[2PM-TaecKhun] Lovestruck

ตอนที่ 14 : Lovestruck 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 588
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 เม.ย. 56

 

Lovestruck 13
 


                            




ร่างสูงเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย และในตอนนั้นเองที่ปลายดวงตาเรียวเหลือไปเห็นร่างของใครอีกคนที่ยืนก้มๆเงยๆอยู่หน้าตู้เย็น




“ทำอะไร?” เสียงทุ้มเอ่ยถามพลางสาวเท้าเข้าไปใกล้




“เช้านี้คุณอยากทานอะไร?” นิชคุณเอ่ยพร้อมกับเบนใบหน้าสวยมามองใบหน้าหล่อ




“นายจะทำอะไรล่ะ?”




“ไม่รู้ กำลังคิดอยู่”




“....”




“ซุปกิมจิกับผัดผักดีมั้ย?” เสนอความคิดเห็น แทคยอนพยักหน้ารับ ร่างโปร่งจึงหยิบของสดจากตู้เย็นออกมาวางที่เคาน์เตอร์กลางห้องครัว จากนั้นเขาก็เดินไปล้างมือและไม่ลืมที่จะฉวยผ้ากันเปื้อนสีแดงสดเพื่อที่จะสวม มือขาวเอื้อมไปทางด้านหลังเพื่อมัดปมในขณะที่ในหัวกำลังคิดว่าจะเริ่มทำอะไรก่อนหลังสำหรับอาหารมื้อเช้าในวันนี้ แต่ในตอนนั้นเองที่นิชคุณรู้สึกได้ถึงร่างของใครคนหนึ่งที่เข้ามายืนซ้อนหลังพร้อมกับแรงสัมผัสจากฝ่ามือใหญ่ที่เข้ามาช่วยผูกปมผ้ากันเปื้อนให้อย่างใจดี ใบหน้าสวยจึงเหลียวหลังไปมอง สิ่งที่ดวงตากลมเห็นก็คือใบหน้าหล่อของคนตัวโต




“เดี๋ยวฉันผูกให้” กระซิบเสียงอ่อนโยนอย่างเป็นธรรมชาติ




“....”




“เสร็จแล้ว” เอ่ยยิ้มๆพร้อมกับจ้องใบหน้าสวย




“อะ...อืม” รับคำในลำคอพลางพยายามปรับสีหน้าของตนให้เป็นปกติที่สุด




“นายลืมอะไรรึเปล่า?” แทคยอนถาม เล่นเอาคนที่ได้ยินถึงกับแสดงสีหน้างุนงง





“มารยาท...” และไม่ต้องรอให้คนตัวโตพูดจบคนตัวเล็กก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน



“ขั้นพื้นฐาน”




“เหอะ...แล้วไหนล่ะ?” หยอกล้อเสียงใสพร้อมกับแสดงสีหน้าตั้งใจฟัง




“ผมไม่ได้ขอให้คุณช่วยเลยนะ” เหน็บแนมเสียงขุ่นพร้อมยู่หน้า



“แต่ฉันช่วยนายไปแล้ว” ตอบกลับอย่างทันควัน




“เออ...ขอบคุณก็ได้”




“พูดเพราะๆเป็นมั้ย?” ต่อล้อหน้าระรื่น




“เป็น”




“ไหนลองพูดดูซิ”





“ฮึ๊ย! ขอบ...คุณ...ครับ” ทำเสียงขึ้นจมูกอย่างขัดใจแต่ก็ยอมกล่าวคำขอบคุณแบบเพราะๆออกไปแบบเน้นพยางค์ต่อพยางค์ การกระทำนั้นสร้างรอยยิ้มให้คนตัวโตได้เลยทีเดียว




“ก็แค่นั้น...” แทคยอนเอ่ยพร้อมกับเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนที่เขาไปซื้อกับนิชคุณเมื่อวานออกมาสวมเข้าให้บ้าง




“นั่นคุณจะทำอะไร?” นิชคุณถามด้วยความสงสัย ในขณะที่แทคยอนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าคนตัวขาวจากนั้นเขาก็หันหลัง




“ผูกผ้ากันเปื้อนสิ”




“ผูกเพื่อ?”




“ฉันจะช่วยนายทำอาหารเช้ายังไงเล่า” ตอบพลางจัดแจงผ้ากันเปื้อนสีเขียวผืนสวยให้เข้าที่เข้าทาง




“ห๊า? คุณเนี่ยนะจะช่วยผมทำอาหารเช้า” น้ำเสียงตกใจดังขึ้นพร้อมกับดวงตากลมเบิกโพลงราวกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน




“อื้อ...ทำไมต้องทำเสียงตกอกตกใจขนาดนั้นด้วย?” ถามพลางเหลียวดวงตาเรียวมองเสี้ยวใบหน้าขาว




“ก็มันแปลก” นิชคุณตอบแต่มือเรียวก็ยอมที่จะช่วยผูกผ้าหันเปื้อนให้อีกฝ่าย





“นายกำลังดูถูกฉันอยู่นะเจ้าเปี๊ยก” แทคยอนเอ่ยพลางหันหน้ามาเผชิญกับคนตัวขาว




“ใช่...ผมดูถูก คนแบบคุณไม่น่าจะทำอะไรแบบนี้เป็น” เอ่ยอย่างที่ใจคิด




“เหอะ...” แทคยอนเปล่งเสียงในลำคอพร้อมกับทำท่าจะเดินไปที่ตู้เย็น ในขณะที่นิชคุณยู่ใบหน้าสวย เนื่องจากรู้สึกหมั่นไส้เจ้าคนตัวโตที่ไม่ยอมแม้แต่จะเอ่ยปากขอบคุณที่เขาอุตส่าห์ผูกผ้ากันเปื้อนให้ ทีตัวเองล่ะทำเป็นทวงคำขอบคุณ มันน่าหมั่นไส้จริงๆ ทันความคิดจู่ๆใบหน้าหล่อกลับเหลียวมามองใบหน้าสวยอีกครั้ง




“ฉันรู้นะว่านายคิดอะไรอยู่?” แทคยอนเอ่ยราวกับรู้ทัน





“เชอะ...ผมไม่หวังที่จะได้ยินมันจากปากคุณหรอกน่า” ปฏิเสธพลางส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ใส่ใจ




“ขอบคุณ” เอ่ยคำขอบคุณเพียงเบาๆ ใบหน้าหล่อถูกปั้นหน้าให้เป็นปกติแต่ริมฝีปากหยักกลับซ่อนรอยยิ้มไว้อย่างสุดกำลัง ทำให้คนที่ได้ยินและเห็นถึงกับหน้าแดงจนไปไม่เป็นเลยทีเดียว




“คะ...คุณทำอะไรเป็นบ้างล่ะ?” เปลี่ยนประเด็นซะเฉยๆ




“แล้วนายอยากให้ฉันทำอะไร?”




“งั้นเริ่มต้นง่ายๆ ล้างผัก” นิชคุณเอ่ยพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ผักสดหลากหลายชนิดบนเคาน์เตอร์




“ง่ายๆ” แทคยอนเอ่ยยิ้มๆพร้อมกับเดินไปหยิบผักทั้งหมดไปล้างที่ซิงค์ในท่าทางชำนาญ สร้างความแปลกใจให้นิชคุณ แต่กับอีแค่การล้างผักใครๆก็ทำได้หรอกน่า จริงมั้ย?




“ฉันล้างเสร็จแล้ว ให้หั่นเลยมั้ย?” เอ่ยถามพลางเสดวงตาไปมองคนตัวขาวที่กำลังหั่นกิมจิและเนื้อหมู




“วางไว้ก่อน เดี๋ยวผมทำเอง” ตอบโดยไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตกว่าเลยสักนิด และในตอนนั้นเองที่แทคยอนเดินเข้ามายืนเบียดนิชคุณ




“นายไปตั้งน้ำทำซุป ส่วนเจ้าพวกนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง” แทคยอนเอ่ยพลางแย่งมีดจากมือขาวไปถือไว้เสียเอง




“ไม่ได้”





“ทำไมจะไม่ได้”




“ถ้าคุณทำเราก็อดกินกันพอดี” เอ่ยตามที่ใจคิด




“คอยดูฝีมือฉันก็แล้วกัน” แทคยอนเอ่ยพร้อมกับยักคิ้วกวน จากนั้นการทำอาหารเช้าที่แสนจะวุ่นวายก็เริ่มต้นขึ้น



..

