What's up
ยินดีต้อนรับเข้าสู่ My.iD

    Quick Message
รวมข้อความจากเพื่อนๆที่ส่งถึงเราบนหน้าเวบ
ข้อความ
29

 C O M M E N T    B o X

อยากบอกว่า :

ลงชื่อ:
พิมพ์ตัวเลข :

ทางเว็บไซต์ไม่อนุญาตให้ใช้ Qmsg ในการส่งลิงก์หรือฉากที่ไม่เหมาะสม (NC)
(หากตรวจพบนิยายเรื่องนั้นจะถูกแบนถาวร ในกรณีกระทำผิดซ้ำจะถูกแบน ID ทันที)


19 ก.ย. 62 / 10:31   [110.164.126.170]
Echo9 บอกว่า :

สวัสดีค่ะเนื่องด้วยหายไปนานมากกกกก
(สำนึกผิดเลย)

แล้วก็กลับมาพร้อมผลงานที่กำลังจะออกค่ะ! เดี๋ยวจะกลับไปเขียนเรื่องที่ค้างไว้และ

ลงจนจบเรื่องแล้วนะคะ

'Alicenozia 13th (ว่าที่) ราชันจำเป็น!'
ผ่านการพิจารณาจากสำนักพิมพ์อาเธน่า

ขอฝากผลงานด้วยนะคะ

 

รายละเอียดเพิ่มเติมสามารถและหนังสือเล่มอื่น ๆ รวมทั้งโปรโมชั่นสแกนที่ QRCODE ได้นะคะ
(เพื่ออันแรกสแกนไม่ได้)

* จะมีการลบเนื้อหาบางส่วนหลังจากงานหนังสือ 1 สัปดาห์นะคะ

**ขออภัยหากข้อความนี้เป็นการรบกวนท่าน


27 พ.ค. 61 / 01:55   [125.24.62.124]
bamnmad บอกว่า :
https://writer.dek-d.com/bamsnape/writer/view.php?id=1818426

ฝากนิยายเรื่องใหม่ของแบมด้วยนะคะ ขอบคุณที่อดทนรอเนอะ ขอโทษที่หายไปนานมากๆเลยนะคะ
ยังไงก็ลองอ่านเรื่องนี้ดูก่อนเนอะ ขอบคุณทุกคนมากๆค่ะ

8 ส.ค. 60 / 12:37   [223.24.130.28]
กากอักษร บอกว่า :




     “นี่มะลิ! คุณเลโอนาดท์หล่อไหม!” พิมมาลาเอ่ยถามเพื่อนสาวทันทีอีกฝ่ายออกจากห้องน้ำ

“อืม...ไม่รู้สิ! ตอบยาก!” มะลิฉัตรหันไปตอบ

“หน้าตาเขาเป็นยังไงอ่ะแก?” คนอยากรู้ถามต่อ

“คิ้วดกๆ เหมือนหนวดมังกร!”

“อุ๊ย! คือใช่เลยอ่ะ คิกๆๆๆ” พิมมาลาหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจกับคำบรรยาย พลางนึกภาพตาม

“หุุ่นเหมือนทาร์ซาน” มะลิฉัตรมองหน้าเพื่อนสาวอย่างขำๆ

“โอ้แม่เจ้า...เจนอยู่นี่ค่ะ พี่ทาร์ซานขา...” พิมมาลาเอ่ย

“ตาดุๆ เหมือนเสือ!” มะลิฉัตรบรรยายต่ออย่างนึกสนุก

“อ๊ะ! ผู้ชายสายตามีอำนาจ น่าค้นหา”

“จมูกคล้ายๆ กับสิงโต”

“อ๊าย! อยากกัดดูสักครั้ง!”

“ปากเหมือน...”

“เหมือนอะไรแก?” คนอยากรู้เอ่ยเร่งอย่างขัดใจ

“ก็เหมือนหมานะสิ! ผู้ชายอะไรชะมัด!” มะลิฉัตรเอ่ยบอกก่อนจะคว้าหมอนข้างมากอด พร้อมกับนอนหันหลับให้เพื่อนสาวที่ถามซอกแซกไม่หยุด!

 

ปึงๆๆๆ

เสียงมือหนักๆ ทุบที่ประตูหน้าห้อง ดังติดๆ กันสามสี่ครั้ง สองสาวที่นอนคุยกันบนเตียง สะดุ้งโหยง! กระโดดเข้ากอดกันกลมอย่างหวาดผวา!

 “เปิดประตู! ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวแล้วพังมันเข้าไปลากเธอออกมา”

เลโอนาดท์เอ่ยเสียงดังอย่างโมโห! หลังจากที่แอบยืนฟังสองสาวคุยกันมาได้สักพัก! จากตอนแรกจะมาตามสาวเจ้าไปหาอะไรทาน แต่พอได้ยินประโยคบอกเล่าเมื่อครู่...ก็แทบอยากจะพังประตูเข้าบีบคอสวยๆ แล้วจับกดบนเตียงสักสามสี่รอบ ให้สมกับที่บังอาจว่าตน!

