[fic exo] ...MILES AWAY... | krisyeol ft. sehun

ตอนที่ 1 : ...intro...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 ม.ค. 58





ฤดูหนาวปีนี้อากาศไม่ได้หนาวอย่างที่คิดไว้ แม้จะย่างเข้าปลายตุลาคมแล้วแต่อากาศยังคงอบอุ่น หากแต่ความอบอุ่นนี้ไม่ได้ทำให้ปาร์ค ชานยอลที่นั่งกอดเข่าเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมายบนคอนโดสูงใจกลางเมืองรู้สึกดีขึ้นเลย ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกเหน็บหนาวอย่างน่าประหลาด ยิ่งเมื่อย้อนนึกถึงช่วงเวลานี้ของปีที่แล้ว เขายิ่งไม่สามารถกลั้นหยดน้ำตาที่เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมมันช่างมีมากมายเหลือเกิน ตั้งแต่ที่คนที่เขารักที่สุดได้จากเขาไปไกลแสนไกล...อู๋อี้ฟาน 



ผ่านมาหลายเดือนแล้วตั้งแต่ที่ชานยอลเลิกกับแฟน เพื่อนสนิทอย่างโอเซฮุนก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่ามีสาเหตุมาจากอะไร รู้แค่ว่าเลิกกันไปแล้ว ในเมื่อชานยอลไม่ปริปากพูดถึงสาเหตุ เพื่อนอย่างเขาก็จะไม่เซ้าซี้ให้มากความ ขอแค่ให้ชานยอลสบายใจที่สุดก็พอ หรือขอแค่ให้เขาได้คอยดูแลเพื่อนยามอ่อนแออยู่ห่างๆก็พอ 

 
วันนี้ก็เหมือนกับวันที่ผ่านๆมา ตั้งแต่วันนั้นชานยอลก็เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้อง ไม่ยอมออกไปไหนมาไหน ข้าวปลาก็ไม่ค่อยกิน จากที่เคยเป็นคนช่างพูดก็แทบไม่คุยกับใคร เซฮุนไม่ได้รู้จักกับแฟนชานยอลเท่าไหร่นัก รู้แค่ผิวเผินเพราะไม่ได้ใส่ใจจะรับรู้ข้อมูลของบุคคลนี้มากนัก แล้วยิ่งมาทำให้เพื่อนที่เขารักมากเสียใจ แล้วหายไปดื้อๆ เขายิ่งรู้สึกอยากต่อยหน้าหมอนั่นสักหมัดสองหมัด เป็นเรื่องปกติที่เซฮุนจะรู้รหัสคอนโดของชานยอล เขาเข้าออกที่นี่ประจำมาหลายปีแล้ว และตอนนี้เขาก็มาพร้อมกับอาหารมื้อเย็นของโปรดของชานยอล 

 
"ชานยอล มาทานสปาเกตตี้คาโบนาร่ากัน"
 
เซฮุนเปิดประตูเข้ามาพร้อมส่งเสียงทักทายเจ้าของห้อง เมื่อเดินมาถึงห้องรับแขกก็ยังเห็นชานยอลนั่งเหม่อลอยอยู่ที่กระจก ริมระเบียงตั้งแต่ตอนเช้าที่เขาแวะเอาอาหารเช้ามาให้ นี่ชานยอลไม่ขยับไปไหนเลยทั้งวันอย่างนั้นหรอ
มีเพียงความเงียบที่ตอบกลับมา ชานยอลไม่แม้แต่จะหันหน้ามามองการมาถึงของเขาสักนิด ตัดสินใจไปนั่งลงใกล้ๆ 
 
"นี่ ไม่หิวหรือไง หืม" 
 
เขาถามร่างโปร่งที่ตอนนี้แลดูผอมบางยิ่งกว่าเดิมหลายเท่านัก หากเจอลมแรงๆอาจจะปลิวก็ว่าได้ 

 
ชานยอลส่ายหน้าช้าๆเป็นคำตอบ ถ้าหากไม่มีเซฮุนมาคอยหาข้าวกึ่งบังคับให้กินแล้วละก็เขาจะล้มป่วยแล้วเป็นแน่ เขารู้สึกซาบซึ้งในมิตรภาพมากๆแต่เขาไม่มีความอยากอาหารจริงๆต่อให้เป็นของโปรดขนาดไหนก็ตาม 
 
"ไม่หิวก็ต้องกินนะ มาลุกขึ้นมา นั่งทั้งวันก้นใหญ่กันพอดี" พูดพร้อมดึงมือร่างบอบบางให้ลุกตาม พยายามพูดติดตลก หลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงสาเหตุที่ทำให้ชานยอลเป็นแบบนี้ ได้แต่หวังให้ชานยอลทำใจได้ไวๆ การที่ชานยอลเป็นแบบนี้มันน่าเป็นห่วงยิ่งกว่าการนั่งฟูมฟายเสียอีก 
 
"ขอบคุณนะเซฮุน" ชานยอลพูดก่อนจะลุกขึ้นยืนตามแรงดึงของเพื่อนรัก แต่เมื่อลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก็รู้สึกหน้ามืดทันที เพราะร่างกายปรับตัวไม่ทัน 
 