 



..

 



..




“คุณแทคยอน เอาผักมาเร็วเข้า”




“มาแล้วๆ” แทคยอนตอบพร้อมกับเดินมายืนใกล้และยื่นผักสดที่ถูกหั่นไว้อย่างสวยงามให้คนตัวขาวที่ยืนอยู่หน้าเตา




“หืม?” เปล่งเสียงงุนงงพลางมองผักในมือสลับกับใบหน้าหล่อ




“ตกใจในฝีมือการหั่นผักของฉันล่ะสิ?” เอ่ยน้ำเสียงภาคภูมิใจแบบสุดๆ




“ไม่ใช่สักหน่อย หั่นผักง่ายๆแบบนี้ใครที่ไหนก็ทำได้” ปฏิเสธทันควันพลางจัดแจงเทผักลงกระทะ




“ฉันขอลองชิมซุปกิมจิดูหน่อย” แทคยอนหันไปให้ความสนใจกับหม้อซุปกิมจิเตาข้างๆแทน




“เฮ้ย! อย่าเพิ่งชิม”




“ทำไม?”




“คะ..คือว่า...คือว่า”




“....”




“ผมยังปรุงไม่เสร็จ”




“แล้วทำไมไม่ปรุงให้เสร็จ?”




“ก็ผมกำลังผัดผักอยู่นี่ไง”




“อ่อ...หรอ?”




“ใช่...คุณอย่าชวนคุยน่า”




..



 

..



 

..




“ขาดอะไรฟร่ะ?” นิชคุณเอ่ยกับตัวเองในขณะที่สมองกำลังคิดถึงรสชาติที่ปลายลิ้น ไม่ใช่ว่าเขาทำอาหารไม่เป็น แต่มันก็ค่อนข้างนานแล้วเหมือนกันที่คนตัวขาวไม่ได้เข้าครัว ครั้งนี้ถือเป็นการทำอาหารแบบจริงๆจังในรอบหลายปีเลยทีเดียว ใบหน้าสวยยุ่งเหยิงพลางชิมน้ำซุปไปพร้อมกัน โดยไม่ได้ล่วงรู้เลยว่ามีใครคนหนึ่งเดินเข้ามายืนซ้อนหลังเข้าให้แล้ว




“ไหนเอามาลองชิมซิ” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นริมใบหูขาวพร้อมกับจู่ๆมือเรียวที่กำลังจับช้อนถูกมือใหญ่ของแทคยอนจับหมับเข้า เพื่อส่งปลายช้อนเข้าปากชิมรสชาติน้ำแกง สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ใบหน้าสวยหันขวับไปมองได้ไม่ยาก




“ฉันว่ามันขาด...”




“ขาดอะไร?” เอ่ยถามด้วยความอยากรู้โดยลืมไปเลยว่าตอนนี้ร่างของตนกับคนตัวโตยืนชิดติดกันมากกว่าครั้งไหนๆที่เคยเป็น




“ขาดความอร่อย” ตอบหน้าตาเฉย




“นะ...นี่คุณ!!!” เอ่ยเสียงสูงปรี๊ดอย่างโมโห




“ฮ่าๆ...ใส่เกลือลงไปอีกนิดน่าจะดี” สิ้นคำและเสียงหัวเราะแทคยอนก็ผละมือใหญ่จากมือเรียวเพื่อไปหยิบขวดเกลือและเทมันลงไปในหม้อซุป นิชคุณใช้ช้อนคนน้ำซุปในหม้ออย่างรู้งาน




“ขอฉันลองชิมอีกครั้ง” แทคยอนเอ่ยพลางอ้าปากออกช้าๆ




“ชิมเองสิ” นิชคุณเอ่ยพร้อมกับยื่นช้อนคันสวยให้คนตัวโตที่ซ้อนหลังพร้อมกับทำท่าจะแยกตัวให้ออกห่าง หลังจากที่เขารู้สึกว่าตนเองและคนตัวโตอยู่ใกล้ชิดกันมากเกินไปแล้ว แต่สิ่งที่ทำนั้นกลับถูกแทคยอนเบี่ยงเบนความสนใจไปเสียก่อน




“ช้อนอยู่กับนาย” เอ่ยพลางมองช้อนในมือเรียวสลับกับใบหน้าสวยที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อ





“คุณก็รับมันไปสิ” ต่อล้อต่อเถียงพร้อมกับพยายามแทรกช้อนเข้าไปในมือใหญ่ แต่มีหรือที่แทคยอนจะยอม คนตัวโตรีบใช้มือทั้งสองไขว้หลังตัวเองในทันที




“เร็วเข้า...น้ำซุปเดือดนานเกินไปแล้วนะ” เร่งพร้อมกับหันไปให้เรียกร้องความสนใจให้น้ำซุปในหม้อที่ตอนนี้เดือดปุดๆ




“ฮะ...เฮ้ย!!!” ร้องเสียงหลงด้วยความตกใจพลางจำใจต้องใช้ช้อนตักน้ำซุปและยื่นมันให้คนตัวโตกว่าชิมแต่โดยดี




“จะชิมแล้วน๊า” เอ่ยยิ้มๆพร้อมกับอ้าริมฝีปาก




“รีบๆชิมเข้าไปเลย” เหน็บเสียงขุ่นพลางป้อนน้ำซุปเข้าปากของอีกฝ่าย




“เป็นไง? ดีขึ้นปะ?” ถามด้วยความอยากรู้ ในขณะที่แทคยอนเอื้อมมือไปปิดหัวแก๊ส ส่วนอีกมือแย่งช้อนจากมือขาวมาถือไว้เสียเอง




“นายก็ลองชิมดูเองดิ อ้ามมมม” สิ้นเสียงที่ถูกลากยาวมือใหญ่ก็ตั้งท่าป้อนน้ำซุปให้คนตัวขาว โดยใช้มือใหญ่อีกมือรองใต้ช้อนในท่าทางที่แสนจะอ่อนโยน การกระทำแสนอ่อนหวานนั้น นิชคุณทำได้เพียงแค่อ้าปากรับน้ำซุปเข้าไปเท่านั้น




“แค่ก แค่ก แค่กกกกก” คนตัวขาวไอแค่กๆ เนื่องจากรสชาติซุปที่แสนจะเผ็ดร้อนซึ่งแตกต่างจากบรรยากาศรอบตัวมากมายเหลือเกิน(?)




“ไหวปะเนี่ย?”




“แค่กกกกก” ตอบไม่ได้แถมยังตั้งหน้าตั้งหน้าไอจนน้ำหูน้ำตาไหล คนตัวโตเห็นดังนั้นจึงเดินไปหยิบขวดน้ำจากตู้เย็นและส่งมันให้คนตัวขาวอย่างรวดเร็ว





“ดื่มน้ำซะ”





“แค่กกกก แค่กกกกก” นิชคุณยังคงไอแต่ก็ไม่ลืมที่จะรับน้ำมาดื่ม ความเย็นของน้ำทำให้ลำคอขาวรู้สึกดีขึ้นในทันที





“เกือบตาย” บ่นอุบหลังจากหายจากอาการสำลัก ใบหน้าขาวแดงจัดพร้อมกับเหงื่อเม็ดโตไหลซึมออกมาตามไรผมนิ่มสีน้ำตาลเข้ม





“ระวังหน่อยสิ น้ำซุปมันทั้งร้อนทั้งเผ็ด” เอ็ดเสียงดุพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบทิชชูที่วางอยู่ใกล้ๆ และใช้มันเช็ดหยาดน้ำตาและเม็ดเหงื่อที่ไรผมเรื่อยไปถึงพวงแก้มขาวที่ตอนนี้แดงจัดราวกับลูกตำลึงสุกก็ไม่ปาน





“....” นิชคุณไม่ตอบอะไรนอกจากดวงตากลมสบเข้ากับดวงตาเรียว หัวใจดวงเล็กเต้นตึกตักความคำพูดและการกระแสนอ่อนโยนนั้นไปเรียบร้อยแล้ว