 

“ไม่นะ!” มะลิฉัตรส่ายหน้าไปมาด้วยหัวใจสั่นๆ ‘ตายยากจริงๆ เพิ่งจะนินทาไปไม่ขาดคำ มาหลอกหลอนเธอถึงหน้าห้องซะแล้ว!’

 “คะ...ใครน่ะ” พิมมาลาถามอย่างหวาดกลัว

สิงโต!” มะลิฉัตรหันไปบอกเพื่อนรักด้วยสีหน้าตื่นๆ

“สิงโตไหน?” คนที่ไม่เข้าใจถามกลับอย่างงงๆ

“ฉันจะนับถึงสาม!” น้ำเสียงที่เย็นเชียบ ทำเอาสาวที่ได้ฟังถึงกับสั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก!

“มะลิ! แกรู้จักเขาเหรอ?” พิมมาลามองที่ประตูอย่างหวาดหวั่น

“ก็ทาร์ซานของเจนไง!” มะลิฉัตรหันไปตอบเพื่อนสาวอย่างหงุดหงิด

“อ๊ายยยย แก! ฉันอายน่ะ” พิมมาลายกมือขึ้นทาบอกอย่างตกใจ ก่อนจะวิ่งลงจากเตียงตรงไปเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

ปัง!

มะลิฉัตรนั่งกระพริบตามองการกระทำของเพื่อนสาวอย่างอึ้งๆ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะชิ่งหนีเอาตัวรอดแบบนี้!

“ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะยัยพิ! แกเข้าไปหลบในห้องน้ำทำไม?” ร่างบางดีดตัวลงจากเตียงตามไปต่ออย่างขุ่นเคือง

“บอกเขาไปว่าเจนยังไม่พร้อม! ฉันไม่อยากให้เขาเห็นสดๆ ของฉัน คิกๆๆ” พิมมาลาตระโกนบอกเบาๆ ก่อนจะหัวเราะชอบใจที่รู้ว่าคนที่เป็นหัวข้อสนทนาเมื่อครู่! มาตามเพื่อนรักถึงหน้าห้อง

“โอ้ย! อีเพื่อนบ้า!” มะลิฉัตรแทบจะสติแตกกับคำตอบกวนๆ ของเพื่อน ‘หึ! แกหน้าสด! แต่ฉันโนบราอยู่นะนังพิ!’ ร่างบางต่อว่าในใจ่กอนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เพื่อที่จะหาบรามาสวมใส่

12…”

“อย่านะ! จะเปิดแล้ว!” คนที่เกือบจะเดินไปถึงตู้เสื้อผ้า จำต้องเปลี่ยนใจ! รีบตระโกนบอกเจ้ากรรมนายเวรที่ยืนอยู่หน้าห้องอย่างหวาดกลัว

“เปิด-ประตู-เดี๋ยว-นี้!” ร่างสูงย้ำชัดๆ ทีละคำอย่างหนักแน่น ทำให้คนที่กำลังช่างใจอยู่ ยอมเปิดแต่โดยดี!

 

คลิ๊ก!!

“เมื่อกี้เธอบอกว่าไงนะ!” คนที่กำลังเดือดๆ ยิงคำถามใส่ทันทีที่ประตูเปิดออก

“นะ...นี่คุณขึ้นมาบนหอพักหญิงได้ยังไง?” มะลิฉัตรรีบเบี่ยงประเด็น พร้อมกับหลบสายตาดุดันของคนตัวโต

“เธอว่าฉันอย่างงั้นเหรอ!” เลโอนาดท์ถามย้ำด้วยเสียงเข้มๆ

“เอ่อ...คือ” ร่างบางอึกอักพยายามคิดหาข้อแก้ตัว

“ฉันได้ยินเต็มๆ สองรูหู!”

“หะ...หูฝาดไปหรือเปล่าคุณ...” มะลิฉัตรเอ่ยเสียงสั่นๆ

“แกพูดจริงๆ มะลิ!” คนที่อยู่ในห้องน้ำตระโกนยืนยันความดีความชอบของเพื่อนสาวอย่างขำๆ

“ขอบใจมากเจน!” มะลิฉัตรหันไปตระโกนตอบกำลังเสริมของศัตรู ที่ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ! แล้วทิ้งให้เธอต้องเผชิญหน้ากับสิงโตหื่นกัดมันตามลำพัง

“ฉันไม่ใช่เจน แกต่างหากมะลิ!” คนรักเพื่อนตระโกนออกตัวเสียงดังราวกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

“แกใช่เพื่อนฉันไหมยัยพิ!” คนที่โดนทิ้งขว้างถามอย่างน้อยใจ

“โห...เจน! หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้! ไปเคลียร์กับพี่ทาร์ซานก่อนไป๊!” พิมมาลาเอ่ยเตือนเพื่อนสาว ก่อนจะแอบขำจนตัวสั่น!

