2PM [[[SF TK Couple]]]

ตอนที่ 14 : [[SFตามอารมณ์]] พาล!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ย. 53

 



[[SFตามอารมณ์]] พาล!!!

 

แพ้แล้ว...พาล

อยากจะยิ้มให้เธอทุกที ที่เจอกัน
อยากจะสั่งให้มือไม่สั่นเมื่อได้เห็นภาพเธอกับคนข้างกาย

ไม่อยากให้ใครว่าพาล ทำตัวระรานเป็นผู้ร้าย
แต่ว่าถึงยังไงฉันก็มนุษย์คนหนึ่ง

โกรธเขาเสมอ เกลียดเธอที่ทิ้ง แค้นทุกสิ่ง ที่เป็นวันนี้
มันทำใจไม่ไหวซักที กับความรู้สึก...เจ็บลึกที่อยู่ในใจ

อ้อมกอดนั้นมันเคยเป็นของฉันแต่เขากำลังจะหยิบมันไป
ให้ยอมรับ รับได้ยังไง ใครอยากจะทรมาน

หลับตาลงทีไรก็เจอ ภาพของเธอที่กอดกับฉัน
ถ้าต้องทนเห็นเขาทำอย่างนั้น
สู้ยอมให้ด่าว่าฉันมันแพ้แล้วพาล อย่างไม่อาย

เธอจะหวังให้ใครแสนดี ไม่มีทาง คนที่มันสูญเสียทุกอย่าง
ให้ลบให้ล้างมันออก คงไม่ง่ายดาย

จะให้เข้าไปคลุกคลี เป็นเพื่อนที่ดี ของเธอและคนใหม่

อย่าคิดไปไกล ฉันแค่มนุษย์คนหนึ่ง...

เธอขอให้เราเลิกกัน มันเจ็บฉันยังพอทนได้
แต่อย่าขอให้เป็นเพื่อนกันไป
ฉันไม่เป็นอะไรกับใครทั้งนั้น

อ้อมกอดนั้นมันเคยเป็นของฉันแต่เขากำลังจะหยิบมันไป
จะให้ยอมรับ รับบ้าอะไร ใครอยากจะทรมาน
หลับตาลงทีไรก็เจอ ภาพของเธอที่กอดกับฉัน
จากคนๆนี้ เปลี่ยนเป็นคนนั้น
ถามว่าใครจะเก็บอาการ ไม่ให้ฉันพาลก็ยากไป

อย่ามาถามทำไมว่าไม่ทน เธอไม่ใช่คนที่เสียใจ...



MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com










พี่เรน...ลองทานนี่ดูหน่อยสิครับ เสียงหวานๆของชายร่างบอบบางเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่มือเรียวสวยยื่นอาหารในช้อนส่งไปให้ชายหนุ่มที่ถูกเรียกชื่อว่า เรน’ ชายหนุ่มหน้าตาดีนามว่าเรนหันไปมองหน้าคนหน้าหวานที่กำลังส่งอาหารในช้อนมาให้เขาพร้อมกับรอยยิ้มเปล่งประกายที่เป็นรอยยิ้มประจำตัวของเขาเอง  เรนอ้าปากขึ้นช้าๆ พร้อมกับที่ชายร่างบอบบางดวงหน้าหวานส่งอาหารในช้อนเข้าไปในปากของเรนอย่างรวดเร็วแต่มันก็เต็มไปด้วยความระมัดระวัง ระมัดระวังเพราะกลัวว่าอาจจะทำให้อาหารในช้อนหล่นลงไปเปรอะเปื้อนตัวของเรนนั่นเอง

 



อร่อยมั้ยครับพี่เรน?

 




อร่อยสิครับ ก็ในเมื่อคุนนี่เป็นคนป้อนพี่เรนแบบนี้...อาหารก็ต้องอร่อยอยู่แล้ว เรนเอ่ยตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่ถูกส่งไปให้คนข้างกายที่ได้ชื่อว่า คุนนี่ หรือ นิชคุณ

 





พี่เรนก็ พี่ชอบพูดแบบนี้อยู่เรื่อยเลย นิชคุณเอ่ยอายๆพร้อมกับที่เขายกมือขึ้นมาทุบท่อนแขนแกร่งของเรนเบาๆ ทำเอาเรนที่กำลังนั่งดูอาการของนิชคุณอยู่ถึงกลับหัวเราะร่าออกมาเบาๆอย่างอารมณ์ดี เรนยกมือข้างหนึ่งขึ้นมารวบมือด้านที่นิชคุณกำลังใช้ทุบท่อนแขนเขา พร้อมกับที่เรนออกแรงกระตุกฝ่ามือนั้นเบาๆ ทำให้ร่างของนิชคุณที่นั่งไม่ได้ตั้งตัวถึงกลับโผเข้าไปปะทะกับอกแกร่งของเรนทันที

 






ก็คุนนี่อยากน่ารักเองทำไมล่ะครับ เป็นเพราะคุนนี่นั่นแหละที่ทำให้พี่เป็นแบบนี้.... เรนเอ่ยเสียงผะแผ่วพร้อมกับที่เขาก้มหน้าลงไปสบตาคู่กลมโตของนิชคุณอย่างอ่อนโยนนิชคุณไม่ตอบอะไรนอกจากส่งยิ้มอายๆกลับไปให้เรนพร้อมกับที่แก้มใสของนิชคุณตอนนี้ถูกแต่งแต้มไปด้วยสีแดงระเรื่อยิ่งทำให้ใบหน้าสวยน่าชวนน่ามองมากขึ้นไปอีก

 