“ดีนะที่ไม่เป็นอะไรมาก” เอ่ยยิ้มๆพร้อมกับซับหน้าให้อีกฝ่ายอย่างน่ารัก ดวงตาเรียวสำรวจใบหน้าสวยของคนตัวเล็กกว่าอย่างพิจารณา ความนุ่มนิ่มที่สัมผัสได้จากปลายนิ้วทำให้แทคยอนเผลอจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลม ใบหน้าหล่อโน้มเข้าไปใกล้ใบหน้าสวย ในขณะที่ใบหน้าสวยก็ถูกเจ้าตัวเงยขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ และก่อนที่อะไรจะเกิดขึ้น เท้าขาวและเท้าใหญ่ก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่เข้ามาทับบนหลังเท้าของคนทั้งสอง เจ้าสิ่งนั้นทำให้แทคยอนและนิชคุณละสายตาจากกันเพื่อก้มลงไปมอง




“ฮะ...เฮ้ย!!!” แทคยอนร้องเสียงหลงเนื่องจากยังไม่ชิน ในขณะที่นิชคุณก้มตัวลงไปอุ้มเจ้าเหมียวตัวเล็กขึ้นมาในอ้อมกอด




“ตื่นแล้วหรอเด็กดี?” นิชคุณเอ่ยน้ำเสียงอ่อนหวาน




“เหมียววววว” ไอรักครางตอบรับเสียงเล็กน่ารัก




“อรุณสวัสดิ์เจ้าไอรัก” ทักทายพร้อมกับจุ๊บลงไปที่ปากแมวน้อยอย่างเคยชิน




“เหมียวววววววว” ครางเสียงยาวกว่าเดิมนิดหน่อยพร้อมกับคราวนี้หันไปมองเจ้านายตัวโตที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไกล การกระทำนั้นทำให้นิชคุณหันไปสนใจได้ไม่ยาก




morning” แทคยอนเอ่ยทักทายเป็นภาษอังกฤษที่ตนถนัด





“หายดีแล้วใช่มั้ย?” เอ่ยถามด้วยความห่วงใยพร้อมกับตัดสินใจเอื้อมมือใหญ่ไปลูบหัวทุยของเจ้าเหมียวตัวเล็กอย่างเบามือ




“เหมียวววววววววววว” ไอรักครางรับเสียงยาวพร้อมกับทำท่าจะกระโดดไปหาแทคยอน แต่ต้องชักเพราะนิชคุณกอดไว้เสียก่อน





“อยู่กับพี่คุณดีกว่า” นิชคุณเอ่ยยิ้มๆเนื่องจากรู้ว่าแทคยอนยังไม่ค่อยชินกับแมวมากนัก





“ไม่เป็นไร ให้มันมาเถอะ”




“แน่ใจ?” ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ




“อะ...อื้ม” แทคยอนตอบในน้ำเสียงที่พยายามจะเข้มแข็งพลางอ้าแขนรับเจ้าเหมียวช้าๆ และไม่ต้องรอให้เวลาผ่านไปมากกว่านี้ เจ้าไอรักก็โผตัวเข้าไปหาแทคยอนในทันที การกระทำที่เกิดขึ้นทำให้แทคยอนรู้สึกเกร็งและกลัวนิดๆ แต่เขาก็ยังพอทนมันได้มากกว่าครั้งก่อนๆที่ผ่านมา อาจจะเป็นเพราะความอ่อนโยนของมือขาวที่กำลังสัมผัสบนหลังมือใหญ่ของเขาอยู่ก็เป็นได้




“ไม่เป็นไรนะ อีกเดี๋ยวคุณก็จะชินไปเอง” นิชคุณให้กำลังใจ




“....”




“จริงมั้ยไอรัก?” คนตัวขาวหันไปถามเจ้าเหมียวตัวเล็กในอ้อมแขนคนตัวโตยิ้มๆ พลางใช้อีกมือลูบขนนิ่มสีขาวสะอาดด้วยความรัก สร้างรอยยิ้มและกำลังใจให้กับแทคยอนได้ไม่ยาก




..



 

..



 

..




“วันนี้คุณไปไหนรึเปล่า?” นิชคุณเอ่ยถามแทคยอนที่นั่งอยู่บนโซฟา




“ไม่มีซ้อม ไม่มีเข้าห้องอัด แต่คิดว่าจะออกไปว่ายน้ำสักหน่อย” แทคยอนหันหน้ามาตอบ




“งั้นหรอ?” เอ่ยเพียงเท่านั้นก็หันไปเล่นกับเจ้าไอรักที่นอนอยู่บนพื้นต่อ




“ทำไม? หรือนายอยากไปไหน?” ถามด้วยความอยากรู้




“เปล่า คุณไปไหนผมก็ต้องไปด้วยอยู่แล้ว” ตอบพลางยักไหล่




“งั้นก็เตรียมตัว ฉันจะออกไปว่ายน้ำบนชั้นดาดฟ้า” สิ้นคำร่างสูงก็เดินดุ่มๆไปที่ห้องนอน ในขณะที่นิชคุณทำเพียงบิดขี้เกียจและอุ้มเจ้าไอรักขึ้นเท่านั้น เวลาผ่านไปสักพักคนตัวโตก็เดินกลับออกมาในชุดคลุมสีขาวสะอาด ในมือใหญ่มีแว่นกันน้ำกับผ้าขนหนูผืนใหญ่หนึ่งผืน




“ไปกันได้แล้ว”




“เดี๋ยวผมขอเอาเจ้าไอรักเข้าไปไว้ในห้องก่อน” เอ่ยพร้อมทำท่าจะเดินแยกตัวไป แต่ต้องชะงักเพราะ




“เอาเจ้าไอรักไปด้วยสิ”




“เอ๋?”





“ให้มันอุดอู้อยู่แต่ในห้อง น่าเบื่อจะแย่ พามันออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกบ้างน่าจะดีกว่า”





“เป็นห่วงไอรักจังนะ” ทักท้วงยิ้มๆ





“ไม่ดีรึไง? นายจะได้มีเพื่อนเล่นตอนรอฉันด้วย” ตอบตามที่ใจคิดพลางยักคิ้วกวนตามสไตล์




“ตกลงกลัวผมหรือเจ้าไอรักเหงากันแน่?” ถามกวนๆกลับพร้อมทำท่าจะเดินตามคนตัวโตไป และในตอนนั้นเองที่แทคยอนหันหน้ามาสบตากับดวงตากลม




“ก็ทั้งคนทั้งแมวนั่นแหละ” ตอบตรงๆเล่นเอาคนที่ได้ยินถึงกับทำหน้าไม่ถูกเลยทีเดียวเชียว(>__<)




“ปะ...ไปกันได้แล้ว ยิ่งบ่ายแดดยิ่งร้อน” ตัดบทสนทนาที่ทำให้หัวใจเต้นแรงพลางสาวเท้าเดินดุ่มๆนำไป ในขณะที่คนตัวโตทำเพียงแค่ยกยิ้มกว้างออกมาเท่านั้น



..

 




..

 



..




ดวงตมกลมลอบมองคนตัวโตที่ยืนบริหารร่างกายก่อนลงสระน้ำชั้นดาดฟ้าของคอนโดสุดหรูใจกลางเมือง สระน้ำใหญ่ที่ดูเป็นส่วนตัวเพราะเจ้าตัวโทรไปสั่งพนักงานให้ปิดสระในช่วงเวลานี้เพื่อตัวเองโดยเฉพาะ เพราะไม่ชอบความวุ่นวายและการต้องตกเป็นเป้าสายตาของใครหลายๆคน มือใหญ่ปลดสายเสื้อคลุมออกเผยให้เห็นหน้าอกผาย ไหล่กว้างและกล้ามท้องสีน้ำตาลเข้มสุดเซ็กซี่ ช่วงล่างสวมด้วยกางเกงว่ายน้ำขาสั้นสีแดงสลับดำ ผมยาวสีดำลู่ถูกเสยขึ้นพร้อมกับหยาดน้ำไหลลงมากระทบใบหน้าหล่อเรื่อยไปถึงช่วงตัวและช่วงขายาวที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามสวย เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาเต็มตา หนวดเคราบนริมฝีปากบนและสันกรามแข็งแรงเผยให้เห็นความเป็นชายสมชาย มือใหญ่หยิบแว่นตากันน้ำขึ้นมาสวม จากนั้นร่างสูงก็กระโดดลงน้ำในท่าทางที่ดูยังไงก็ทำให้คนที่เห็นรู้ได้เลยว่าเขามีทักษะในการว่ายน้ำดีถึงดีเยี่ยม




"อากาศร้อนแฮะ" เอ่ยพลางยกฝ่ามือขาวขึ้นมาพัดที่ใบหน้าสวยของตนที่จู่ๆกลับรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาเสียเฉยๆ และก่อนที่จะคิดอะไรเลยเถิดไปมากกว่านี้ ร่างโปร่งจึงหาเรื่องเบี่ยงเบนความสนใจของตน




 “ไอรัก...มานี่เร็ว” นิชคุณหันไปให้ความสนใจกับเจ้าเหมียวที่กำลังวิ่งเล่นไปมาอย่างสนุกสนาน




..

