เซียนโลกนิยาย พิชิตโลกอนาคต

ตอนที่ 4 : ต้องรอด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 ก.ค. 62

" ไอ้เหี้ย ดาร์คอีริค ตรูรู้อนาคตของมึงนะโว้ย ไม่ได้โม้ " ผมกล่าวในขณะกำลังจนแต้มเพราะถูกดาร์ค อีริคพระเอกของนิยายpozapu ผจญภัยอัดจนน่วม

" แกรุ้อนาคตของชั้นงั้นเหรอ ลองว่ามาซิ ถ้ามันจริงชั้นจะปล่อยแกไป " ดาร์ค อีริค กล่าวทั้งๆที่มือยังไม่หยุดอัดท้องผม

" แกกับนิชิโนะ นางเอกของ แก จะไปจบกันที่โรงพยาบาลบ้า แล้วพวกแกก็จะได้ลงเอยกัน คนนึง เป็นผู้ป่วยโรคจิต แผนกจิตเวท อีกคนเป็นนางพยาบาล " ผมกล่าวตามที่ผุ้แต่งสปอยมา แต่ที่เหลือผมเมคเองทั้งหมด

" โรงบาลบ้า? แกประสาทรึไง ถึงชั้นกับ นิชิโนะ จะโรคจิตชอบฆ่าคนก็เถอะแต่ชั้นไม่มีทางไปอยู่โรงบาลบ้าได้หรอก ถ้าแกเห็นอนาคตจริง แกลองบอกชั้นมาซิ ว่าชั้นจะปล่อยแก ตกจากสะพาน หรือ ปล่อยแกที่พื้น " ดาร์ค อีริค กล่าวกลั้วหัวเราะ

ผมแทบจะประสาทเสียทันทีที่ดาร์ค อีริค ถามผมแบบนี้ ผมเลยตอบคำถามด้วยคำถาม

" แกสัญญาว่าจะปล่อยชั้นแล้วจะ ตระบัตสัตย์รึ? ไอ้เด็กกะโปก ชอบเล่นเป็นผู้กล้า ไอ้เด็ก จูนิเบียวเอ๊ย"

" ชั้นไม่ได้บอกนี่ว่าจะปล่อยแกลงพื้น ถ้างั้นก็ซาโยนาระ(ลาก่อน)แล้วกัน " ดาร์ค อีริคกล่าว ก่อนปล่อยตัวผมลงจากสะพานเชียงใหม่ และตอนนั้นเอง โปปุ กริซ อาริเกเตอร์ตัวใหญ่กว่า30 เมตรก็ขึ้นมางาบผมลงท้อง ราวกับสัตว์ประหลาดในเรื่อง จูราสิคเวิร์ล

โปปุ กริซ อาริเกเตอร์ : จรเข้ขนาดยักษ์ที่มีปล่องพ่นน้ำเหมือนปลาวาฬอยู่กลางหลัง เป็นสิ่งมีชีวิตในอันเดอร์เวิร์ล ในเรื่อง pozapu ผจญภัย

จ๋อม! จ๋อม! จ๋อม!

ตอนนี้ ผมมาอยู่ในท้องของ โปปุ กริซ อาริเกเตอร์ และกำลังภาวนาขอบคุณพระเจ้าที่ผมยังไม่ถูกซ้อมจนตาย จากเจ้าฆาตกรโรคจิตดาร์ค อีริคนั่น

ดาร์ค อีริค เป็นตัวเอกที่ทรงพลังมาก แต่พลังที่เขาได้มา ก็ทำให้เขาเป็นฆาตกรโรคจิต ที่รักษาไม่หาย ปัจจุบัน ยังไม่รู้ว่า ความคิดของ ดาร์ค อีริค เสื่อมถอยไปแค่ไหนแล้ว

" นายก็ถูกกินเข้ามาในนี้ด้วยเหรอ " จองจีฮุน ตำรวจลับสาวกล่าว ผมมองหน้าเธอแล้วต้องตกใจ เธอเป็นตัวละครลับ ที่โผล่มาในเรื่อง pozapu ผจญภัย ตอนที่54 ถ้ามีจอง จีฮุน ละก็ แสดงว่า โก ยูราต้องอยู่ใกล้ๆไม่ผิดแน่ ( ตำรวจลับมีสามคน 1. ลีซุนอา หัวหน้าตำรวจลับ 2. จองจีฮุน ตำรวจลับระดับ S คลาส 3. โกยูรา ตำรวจลับระดับ S คลาส )