เหอะๆ หน้าแดงแบบนี้ยิ่งน่ารัก ไม่แปลกเลยที่พี่ทั้งรักทั้งหลงคุนนี่แบบนี้.... เรนเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มเล่ห์ พร้อมกันนั้นนิชคุณก็เผยอยิ้มหวานออกมาเช่นกัน นิชคุณโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เรนให้มากขึ้น จนทำให้ลมหายใจอุ่นของทั้งสองคนปะทะกันเบาๆ

 




พี่เรนต้องรักและหลงคุนนี่มากกว่านี้อีก คุนนี่จะทำให้พี่เรนหนีไปไหนไม่รอดเลย นิชคุณเอ่ยน้ำเสียงเย้ายวนพร้อมกับที่นิชคุณไล้ฝ่ามือทั้งสองไปที่บริเวณหน้าอกแกร่งของเรนแผ่วเบา ทำเอาเรนถึงกลับต้องกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกเลยทีเดียว

 






แน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนั้นได้....  เรนเอ่ยถามพร้อมกับที่เขาเลื่อนฝ่ามือทั้งสองของตัวเขาเองไปโอบรอบเอวบางของนิชคุณและไล้ฝ่ามือลงไปถึงสะโพกผายพร้อมกับออกแรงบีบคลึงเบาๆ

 






ไม่เชื่อก็คอยดูต่อไปก็แล้วกัน พี่เรนไม่มีทางหนีนิชคุณคนนี้ไปได้หรอก.... นิชคุณเอ่ยพร้อมกับที่เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เรนให้มากขึ้น มันมากเสียจนทำให้ปลายจมูกของนิชคุณสัมผัสกับปลายจมูกของเรนเลยทีเดียว

 






แล้วพี่จะคอยดู อยากรู้เหมือนกันว่าคุนนี่จะแน่สักไหน!!!!!” และทันทีที่เรนพูดจบเขาก็จัดการประทับริมฝีปากหยักลงไปบนริมฝีปากบางของนิชคุณทันที ทั้งสองเริ่มแลกจูบกันไปมาช้าๆ โดยที่ทั้งสองไม่ได้เกรงหรือกลัวสายตาของผู้คนที่กำลังนั่งทานอาหารกันเต็มร้านหรูกลางกรุงโซลเลยแม้แต่นิดเดียว

 





หมับ!

 






เสียงฝ่ามือของใครบางคนถูกกำแน่น มันถูกกำแน่นเสียจนเส้นเลือดตรงหลังฝ่ามือถึงกับปูดขึ้นมาเป็นเส้นๆ ใบหน้าหล่อบูดบึ้ง ริมฝีปากหยักถูกขบกัด เสียงฟันทั้งบนและล่างกระทบกันจนทำให้กรามตรงปลายคางขยับไปมาเพราะถูกขบอย่างแรง ดวงตาเรียวถลึงขึ้นด้วยความไม่พอแต่ถ้าจะสังเกตให้ดีๆในดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธเคืองนั้นกลับมีรื้นน้ำใสๆที่กำลังถูกก่อตัวขึ้นช้าๆและในตอนนี้มันเริ่มจะบดบังภาพตรงหน้าของชายคนนี้อยู่แล้ว

 






พี่เรน พอก่อนเถอะครับ เสียงนิชคุณถูกเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่เขาผละริมฝีปากที่กำลังถูกครอบครองด้วยริมฝีปากของเรน

 





ทำไมล่ะครับ อย่าบอกนะว่าคุนนี่อาย เรนเอ่ยถาม

 




อย่างอนเลยนะครับพี่เรน ตรงนี้มันไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ เอาไว้เดี๋ยวเราสองคนค่อยไปต่อกันที่คอนโดของคุนนี่ดีกว่านะ.... นิชคุณเอ่ยกระซิบที่บริเวณริมใบหูของเรนเบาๆ

 





.............

 





คุนนี่จะทำให้พี่เรนพอใจจริงๆนะ จะเอาให้เร่าร้อนมากกว่าครั้งไหนๆที่เคยผ่านมาอีก นิชคุณเอ่ยกระซิบอีกครั้งพร้อมกับเมื่อสิ้นประโยคนิชคุณจัดการขบที่บริเวณติ่งหูของเรนเบาๆอย่างยั่วยวน

 





หึหึหึ เร่าร้อนจริงนะ ไม่แปลกใจเลยที่ไอ้แทคมันหลงคุนนี่หัวปักหัวปำแบบนั้น.... เรนเอ่ยพร้อมกับหัวเราะเบาๆและในตอนท้ายเรนจัดการกดจูบไปตรงที่บริเวณขมับของนิชคุณเบาๆ

 




มันก็ช่วยไม่ได้นะครับ เรื่องแบบนี้ใครไม่เจอกับตัวก็ไม่รู้หรอก อีกอย่างแทคยอนก็หัวอ่อนจะตายไป มันก็ไม่แปลกอะไรที่เขาจะหลงคนแบบคุณ.... นิชคุณเอ่ยตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

 






ร้ายนะนักแม่เสือสาว คนร้ายๆแบบคุนนี่ต้องเจอราชสีห์อย่างพี่เรนคนนี้ถึงจะสมน้ำสมเนื้อ ลูกกวางอ่อนหัดแบบไอ้แทคยอนมันคนละชั้นกัน ปล่อยให้มันไปหาแม่กวางเอื่อยเฉี่อยเอาใหม่นั่นแหละดีแล้ว แม่เสืออย่างคุนนี่ต้องโดนราชสีห์อย่างพี่ขย่ำแน่ๆคืนนี้.... เรนเอ่ยติดตลกและมันก็ทำให้นิชคุณถึงกลับยิ้มร่าออกมาอย่างถูกใจเลยทีเดียว