 



..

 



..




“ไม่ร้อนรึไง?” แทคยอนเอ่ยถามคนตัวขาวที่นอนหลบแดดอยู่ริมฝั่ง โดยข้างกายมีร่างของเจ้าไอรักที่นอนคุดคู้อยู่ใกล้ๆ




“ไม่อ่ะ” ปฏิเสธแต่ใบหน้าขาวกลับซึมไปด้วยเหงื่อ




“อยากลงมาเล่นด้วยกันมั้ย?” ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ




“ไม่...ผมอยู่ตรงนี้ดีแล้ว” นิชคุณตอบพลางเบนสายตาไปรอบๆตัวเพื่อดูแลความปลอดภัยให้แทคยอนในทุกๆระยะอย่างระแวดระวัง




“ไม่มีอันตรายอะไรหรอกน่า” เอ่ยราวกับรู้ทันความคิด




“อย่าประมาทดีที่สุด”




“ไม่ลงมาแน่นะ?”



“อื้อ” รับคำสั้นๆ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่แทคยอนสะบัดน้ำจากสระไปโดนต้นขาขาวของนิชคุณที่นอนอยู่บนเก้าอี้ริมฝั่ง




“เฮ้...คุณแทคยอน! ผมเปียกนะ” เอ่ยพลางเช็ดท่อนขาขาวของตัวเองป้อยๆ




“เย็นพอมั้ยเจ้าเปี๊ยก?” ถามพลางยักคิ้ว




“ก็บอกว่าเปียก ไม่ได้ยินหรอ?” ต่อว่าแต่ใบหน้าสวยกลับแอบยกยิ้มเนื่องจากรู้สึกชอบใจกับความเย็นที่ได้รับมิใช่น้อย




“ชอบก็บอกมาเหอะ” เหน็บยิ้มๆพร้อมกับฉุดตัวขึ้นจากสระและเดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆคนตัวขาว




“แบร่” ไม่ตอบแถมยังแลบลิ้นใส่




“นายว่ายน้ำเป็นมั้ย?”




“นั่นมันเป็นความสามารถขั้นพื้นฐาน”




“เออ ฉันก็ลืมไป คราวนั้นนายยังลงไปช่วยเจ้าไอรักในบึงของสวนสาธารณะเลยนี่เนอะ”




“อื้อ”




“แล้วนอกจากชกมวย ศิลปะการต่อสู้ ว่ายน้ำ ขับรถ และยิงปืน นายทำอะไรได้อีก?” ถามอย่างอยากรู้




“ได้ทุกอย่าง ยกเว้น...” นิชคุณติดไว้เพียงแค่นั้น ในขณะที่แทคยอนเองก็รู้ว่านิชคุณกลัวอะไรมากที่สุดในชีวิต และนั่นก็คือสิ่งที่คนตัวขาวทำไม่ได้




“ตัวฉันเย็นนะ” แทคยอนเปลี่ยนประเด็นอย่างเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่าย





“แล้วไง? หรือจะโชว์ว่าตัวเองเย็นว่างั้น?” นิชคุณถามอย่างหมั่นไส้




“ใช่” ตอบหน้าตาย




“เออ...คนอะไรขี้อวดชะมัด” เหน็บเสียงขึ้นจมูกฮึดฮัด




“นายอยากเย็นบ้างมั้ยล่ะ?”




“แล้วใครจะชอบอากาศร้อนๆกันเล่า”





“งั้นก็มานี่...” สิ้นคำแทคยอนก็ดึงนิชคุณให้เดินไปใกล้ริมสระ จากนั้นเขาก็ดันไหล่บางนั่งหย่อนเท้าลงในสระน้ำ เรียกความตกใจปนสดชื่นให้คนตัวขาวทันที




“เย็นขึ้นยัง?” ถามยิ้มๆพร้อมกับกระโดดลงสระน้ำอีกครั้ง ร่างสูงยืนโดยใช้แขนทั้งสองยันขอบสระคร่อมร่างโปร่งไว้ตรงกลาง ใบหน้าหล่อเงยขึ้นมองใบหน้าขาวที่กำลังต้องแสงแดดสดใสระยิบระยับ




“ไปว่ายน้ำซะสิ” นิชคุณเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มพร้อมก้มหน้าให้ต่ำลงนิดๆ




“ยังไม่ว่าย”




“อ้าว? แล้วลงไปทำไม?” ถามด้วยความสงสัย แต่อีกฝ่ายกลับยกยิ้มพร้อมกับหันหลังให้ซะอย่างนั้น โดยร่างสูงจัดการแทรกร่างใหญ่ของตนเข้าไปยืนระหว่างท่อนขาเรียวขาวทั้งสองของนิชคุณอย่างรวดเร็ว




“ฉันเมื่อย นวดให้หน่อยดิ” แทคยอนเอ่ยพลางขยับไหล่ไปมาราวกับปวดเมื่อยจริงๆ




“ให้ผมเนี่ยนะนวด?”





“ก็ไหนว่าทำได้ทุกอย่าง เร็วเข้า ฉันเมื่อยจะตายอยู่แล้ว” เร่งเสียงเข้ม




“แต่นี่มันไม่ใช่ความสามารถขั้นพื้นฐานของการเป็นบอดีการ์ดนะ” เถียงกลับทันควัน




“ใครสนกันเล่า นวดเร็ว นวดดดดด” ลากเสียงยาวพร้อมกับเอนตัวเข้าไปพิงกับอกของอีกฝ่าย การกระทำนั้นทำให้คนตัวขาวเอนตัวหลบแทบไม่ทัน




“เฮ้ย...อย่าทำงั้นดิ” เอ็ดเสียงรัวพลางยื่นมือไปจับไหล่แกร่งสีน้ำตาลเข้มอย่างลืมตัว




“ก็เริ่มนวดสักทีสิ เร็ววววว” เร่งซ้ำเสียงยาวเหยียด แล้วนิชคุณจะทำอะไรได้นอกจาก




“เออ...เออ...เงียบได้แล้ว หนวกหู” เอ่ยเสียงขุ่นแต่มือเรียวก็ยอมทำหน้าที่นวดไหล่ให้คนตัวโตแต่โดยดี สร้างรอยยิ้มพอใจให้ริมฝีปากหยักของแทคยอนกว้างมาก ใบหน้าสวยก้มต่ำมองไปที่เนินหัวไหล่หนา ในขณะที่มือยังคงทำหน้าที่ของมันต่อไปอย่างไม่มีทีท่าจะหยุดหย่อน แก้มเนียนขาวขึ้นสีแดงระเรื่อ แต่ไม่รู้ว่ามีสาเหตุมาจากอากาศที่ร้อนอบอ้าวหรือเพราะคนตัวโตตรงหน้ากันแน่? ริมฝีปากบางปรากฏรอยยิ้มเล็กขึ้นช้าๆ



..

 



..

 



..



