เซียนโลกนิยาย พิชิตโลกอนาคต

ตอนที่ 7 : สังหารหมู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    26 ก.ค. 62

ผมกลับมากับโทมัส พร้อมกับอาหาร พวกยูจินอา รีบวิ่งมารับอหารเหล่านั้น ซึ่งผมแอบหยักไว้หน่อยนึง ในกระเป๋ามิติของผม (เป็นสกิลที่เพิ่งได้มา )

แต่ก่อนที่ผมจะเตือนเรื่องทหาร

มยองกิวฮันที่ออกไปสำรวจก็เดินลงมาพร้อมกับทหาร

" ทุกคนอยู่ในนี้หมดนะ " ทหารคนนั้นกล่าว เขาคือ ฮยอง บิน วอน

" ครับ อยู่ที่นี่ครบทุกคน แล้วคุณทหารจะมาอพยพ พวกเราตอนไหนครับ " มยองกิวฮัน กล่าว แต่เขาทำได้แค่ขมวดคิ้ว ก่อนถูกปืนพกยิงที่แสกหน้า

ปัง มีเสียงดัง และเลือดสาดกระจาย

" ทุกคนที่นี่ต้องตาย จงภูมิใจซะ เพราะพวกแก ทำให้ภารกิจของพวกเราสำเร็จ แล้วทหารประมาณ 400 คนก็บุกเข้ามา

ปัง ปัง ปัง

ผู้คนมากมายถูกปืนที่ไม่ทราบรุ่น ไม่ทราบยี่ห้อ ยิงจนพรุน ในสถานการณ์ วิกฤติ ผมรีบบอกให้โทมัส พา อายาเสะ กับ อาสึกิ หนีไปทางใต้ดิน แล้วไปเจอกันที่ สถานี ไทยเอื้อฟ้า ก่อนจะหันไปสู้กับทหาร

อ๊าคคคค!

ทหารที่ราวกับนักล่าโดนการตอบโต้จากผม พวกมันเอาแท่ง แบริเออร์ มาปิดทางออก แล้วพยายามฆ่าทุกคน

ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ 

ผมสังหารทหารไปแล้วกว่า 10 คนที่บุกเข้ามาข้างใน ด้วยปืน M-16 แต่ทหารยังคงเยอะ เกินไป ยูจินอา หน้าซีด และรีบวิ่งหนี ตามพวกโทมัสไป

ปัง ปัง ปัง

ผู้คนล้มตายมากมาย

ตอนนั้นเองที่ผมต้องลองใช้สกิลใหม่

" จงออกมา ฟาลเนเซ่ และกองทัพสวรรค์ที่ 10 "

กองทหารเงาจำนวนมาก ออกมา และพุ่งเข้าใส่ทหาร พวกมันมีประมาณ 30 ตน พร้อมฟาลเนเซ่ ผุ้บัญชาการ

ฟาลเนเซ่ ไม่พูดอะไรมาก เธอเชือดทหารทุกคนที่ขวางหน้า

และแล้ว ผมกับ ฮยอง บิน วอน ก็เจอหน้ากัน

" เข้ามาเลย ไอ้ กร๊วก " ฮยอง บิน วอน กล่าว พร้อมกับดึงมีดสั้นออกมา

ผมเองก็ยังไม่เคยแพ้ในการต่อสู้ด้วยมีดสั้นเลย ผมจึงดึงมีดสั้นจากศพทหารคนหนึ่งขึ้นมา และเตรียมสู้กับ ฮยอง บิน วอน

" ชั้นมีเรื่องดีๆจะบอกแก อีก 10 นาที กองทัพอากาศ จะทิ้งระเบิด ระเบิดบริเวณนี้ ภายในรัศมี 100 กิโลจะราบเป็นหน้ากลอง ฮะ ฮะ ฮ่า "

เคล้ง!

มีดสั้นในมือผม ปะทะ กับ มีดสั้นของฮยอง บินวอน พวกเราต่างแลกกระบวนท่ากัน ราวกับเป็นจอมยุทธในนิยาย

เหงื่อกาฬของผมค่อยๆหลั่งออกมา จากการแลกอาวุธกัน ทำให้ผมได้มา 2-3 แผล แต่ ฮยอง บิน วอนได้ไป 10กว่าแผล แต่แผลของผมก็ค่อยๆหาย

" สกิล รีเกน? ไอ้ขี้โกง " ฮยอง บิน วอนกล่าว ก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาอีกครั้ง ผมแทงอาวุธออกไปทันที แต่ ฮยอง บินวอน หลบได้ และในขณะที่กำลังมองจังหวะของกันและกันนั้น

ปัง

เสียงปืนพกสั้นดังขึ้น จากมือของ ฮวาง แท จุน มันยิงไปหยั่งหน้าผากของ ฮยอง บิน วอน แล้ว ฮยองบินวอน ก็ล้มลงไปตาย

" แกมาช่วยชั้นทำไม " ผมถาม

" ถ้าไม่ช่วยแก ชั้นคงถูกทหารฆ่า " ฮวาง แท จุนกล่าว ก่อนจะมีเสียงระเบิดดังขึ้นบนพื้นดิน

ตูมมมม!  
ตูมมมม!  
.
.
ตูมมมม! 