 






งั้นเรามาทานข้าวกันต่อดีกว่านะครับ ส่วนเรื่องของ คนอื่น อย่าไปพูดถึงเลย ป่านนี้เขาคงไปนั่งร้องไห้อยู่ที่ไหนสักแห่งหรือไม่ก็กำลังขลุกตัวอยู่ในห้องพร้อมกับเมาแอ๋ไปแล้วล่ะ นิชคุณเอ่ยขำๆพร้อมกับที่ผละตัวให้ออกห่างจากร่างของเรนเบาๆ

 





ไม่เอาแบบนี้ พี่อยากนั่งแบบนี้มากกว่า เรนเอ่ยบอกพร้อมกับที่เขาเอื้อมฝ่ามือไปรั้งเอวขอดของนิชคุณให้เข้ามาใกล้ ใกล้จนนิชคุณแทบจะขึ้นไปนั่งบนตักของเรนได้อยู่แล้ว

 






............. นิชคุณไม่ตอบอะไรนอกจากยกยิ้มตอบกลับไปอย่างพอใจ

 





พลึบ!




 

สิ้นเสียงร่างของใครคนหนึ่งลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ที่กำลังนั่งอยู่ ชายหนุ่มขบกรามของตัวเองแน่น ใบหน้าเข้มเรียบเฉยแต่แนวเส้นปลายคางกลับปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือทั้งสองถูกกำจนแน่น ชายหนุ่มร่างสูงหันตัวกลับไปเผชิญหน้ากับชายสองคนที่กำลังพูดคุยและผลัดกันตักอาหารใส่ปากให้อีกฝ่ายอย่างรื่นเริง ชายหนุ่มเริ่มขบริมฝีปากของตัวอีกครั้งและในคราวนี้ของเหลวสีแดงสดเริ่มไหลซึมออกมาจากริมฝีปากหยักของเขาจากน้อยกลายเป็นมากขึ้นมากขึ้นจนในตอนนี้ของเหลวสีแดงสดไหลเป็นทางยาวออกมาจากริมฝีปากหยักของเขาแล้ว พร้อมกับที่จู่ๆสายตาของนิชคุณที่กำลังหยอกล้ออยู่กับเรนได้เสหันมามองหน้าของชายหนุ่มคนนี้ ดวงตากลมโตลุกวาวขึ้นด้วยความตกใจแต่มันก็ฉายแววนั้นแค่เพียงแป๊บเดียวเท่านั้น นิชคุณยกยิ้มขึ้นช้าๆในขณะที่จ้องมองมาที่ชายหนุ่มคนนี้จนทำให้เรนที่ตอนแรกไม่ได้สนใจถึงกลับต้องหันหน้าตามนิชคุณมาเลยทีเดียว เรนยกยิ้มขึ้นเช่นกัน

 







อ้าว...ไอ้แทคไปไงมาไงวะ ยังมากินข้าวร้านนี้อยู่อีกเหรอ? เรนเอ่ยถามพร้อมกับที่เขาเลื่อนมือขึ้นมาโอบไหล่บางของนิชคุณเบาๆ

 







............. ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่า แทค’ หรือชื่อเต็มๆว่า แทคยอน’ ไม่ตอบอะไรนอกจากเงียบพร้อมกับที่สายตาของแทคยอนหันไปให้ความสนใจกับมือของเรนที่กำลังโอบไหล่บางของนิชคุณอยู่ ยิ่งทำให้แทคยอนถึงกลับต้องกำหมัดของตัวเองให้แน่นขึ้นเลยทีเดียว

 




มาคนเดียวใช่ไหม? งั้นก็มานั่งด้วยกันก็ได้นะแทค คุณมากับพี่เรนแค่สองคนเอง นิชคุณที่นั่งเงียบมานานเอ่ยบอกพร้อมกับน้ำเสียงที่จริงใจเหลือเกิน?

 






............

 






เอ้า...จะเงียบอีกนานไหมวะไอ้แทค จะนั่งก็นั่ง หรือถ้าไม่อยากนั่งก็ไปนั่งโต๊ะอื่น ฉันกับคุณจะได้กินข้าวกันต่อ เรนเอ่ยถามอีกครั้งและในคราวนี้น้ำเสียงดูไม่พอใจมากขึ้น

 







............

 






อย่าไปสนใจเขาเลยพี่เรน ถ้าไม่ยอมตอบแบบนี้ก็ปล่อยเขาเถอะ เราอุตส่าห์พูดด้วยแต่กลับไม่ยอมพูดกับเรา นิชคุณเอ่ยบอกพร้อมกับชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาเช่นกัน

 




ตุบ!

 





สิ้นเสียงแทคยอนก็จัดการหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเรนและนิชคุณอย่างแรง

 




แล้วนั่นไปทำอะไรมาวะ เรนเอ่ยถามพร้อมกับที่เสสายตาไปมองคราบเลือดที่ไหลเปรอะเปื้อนออกมาจากริมฝีปากของแทคยอน

 





ก็ไม่มีอะไร ก็แค่กัดมันเล่นเฉยๆ มันก็ได้ความเจ็บไปอีกแบบเหมือนกันนะครับพี่เรน แทคยอนเอ่ยพร้อมกับที่ในตอนท้ายเขาเสสายตาไปหยุดที่นิชคุณ ดวงตาเรียวจดจ้องเข้าไปในดวงตากลมของนิชคุณนิ่ง

 






คุณเห็นผมไหมนิชคุณ คุณเห็นผมไหม? คุณเห็นเลือดของผมไหม? มันไหลออกมาแล้วไงละ คุณเห็นมันไหม? คุณพอใจแล้วหรือยัง?