" คุณ ยูราอยู่กับคุณรึป่าวครับ คุณ จีฮุน " ผมกล่าวก่อนจะปลดเข็มขัดลงแล้วเอามันมาพันไว้ที่ข้อมือ เพราะเจ็บแผลที่โดน ดาร์ค อีริค ซ้อม

" โก ยูรา อยู่ที่เรือบรรทุกสินค้าน่ะ " จีฮุน กล่าว

" พาผมไปหน่อย " ผมพูดสั้นๆแต่ได้ใจความ

10 นาทีต่อมา... พวกเราก็มาอยู่บนเรือบรรทุกสินค้าก่อสร้าง ข้างในมีแท่งเหล็กขนาดใหญ่ กว่า 3เมตรอยู่หลายแท่ง และมีผง โปซามาเรี่ยน(ผงหล่อลื่นใช้สำหรับการจุดระเบิด) อยู่หลายถุง เมื่อผมเห็นของพวกนั้นผมก็พูดขึ้นมาด้วยความดีใจว่า

" พวกเรารอดแล้วละครับ คุณ จีฮุน คุณ ยูรา " ผมกล่าวด้วยความยินดี

" ทำไม เราถึงรอดล่ะ เรายังอยู่ในท้อง เจ้า จรเข้ยักษ์ ตัวนี้อยู่เลย " จอง จีฮุน ถามอย่างสงสัย ส่วนยูราไม่พูดอะไร

" ผมจะทำระเบิดแท่งเหล็กครับ อีก 4วัน เจ้าจรเข้ ตัวนี้จะสู้กับ พวกไวเวิร์น เราแค่รอให้ถึงตอนนั้น แต่ตอนนี้มาช่วยผมเอาแท่งเหล็กไปปักตาม ช่องปล่อยน้ำย่อยของมันก่อน แล้วเทผงโปซามาเรี่ยนลงในแท่งเหล็กให้เต็ม นะครับ ผมจะโยงเชือกเอง"

" แล้วทำไมนายถึงรู้ว่า มันจะไปสู้กับฝูงไวเวิร์น ในอีก 4วันข้างหน้าล่ะ " จอง จีฮุนกล่าวอย่างสงสัย

" ก็เพราะว่าผมรู้อนาคตนะสิ ( จริงๆอ่านมาก่อนแล้วว่ามันจะเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นในตอนที่ 4 ของเรื่อง pozapu ผจญภัย ) " ผมกล่าว

4 วันต่อมา...หลังจากพวกเราเตรียมการเสร็จ ผมมอง นาฬิกาข้อมือจับเวลา แล้วร้อง บิงโก เมื่อเสียงระเบิดดังบรึม ดังขึ้นจากภายนอก

โปปุ กริซ อาริเกเตอร์ กำลังสู้กับ ฝูงไวเวิร์น เพื่อแย่ง อาหารกัน มันเป็นปลาวาฬ ตัวอ้วนใหญ่ ที่มีอ้วกวาฬหนักกว่า 50 กิโลกรัม มูลค่าหลายร้อยล้าน

และตอนนี้สิ่งที่ผมกำลังรอคอยก็มาถึง

บรึม! ตูมมมม! บรึม! เสียง ไวเวิร์นที่ถูกกินเข้ามาในตัว โปปุ กริซ อาริเกเตอร์ กำลังยิงลูกไฟใส่ผนังกระเพาะของมัน เพื่อหาทางออก

ผมรีบถอดกางเกงเต้นระบำส่ายตูด ยั่วโมโห เจ้าไวเวิร์นที่หลงเข้ามาให้ยิงใส่แท่งเหล็กในทันที และมันก็สำเร็จ

บรึม! ลูกไฟพุ่งเข้าใส่แท่งเหล็ก ตรงจุดที่ผมอยู่เมื่อกี้ด้วยความรวดเร็ว และ ตูมมมม! เละเป็นโกโก้ ครั้น ไฟค่อยๆไหลไปตามเชือกจากจุดที่1 ถึง จุดที่ 10 เสียงดังราวฟ้าถล่มดินทลาย

ตูมมมม! ตูมมมม! ตูมมมม!