ดวงตาเรียวเสมองคนตัวขาวที่กำลังจัดแจงให้นมเจ้าไอรักอยู่ในห้องนอนที่ประตูไม่ได้ปิด ใบหน้าสวยยกยิ้มหวานละมุนพลางส่งเสียงน่ารักงุ้งงิ้ง จากนั้นร่างโปร่งก็เดินกลับไปนอนที่เตียงใหญ่กลางห้อง มือขาวเอื้อมไปหยิบหนังสือใต้หมอนออกมาอ่านอย่างสบายอารมณ์ เสียงฮัมเพลงเบาๆดังคลอไปทั่วทั้งห้องที่เงียบสงบเนื่องจากคนตัวโตเจ้าของห้องต้องการความสงบในการทำงานเกี่ยวกับอัลบัมเพลงที่กำลังจะออก แทคยอนพลิกตัวหันหน้าไปมองแผ่นหลังบางของคนที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงให้ชัดขึ้น พร้อมกับสมุดในมือถูกเขียนตัวอักษรแบบบรรจงลงไปอีกครั้ง สมองที่ตีบตันเริ่มไหลลื่น เสียงฮัมทำนองในลำคอดังขึ้นซ้ำๆอย่างอารมณ์ดี



..

 



..

 



..




ติ๊งต่อง!!!!




เสียงออดหน้าประตูห้องดังขึ้นเรียกความสนใจจากแทคยอนที่นอนอยู่บนโซฟาด้านนอกกับนิชคุณที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงนอนหนาได้ไม่ยาก คนตัวโตทำท่าจะลุกไปเปิดแต่กลับถูกคนตัวขาวรั้งไว้เสียก่อน




“เดี๋ยวผมเปิดเอง” นิชคุณเอ่ยเสียงดังฟังชัดพร้อมกระเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงและก้าวเท้าฉับๆออกมาจากห้องนอนไปที่หน้าประตูอย่างรวดเร็ว




“ใครมา?” เอ่ยถามด้วยความอยากรู้




“นั่งอยู่ตรงนั้น แต่ถ้ามีอะไรที่แสดงถึงความไม่ปลอดภัย คุณรีบวิ่งเข้าไปในห้องและปิดล็อคประตูให้เร็วที่สุด” นิชคุณเอ่ยกำชับเสียงจริงจัง




“ฉันถามว่าใครมา?” ถามย้ำเสียงเข้มเช่นกัน




“เข้าใจที่ผมพูดนะคุณแทคยอน” นิชคุณเอ่ยประโยคสุดท้ายพร้อมกับเอื้อมมือขาวไปเปิดบานประตูหน้าห้องช้าๆ จากที่เขาเห็นหน้าของคนที่มาจากจอมอนิเตอร์หน้าห้อง คนแปลกหน้าที่มาทำให้นิชคุณไม่ไว้วางใจในความปลอดภัยของแทคยอน




แอ๊ด!!!!




บานประตูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างโปร่งพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็ว สร้างความตกใจให้กับผู้มาเยือนได้ไม่ยาก ซึ่งเวลานั้นก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่ร่างสูงของแทคยอนขยับร่างใหญ่เข้ามาประชิดร่างโปร่งของนิชคุณ




“ว้าย!!!” เสียงร้องโวยวายของหญิงสาวดังลั่นขึ้น เมื่อบานประตูที่เธอกำลังกดออดกลับถูกเปิดออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับร่างของชายหนุ่มหน้าตาดีสองคนที่พุ่งตัวออกมา




“คุณมาหาใคร?” นิชคุณเอ่ยถามเสียงระรัว พลางมองไปรอบกายอย่างระแวดระวังเนื่องจากกลัวว่าผู้หญิงคนนี้อาจจะเป็นนกต่อให้คนที่คิดจะทำร้ายแทคยอน




“ฉะ...ฉันมาตามใบปลิวนี้ค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมกับยกกระดาษปลิวในมือให้คนตัวขาวดู นิชคุณเบนสายตามองไปที่กระดาษนั้นแทบจะทันที




“ลูกแมว...คุณเป็นเจ้าของไอรักหรอครับ?”




“ฉันมาตามหาเจ้ายูโร เจ้าเหมียวในภาพนี้” หญิงสาวย้ำถึงความตั้งใจ




“แล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณคือเจ้าของเจ้าไอรักจริงๆ” และก็เป็นแทคยอนที่เอ่ยถามขึ้นหลังจากเงียบมาได้สักระยะ




“ถ้าลูกแมวที่พวกคุณเก็บได้เหมือนในรูป มันคือแมวของฉัน ฉันกลับบ้านต่างจังหวัด แต่พอกลับมาถึงฉันกลับไม่เจอมัน เจอเพียงแต่ใบปลิวที่พวกคุณติดไว้ที่ชั้นล่างของคอนโดเท่านั้น” หญิงสาวอธิบายถึงความเป็นมาเป็นไป




“แล้วคุณมาที่นี่ได้ยังไง? ในเมื่อผมไม่ได้เขียนที่อยู่ไว้” นิชคุณแย้งอย่างสงสัยพร้อมกับใช้ตัวเบียดร่างสูงของแทคยอนให้ถอยห่างจากหญิงสาวคนนั้น




“ฉันโทรมาหาคุณแล้วแต่ไม่ติด”




“งั้นหรอ?” นิชคุณตอบพลางแทรกมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อเช็ดดูโทรศัพท์มือถือ แต่สิ่งที่เขาพบกลับเป็นเพียงมือถือที่แบตเตอรี่หมดไปเรียบร้อยแล้ว




“ตอนที่ฉันกระวนกระวายกับการติดต่อคุณ รปภ.ชั้นล่างเขาเข้ามาถามและบอกฉันถึงที่อยู่ของห้องคุณค่ะ”




“....” นิชคุณไม่เอ่ยอะไรนอกจากจับพิรุธของหญิงสาวตรงหน้าเงียบๆ




“จริงๆนะคะ”




“คุณแทคยอน คุณโทรไปชั้นล่างและถามรปภ.คนนั้นดูซิ”




“แต่...” แทคยอนทำท่าจะปฏิเสธ



“เร็วสิ ทำตามที่ผมบอก” นิชคุณเร่งเสียงเข้มจริงจัง แต่ทั้งสองต้องชะงักเพราะ




“เหมียวววววววววววววว” เสียงเจ้าไอรักดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวเล็กวิ่งผ่านหน้านิชคุณและแทคยอนไปหาหญิงสาวคนดังกล่าวอย่างรวดเร็ว




“ยูโร” หญิงสาวเอ่ยน้ำเสียงดีใจพร้อมกับก้มตัวลงไปอุ้มเจ้าเหมียวตัวเล็กขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดพลางกดจูบลงไปบนขนนิ่มอย่างคิดถึง ภาพที่เกิดขึ้นทำให้ทั้งแทคยอนและนิชคุณมั่นใจในสิ่งที่กำลังสงสัยได้อย่างชัดเจน




“เป็นยังไงบ้าง? สบายดีใช่มั้ย? ฉันขอโทษนะยูโร” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับดวงตารีรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจที่ไม่ระวังทำให้เจ้าเหมียวตัวเล็กหนีออกมาจากห้องของตัวเองได้




“เหมียวววววว” เจ้าเหมียวครางพลางเลียแก้มหญิงสาวด้วยความรัก ภาพที่เห็นทำให้แทคยอนและนิชคุณพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว




“ขอบคุณนะคะที่ช่วยดูแลเจ้ายูโรอย่างดี” หญิงสาวหันหน้ามาคุยกับชายหนุ่มทั้งสอง หลังจากที่เธอสำรวจร่างกายและกลิ่นของเจ้าเหมียวที่ดูสะอาดสะอ้านและอ้วนท้วนขึ้นนิดหน่อย คงเป็นเพราะความเอาใจใส่ของชายสองคนนี้ที่เป็นคนดูแล




“ไม่เป็นไรครับ แต่คราวหน้าคราวหลังอย่าปล่อยให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกจะดีกว่านะครับ” นิชคุณเอ่ย




“ค่ะ และนี่เป็นค่าตอบแทนเล็กๆน้อยจากฉัน” หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับยื่นเงินสดให้




“ไม่เป็นไรครับ เราสองคนมีความสุขตลอดระยะเวลาที่ไอรักอยู่ด้วย” แทคยอนปฏิเสธอย่างสุภาพ




“ไอรัก?” หญิงสาวทวนชื่อของเจ้าเหมียวที่แทคยอนเรียก




“เอ่อ...ไม่ใช่สิ มันชื่อเจ้ายูโรใช่มั้ย?” แทคยอนเอ่ยพร้อมกับใบหน้าหล่อฉายแววเสียใจ