เรารีบไปที่สถานีไทยเอื้อฟ้ากันเถอะ ผมกล่าว กับ ฮวาง แท จุน แม้จะยังไม่เชื่อใจมัน 100 เปอเซ็นก็ตาม แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีคนช่วยสู้กับทหาร

พวกเราวิ่งไปในความมืดตามอุโมงค์ และได้ยินเสียงทหารข้างหลังร้อง เสียงหลง

อ๊าคคคค! และเจ้าสิ่งนั้นก็ออกมา มอนสเตอร์จ้าวแห่งความมืด โบโบโร นาเอะ 

มันจะออกมาเมื่อมีการตายมากกว่า 100 คน เพื่อกัดกินซากศพ และฆ่าทุกสิ่งที่มันเห็น

.

.

30 นาทีต่อมา...หลังจากเครื่องบินรบได้ทิ้งระเบิดและบินกลับฐานไปแล้ว

ผมกับ ฮวางแทจุนยังคงวิ่งหนี โบโบโร นาเอะ จนเห็น ฝาท่อน้ำที่จะเปิดสู่โลกภายนอก ผมรีบสั่งให้ ฮวาง แท จุน ขึ้นไปเปิดมันในทันที แต่ในขณะที่ ฮวาง แท จุน พยายามจะเปิดมันเขาก็พบว่าข้างบนมีรถฮอนด้าCRV ทับฝาท่ออยู่ ตอนที่ไม่รุ้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป ก็มีทหารคนหนึ่งแบกบาซูก้าวิ่งมาชนผม ปากของทหารคนนั้นสั่นด้วยความกลัว

" ช..ช่วยด้วย มันกำลังตามมาแล้ว " ทหารกล่าว

ผมจึงดึงบาซูก้าจากหลังเขา แล้วหยิบมามองดู

" บาซูก้าฆ่ามันไม่ได้หรอก นายคิดผิดพวกเราต้องหนีนะ " ทหารคนนั้นกล่าวซ้ำ

" เอ็งนี่มันโง่ ซะจริง บาซูก้านะ มันต้องใช้แบบนี้ " ผมบอกให้ ฮวาง แท จุน โดดลงมา แล้วยิง บาซูก้าไปที่ฝาท่อที่มีรถทับฝาท่ออยู่ด้านบน

ตูมมมม! 

เสียง บาซูก้าดังสนั่น รถที่ทับฝาท่ออยู่กลายเป็นจุนในพริบตา แล้วพวกเรา ก็รีบปีนขึ้นไป ด้านบน ก่อนโบโบโร นาเอะ จะมา

พวกเรารอดหวุดหวิด

" ฟู่ เกือบตายแล้ว " ทหารกล่าวออกมา อย่างโล่งอก ก่อนที่หนวดของ โบโบโร นาเอะ จะพุ่งออกมาจากท่อและดึงเขากลับเข้าไปในท่อ

อ๊าคคคค! ช่วยด้วย ทหารพยายามเกาะฝาท่อเอาไว้ ทำให้ตัวเขาไม่ตกลงไปทั้งตัว ผมรีบดึงมือเขาเอาไว้ แล้วตะโกนให้ ฮวาง แท จุนมาช่วยกัน

" เฮ้ย ไอ้ ฮวาง มาช่วยตรูหน่อย " และพวกเราก็พยายามช่วยดึงทหารคนนั้นออกจากท่อ แต่ก็ช่วยเขาได้แค่ครึ่งตัว ใช่แล้วครับ ครึ่งล่างของ ทหาร โดนโบโบโร นาเอะ กินไป

ผมได้แต่กล่าวแสดงความเสียใจต่อร่างไร้วิญญาณของทหารคนนั้น ก่อนจะรีบไปต่อ ตอนนี้ด้านนอกเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง และผมก็ได้ยินเสียง ผุ้หญิงร้องให้ช่วย

" พ่อหนุ่ม ช่วยด้วย " ผุ้หญิงคนนั้นนอนอยู่บนพื้น ดูเหมือนขาของเธอเจ็บ เสื้อผ้าขาดวิ่น แต่ผมจำเธอได้ เธอคือฮันเตอร์สายนักฆ่า ที่ฆ่าทหาร 20 คนนั่น

ฮวาง แท จุน เกือบจะหลงกล เพราะความหื่นของตัวเอง ผมรีบเอามือเตะหลังเขาทันที

" ผู้หญิงพวกนี้ เป็นพวกหลอกนักเดินทางมาฆ่า แล้วจะ loot ของทั้งหมดไป นายระวังตัวไว้ให้ดี "

เมื่อผมกล่าวจบ ผู้หญิงคนนั้นก็ค่อยๆลุกขึ้นมา แววตาของเธอเปลี่ยนจากใสซื่อบริสุทธิ์ กลายเป็นแววตาของนักล่าที่มากประสบการณ์ ก่อนจะตบมือให้ผม การกระทำแบบนี้ทำให้ผมจำเธอได้