"ไหวมั้ย" เซฮุนสอดแขนประครองร่างบางทันทีที่เซเสียหลักจนเกือบล้มลง วันๆนั่งไม่ไปไหน ร่างกายคงขาดน้ำแน่ๆ เขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาดื้อๆ เขาไม่เคยว่าชานยอลเลยกับการจมปลักกับความเศร้าแต่ถ้ากระทบถึงสุขภาพร่างกาย ไม่รักตัวเอง เซฮุนจะไม่ยอมให้เกิดขึ้น
 
"จะเป็นแบบนี้ไปอีกนานมั้ยชานยอล" ถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังก็รู้ว่าไม่พอใจ เมื่อพูดไปแล้วก็คิดด่าตัวเองในใจว่าไม่ควรพูดออกไปเลย 

 
ชานยอลนิ่งไปกับคำถามนั้น เขาก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันว่ามันจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน ไม่รู้จริงๆ อยู่ๆน้ำตาที่คิดว่ามันเหือดแห้งไปแล้วก้ไหลออกมาเสียดื้อๆ รู้สึกแย่ที่ทำให้เพื่อนเป็นห่วง แถมยังต้องมาเหนื่อยคอยดูแลคนอย่างเขา แค่คิดน้ำตาก้ไหลออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า
 
เซฮุนตกใจที่อยู่ๆชานยอลก้ร้องไห้ออกมา มันมีแต่นเำตาเท่านั้นไร้เสียงสะอื้น ตาที่บวมช้ำอยู่แล้วทำให้ชานยอลดูน่าสงสารเข้าไปอีก เขาเกลี่ยน้ำตาบนใบหน้าหวานออกช้าๆ พร้อมสวมกอดเพื่อนที่เขาทั้งรักทั้งห่วงใย

 
"ขอโทษ อย่าร้องไห้อีกเลยนะ ตาบวมหมดแล้ว"
 
"ขอโทษนะเซฮุน...ฮึก...ขอโทษ"
 
ยิ่งเซฮุนกอดปลอบมันยิ่งทำให้น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด เขาไม่รู้จะขอบคุณและขอโทษเซฮุนยังดีถึงจะพอ 
 
 
หลังจากปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาจนพอใจ เซฮุนก้พาชานยอลมานั่งที่โต๊ะอาหารพร้อมจัดอาหารใส่จานเรียบร้อยแล้ว 
 
 
"ถ้านายเหนื่อยก็ไม่จำเป็นต้องมาทุกวันหรอกนะ" 
 
เซฮุนชะงักทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น เขาเงยหน้ามองชานยอล วางช้อนส้อมลง หมดความอยากไปทันที
 
"พูดเหมือนไม่รู้จักฉันนะ"
 
"ขอโทษ แต่กลัวนายเหนื่อยนิ ทำงานแล้วยังต้องคอยมาส่งข้าวส่งน้ำให้ฉันอีก"
 
"ก็เหนื่อยแต่เต็มใจที่จะทำ อย่าพูดอะไรแบบนี้อีกนะ" 
 
เขาไม่อยากพูดว่าแล้วเมื่อไรจะเลิกเป็นแบบนี้ ชานยอลตอนนี้เปราะบางเหลือเกิน หากไปสะกิดแผลเดิมๆคงได้ตาบวมช้ำกว่าเดิมอีกเป็นแน่
 
 
"กินต่อนะเซฮุน นายกินไปนิดเดียวเอง"
 
"บอกตัวเองเถอะ"
 
เซฮุนขยี้ผมชานยอลเบาๆ รอยยิัมบางที่ไม่ได้เห็นมานานถูกส่งมาให้เขา ดวงโตกลมโตสุกใสคู่นั้นถึงแม้จะไม่สดใสแบบเดิม แต่ดวงหน้าหวานแบบนี้เหมาะกับรอยยิ้มมากกว่าหยดน้ำตาเป็นไหนๆ เขาละไม่เข้าใจคนที่ทิ้งชานยอลไปจริงๆ ถ้าเป็นเขาจะไม่มีวันทำให้คนตรงหน้านี้เสียใจอย่างแน่นอน ขนาดเขาเป็นเพื่อนมาตั้งหลายปี ยังทะนุถนอมไม่เคยทำให้เสียน้ำตามากมายขนาดนี้ แล้วเจ้าหมอนั่นเป็นใคร เป็นแฟนแค่ปีเดียวมีอิทธิพลต่อชานยอลขนาดนี้เชียวหรือ เขาชักอยากรู้มากขึ้นซะแล้วสิ แม้ชานยอลจะไม่พูดแต่เขาจะหาคำตอบเอง 



TBC
ชอบก็บอกกันบ้างนะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #5 chanyeolholic (@chanyeolholic) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 21:33
    ฮุนยอลลลลลลลลลลด้วยไหมเรื่องนี้ ฮืออออ ฮุนละมุนจัง
    #5
    0
  2. #4 KKJJ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 23:50
    ชอบๆชอบจังติดตามๆค่ะ^^
    #4
    0
  3. #3 fchk (@fonch) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 22:35
    อ้ากกติดตามมมคะ ชอบๆๆๆ
    #3
    0
  4. #2 NEMPY (@pcy_ss0902) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 21:37
    เศร้าๆน้า;-;ติดตามค่า
    #2
    0
  5. #1 -[¦Erotomania¦]- (@nu-peach-so-cute) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 18:05
    ติดตามค่าาาา กำลังหาฟิคคย.ดราม่าอ่าน เอิ้กๆๆ ไรต์สู้ๆน้าาาาา .ปูเสื่อing >[+++]<
    #1
    0