 “โอเค ใช่! ฉันพูด! จริงๆ ฉันแค่จะบอกว่า...ปากของคุณมัน เซ็กซี่ๆ คล้ายๆ กับน้องหมาตัวน้อยๆ ที่น่ารักๆ น่ะ อ๊ะ! ปล่อยนะ!” มะลิฉัตรถูกคนตัวโตดึงแขนให้ก้าวเดินออกจากห้อง

“จะไปกับฉันดีๆ หรือว่าให้ฉันเข้าไป...กับเธอในห้อง เพื่อนของเธอจะได้ขาดอากาศหายใจ ตายคาห้องน้ำไปเลย! เอางั้นไหม!”


28 ส.ค. 59 / 13:36   [110.77.222.39]
Lucifer#2 บอกว่า :
อัพบทนำแล้วนะคะ ไปอ่านกันเลยยยยย จิ้ม>>>>

http://my.dek-d.com/nuchychanida-paa/writer/view.php?id=1504748

3 ส.ค. 59 / 22:52   [110.77.222.233]
Lucifer#2 บอกว่า :
กลับมาอีกครั้งพร้อมกับนิยายแฟนตาซีเรื่องใหม่ตามสัญญา
"Luciano Zeno Darlene! วาจาพิพากษา"
จิ้มสิตะเองงงงง ><
http://writer.dek-d.com/nuchychanida-paa/writer/view.php?id=1504748

15 มิ.ย. 59 / 12:45   [49.228.213.77]
เด็มเซ่ บอกว่า :
ฝากนิยายที่เป็นภาคต่อของโรคคลั่งเด็กทั้งสองเรื่องด้วยน๊าาา คลิ๊กที่ชื่อเรื่องเลยยย

KISS ME รักเป็นพิเศษ

KISS YOU รักษารัก




21 พ.ค. 59 / 11:58   [118.172.203.88]
เส้นปากกาสีเขียว บอกว่า :
ผมจะรีไรต์นิยายภาคสองใหม่นะครับผมอยาลืมติดตมกกันนะครับ

13 เม.ย. 59 / 09:15   [27.130.62.241]
kochajung บอกว่า :
อืมมมมมมม คนเขียนมีปัญหานิดหน่อยค่ะ ยังไม่สามารถเขียนงานต่อได้ แต่ก็หวังว่าทุกคนจะรอติดตามผลงานของเขาต่อไปT Tสู้ๆนะคะ



8 มี.ค. 59 / 11:35   [58.11.252.199]
นิลเนตร บอกว่า :
มาแล้วค่ะ ตามคำเรียกร้อง 
ตอนที่ 35 เพียงสองเรา ฉาก NC


ชะช่วยเหรอ ช่วยอะไร คิมเป็นอะไร"  

ม่านโมลีละล่ำละลักถาม คำพูดของเดนนิสอดชวนให้คิดไม่ได้จริงๆ แก้มนวลบัดนี้เห่อแดงด้วยคำพูดของเขา แต่ยังไงก็อดเป็นห่วงเขาไม่ได้อยู่ดี

"ช่วยดูที่หลังให้คิมหน่อย เหมือนโดนตัวอะไรกัดก็ไม่รู้" เดนนิสบอกพลางหันหลังให้เธอดู

"คะคันหลังเหรอ ไหนขอดูหน่อยสิ แล้วที่บอกว่าร้อนเมื่อกี้ล่ะ"

แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก พอรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้เขาร้อน นึกอายที่ตัวเองพาลนึกไปไกลคิดว่าเขาจะร้อนด้วยเรื่องอื่น

"ก็คิมรู้สึกปวดแสบปวดร้อนไง ม่านคิดไปถึงไหนเนี่ย แอบลามกอยู่ล่ะสิใช่ม้า"

อดกระเซ้าคนคิดลึกไม่ได้ จนตัวเองโดนตีหลังไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

"แล้วไหนล่ะไม่เห็นจะมีตัวอะไรที่ว่าเลย คนบ้า แกล้งกันอีกแล้วใช่มั้ย"

"เปล่านะคิมปวดแสบปวดร้อนที่หลังจริงๆ ม่านอย่าไม่เอา ฮ่าฮ่าฮ่า"

"ไม่ต้องมาพูดเลยนะคนนิสัยไม่ดี นี่แน่ะ"

เมื่อรู้ตัวว่าถูกแกล้งเป็นครั้งที่สองของวันแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง จึงได้แต่ระบายอารมณ์กับเขาโดยการ้ำใส่เป็นการแก้แค้น เดนนิสจึงทั้งปัดป้องทั้งพยายามวิ่งไล่ปล้ำกอดคนตัวเล็ก อีกคนหนีอีกคนตามจนเริ่มเหนื่อยยอมให้เขาจับแต่โดยดี ตอนนี้ม่านโมรีเปียกไปทั้งตัวเส้นผมเปียกลู่แนบศีรษะดูน่ารัก เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่เธอสวมบัดนี้เปียกชุ่มแนบไปกับเรือนร่างเผยให้เห็นผิวนวลภายใต้เนื้อผ้าโชว์ให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธออย่างชัดเจนดูเย้ายวนตา เป็นภาพที่เขาไม่อยากละสายตาไปไหน และดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่รู้ตัวว่าสภาพของตนในตอนนี้มันน่ามองแค่ไหน