“ค่ะ มันชื่อยูโร แต่พวกคุณจะเรียกมันว่าไอรักก็ได้นะคะ ฉันยินดี” หญิงสาวเอ่ยยิ้มๆ




“ยูโรน่ะดีแล้วครับ ผมขออนุญาตนะ” สิ้นคำนิชคุณก็เอื้อมมือไปลูบหัวเข้าไอรักและจัดการปลดปลอกคอสีแดงสดออกจากคออวบของเจ้าเหมียว




“บ๊ายบายนะยูโร อย่าลืมคิดถึงฉันบ้างล่ะ เพราะฉันจะคิดถึงแกทุกวันเลย” นิชคุณเอ่ยลาในน้ำเสียงที่พยายามปรับให้เป็นปกติมากที่สุด




“เหมียววววววววว” เจ้าเหมียวครางรับพร้อมกับเลียหลังมือขาวราวกับเป็นการตอบรับคำ ต่อจากนั้นมันก็หันหน้าไปมองคนตัวโตที่เอาแต่ยืนเงียบ




“เหมียวววว”




“ลาก่อน...ไอรัก” แทคยอนเอ่ยคำลาพลางยื่นมือใหญ่ไปลูบขนนิ่มแผ่วเบา ในขณะที่ไอรักทำเพียงเลียฝ่ามือใหญ่กลับมาเท่านั้น




“ขอบคุณสำหรับความใจดีอีกครั้ง ฉันกับยูโรไปนะคะ” หญิงสาวเอ่ยประโยคสุดท้ายพร้อมกับเธออุ้มเจ้าไอรักเดินจากไป ทิ้งให้แทคยอนและนิชคุณมองตามไปจนลับสายตา ความผูกพัน ความห่วงใยตลอดระยะเวลาที่ผ่านทำให้เขาทั้งสองรู้สึกใจหายเมื่อตั้งแต่นี้ต่อไปเขาจะไม่มีเจ้าไอรักอยู่ในบ้านหลังเดียวกันอีกต่อไป





“ไอรัก...” นิชคุณเอ่ยเสียงผะแผ่วพร้อมกับยกมือขึ้นมาโบกลา ใบหน้าสวยฉายแววเสียใจเมื่อดวงตากลมก้มมองปลอกคอสีแดงสดในมือที่เคยเป็นของเจ้าเหมียวตัวเล็ก และเมื่อเบนสายตาไปที่ใบหน้าหล่อของคนตัวโตที่ยืนข้างกายก็ทำให้นิชคุณรู้ว่าแทคยอนนั้นเสียใจกับการจากไปของไอรักมากแค่ไหน ถึงแม้ว่าแทคยอนจะพยายามไม่แสดงออก แต่นิชคุณกลับรู้สึกได้ถึงความเศร้านั้นชัดเจน ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่แทคยอนหันใบหน้าหล่อมาสบตาใบหน้าสวย ความเงียบเกิดขึ้นมีเพียงความใจหายของคนทั้งสองที่แสดงออกมาเงียบๆ



..

 



..

 



..




“ทำไมมันถึงเงียบแบบนี้นะ?” แทคยอนเอ่ยปากถามขึ้นหลังจากที่เขาและนิชคุณนั่งบนโซฟาในห้องรับแขกเงียบๆมาได้เกือบสองชั่วโมง




“นั่นสิ” นิชคุณตอบอย่างเห็นด้วยพลางเอนตัวพิงกับพนักโซฟา





“ตอบสั้นไปมั้ย? แบบนี้ไม่ใช่นายเลยเจ้าเปี๊ยก”




“เฮ้อ...” ไม่ตอบแถมยังถอนหายใจเฮือกยาวออกมา





“เลิกถอนหายใจสักที ฉันฟังนายถอนหายใจมารอบที่สิบแล้ว”




“งั้น...ผมกลับบ้านดีกว่า” เอ่ยพลางกระเด้งตัวลุกขึ้นยืน สิ่งที่พูดทำให้คนที่นั่งข้างๆถึงกลับเงยหน้ามองตามเลยทีเดียว




“ว่าอะไรนะ?” ทวนคำพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น





“ในเมื่อไม่มีไอรักให้ดูแลด้วย ผมก็ควรจะกลับบ้านสักที” อธิบายยืดยาวพลางทำท่าจะเดินแยกตัว แต่ต้องชะงักเพราะข้อมือขาวถูกมือใหญ่ของใครอีกคนจับไว้แน่น




“หืม?” เปล่งเสียงสงสัยพร้อมกับหันหน้ามองใบหน้าหล่อ แต่คนตัวโตกลับลุกขึ้นยืน จากนั้นเขาก็เดินไปที่ตู้เย็นในห้องครัว อีกไม่กี่นาทีต่อมา แทคยอนก็ออกมาพร้อมกับไวน์แดงและแก้วใสสุดหรูสองใบ ร่างสูงเดินดุ่มๆกลับมาที่โซฟาและเทไวน์ใส่แก้วพลางยื่นมันให้คนตัวขาว




“อะ...ดื่มซะ”




“ไม่ดีกว่า” ปฏิเสธ




“บอกให้ดื่ม”





“ก็บอกว่าไม่”




“ทำไม?”




“ผมต้องกลับบ้าน เมากลับไปมีหวังแม่ด่าตาย”




“แล้วใครจะให้ดื่มจนเมากันล่ะ”




“แต่...”




“หมดขวดนี้ นายค่อยกลับ นั่งลงไอ้เปี๊ยก”




“....”




“นี่คือคำสั่ง” ประกาศิตดังลั่น




..

 




..

 




..




อึก อึกกกกก




..

 



..

 



..



อึก อึกกกกกกกกกกก



..



 

..



 

..




สองชั่วโมงผ่านไป...




“ชนสิ...ชนนนนน” เสียงงัวเงียเอ่ยพลางมือขาวยกแก้วไวน์แดงสีสวยขึ้นไปชนกับแก้วใบสวยของใครอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆกัน




“หมดแก้วนะ หมดแก้ว” สิ้นคำไวน์รสเฝื่อนไหลผ่านลำคอขาวรวดเดียวหมดราวกับมันเป็นน้ำแร่รสหวาน




“เทอีกนะ เดี๋ยวผมเทให้” นิชคุณเอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบขวดไวน์เพื่อจะเทมันให้กับแทคยอนและตัวเขาเอง แต่คิ้วสวยต้องขมวดเพราะความว่างเปล่าในขวดแก้วสีเขียวมรกต




“ทำไมมันเบาๆ อย่าบอกนะว่าหมด” เอ่ยอย่างหัวเสียพร้อมกับดันขวดแก้วให้กับแทคยอนที่นั่งมองตน





“งั้นเดี๋ยวผมไปเอาอีกขวด รอแป๊บนึง”





“พอแล้วมั้ง? เหมือนนายจะเมาแล้ว”





“ใครเมา? ผมไม่ได้เมาสักหน่อย” แย้งเสียงขุ่น





“หรอ?” ถามกวนตามสไตล์




“เออ...รอแป๊บเดียว เดี๋ยวมา” นิชคุณเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้นและเดินไปที่ตู้เย็นแช่ไวน์ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่ามีร่างของใครอีกคนเดินตามไปในระยะประชิด




“อยู่ไหนวะ?” เอ่ยกับตัวเองพลางก้มๆเงยๆ ใบหน้าขาวแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตากลมปรือแต่มันกลับยิ่งหวานเยิ้มมากกว่าเดิมเป็นสิบเท่า ริมฝีปากบางเฉียบสีแดงสดราวกับถูกไวน์เคลือบ ความร้อนที่เกิดขึ้นทำให้ไรผมนิ่มสีน้ำตาลเข้มซึมไปด้วยเหงื่อที่ไหลซึมเรื่อยลงมาถึงต้นคอขาว




“ก็อยู่ตรงนั้นไง” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยกระซิบริมใบหูขาวพร้อมกับนิ้วใหญ่ชี้ไปขวดไวน์ที่ถูกแช่ไว้จนเย็นเฉียบ





“อ่อ...เห็นแล้ว” นิชคุณเอ่ยพร้อมกับก้มตัวลงไปหยิบและหันหน้ามาเผชิญกับคนตัวโต ใบหน้าสวยเงยขึ้นสบตากับดวงตาเรียวแสนเซ็กซี่ ริมฝีปากหยักแสนนุ่มนิ่มรับกับใบหน้าหล่อเหลาที่หาใครเปรียบได้ยาก เป็นความลงตัวที่แสนจะเฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้จริงๆ




“นายเสียใจเรื่องเจ้าไอรักมากใช่มั้ย?” คนตัวโตเอ่ยถาม




“คุณก็เหมือนกันไม่ใช่หรอ?”