เจ้าจรเข้ยักษ์ เละเป็นโจ๊ก และเปิดทางออกให้เราสามารถออกไปสู่แม่น้ำได้

เราค่อยล่องเรือเล็กออกไป ผม จีฮุน และ ยูรา ต่างร้องตะโกน ในความสำเร็จนี้ หลังจากไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์มาสี่วัน มันช่างเป็นภาพที่โรแมนติคยิ่งนัก

" เราออกมาได้แล้วเย้ " โก ยูรากับจองจีฮุน ดีใจมากจนดึงตัวผมเข้ามากอดคนละฟาก ตอนนี้ผมกำลังอยู่ระหว่างนมคัพC ที่แสนนุ่มนิ่ม ที่กำลังถูหน้าผมอยู่ นี่แหละนะ รางวัลความสำเร็จของลูกผู้ชาย

และเราต้องล่องเรือ ลอยคออยู่ในแม่น้ำ กว่า 1 วันเต็มเพราะโดนพายุเข้า ก่อนจะเห็นฝั่ง ตอนแรกผมคิดว่าจะต้องฆ่าผุ้หญิงสวยสองคนนี้ซะแล้ว เพื่อไม่ให้พวกเธอต้องตายอย่างทรมานจากการขาดอาหาร

เมื่อถึงฝั่ง ผมรีบก้าวเดินเข้าไปในเมืองทันทีโดยไม่รอ จีฮุน กับ ยูรา ก่อนจะได้กลิ่นลมตด จากแมลงผายลม ตัวใหญ่กว่า 3เมตร

" เชี่ย! แมลงสาปตด แถมตัวใหญ่ตั้ง 3 เมตร "

ผมรีบหลบมันเข้าไปในร้าน pinky smile ก่อนจะพบกับอาหารแช่แข็งจำนวนมาก ผมรีบเก็บลงถุงในทันที เก็บไปกินไป อร่อยดี

แต่ผมก็พลัดหลงกับ จีฮุน และยูรา เพราะตอนนี้ในตัวเมือง เชียงใหม่ หมอกลงจัด ผมเดินไปเรื่อยๆ จนพบผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังนอนเจ็บอยู่

" ช่วยด้วย ช่วยที " ยูจินอา กล่าวขอความช่วยเหลือ ผมจึงเข้าไปแบกเธอขึ้นขี่หลัง

" ทำใจดีๆไว้นะ เดี๋ยวผมจะพาไปส่งที่โรงพยาบาล " ผมกล่าวอย่างมาดพระเอกที่มาช่วยนางเอก

แล้วผมก็วิ่งลัดเลาะตรอกซอกซอยไปยังโรงพยาบาล เชียงใหม่ แต่ที่นั่นกลับไม่มีหมอ หรือ พยาบาลอยู่เลย แต่กลับมีกลุ่มอันตพาลอยู่ที่นั่น

" บอส หลอกไอ้หน้าหล่อนี่มาอีกคนแล้วเหรอครับ บอส " ชายวัยกลางคนกล่าวขึ้นมาลอยๆ

...บอส?

แล้วอยู่ๆที่คอผมก็รุ้สึกเจ็บ มันมาจากเข็มฉีดยานอนหลับในมือ ของยูจินอา

" ขอบคุณที่พาชั้นมาส่งที่นี่นะ พ่อรูปหล่อ " ยูจินอากล่าว แล้วตอนนั้นเองผมก็นึกถึงนิยายที่ผมอ่าน ในเรื่องที่ ไรด์ pozapu ชอบแต่ง มันมักชอบมีตัวละครหญิงมาหลอกผุ้ชายไปเชือดกิน ออกมาในตอนแรกๆ แต่ผมดันจำชื่อเธอไม่ได้ มันคือ ยูจินอานั่นเอง

" ไอ้ ไรด์ โรคจิตโว้ยยยยยยยย ทำไมไม่เขียนชื่อผุ้หญิงโรคจิตคนนั้นไว้ฟระ ตรูจะได้ระวังงงงงง" ผมตะโกน ก่อนที่จะสลบไป

*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

14 ความคิดเห็น