"อุ๊ย...อย่ามองนะ"

และเหมือนเธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าเสื้อตัวโคร่งที่เธอสวมเมื่อเปียกแล้วมันบางจนมองเห็นไปถึงไหนต่อไหน จึงเอามือกอดอกเพื่อปิดหน้าอกคู่สวยและหันหลังให้คนตรงหน้า

"ไม่ทันแล้ว เห็นหมดแล้ว ยังไม่ชินอีกเหรอ อย่าลืมสิ ชัดกว่านี้คิมก็เคยเห็นมาแล้วนะ"

"คิม เลิกพูดเลยนะ ไม่งั้นม่านโกรธจริงๆ ด้วย"

"ครับๆ ไม่พูดแล้ว คิมว่า...เราไปนั่งพักทางโน้นก่อนดีกว่านะ"

ไม่พูดเปล่าเขายังจับจูงเธอไปยังบริเวณโขดหินใกล้กันกับจุดที่เขาอยู่ แต่สามารถบดบังสายตาจากภายนอกได้ดี เพราะมีโขดหินเล็กใหญ่ขึ้นสลับกันอยู่เต็มไปหมด เขาอุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนโขดหิน ในขณะที่ตัวเองยังยืนอยู่ในน้ำเบื้องหน้าของเธอ

"ม่านรู้อะไรมั้ยที่คิมบอกว่าร้อน แล้วก็อยากให้ม่านช่วยคิมพูดจริงนะ"

พูดพลางสบสายตาเธอด้วยแววตาเว้าวอน จนม่านโมรีต้องหลุบตาด้วยความเขินอาย
"คนลามก คิดเป็นแต่เรื่องเดียวรึไงกัน" ต่อว่าเขาอย่างไม่ได้จริงจังนัก

"คิมลามกแต่กับม่านคนเดียวเท่านั้นล่ะครับ"

พูดจบก็ซุกซบใบหน้าเข้ากับซอกคอหอมกรุ่นของคนตรงหน้าก่อนจะลดใบหน้าต่ำลงมายังทรวงอกอิ่มค่อยๆ ขบเม้นเบาๆ ทั้งๆ ที่ยังมีเสื้อผ้ากางกั้นเดนนิสรับรู้ได้ถึงอาการสั่นสะท้านของร่างบาง แต่ก็ยังไม่มีการต่อต้านใดๆ มือข้างที่ว่างพยายามแกะกระดุมออกทีละเม็ดจนถึงเม็ดสุดท้าย เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มขาวโพลน ความงามตรงหน้าทำให้เขาถึงกับตาพร่า ความต้องการทางธรรมชาติของเพศชายเริ่มจู่โจมทำให้ลอบกลืนน้ำลายลงคอเพื่อพยายามยับยั้งความรุ่มร้อนในร่างกายของตัวเอง มองยังอีกคนก็พบว่ากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสของเขาไม่ต่างกัน เดนนิสอดใจไม่ไหวต้องโน้มคอร่างบางลงมาจุมพิตอย่างดูดดื่มระคนเร่าร้อนอยู่เนิ่นนาน เขาพักจังหวะให้ได้หายใจอยู่ชั่วอึดใจก็จูบเธออีกครั้ง ร่างบางตอนนี้โอนอ่อนผ่อนตามปราศจากการต่อต้าน เขาชี้นกเป็นไม้เธอก็คงจะเห็นดีเห็นงามไปด้วย แต่สำนึกของเขายังอยู่คำสัญญาที่ให้กับเธอไว้ก็ไม่เคยลืมเช่นกัน แต่ความต้องการของเขาเองก็ยังมีอยู่เต็มเปี่ยมเช่นกันและเขาจะต้องได้รับการปลดปล่อยตอนนี้ด้วย!!

 

"ม่านสวยไปทั้งเนื้อทั้งตัวจนคิมอดใจไม่อยู่แล้วนะรู้มั้ย"

เดนนิสต้องถอนจูบออกอย่างเสียดาย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หาบวกกับน้ำเสียงแหบพร่าอย่างไม่เป็นตัวของตัวเองของเขาสัญชาติญาณบางอย่างบอกให้เธอรู้ว่าครั้งนี้เขาไม่ได้พูดเล่นอย่างแน่นอน

"คะคิมอย่า ไม่ อะ...อุ๊ย"

"คิมไม่ทำอะไรหรอกสัญญานะครับคนดี"