 







เออ...น่าสนใจดีนี่ แต่ฉันคงไม่ทำแบบแกหรอกนะไอ้แทค เพราะฉันไม่จำเป็นต้องได้รับความเจ็บปวดแบบนั้น และในตอนนี้ชีวิตของฉันกำลังมีความสุขมาก.... เรนเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มหยันขึ้นแต่มันทำให้สายตาของนิชคุณถึงกลับวูบไหวเลยทีเดียว

 






เหอะๆ พี่คงมีความสุขมากสินะ มีความสุขที่แย่งของของคนอื่นเขามาได้ มีความสุขได้แบบหน้าไม่อาย ไม่มีความรู้สึกสำนึกหรือละอายใจอะไรบ้างเลยหรือไง? แทคยอนเอ่ยพร้อมกับที่ริมฝีปากผุดรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมาพร้อมกับที่เบนสายตากลับไปมองระหว่างเรนและนิชคุณ

 






ไอ้แทค มันจะมากไปแล้วนะ แกไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้กับฉัน ทุกอย่างมันต้องขึ้นอยู่กับสองฝ่าย ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหมดรักและต้องการคนใหม่ คนเก่าก็ต้องยอมรับสิวะ ไม่ใช่มาพูดจาหมาไม่แดกแบบนี้.... เรนตวาดเสียงดังลั่นพร้อมกับที่เขาจ้องมองไปที่แทคยอนเขม็งด้วยความโมโห

 







พูดเหมือนคนเห็นแก่ตัวเก่งจังนะครับพี่เรน คำพูดพี่มันเหมือนจะดูดีแต่พี่รู้ไหมว่ามันโคตรจะเลวเลย.... แทคยอนเอ่ยเสียงต่ำ

 








หยุดเดี๋ยวนี้นะแทคยอน เรื่องของเรามันไม่เกี่ยวกับพี่เรนเขาเลย เราสองคนไปกันไม่ได้แล้วต่างหากล่ะ.... นิชคุณตวาดเสียงดังลั่นไม่แพ้กัน และมันกลับทำให้แทคยอนถึงกลับหัวใจไหววูบพร้อมกับที่จู่ๆรื้นน้ำตากลับเอ่ยล้นขึ้นอีกครั้ง

 







 เราไปกันไม่ได้หรือว่าคุณเบื่อแทคแล้วกันแน่ คุณเจอใครอีกคน คุณก็เลยเลือกที่จะทิ้งแทคไปแบบนี้ต่างหากล่ะ เราสองคนไม่ได้ไปด้วยกันไม่ได้สักหน่อย.... แทคยอนประกาศเสียงสั่น

 





แทคก็เข้าใจถูกอยู่แล้วนี่ แล้วยังจะมาถามคุณอีกทำไม? นิชคุณเอ่ยเสียงเรียบ

 






คุณ...... แทคยอนเอ่ยได้เพียงแค่นั้น

 






ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมไอ้แทค แกกับคุณเลิกกันแล้ว ตอนนี้คุณเป็นแฟนฉัน เลิกตอแยกับคุณสักที...เรนเอ่ยย้ำพร้อมกับที่เขาเอื้อมมือขึ้นมารั้งร่างของนิชคุณให้เข้าไปใกล้และในตอนนั้นเองเรนก็จัดการประทับริมฝีปากลงไปบนริมฝีปากของนิชคุณอย่างรวดเร็ว

 




พลึ่บหมับโครม!







 

สิ้นเสียงร่างของนิชคุณและเรนถูกแยกออกจากกันพร้อมกับที่แทคยอนสาวเท้าเข้าไปใกล้เรนและออกหมัดใส่หน้าเรนทันที

 


พลัก พลัก พลัก!

 



เสียงหมัดดุ้นๆของทั้งสองคนที่แลกใส่กันแบบไม่มียั้ง ในขณะที่ร่างของเรนล้มลงไปนอนกับพื้นโดยที่บนร่างของเรนมีร่างของแทคยอนนั่งคร่อมอยู่

 



หยุดเดี๋ยวนี้นะแทค.....หยุด นิชคุณเอ่ยปรามเสียงดังลั่นพร้อมกับที่เขาใช้มือทั้งสองดึงแทคยอนให้ออกห่างจากเรน

 


พลัก โครม โอ๊ย!

 



สิ้นเสียงร่างของนิชคุณเซล้มไปทางด้านหลังเพราะแทคยอนสะบัดมือของนิชคุณที่จับแขนเขาไว้อย่างแรง

 



คุณ........ แทคยอนเอ่ยเสียงระรัวพร้อมกับที่หันไปมองร่างของนิชคุณที่ล้มลงไปกองกับพื้น แทคยอนผละตัวที่กำลังคร่อมเรนอยู่พร้อมกับที่เขารีบสาวเท้าเข้าไปหานิชคุณอย่างรวดเร็ว

 



คุณเจ็บตรงไหน บอกแทคสิ บอกแทค.... แทคยอนเอ่ยถามพร้อมกับที่เอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของนิชคุณเบาๆด้วยความเป็นห่วงเป็นใย โดยทิ้งร่างของเรนไว้เบื้องหลัง

 



ไอ้แทคมึง.... และยังไม่ทันที่เรนจะพูดจบแทคยอนก็ถูกกำปั้นของเรนทุบเข้าที่บริเวณท้ายทอยอย่างแรง

 


พี่เรน..... นิชคุณเอ่ยเสียงระรัวด้วยความตกใจ ร่างของแทคยอนล้มลงไปกองกับพื้นทันที

 


