

- กริ๊ง..กริ๊ง..กริ๊ง -  เสียงโทรศัพท์มือถือของโภชน์ดังขึ้น

สวัสดีครับ ลาล่าเหรอ!?” โภชน์รับสายพูดอย่างเร็ว

พี่โภชน์ถึงไหนแล้วคะ!?” ลาล่าถาม

พี่อยู่หน้าห้างไงล่ะ! ลาล่าล่ะถึงไหนแล้ว?” โภชน์ถามอาการเหมือนหงุดหงิด

อ้าว! พี่มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่คะ!?” ลาล่าถามกลับ

ก่อนบ่าย 2 ประมาณ 15 นาที โภชน์ตอบพร้อมรอคำขอโทษจากลาล่า

อ้าว! แล้วทำไมพี่ไม่โทรหาลาล่าตั้งแต่บ่าย 2 ล่ะคะ!?” ลาล่าถามอีก

จะโทรทำไมล่ะก็เรานัดกันบ่าย 2 อยู่แล้วนี่! สรุปตอนนี้ลาล่าถึงไหนแล้วล่ะ?” โภชน์ตอบแบบหงุดหงิดพร้อมถามกลับ

ลาล่าอยู่ที่ร้านอาหารจานด่วน (Fast Foods) ในห้างน่ะค่ะ!” ลาล่าตอบ

อ้าว! มาถึงเมื่อไหร่ทำไมไม่มาเจอพี่หน้าห้างตามนัดก่อนล่ะ!?” โภชน์ถามแบบตกใจกึ่งสงสัย

อ๋อ! พอดีว่าลาล่ามาถึงตอนบ่ายโมงครึ่งน่ะค่ะ แล้วยังไม่ได้ทานข้าวเที่ยงมาเลยแวะเข้ามากินข้าวข้างในห้างก่อนน่ะค่ะ อีกอย่างลาล่าไม่เคยเห็นหน้าพี่ด้วย เลยคิดว่าถ้าพี่มาถึงคงโทรหาลาล่าอยู่แล้ว เพราะพี่ก็ไม่เคยเห็นลาล่าเหมือนกันจริงมั้ยคะ!?” ลาล่าอธิบายยาว

เออจริงด้วยว่ะ! ทำไมเราไม่โทรหาลาล่านะ!?” โภชน์คิดในใจกลายเป็นว่าตัวเองผิดเอง

อืมตกลงว่าพี่ขอโทษแล้วกันนะงั้นเดี๋ยวลาล่าไปเจอพี่ที่ห้องน้ำชั้น 1 แล้วกัน พี่ยืนรอนานปวดปัสสาวะน่ะ ถึงแล้วโทรหาพี่แล้วกันนะ!” โภชน์นัดที่ใหม่

โอเคได้เลยค่ะ เดี๋ยวเจอกันนะคะ! แกร๊ก -” ลาล่าตอบตกลง

 

- ณ ห้องน้ำชายชั้น 1 ในห้าง

 

- กริ๊ง..กริ๊ง..กริ๊ง -  เสียงโทรศัพท์มือถือของโภชน์ดังขึ้น

ลาล่าเหรอ!?” โภชน์รับสาย

ค่ะ! พี่ลาล่ามารออยู่หน้าห้องน้ำแล้วค่ะ ลาล่าตอบ

โอเค! พี่กำลังจะออกไปลาล่าใส่ชุดแบบไหนสีอะไร?” โภชน์ถามขณะที่ยืนเช็ดมืออยู่ในห้องน้ำ

เสื้อคอปาดสีดำแขนกุด กางเกงผ้ายืดขายาวสีดำรัดรูปค่ะ!” ลาล่าอธิบายรายละเอียด

พี่ออกจากห้องน้ำแล้ว งั้นแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวเจอกัน โภชน์บอก

ค่ะ แกร๊ก -” ลาล่ารับคำ

 

- 5 นาทีต่อมา ณ หน้าห้องน้ำชายชั้น 1 ในห้าง

 

อยู่ไหนนะ!? ไปยืนอยู่ตรงไหน หาตั้งนานแล้ว คนเดินไปเดินมา ผู้หญิงตั้งหลายคนยังไม่เห็นใครใส่ชุดสีดำเลย!” โภชน์บ่นพึมพำ

- กริ๊ง..กริ๊ง..กริ๊ง -  เสียงโทรศัพท์มือถือของโภชน์ดังขึ้น

ว่าไง! ลาล่า อยู่ไหนเนี่ย!? พี่อยู่หน้าห้องน้ำเกือบ 5 นาทีแล้วยังไม่เห็นลาล่าเลย!” โภชน์ถามเชิงเริ่มหงุดหงิดอีกแล้ว