และอย่างไม่พูดพล่ามทำเพลงเดนนิสที่ยังยืนอยู่ในน้ำเบื้องล่างบัดนี้ได้ซุกซบใบหน้าไปยังอกนุ่มหยุ่นของเธออีกครั้ง เขาจัดการกำจัดสิ่งกีดขวางโดยการปลดตะขอบราออกเพื่อจะได้เห็นความสวยงามอย่างเต็มตา เม็ดทับทิมสีสวยที่ประดับอยู่บนยอดอกสวยราวอัญมณีสูงค่า ทำให้เขาอดใจไม่ไหวก้มลงไปดูดชิมน้ำหวานจากเม็ดทับทิมทั้งสองข้างอย่างไม่ให้น้อยหน้ากันมือข้างที่ว่างก็ไม่ว่างเว้นช่วยกันทำงานอย่างขยันขันแข็ง ร่างบางก็แอ่นอกให้อย่างลืมตัวด้วยความสยิวปนเสียวซ่านอย่างหนัก เขาดูดกลืนสลับกับขบเม้มจนพอใจ จึงละจากอกอวบโน้มคอเธอลงมาบดจูบอีกรอบ เป็นจุมพิตด้วยความเร่าร้อนด้วยความเสน่หา ก่อนจะหยุดพิศมองใบหน้านวลที่บัดนี้แดงก่ำด้วยความเขินอาย

 

"คิมพอเถอะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น"
"ไม่มีหรอก เชื่อคิมนะขออีกนิดเดียวคิมอยากให้ม่านมีความสุข"
"ความสุขอะไร ไม่เอาคิมแค่นี้พอแล้ว อุ๊ย..."

คำทัดทานดูจะไร้ผล เมื่อเขาจัดการซุกไซ้อยู่กับซอกคอหอมกรุ่นก่อนจะลดใบหน้าลงมายังอกอิ่มอีกครั้ง ใบหน้าเขาคลุกเคล้านัวเนียอยู่เพียงครู่ ก่อนจะลดต่ำลง คราวนี้ขนอ่อนบนร่างกายของเธอต้องลุกกราวด้วยความรู้สึกวาบหวามเมื่อลิ้นหน้าเลาะเล็มอยู่กับสะดือสวยของเธอ ไม่หยุดเท่านั้นใบหน้าของเขายังลดต่ำลงไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆ จนกระทั่งมือหนากำลังจะรั้งแพนตี้ตัวสวยของเธอออกจากเรียวขางามเธอจึงเริ่มรู้สึกตัว

"อุ๊ย ไม่เอานะ...ไม่ถอด"

มือเรียวพยายามบดบังความงามของสตรีเพศไว้ แม้เขาจะเคยเห็นแล้วตอนที่อยู่บนเรือด้วยกัน แต่ก็เพียงแค่มองยังไม่เคยได้สัมผัส อะไรบางอย่างบอกกับเธอว่าครั้งนี้มันจะต้องมากกว่าทุกครั้งและเธอจะไม่ปลอดภัยแน่หากยอมให้เขาถอดมันออก จึงไม่ยอมให้เขาถอดออกได้โดยง่าย


"ม่านยังไม่เชื่อใจคิมอีกเหรอ"

เดนนิสมองหน้าเธอด้วยแววตาตัดพ้อ ราวกับน้อยอกน้อยใจเธอเสียเต็มประดา
"เชื่อสิ แต่ว่า"
"นะครับ คิมอยากทำให้ม่านมีความสุข"

เดนนิสอดแปลกใจไม่ได้ ม่านโมรีทำราวกับไม่เคยแต่ข้อนี้ตัดไปได้เลยในเมื่อเธอเคยแต่งงานแล้ว เวลาตั้งหกเดือนเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีอะไรกัน ถ้าไม่มีเจ้าหมอนั่นก็โง่เต็มทน เธออาจจะยังขัดเขินอยู่เพราะห่างเหินเรื่องนั้นมานานและเขานี่แหล่ะจะทำให้เธอไปพบกับมันอีกครั้ง

เมื่อเห็นเธอนิ่งไม่ปัดป้องเขาจึงเดินหน้าปฏิบัติการเล้าโลมร่างบางต่อ เสื้อผ้าอาภรณ์บรรดามี ถูกเขาดึงรั้งออกอย่างไม่ไยดีรวมทั้งแพนตี้ตัวน้อยด้วย ครั้งนี้ต่อให้เอาช้างมาฉุดเขาก็ไม่ยอมหยุดแน่ๆ เดนนิสกลับมาละเลียดลิ้นหนากับหน้าท้องแบนราบอีกครั้ง ไล่ต่ำหมุนวนลิ้นหนากับแอ่งสะดืออยู่เพียงครู่ก่อนจะไปหยอกเย้ากับเนินเนื้ออวบอิ่มที่เจ้าตัวแหนหวง แม้ม่านโมรีจะปัดป้องในครั้งแรกแต่ด้วยชั้นเชิงที่เป็นต่อของเขาทำให้เธอยินยอมในที่สุด นั่นเท่ากับเป็นการเปิดทางให้ภมรหนุ่มได้ลิ้มลองดูดชิมน้ำหวานจากรวงผึ้งสวยที่กำลังหลั่งไหลอย่างไม่ขาดสายโดยไม่รังเกียจ
ม่านโมรีบิดเกร็งด้วยความเสียวสะท้าน มือบางจากที่ต่อต้านปิดบัง กลับกลายเป็นขยุ้มเรือนผมดกหนาแทน เธอรู้สึกราวกลับร่างกายนี้ไม่ใช่ของเธอเพราะเดนนิสเหมือนจะรู้ใจเธอมากกว่าเธอเสียอีก เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอต้องการอะไรสักอย่างและคนที่จะช่วยเธอได้ก็คือคนที่กำลังทำอะไรกับร่างกายเธออยู่ตอนนี้นี่เอง