มึงจะเล่นกับกูใช่ไหม? ได้สิถ้ามึงอยากมีเรื่อง เรนคำรามเสียงต่ำพร้อมกับที่เขาใช้มือดึงร่างของแทคยอนให้หันหน้ากลับมาเผชิญหน้ากับเขาและนิชคุณอีกครั้ง ใบหน้าแทคยอนบูดเบี้ยวด้วยความเจ็บ เรนปล่อยหมัดเข้าไปที่ใบหน้าของแทคยอนอีกครั้งแต่แล้วแทคยอนกลับลืมตาขึ้นพร้อมกับที่แทคยอนใช้มือกำหมัดที่กำลังจะพุ่งเข้ามาใส่หน้าตัวเองไว้แน่นแล้วแทคยอนก็จัดการทุ่มตัวเรนลงไปที่พื้นอย่างแรง

 



เออ...กูอยากมีเรื่อง กูอยากมีเรื่องกับมึงนั่นแหละไอ้เรน แทคยอนตวาดพร้อมกับที่เขาพุ่งหมัดดุ้นๆเข้าไปที่หน้าของเรนอีกครั้งและอีกครั้ง

 



กูไม่ใช่ลูกกวางอ่อนหัด กูก็แค่เป็นคนที่รักใครแล้วรักจริง กูรักเดียวใจเดียว กูไม่เคยคิดนอกใจหรือคิดที่จะผลักไสคนที่รักกูให้ออกห่างตัว มึงได้ยินไหม? มึงได้ยินไหมไอ้เรน กูไม่ใช่ลูกกวางอ่อนหัดอย่างที่มึงว่า... แทคยอนเอ่ยสิ่งที่ตัวเองคิดพร้อมกับที่รื้นน้ำในตาได้ก่อตัวเพิ่มมากขึ้นๆ

 



แทค คุณบอกให้หยุด ได้ยินไหม? อย่าทำพี่เรนนะ หยุดสิหยุด.... นิชคุณเอ่ยแทรกขึ้นเสียงดัง แต่แทคยอนยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเลยแม้แต่นิดเดียว

 



พลัก พลัก พลัก!

 




หมัดยังคงถูกส่งเข้าไปปะทะหน้าของเรนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความโกรธแค้นที่อัดอั้นภายในจิตใจของแทคยอนกำลังได้ระบายออกมาช้าๆ

 



หมับ ซ่า!

 




สิ้นเสียงน้ำเปล่าในแก้วทรงสูงที่ถูกวางอยู่บนโต๊ะสวย ถูกราดลงมาบนหัวของแทคยอนรวดเดียวจนหมดแก้ว พร้อมกับที่จู่ๆก็มีแรงของใครคนหนึ่งดึงแทคยอนอย่างแรง แรงเสียจนร่างของแทคยอน เซไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว แทคยอนเงยหน้าขึ้นมองคนที่ทำการกระทำนั้นทันที และภาพที่แทคยอนเห็นมันยิ่งทำให้แทคยอนถึงกลับต้องปล่อยน้ำตาที่พยายามกลั้นมันออกมาเลยทีเดียว ในตอนนี้ในมือของนิชคุณมีแก้วที่เคยบรรจุน้ำอยู่เต็มแต่ในตอนนี้มันกลับไม่มีน้ำเหลืออยู่สักหยด นิชคุณกำแก้วในมือแน่นพร้อมกับที่นิชคุณยืนหอบด้วยความเหนื่อยผสมความโกรธ ใบหน้าสวยบูดบึ้งซึ่งมันแสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจมากถึงมากที่สุด

 



ทำบ้าอะไรของนาย ทำบ้าๆแบบนี้ทำไมห๊า....ทำไมถึงเป็นคนชอบพาลแบบนี้นะแทค นิชคุณเอ่ยเสียงดังลั่นในขณะที่สบตากับแทคยอนนิ่ง

 


...........

 



เงียบทำไมเล่า มีอะไรอยากจะพูดก็พูดออกมาสิ พูดออกมาให้หมดเลย อยากจะด่าจะว่าอะไรคุณก็เชิญ หรืออยากจะตบคุณ อยากทำไหมแทค อยากทำไหม? นิชคุณเอ่ยถามพร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปใกล้แทคยอนที่กำลังยืนนิ่ง ดวงตาเรียวของแทคยอนตอนนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ดวงตาเรียวฉายแววเจ็บปวดมากถึงมากที่สุดแต่มันคงจะน้อยกว่าหัวใจดวงเล็กที่ตอนนี้มันสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่เพิ่งได้รับจากคนที่รักและรักที่สุด

 




เอาสิแทค ตบมาสิ คุณนี่แหละคือคนที่ทำให้แทคเจ็บปวด คุณเป็นคนทิ้งแทคไปหาพี่เรน คุณมันสารเลว เอาสิแทค ตบคุณสิ ตบ บอกให้ตบไงเล่า! นิชคุณเอ่ยบอกพร้อมกับที่เขายกมือแทคยอนขึ้นมาแล้วทำท่าเหมือนจะฟาดฝ่ามือนั้นลงบนใบหน้าของตัวเอง แทคยอนขืนฝ่ามือทั้งสองไว้แน่น

 




ปล่อย ปล่อยมือแทคนะ แทคยอนเอ่ยเสียงระรัวพร้อมกับที่พยายามดึงร่างของตัวเองให้ออกห่างจากร่างของนิชคุณ

 



เลิกพาลแบบนี้ซะ เรื่องของเรามันจบลงไปแล้ว มันไม่มีทางกลับมาเป็นแบบเดิมได้อีกต่อไป เวลานี้เราสองคนเป็นได้แค่เพียง เพื่อน กันเท่านั้น...แทคยอน

 