“....”




“ไอรักไม่อยู่แล้ว ผมเหงาจัง” โพล่งความรู้สึกในใจออกมาพร้อมกับดวงตากลมรื้นไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจที่ซ่อนไว้ไม่อยู่




“....”




“คิดถึงมันเนอะ”




“....”




“ไม่รู้มันจะเป็นยังไงบ้าง? กินนมนอนหลับแล้วรึยังก็ไม่รู้”



“....”




“เพ้อเจ้อมากไปแล้ว ผมกลับบ้านดีกว่า” นิชคุณเปลี่ยนประเด็นหลังจากรู้ตัวว่าตัวเองเพ้อมากเกินจำเป็น แต่แล้วจู่ๆมือใหญ่กลับยกขึ้นมาเชยคางมนให้ใบหน้าสวยขึ้นมาสบตากับดวงตาเรียว




“ใช่...นายมันเพ้อเจ้อ” ตอกย้ำเสียงเข้มแต่ใบหน้าหล่อกลับโน้มเข้ามาใกล้ใบหน้าสวยทีละนิด




“คุณแทคยอน....”




“....”




“คุณแทคยอน.........”




“....”





ดวงตากลมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเรียว ในขณะที่ปลายจมูกโด่งรั้นสัมผัสได้ถึงปลาจมูกโด่งเป็นสันของอีกฝ่าย ไอร้อนของลมหายใจปะทะพวงแก้มขาวเรื่อยไปถึงด้านบนของริมฝีปากบาง ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นทำให้นิชคุณแทบลืมหายใจ ปลายนิ้วใหญ่ไล้พวงแก้มเนียนสีแดงระเรื่อแผ่วเบา โดยอีกมือถูกใช้ประคองใบหน้าสวยให้เงยสูงขึ้น เป็นเวลาเดียวกันกับที่ริมฝีปากหยักตัดสินใจกดจูบลงไปบนริมฝีปากบางแผ่วเบา ความหวานแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง นิชคุณทำได้เพียงหลับเปลือกตาลงเท่านั้น ในขณะที่แทคยอนกดจูบให้หนักหน่วงขึ้นอีกนิด สัมผัสที่อ่อนโยนทำให้หัวใจดวงเล็กทั้งสองเต้นระรัวเร็ว ขวดไวน์ในมือขาวถูกเจ้าตัวผละออกราวกับมือไร้เรี่ยวแรงในการยึดจับ




เพล้ง!!!




ความเย็นเฉียบจากกระเซ็นของไวน์แดงที่แตกบนพื้นใกล้ๆกระทบเข้าที่ฝ่าเท้าของทั้งสอง โดยบทจูบจากคนตัวโตยังคงดำเนินต่อไป แต่คนตัวขาวกลับเรียกสติกลับมาได้ในช่วงเวลานั้นเอง




พลั่ก!!!




ทุกสิ่งทุกอย่างหยุดชะงักเมื่อคนตัวโตถูกมือขาวยันหน้าอกแกร่งให้ถอยห่าง  ใบหน้าสวยแดงจัดถูกก้มต่ำลงแทบจะทันที พร้อมนิชคุณยกฝ่ามือเรียวขึ้นมาจับริมฝีปากแดงของตัวเอง




 “ผะ...ผมขอตัว” สิ้นคำร่างโปร่งวิ่งกลับเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับปิดประตูเสียงดัง โดยมีสายตาของแทคยอนมองตามไปจนลับสายตา ปลายนิ้วใหญ่ยกขึ้นมาจับริมฝีปากหยักพร้อมกับดวงตาเรียวมองฝ่ามือที่ยังคงสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากคนตัวขาวที่วิ่งหนีเข้าห้องไป




“ทำอะไรลงไปวะไอ้แทค?” เอ่ยถามตัวเองอย่างต้องการคำตอบ แต่สิ่งที่ได้กลับมากับเป็นเพียงหัวใจดวงเล็กที่เต้นรัวแรงเท่านั้นเอง



..

 



..




 

..




“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?” ก่นว่าตัวเองในใจพร้อมกับโถมตัวลงไปบนเตียงนอนหนา เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ทำให้นิชคุณแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนี ทำไมเขาถึงยอมให้เจ้าคนตัวโตนั่นจูบ ทำไมถึงยอมรับสัมผัสแสนอ่อนหวานนั้น ว่าแล้วมือเรียวก็สะบัดไปโดนอะไรบางอย่างบริเวณหัวเตียงซึ่งเป็นที่วางโคมไฟและนาฬิกาปลุก




“นั่นอะไร?” คิดในใจพลางเบนสายตาไปมอง สิ่งที่ดวงตากลมเห็นก็คือกรอบรูปอะไรบางอย่างที่ถูกวางคว่ำไว้ ใบหน้าสวยชั่งใจ แต่ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาดู คำของใครบางคนก็ลอยเข้ามาในหัวเสียก่อน





“เข้าไปแล้ว อย่ารื้ออะไรเด็ดขาดเข้าใจมั้ย?”




“ย่าส์! ส่งเสียงโหยหวนเมื่อคิดถึงใบหน้าของใครคนนั้น ความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นหายไปเมื่อรับรู้และทำความเข้าใจกับสิ่งก่อตัวขึ้นภายในจิตใจของตัวเอง ความรู้สึกหลากหลายปนเปกันเต็มไปหมด นี่ตกลงเขา...เขา...เขา




“รู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?”




..

 



..




..




“แกมันบ้าไปแล้วไอ้คุณ.....”



..

 



..



 

..




“ตกหลุม...รัก เข้าให้แล้ว” สิ้นความคิดนิชคุณก็พลิกตัวกลับไปอีกทางอย่างรู้หัวใจของตัวเอง ในเมื่อเขาอายุขนาดนี้แล้ว จะไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองได้ยังไง มือขาวทั้งสองถูกยกขึ้นมากุมใบหน้าขาวที่ตอนนี้ร้อนวูบวาบเหมือนกับหัวใจดวงเล็กที่เต้นเร็วและแรง แล้วคราวนี้เขาจะทำยังไง? จะมองหน้าเจ้าคนตัวโตนั้นได้อย่างไรกัน? อีกอย่างคนแบบเขาเนี่ยนะที่จะชอบผู้ชายด้วยกันเอง ถ้าพ่อกับแม่รู้จะว่าไงกันล่ะทีนี้(-_-!) แต่ในตอนนี้เขาควรจะเป็นห่วงว่าจะปั้นหน้าเพื่อสู้หน้ากับคนตัวโตข้างนอกในวันพรุ่งนี้ได้ยังไงก่อนจะดีกว่า โอย...นิชคุณเครียด ท่าทางและคำพูดบ่งบอกว่าเครียดตามที่ใจคิด แต่ทำไมริมฝีปากบางกลับยกยิ้มเมื่อคิดถึงสัมผัสอ่อนหวานนั้นอีกแล้ว ย๊ากกกก ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ (>///<)



..

 



..

 



..
 

TBC NEXT PART

มาต่อให้แล้ว ก็อย่างที่เคยบอกไว้ว่า...

ไม่ทิ้งเรื่องนี้แน่นอน แต่ขอเวลาสักนิด

เจอกันตอนต่อไป...