"คิม อ๊าา คิมจ๋า ม่านจะทนไม่ไหวแล้ว ชะช่วยด้วย อ๊า"

"รออีกนิดนะจ๊ะที่รัก"

เดนนิสละริมฝีปากจากการดื่มกินน้ำหวานจากรวงผึ้งสวย ก่อนจะละไปจูบอย่างนุ่มนวลเพื่อให้เธอได้ลิ้มรสชาติรวงผึ้งหวานของตนเอง ขณะที่ปากกำลังจูบอย่างดื่มด่ำนิ้วเรียวยาวก็กำลังโจนจ้วงเข้าไปในโพรงน้ำผึ้งหวานแทน

"อ๊ะ!!"

ม่านโมรีกระถดกายออกห่างพร้อมกับทำหน้าเหยเกเมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาในร่างกายตน เดนนิสชะงักไปนิดกับความคับแน่นของเธอ ก่อนจะคิดได้ว่าม่านโมรีห่างหายมานานคงจะคับแน่นเป็นธรรมดา จึงค่อยๆ ถอนนิ้วออก ก่อนจะโน้มตัวลงไปหารวงผึ้งหวานอีกครั้ง คราวนี้ทั้งริมฝีปากทั้งนิ้วทำงานช่วยกันอย่างขยันขันแข็ง เสียงครางกระเส่าของเธอทำให้เขารู้ว่าเธอกำลังสุขสมมากเพียงใด

"คิม มะไม่ไหวแล้ว อ๊า อร๊ายย"

ร่างบางบิดเกร็งสะท้านมือกำจิกไหล่หนาแน่นกดเล็บสวยลงไปจนเดนนิสรับรู้ถึงความเจ็บปวดได้แต่กัดฟันข่มความเจ็บปวด ม่านโมรีรู้สึกราวกับร่างของเธอถูกส่งขึ้นและได้ไปไต่แตะกับท้องฟ้าอันสว่างไสวเรืองรองด้วยดวงดาวเรียงรายนับร้อยนับพันดวง ไม่น่าเชื่อว่าเดนนิสจะทำให้เธอสุขสมได้เพียงมือและปากของเขา โดยไม่ได้ล่วงล้ำในตัวเธอสักนิดเขาทำราวกับเป็นผู้เชี่ยวชาญก็ไม่ปาน นี่สินะความสุขที่เขาบอก ความสุขของเพศรสที่เธอไม่เคยพานพบ และก็เป็นเขาที่เป็นคนมอบให้กับเธอเป็นคนแรกและคนเดียว

 

นัยน์ตาหวานฉ่ำปรือกับปากที่บวมเจ่อของเธอทำให้เขาอดใจไม่ไหวต้องลุกขึ้นมอบจูบให้กับเธออีกครั้ง ลูบเส้นผมเธออย่างรักใคร่และกดจมูกลงบนแก้มนวลแรงๆ อีกครั้ง ดึงร่างบางเข้ามากอดแนบชิด นึกแปลกใจตัวเองไม่ได้ ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนเรียกร้องเอาจากเธอแท้ๆ แต่กลายเป็นว่าเป็นเขาเองที่มอบความสุขสมให้กับเธอแม้เขาจะทรมานเพียงใดก็ตามแต่เพียงเห็นคนรักมีความสุขเขากลับลืมความทรมานนั้นไปได้ชั่วขณะเช่นกันและดูเหมือนมันจะลดลงไปเรื่อยๆ ถ้าจะไม่ถูกปั่นขึ้นมาจากร่างบางตรงหน้าอีกครั้งช่างไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังเล่นกับไฟอยู่

"คิม แล้วคิมล่ะ"

ม่านโมรีทำใจกล้าถามเขาออกไปเธอเคยอ่านในหนังสือมาบ้างว่าผู้ชายเวลามีความต้องการจะเจ็บปวดเพียงใดหากไม่ได้รับการปลดปล่อย ดูจากเป้ากางเกงที่ดุนดันขึ้นมาเธอก็รู้ว่าเขาก็คงกำลังต่อสู้กับความรู้สึกนี้อยู่ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเอาเปรียบเขาอยู่

"คิมไม่เป็นไรม่าน ไม่เป็นไร มะ...ม่านจะทำอะไร"

เมื่อเห็นอีกคนฝืนร่างออกจากอ้อมแขน ก่อนจะลงจากโขดหินมายืนอยู่เบื้องหน้าเขา ก็อดจะใจเต้นไม่ได้เพราะเธอไม่เพียงยืนเฉยเพียงอย่างเดียวแต่กลับโน้มลำคอเขาลงเพื่อมอบจุมพิตหวานให้เป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มก่อน แม้จะเป็นจูบที่ไม่ประสีประสาแต่ก็ทำให้เขาสุขใจยิ่งนัก