เพื่อน...เพื่อนอย่างนั้นเหรอคุณ? แทคไม่เคยรักคุณแบบเพื่อน แทครักคุณแบบคนรักและถ้าความสัมพันธ์ของเราสองคนไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว แทคก็ไม่ต้องการความเป็นเพื่อน คุณได้ยินไหม แทคไม่ต้องการความเป็นเพื่อนบ้าๆบอๆอะไรนั่น ความเป็นเพื่อนที่คุณพยายามยัดเยียดมันให้แทค....  แทคยอนเอ่ยเสียงปานจะขาดใจ น้ำเสียงเข้มแฝงไปด้วยความสั่นเทา มันสั่นมากจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

 



ถ้าอย่างนั้นเราก็ไม่มีเรื่องต้องคุยกันอีกต่อไป ออกไปจากชีวิตเราสองคนซะแทคยอน... นิชคุณเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าสวยตีสีหน้าเรียบเฉย

 




แทคผิดตรงไหนคุณ แทคทำอะไรให้คุณไม่พอใจอย่างนั้นเหรอ ทำไมคุณถึงเลือกที่จะทิ้งแทคไปหามัน ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เราสองคนยังรักกันดีอยู่เลย หรือว่าแทคทำอะไรให้คุณไม่พอใจ คุณบอกแทคสิ คุณบอกแทคมา แทคจะแก้ไขและจะปรับปรุงตัว แทคจะทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้เราสองคนกลับไปเป็นเหมือนเดิม.... แทคยอนเอ่ยถามพร้อมกับที่เขาเอื้อมมือเข้าไปจับมือนิชคุณ

 



............

 



ตอบมาสิคุณ คุณได้โปรดตอบแทคมา แทคจะปรับปรุงตัวนะ แทคจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณพอใจจริงๆ แทคยอนเอ่ยซ้ำทั้งน้ำตา ดวงตาเรียวแดงกล่ำ ปากหยักสั่นระริก

 



ปล่อยมือ ปล่อยมือนะแทค นิชคุณตอบไม่ตรงคำถามพร้อมกับที่เขาพยายามสะบัดมือของแทคยอนที่กำลังจับมือของเขาอยู่อย่างแรง

 



ไม่ปล่อย ยังไงแทคก็ไม่ปล่อย แทครักคุณนะ แทครักคุณ อย่าทำร้ายแทคแบบนี้ อย่าทำ แทคขอร้อง.... แทคยอนเอ่ยขอร้องพร้อมกับที่คราวนี้แทคยอนทรุดเข่าลงนั่งตรงหน้าร่างของนิชคุณจากนั้นแทคยอนก็คว้าเอวบางของนิชคุณเข้ามากอดแน่น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาซุกเข้าไปที่บริเวณหน้าท้องแบนราบของนิชคุณทันที

 




ฮึก ฮึก ฮึกกกก คุณ อย่าทิ้งแทค อย่าทิ้งแทค ได้โปรดเถอะคุณ ได้โปรด.... แทคยอนเอ่ยทั้งๆที่ใบหน้ายังคงซุกอยู่ที่หน้าท้องแบนราบของนิชคุณ

 




พูดไม่รู้เรื่องจริงๆสินะ เป็นคนเข้าใจอะไรยากๆแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร อ๊ค แทคยอน และทันทีที่นิชคุณพูดจบเขาก็จัดการใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักร่างของแทคยอนที่กำลังนั่งคุกเข่ากอดเอวของตัวเองอยู่ให้ออกห่างอย่างแรง ทำให้ร่างของแทคยอนเซถลาไปทางด้านหลังทันที นิชคุณเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำเปล่าอีกใบที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารขึ้นมาไว้ในมืออีกครั้งพร้อมกับที่นิชคุณจัดการสาดน้ำในแก้วเข้าไปปะทะกับใบหน้าของแทคยอนดังซ่า...

 



น้ำคงช่วยให้นายหายบ้าได้ไม่มากก็น้อย หยุดอ้อนวอน หยุดเรียกร้องและหยุดถามสักทีเหอะ ฉันเบื่อนายเต็มที ไม่มีใครทำให้ฉันหมดรักนายหรอกนะแทค ฉันต่างหากที่เป็นคนเบื่อนายเอง ฉันเบื่อผู้ชายเรียบๆแบบนาย ฉันเบื่อผู้ชายแบบนายเต็มทน ฉันชอบผู้ชายแบบพี่เรน นายเข้าใจแล้วนะ ได้โปรดเข้าใจฉันสักทีเหอะ... นิชคุณเอ่ยถามเสียงดังพร้อมกับที่เขาจ้องหน้าแทคยอนนิ่ง

 



เบื่อผู้ชายเรียบๆ เบื่อผู้ชายแบบฉันมากสินะ แค่นี้มันคงยังไม่สะใจนายหรอกนิชคุณ แค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับผู้ชายหน้าโง่แบบอ๊ค แทคยอนคนนี้... แทคยอนเอ่ยพร้อมกับที่เขาลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง แทคยอนเดินเข้าไปใกล้นิชคุณพร้อมกับที่เขาเอื้อมมือไปหยิบจานอาหารที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาไว้ในมือ นิชคุณและแทคยอนยืนประจันหน้ากันนิ่ง

 



สำหรับคนใจร้ายแบบนาย  แทคยอนเอ่ยเสียงเข้มพร้อมกับที่เขายกจานอาหารในมือขึ้นสูงต่อหน้านิชคุณ นิชคุณตาโตด้วยความตกใจพร้อมกับหลับตาปี๋เพื่อรอรับการกระทำที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง

 



ผลั่วะ!