20 comments Up na ka

ไม่ถึงไม่อัพ เอิ๊กๆๆๆ


^__________________^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

657 ความคิดเห็น

  1. #614 idea (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2556 / 20:54
    เขินแทนอ่า

    รู้หัวใจตัวเองกันแล้วสินะ คิคิ
    #614
    0
  2. #598 กอหญ้ากอไผ่ (@dek-d302) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2556 / 20:07
    ถึงเจ้าเหมียวไอรักจะไม่อยู่แล้ว

    แต่เจ้าเหมียวแทคยอนยังอยู่นะพี่คุณ  อร๊ายยยยเขิลบ้าไปเลย>///<
    #598
    0
  3. #582 นิชชี่ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2556 / 10:15
    ไอรักแมวเหมียวจากไป หุหุ

    แต่ได้สัมผัสไอรักจากแมวยักษ์แทน...คุ้ม คุ้ม

    อ๊ากกกกกกกกกกก น้องคุณหลงรักแทคซะแล้ว

    แทคจะทำยังไงต่อดีน๊าาาาาาาาา
    #582
    0
  4. #546 KhunAll (@allkhun) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2556 / 17:46
    อร้ายยย >/////< เขิล ในที่สุดก้อจูบกันเสียที รอมานาน อิิอิ
    อิเหมียวเดียวนี้รุกใญ่เลยนะ คุนนี่ก้อคุนแก้มแดงโมเอ้ที่สุด
    ปล.แอบเหงาตามสองหนุ่มที่เจ้าไอรักไปอยู่กะเจ้าของอ่ะ
    #546
    0
  5. #537 ✣ßAD GIRL✣ (@doleela) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2556 / 23:08
    ว๊ายๆๆๆๆๆๆๆ แทค มอมเหล้าน้องงงงงง
    หวานมั้ยอ๊าาาาาา รสจูบ อิอิ
    #537
    0
  6. #524 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2556 / 00:24
    อยากรั้งให้เค้าอยู่กับตัวเองต่อแต่ไม่รู้จะพูดยังไงใช่ไหมล่ะคุณแทคยอน

    หรือความจริงแล้วกะจะรวบหัวรวบหางกันแน่ รุกหนักนะยะเดี๋ยวนี้
    #524
    0
  7. #503 หมิ่มมิ้ม (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 18:31
    จริงๆแล้วแทคแอบมีแผนใช่มั๊ย



    จะมอมเหล้าคุนนี่ซินะ อิอิ จัดเลย แอร๊ย >///<



    คิดถึงไรท์มากมาย เข้ามารอไรท์เรื่อยๆเลยนะ



    รอตอนต่อไปนะคะไรท์ สู้ๆ
    #503
    0
  8. #500 tklover (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 13:38
    แทคอ่าทำไมแกลวนลามพี่คุณได้แค่นี้หรอ?5555555
    #500
    0
  9. #485 August (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 02:59
    กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ เขิน >___<



    นี่แทคจะมอมไวท์พี่คุณไม่ให้กลับบ้าน เหรอเนี้ย

    แต่คิวปิทตวน้อยได้กลับไปอยู๋กัยเจ้าของแล้ว เสียดายนิดๆ
    #485
    0
  10. #462 Your (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 20:55
    ชอบฟิคเรื่องนี้อ่ะ อ่านแล้้วน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก



    ไม่ฉาบฉวย ค่อยเป็นค่อยไป แบบน่ารักน่าติดตาม



    ชอบคาแร็กเตอร์ของแทคกับคุณมากๆๆๆๆ คนนึงเย็นชา กวนประสาท อีกคนน่ารัก ละลายน้ำแข็งในใจแทคได้



    ชอบจริงไรจริงงงงงงงงงงงงงงง
    #462
    0
  11. #461 lovetk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 10:34
    ดีใจมากกกกกก ไร้ท์มาต่อแล้ว รอคอยมานานมากกกกกกกกกก แต่ดีใจทีไรท์บอกจะไม่ทิ้งเรื่องนี้ หวานมากกกกกเลยพาร์ทนี้ รู้ใจตัวเองกันแล้วใช่มั้ยแทคคุณ 5555จูบแล้วๆที่รอคอย หวานขนาดนี้พาร์ทต่อไปจะบู๊มั้ยนะ จะมีอะไรให้ตื่นเต้นมั้ยนะ พอมีฉากรักหวานๆแบบนี้แล้วกลัวไรท์แอบตื่นเต้นในตอนต่อไปอย่างไม่คาดคิดจังเลยค่า รอพาร์ทต่อไปอย่างใจจดจ่อ อยากรู้ความคืบหน้าด้านชานโฮด้วย คิคิคิ ไรท์งานเยอะก็เข้าใจนะคะ ดูแลสุขภาพด้วยและอย่าลืมมาต่อไวๆนะคะ ไรท์ที่รัก
    #461
    0
  12. #459 Fai_Hottest (@faiza21384) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 13:09
    กรี๊ดดดดด จูบแล้ว!!!!!!!

    พี่คุณตกหลุมรักพี่แทคแล้ว แล้วพี่แทคล่ะรู้สึกตัวรึยัง >///<

    ไรท์ค้าาา อยากรู้ความคืบหน้าคู่ชานโฮอ่าค่ะT^T
    #459
    0
  13. #445 ความรักสีเทา (@wttrr) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 20:14
    แทคคคคคคคคคคคคคคคคค  
    นายทำได้แค่จุ๊บเนี่ยน่ะ (หื่น)
    #445
    0
  14. #444 ความรักสีเทา (@wttrr) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 19:58
    ให้ 3 คำ (ใครขอ)

    มัน นุก มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #444
    0
  15. #443 kanka (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 10:03
    เม้นท์รอบที่ 3 เหนื่อยและเริ่มเมื่อยแล้ว แต่เพื่อตอนต่อไป ก็สู้โว้ย

    สนุกค่ะ อ่านแล้ว มองหน้าแทค แกทำได้แค่จูบเหรอ??? = , , =

    #443
    0
  16. #442 ngor (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 12:53
    น่ารักมากค่ะ....สมกับที่คอย

    ขอบคุณมากค่ะ
    #442
    0
  17. #441 ngor (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 12:48
    สมกับที่รอคอยอ่านแล้วมีความสุขมากค่ะ...

    ขอบคุณมากค่ะ
    #441
    0
  18. #440 tkloveu (@tkloveu8) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 23:59
    วะฮ่ะฮ่ะ เทพเจ้าอ๊คจอมหื่น ที่หลับไหลได้ถูกปลุกขึ้นมาแล่วววว อุกีสสสสสสส แทคซะมีคุณภรรเมียข้าวใหม่ปลามันลงครัวด้วยกัน หลังจากซึมเศร้าที่ต้องปล่อยลูกกำมะลอกลับไปหาครอบครัวที่แท้จริง แต่ทั้งคู่มิได้ละความพยายาม หมั่นเติมความหวานหว๊านหวาน กัดปาก เอ๊ยกินปาก เอ๊ยชิมซุปกิมจิ ทางปากของเค้าและของเค้า รีดเดอร์ตายอย่างสงบ
    #440
    0
  19. #418 Diesel (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 07:11
    ตอนนี้น่ารักจัง รู้สึกได้ถึงความหวานและความเขินของคุนนี่ แทคก็แบบว่าเก็บความรู้สึกไม่อยู่แล้วอ่ะ แบบความรักมันล้นใจอะไรอย่างนี้5555 ขอบคุณไร้ท์ฯที่มาอัพให้นะคะ จะรอไม่อดใจท้อสำหรับตอนต่อไปนะคะ ไร้ท์สู้ๆน๊า
    #418
    0
  20. #417 khunni (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 00:26
    น่ารักอ่ะ ความหวานเว่อร์ มดขึ้นแล้วจ้า
    #417
    0
  21. #416 ponponpor (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 22:07
    ง้ากกกกกก จูบแล้วววววววว

    อร้าย ม้วนตัววววววว เขิลง่ะ ไม่ไหวแย้วววววววว>,,[],,
    #416
    0
  22. #402 Opainttyo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 21:54
    อ๊ากกก พี่คุณตกหลุมรักแทคจนได้ 555555 >__< ติดตามตอนต่อไปค่ะไรท์ สู้ๆๆ
    #402
    0
  23. #401 janpari (@thongtip) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 00:26
    รอตอนต่อไปอยู่นะสนุกโครต
    #401
    0
  24. #400 janpari (@thongtip) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 00:25
    รอตอนต่อไปอยู่นะสนุกโครต
    #400
    0
  25. #399 Maew Phakamon (@phakamon13) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 20:58
    น่ารักอ่าาา
    #399
    0