ทางด้านม่านโมรีแม้เธอจะอายเพียงใดแต่ในเมื่อเขาทำให้เธอมีความสุข จึงอยากจะตอบแทนเขาบ้างแม้จะไม่เคยปฏิบัติ แต่ภาคทฤษฎีเธอมีเต็มเปี่ยม เธอจัดอยู่ในจำพวกชอบเพ้อฝัน เธอชอบอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจ และก็เป็นนิยายรักเสียด้วย เห็นทีจะได้เอามาใช้ก็วันนี้เอง

"อ๊าา ม่านจ๋า ม่านที่รัก" 

เดนนิสครวญครางเรียกชื่อเธอด้วยความเสียวซ่านเมื่อเธอทำทุกอย่างเหมือนที่เขาทำกับเธอตั้งแต่ซุกไซ้ซอกคอหนาไปจนดึงดูดดึงยอดอกสีน้ำตาลอ่อนของเขา จนเรียกเสียงครางกระเส่าของคนตัวโตได้ ม่านโมรีละริมฝีปากจากยอดอกของชายหนุ่ม ก่อนจะทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิดเมื่อเธอก้มลงรูดกางเกงของเขาลงจนมังกรตรงหน้าผงาดง้ำท้าทายสายตา ม่านโมรีถึงกับผงะกับความใหญ่โตตรงหน้า เพิ่งเคยเห็นของจริงก็คราวนี้เอง
"ม่านก็จะทำให้คิมมีความสุขเหมือนกัน" เมื่อเห็นสายตาตั้งคำถามของเขาราวกับจะถามเธอว่า 'เอาจริงเหรอ' จึงบอกออกไปด้วยความมั่นใจ  มือเรียวกอบกุมความใหญ่โตตรงหน้าก่อนจะขยับขึ้นลงช้าๆ อย่างเก้ๆ กังๆ เมื่อเห็นใบหน้าเหยเกของคนตัวโตจึงยิ่งได้ใจ ขยับเร่งความเร็วขึ้นอีกเป็นจังหวะจนเรียกเสียงครางของเดนนิสได้อีกครั้ง

"ม่านจ๋าเร็วอีกนิดที่รัก เร็วอีก อ๊าา" ในที่สุดเธอก็ส่งเขาถึงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ไปติดๆ เดนนิสให้รางวัลคนตัวเล็กโดยการมอบจุมพิตหวานล้ำให้กับเธอ

"ขอบคุณนะครับ ตอนนี้ขอมัดจำแค่นี้ก่อน แต่ถ้าแต่งงานกันแล้ว คิมจะทบต้นทบดอกเลยคอยดู"
ม่านโมรีไม่ตอบแต่กอดเขากระชับแนบแน่น จมูกคมกดลงบนกระหม่อมบางเป็นการขอบคุณ แค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา สองร่างกกกอดหยอกล้อกันท่ามกลางความสวยงามของธารน้ำตกใส จนเย็นย่ำพระอาทิตย์ใกล้ลาลับขอบฟ้าจึงจับจูงกันกลับไปยังเต็นท์ที่ชายหนุ่มกางรอไว้ตั้งแต่ตอนเช้าเพื่อนอนดูดาวบนฟากฟ้า

ตกค่ำทั้งสองคนรับประทานอาหารเย็นด้วยกันบนหาดทรายสวย แม้จะได้รับเชิญจากหัวหน้าหมู่บ้านให้ไปร่วมรับประทานอาหารร่วมกันแต่เขาอยากมีความทรงจำร่วมกับเธอบนเกาะแห่งนี้เพราะพรุ่งนี้เขาและเธอต้องกลับไปเผชิญกับความเป็นจริง จึงปฏิเสธไมตรีไป กระนั้นหัวหน้าหมู่บ้านยังให้คนจัดส่งข้าวปลาอาหารมาให้ทั้งคู่ถึงที่

"ไปทำอะไรไว้ ชาวบ้านเค้าถึงได้ทั้งรักทั้งชื่นชมคิมขนาดนี้"

“ไม่มีอะไรหรอก สงสัยเค้าชอบคนสวยๆ มั้ง ปกติคิมมาคนเดียวก็ไม่เห็นเค้าจะมาเทคแคร์ขนาดนี้เลย"

เดนนิสตอบยิ้มๆ เขาไม่ได้เล่าให้เธอฟังว่าเป็นเขาเองที่นำความเจริญมายังเกาะนี้ เครื่องปั่นไฟที่ชาวบ้านใช้อยู่ก็เป็นเขาที่ให้คนจัดหามาให้และให้สัญญาว่าตราบใดที่เขายังเป็นผู้บริหารของชิโรคอฟกรุ๊ปอยู่เกาะนี้จะเป็นบ้านของพวกเขาตลอดไป จะไม่มีนายทุนหน้าเลือดที่ไหนมาใช้ที่ดินของพวกเขาเพื่อตักตวงผลประโยชน์ใส่ตัวเองแน่อย่างแน่นอน และอีกหลายๆ อย่างที่นายหัวคนนี้ทำให้พวกเขาอีก แค่นี้จึงนับว่าน้อยไป ม่านโมรีเองก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรจัดการรับประทานอาหารที่ชาวบ้านให้มาอย่างตั้งอกตั้งใจ