 




สิ้นเสียงอาหารในจานที่อยู่ในมือของแทคยอนถูกเทราดลงบนศีรษะของตัวแทคยอนเอง ซอสสีสันสวยงามไหลเปรอะเปื้อนลงมาที่ใบหน้าหล่อเหลาช้าๆ นิชคุณลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้าอีกครั้งเพราะไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงอะไรกับตัวของตัวเอง และเมื่อนิชคุณเห็นว่าอะไรเกิดขึ้น นิชคุณตาโตขึ้นด้วยความคาดไม่ถึงทันที

 




พอใจหรือยัง? หรือมันยังไม่พอ? แทคยอนเอ่ยถามพร้อมกับเค้นยิ้มเยาะ

 




..........

 



คงยังไม่พอสินะ คนหน้าโง่แบบฉันมันน่าจะโดนมากกว่านี้... และทันทีที่แทคยอนเอ่ยจบเขาก็จัดการเอื้อมมือไปหยิบถ้วยซุปและจัดการเทซุปลงบนศีรษะตัวเองอีกครั้ง

 



คนหน้าโง่ก็ต้องโดนอะไรแบบนี้แหละ หึหึหึ น่าสมเพชมั้ยนิชคุณ? แทคยอนเอ่ยถามพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ ใบหน้าหล่อเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบซอสและซุปแต่ในดวงตาเรียวก็ยังคงมีน้ำสีใสไหลออกมาอย่างไม่ลดละ

 


นายมันบ้าไปแล้วแทคนายมันบ้า นิชคุณเอ่ยต่อว่า

 



ต่อไปนี้แทคจะไม่ตามตอแยคุณและเขาอีก แทคจะลืมว่าเราสองคนเคยเป็นอะไรกัน

 



ทำได้แบบนั้นก็ดี ไปกันเถอะครับพี่เรน ประโยคแรกนิชคุณเอ่ยกับแทคยอน แต่ในประโยคหลังนิชคุณสาวเท้าเขาไปช่วยพยุงเรนที่กำลังนั่งเช็ดคราบเลือดของตัวเองอยู่ เรนลุกขึ้นยืนได้จากแรงช่วยของนิชคุณ ทั้งสองยืนคู่กันต่อหน้าแทคยอน

 




จบกันซะทีนะอ๊ค แทคยอนนิชคุณเอ่ยบอกประโยคสุดท้ายพร้อมกับที่เขาพยุงร่างเรนให้หันหลังใส่แทคยอน พร้อมกับที่ทั้งสองสาวเท้าเดินออกจากร้านไปช้าๆ แทคยอนมองภาพตรงหน้าพร้อมๆกับที่น้ำตาไหลออกมาเป็นทางยาวด้วยความเสียใจ

 



แทคขอโทษ” แทคยอนเอ่ยบอกคนสองคนที่กำลังจะเดินออกไป นิชคุณชะงักเท้านิดๆ

 




 โชคดีนะ...คุณ  แทคยอนเอ่ยอีกครั้งและคราวนี้มันก็ทำให้นิชคุณหันหน้ากลับมามองแทคยอนอีกครั้ง สองสายตาประสานกันเงียบๆ ความปวดร้าวและสึกนึกผิดจากสายตาของคนที่ถูกทิ้ง ความสำนึกและเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปจากสายตาของคนที่เป็นคนทิ้ง...

 




“คุณต่างหากที่ต้องเป็นคนขอโทษแทค แทคไม่ได้เป็นคนผิดสักหน่อย คุณขอโทษนะแทค คุณเป็นคนผิดเอง และคุณขอให้แทคโชคดีเช่นกัน นิชคุณเอ่ยประโยคท้ายที่สุดพร้อมกับรื้นน้ำตาที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ และหลังจากนั้นนิชคุณก็พาร่างของเรนและตัวเขาเองเดินออกจากร้านไป แทคยอนมองภาพตรงหน้าไปจนลับสายตา ตัวของแทคยอนเริ่มสั่นเทามากขึ้นๆ ร่างจากที่เคยยืนตัวตรงบัดนี้กลับทรุดเข่าลงไปบนพื้นอย่างหมดแรงที่จะยืนได้อีกต่อไป...

 





โชคดีนะคุณ แทคขอให้คุณมีความสุขกับสิ่งที่คุณเลือกจริงๆ และก็ขอโทษ ขอโทษ ฮึก ฮึก ฮึกกกกกก แทคยอนเอ่ยพร้อมกับที่เขาปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร ในเมื่อพยายามจะทำให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้ ก็คงต้องยอมรับและอวยพรให้คนที่เรารักมีความสุขสินะ รักมันก็คือรัก ถึงอยากจะเกลียดแต่ยังไงมันก็ยังรักอยู่ดี...

 


เมื่อหมดรัก...คนถูกทิ้ง...เจ็บปวด


เมื่อหมดรัก...คนที่ทิ้ง...หาที่หมายใหม่

 

เมื่อเจอที่หมายใหม่...คนถูกทิ้ง...ต้องยอมรับ

 

เมื่อเจอที่หมายใหม่...คนที่ทิ้ง...พร้อมที่จะทิ้งคนที่เคยรัก

 

เมื่อเสียใจถึงขีดสุด...คนถูกทิ้ง...พร้อมที่จะเป็นคนพาล

 

เมื่อถูกตามรังควานถึงขีดสุด...คนที่ทิ้ง...ไม่พอใจและอยากผลักไสคนที่เคยรักให้ไปไกลๆจากชีวิตใหม่ของตัวเอง

 

เมื่อความเสียใจผสมกับความโกรธ...คนถูกทิ้ง...อยากจะทำทุกอย่างให้เจ็บแสบ อยากจะทำให้คนอีกคนที่ทิ้งตัวเองไปเจ็บปวดอย่างที่ตัวเองได้รับ