พี่โภชน์ ลาล่าก็ยืนอยู่หน้าห้องน้ำนะคะ พี่อยู่ห้องน้ำฝั่งไหนคะเนี่ย!?” ลาล่าตอบและถามต่อ

อ้าว! เออ ใช่! ห้างนี่ชั้น 1 มีห้องน้ำอยู่ 2 ที่นี่นา ซวยแล้วตู โภชน์อุทานในใจประมาณว่าลืม

อ๋อ! สงสัยพี่อยู่ห้องน้ำคนละที่กับลาล่าน่ะ งั้นรอพี่แป๊บนึงนะ โภชน์บอกลาล่าพลางวิ่งเหยาะ ๆ ไปห้องน้ำอีกที่หนึ่ง

ค่า เร็ว ๆ นะคะพี่โภชน์ แกร๊ก -” ลาล่ารับคำ

 

- และอีก 5 นาทีต่อมา

 

ลาล่า! นั่นลาล่าใช่ไหม?” โภชน์ตะโกนถามผู้หญิงคนหนึ่งในระยะ 2 เมตร

          เธอเป็นผู้หญิงผมหยักโศกยาวปะบ่ากระจัดกระจายเหมือนไม่ได้หวีผมมาหลายวัน เธอมองมาทางโภชน์ อายุหน้าจะประมาณ 40 เศษกว่า ๆ ตามที่โภชน์มองเห็นเป็นเช่นนั้น

ไม่ใช่ค่ะ!” ผู้หญิงคนนั้นตอบ

อ้าว! ขอโทษครับ ผมจำผิดคน โภชน์ทักคนผิด เพราะไม่ได้สังเกตว่าผู้หญิงคนนี้ใส่กระโปรงและไม่ได้ใส่เสื้อแขนกุดคอปาด แต่เป็นเสื้อคอโปโลแขนสั้นต่างหาก

                   ขณะนั้นเองโภชน์ก็หันไปเห็นชายคนหนึ่งอายุประมาณ 40-50 ปี กำลังกระชากข้อมือผู้หญิงคนหนึ่งอายุประมาณ 18-20 ปีอยู่ห่างโภชน์ประมาณ 3 เมตรไม่มีใครเดินผ่านแถวนั้น

อย่านะ! จะทำอะไรฉัน! ฉันไม่ไปกับคุณนะ! ปล่อยย!!” หญิงสาวร้องตะโกน

กลับบ้านเถอะนะที่รัก! อย่างอนน่า คืนดีกันเถอะนะ!” ผู้ชายตะโกนออกมา

                    โภชน์เห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปดึงมือของผู้ชายคนนั้นออกจากข้อมือหญิงสาว ผู้ชายคนนั้นหันมาตะโกนขึ้นว่า

ใครวะ!มายุ่งอะไรกับเรื่องชาวบ้าน!”

                    โภชน์คิดว่าคนอายุห่างกันขนาดนี้ไม่น่าจะเป็นแฟนกันได้จึงพูดตะโกนกลับใส่ไปว่า

ไม่ยุ่งได้ไงวะ! ผู้หญิงคนนี้แฟนกูนะเฟ้ย!!”      ผู้ชายได้ยินดังนั้น ก็สะบัดมือจากโภชน์และวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

เฮ้ย! จะรีบไปไหนวะ!” โภชน์ตะโกนตามหลังผู้ชายคนนั้นไป

อ่ะเอ่อขอบคุณค่ะ คุณ…” หญิงสาวเอ่ยปากขอบคุณพลางถามชื่ออยู่ด้านหลังของโภชน์

เอ่อผมโภชน์ครับ ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ?” โภชน์หันกลับไปหาผู้หญิงพลางพูดแนะนำตัว

                   ทั้งคู่ต่างมองหน้ากันสักครู่หญิงสาวน้ำตาคลอเบ้า กระโดดเข้ากอดคอโภชน์อย่างเต็มแรง จนโภชน์เกือบจะเอนตัวล้มลงแต่ก็ประคองตัวไว้ได้

ไม่เป็นไรแล้วครับคุณ โภชน์ปลอบใจและพยายามดึงแขนเธอออกจากคอ

ขอกอดอย่างนี้สักพักนะคะ! พี่โภชน์ หญิงสาวขอร้อง

หา!! หรือว่าเธอคือ…!?” โภชน์ตะลึงบวกกับความตกใจ

ค่ะ ลาล่า เอง หญิงสาวตอบ

 

แล้วก็ติดตามต่อตอนหน้าครับ

1 ความคิดเห็น