เมื่อมื้ออาหารค่ำผ่านพ้นเขาจับจูงพาเธอเดินเล่นริมหาดทรายสวยรอบเกาะได้สักพักจึงเดินกลับมายังเต็นท์ที่จะใช้เป็นที่นอนดูดาวในค่ำคืนนี้แทนที่จะเป็นห้องนอนสุดหรูบนเรือยอร์ช

"วันนี้คิมมีความสุขมากเลยนะรู้มั้ย จะเป็นยังไงนะถ้าเราสองคนได้อยู่ที่นี่ด้วยกันไปตลอดชีวิต"

"อืม ก็ดีสิ" ม่านโมรีตอบเสียงเบา ตอนนี้เธอรู้สึกว่าถูกความง่วงงุนเล่นงานเข้าให้แล้ว หลังจากนอนดูดาวด้วยกันจนดึกดื่น เธอนอนหนุนแขนเขาต่างหมอน แขนเรียวพาดกอดกายแกร่ง เดนนิสชี้ชวนให้เธอดูดาวดวงนั้นดวงนี้จนเพลินตา จากความตื่นเต้นในตอนแรกๆ เวลานี้กำลังถูกแทนที่ด้วยความง่วงแทน จนตาเธอแทบจะปิดอยู่แล้ว ขณะนี้ชายหนุ่มพูดอะไรเธอแทบจะไม่ได้ฟังซะด้วยซ้ำ

"แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อเราต่างก็ต้องมีภาระหน้าที่"

"อือ"

"สัญญาได้มั้ยว่ากลับไปเราจะเป็นเหมือนอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราสองคนจะไม่ปล่อยมือกันและกัน"   เดนนิสยังคงพูดต่อยังไม่รู้ตัวว่าคนข้างกายแทบจะไม่รับรู้คำพูดของเขาด้วยซ้ำ

"อืม"  เสียงตอบรับเริ่มเบาลงเรื่อยๆ

"คิมดีใจนะที่เราสองคนมีวันนี้จนได้ คิมรักม่านนะรักมากด้วย"

"---"
                ไร้สัญญาณตอบรับเพราะบัดนี้คู่สนทนาได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้ว

"ม่าน โธ่เอ๊ยหลับไปซะแล้ว สงสัยคงเพลีย หึหึ"

เดนนิสกอดกระชับคนในอ้อมแขนไว้แน่นด้วยความรัก อยากลงโทษคนที่ชิงหนีหลับไปเสียก่อนนัก ไม่รู้ว่าจะได้ยินประโยคสุดท้ายที่เขาหรือเปล่า แต่จะเป็นไรไปหากว่าเธอไม่ได้ยิน เขาก็ยินดีจะบอกกับเธอในทุกๆ วัน เอาจนขี้เกียจฟังกันไปเลย เพราะเขารู้ว่าเวลากว่าห้าปีที่ต้องจากกันกันเขาทรมานมากแค่ไหน เดนนิสกดจมูกโด่งลงบนเรือนผมหนานุ่มของเธอก่อนจะผล็อยหลับตามเธอไปในเวลาต่อมา
 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ขอบคุณที่ให้การติดตามนัก(หัด)เขียนคนนี้ด้วยนะคะ
ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะคะ


29 ก.ย. 58 / 09:20   [27.55.17.163]
ช่อศิลาญา/ กานต์มณี/ ปิ่นเก้า บอกว่า :
สวัสดีค่ะ นักอ่านที่น่ารัก ตอนนี้ผู้แตงเปิดนิยายเรื่องใหม่ 
และเริ่มทยอยอัพแล้ว
ฝากติดตาม กรงรักมังกรร้าย  ด้วยนะคะ ทดลองอ่านก่อนได้จ้า ตามลิ้งค์ด้านล่างเลยจ้า 

กานต์มณี


http://my.dek-d.com/yiumarin/writer/view.php?id=1387572







    Writer
งานเขียนที่อยากแนะนำ



Upd : -
Rating
0%
View :
Post :
Fanclub :

งานเขียนล่าสุดของฉัน



    Board


    Voice - ป่าวประกาศสถานะ
ยังไม่มี Voice


   Friends
มาทำความรู้จักเพื่อนๆของเรากันเถอะ
เพื่อนทั้งหมด
6

sarunchana
์Namfarsai
Tiyakk
ลูกหมูน้อย
กรานต์เซ
Sakura Jung



    Gift Box
ส่งของขวัญหากันบ้างนะ
ของขวัญที่ได้
0 ชิ้น

ตอนนี้ pop24p
ยังไม่ได้รับของขวัญจากใคร

คลิก! ที่นี่เพื่อให้ของขวัญเป็นคนแรก

  


    Link

เว็บนี้ที่อยากแนะนำให้ลอง!

Link ที่แนะนำ
0


ดู Link ทั้งหมด