 

เมื่อรำคาญผสมความเบื่อหน่าย...คนที่ทิ้ง...ต่อว่าและใช้วาจาทำร้ายจิตใจคนที่เคยรักอย่างไม่ใยดี

 

หัวใจของคนเราสามารถเปลี่ยนแปลงได้เสมอ ไม่มีอะไรที่แน่นอน...สำหรับหัวใจ

 

หัวใจมันก็เป็นเพียงแค่ก้อนเนื้อก้อนหนึ่งที่เต้นได้ จากตอนแรกที่เคยคิดว่ารักแต่พอเบื่อหรือเจออะไรใหม่ที่ดีกว่าก็อยากที่จะเข้าไปค้นหาสิ่งใหม่ๆให้ตัวเองอยู่เสมอ

 

หัวใจของคนเรา มันสามารถทำให้คนเราเป็นได้ทั้ง คนดีที่รักเดียวใจเดียว หรือเป็นคนไม่ดีที่หลายใจมันขึ้นอยู่กับความมั่นคงของสภาวะจิตใจเท่านั้นเอง

 

มนุษย์ก็คือมนุษย์  พาล...มันก็เป็นอารมณ์อารมณ์หนึ่งที่เกิดขึ้น ถ้ามันเกิดขึ้นตอนที่ขาดสติมันก็จะก่อให้เกิดเหตุการณ์ที่เลวร้ายและมันก็สามารถทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเลวร้ายลง แต่ถ้ามันเกิดในช่วงที่เรามีสติ อารมณ์พาลมันก็สามารถที่จะถูกยับยั้งไว้ได้เช่นกัน ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับเรา เราสามารถที่จะยับยั้งไม่ให้อารมณ์พาลไปทำร้ายใครได้ แต่ถ้าเราเผลอทำลงไปแล้ว แต่กลับมาคิดได้ในตอนหลัง เราก็พร้อมที่จะยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นได้เช่นกัน โดยการปล่อยให้คนที่เรารักมีความสุข...ถึงแม้ว่าตัวเราจะเจ็บปวดก็ตามที

 

พาล...มันไม่ผิดเพียงแต่มันขึ้นอยู่ที่เราจะเลือกระบายความพาลนั้นออกมาอย่างไรมากกว่า

 

พาลในใจ...ไม่ทำร้ายคนอื่น...ตัวเราเจ็บปวดเพียงแค่คนเดียว...ทุกอย่างไม่มีอะไรเลวร้ายกว่าที่เป็นอยู่และอีกไม่นานทุกอย่างก็จะผ่านพ้นไป...

 

พาลแสดงอาการ...ทำร้ายคนหลายคนไม่เว้นแม้กระทั่งตัวเราเองเหมือนเดิม...ทุกอย่างเลวร้ายลง เกิดรอยลึกและร้าวในจิตใจของคนทุกฝ่ายถึงแม้เวลาจะผ่านพ้นไปนานสักแค่ไหนรอยร้าวในจิตใจก็ไม่มีทางจางหายไปได้อย่างแน่นอน...

 

ถ้าอย่างนั้นเลือกดูก็แล้วกันว่าอยากเป็นคนพาล...แบบไหน?

 










---------------END----------------

495 ความคิดเห็น

  1. #488 Boatiezz (@3oatiezz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:33
    เศร้าจัง สงสารแทค

    รักมากเสียใจมากเป็นเรื่องธรรมดา แค่ต้องยอมรับให้ได้

    คุณใจแข็งมากกกกกก
    #488
    0
  2. #445 เต็งหนึ่ง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2555 / 15:04
    v_v'' อ๋อย....เก็บกด เกิ๊นนนนนน
    #445
    0
  3. #388 rkkurama (@rkkurama) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2555 / 11:07
     เศร้าสงสารแทคจัง
    ไม่อยากให้ใครต้องเสียใจเลย
    แต่คงเป็นไปไม่ไดใช่ไหม
    #388
    0
  4. #384 kapukluk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2555 / 15:12
    เฮ้อ เศร้าอ่ะ

    แทคทำใจเถอะ

    #384
    0
  5. #374 นานา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มกราคม 2555 / 11:36
    เศร้าแบบ เจ็บๆ

    จริงค่ะทุกอย่างเป็นกิเลสของคน
    #374
    0
  6. #330 ong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2554 / 01:54
    เศร้าอย่างอยากที่จะหาเหตุผล
    #330
    0
  7. #325 bee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2554 / 23:08
    เศร้าอะ TT
    #325
    0
  8. #309 ott1212 (@ott1212) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2554 / 14:13
    เศร้าจัง................................

    ทำไมล่ะ...................ไม่มีเหตุผลที่ทิ้งแทค..........

    ต้องมีเหตุผลซิ................เหตุผล............ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #309
    0
  9. #276 destiny (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2554 / 11:26
    what happen? อารายกานนี่ ทำมายเรื่องมันเป็นเยี่ยงนี้ไปด้ายยยยย
    #276
    0
  10. #253 D-sine (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2554 / 23:08
    โห................





    เรื่องนี้ แทค น่าสงสาร อย่างแรง





    สุดท้าย ....... ก็ เจ็บ
    #253
    0
  11. #239 pai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มกราคม 2554 / 21:39
    แทคน่าสงสารอ่ะ พี่คุนใจร้ายจังเลย TT
    #239
    0
  12. #229 qwerty! (@qwertyyy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2553 / 12:32
    แทคน่าสงสารรรTT
    #229
    0
  13. #227 Puipeepo (@puimimoma) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2553 / 19:12
    น่าสงสารเเทคอะ
    #227
    0