" ราชินี นักล่า โซระ กับลาล่า แห่ง เขาคุนหมิง " ผมอุทานออกมาด้วยความตกใจ เพราะพวกเธอไม่ใช่มนุษย์แต่เป็นแวมไพร์ มอนสเตอร์ระดับ 7 ที่ออกมาฆ่าคนในเรื่อง pozapu ผจญภัยตอนที่ 60

" หนีเข้าวัดเร็ว ฮวาง แท จุน " ผมกล่าวออกมาแต่ ฮวาง แท จุน กลับไม่วิ่ง

" ทำไมนายไม่หนี? " 

"ชั้นเจ็บเท้า " ฮวาง แท จุนกล่าว

แต่ผมไม่รอให้ฮวาง แท จุน เป็นตัวถ่วง ผมรีบวิ่งหน้าตั้งไปวัดในทันที ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป แต่จู่ๆ ฮวาง แท จุนที่เจ็บเท้าก็วิ่งนำหน้าผม เมื่อเขาเห็นหน้า ของ ลาล่า กลายเป็นแวมไพร์ และแยกเขี้ยวออกมา

" ไหนบอกเจ็บเท้าไง " ผมถามขระวิ่งเข้าวัด

" ก็แกไม่บอกว่าสาวน้อยคนนั้นเป็นแวมไพร์นี่นา " ฮวาง แท จุน กล่าวกลับมา

แต่ทุกอย่างมันยังไม่จบ เมื่อเกิด สึนามิ ขึ้นจากแรงระเบิดเมื่อกี้ที่เครื่องบินทิ้งลงมา

น้ำซัดพวกเราไปติดกับกำแพงวัด ก่อนจะเกิดฝนตกหนัก

พวกเราค่อยๆหนีขึ้นไปบนหอคอยเจดีย์

"ทำไมพวกเธอถึงไม่เข้ามาในวัดล่ะ " ฮวาง แทจุนกล่าว

" พวกเธอกลัวสิ่งศักดิ์สิทธิ์น่ะ แต่สิ่งที่เราต้องห่วงไม่ใช่พวกเธอ " ผมกล่าว ใช่แล้วครับ เพราะสิ่งที่น่าห่วงมันหลังจากนี้ต่างหาก ในบทที่ 61 ได้กล่าวถึง เหตุการณ์หลังจากสึนามิ ก็คือ ฝนตกใหญ่ ตามด้วยพายุหิมะ และสิ่งที่ออกมาจากพายุหิมะ ก็คือ มอนสเตอร์ หมี โปปุ กริซลี่ ที่แสนทรงพลัง ถ้าพวกเราโชคร้ายเจอกับคิงส์ โปปุ กริซลี่ ละก็ พวกเราทั้งหมดจะต้องตาย

ราวกับสวรรค์แกล้ง หลังจากฝนตก อากาศก็เย็นลงอย่างมาก ราวกับกำลัง เผา และฝัง ผุ้คนที่ตายอยู่ก่อนแล้ว ให้โลกจารึกว่ามันคือ โศกนาฎกรรมบทหนึ่ง

" หนาวจัง นายมีเสื้อกันหนาวไหม " ฮวาง แท จุน กล่าวออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ ผมจึงหยิบเสื้อกันหนาวออกมาจากช่องมิติ มันเป็นเสื้อกันหนาวที่ผมไปจิ๊กมา จากร้าน pinky smile

" พวกเราจะอยู่ในวัดนี่จนกว่าหิมะจะหยุดตก " ผมกล่าวก่อนส่งเสื้อกันหนาวให้ ฮวาง แท จุน

" อย่างกับฝันร้ายในนิยายเลยเนอะ ที่ประเทศไทยมีหิมะตกหนักแบบนี้ " ฮวาง แท จุน

" อืม "

และหลังจากนั้นพวกเราก็นั่งทานอาหารที่ผมหยักเอาไว้ในวัด ก่อนจะผลัดกันเฝ้ายาม ในตอนกลางคืน เพื่อรอวันใหม่ที่สดใส ในวันพรุ่งนี้

...พรุ่งนี้ที่สดใสรอเราอยู่ ผมเชื่อว่าหยั่งงั้น

*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #8 cake08234 (@cake08234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 12:03
    อืม ok อยู่นะใช้ได้
    #8
    3
    • #8-2 popu07 (@popu07) (จากตอนที่ 7)
      26 กรกฎาคม 2562 / 12:48
      เขียนเพิ่มแล้ว ลองอ่านดู วิธีใช้บาซูก้าที่ถูกต้องเวลาสู้กับสัตว์ประหลาด
      #8-2
    • #8-3 popu07 (@popu07) (จากตอนที่ 7)
      26 กรกฎาคม 2562 / 19:25
      ตอนใหม่ มาแล้วนะ ช่วยอ่านหน่อย please
      #8-3