ซาโตชิ จอมปราชญ์ราชันย์ครองพิภพ

ตอนที่ 7 : สมานแผล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62

' เป็นไง ซาโต้ โดนสาวหลอก เตือนแล้วก็ไม่เชื่อ ฮะ ฮะ ฮ่า' เทพธิดาฟาเรนเซีย หัวเราะเยาะผม แล้วกล่าวสืบต่อ

' ขาซ้ายขาดแบบนี้คงจะวิ่งหนีไม่ได้แล้วสิ เราต้องหนีออกไปจากหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิดนี้ ให้เร็วที่สุด' เทพธิดาฟาเรนเซีย กล่าว

' เอ๊ะ นั่นมันอะไรนะซาโต้ สร้อยเป็นประกายสีฟ้าเชียว '

' ซิลวาเทียนะ ท่านเทพ ผมจะลองกินน้ำในสร้อยซิลวาเทียนี้ดู '

' เอางั้นเหรอ ลองดูแล้วกันว่า เวิร์ลไอเทมชิ้นนี้จะมีฤทธิ์ แค่ไหน'

วิ้ง วิ้ง วิ้ง

อุบ เย็นจัง

ความเย็นของซิลวาเทียได้แผ่ซ่านไป ทุกส่วนของร่างกาย ทำให้อาการหื่นกามของผม ทุเลาลงอย่างมาก และประกายสีฟ้า ก็มาหยุดอยู่ที่ขาซ้ายที่ขาดไป และปรากฏ เรื่องเหลือเชื่อ ขาซ้ายที่ขาดไปค่อยๆงอกออกมาใหม่ทีละนิดๆ จนกลายเป็นขาซ้ายที่สมบูรณ์ เหมือนก่อน เหมือนมันไม่เคยถูกตัดออกไป

'เยี่ยม เยี่ยม จริงๆ พลังของซิลวาเทียเนี่ย ' ท่านเทพธิดาฟาเรนเซียตะโกนอย่างดีใจที่ผมไม่ต้องเป็นคนพิการ

ผมลองหมุนขาซ้ายดู รู้สึกเหมือนปกติ แต่ก็ทำให้ผมรู้แล้วละว่า เนื้อที่ผมกินไปในวันก่อนเป็น เนื้อมนุษย์ หรือ ก็คือเนื้อของนักผจญภัยที่ถูกหลอกมาก่อนหน้าผมนั่นเอง

ผมรู้สึกอยากจะอาเจียนขึ้นมาเมื่อรู้ว่าเนื้อที่ผมกินเป็นเนื้อมนุษย์

อูแหวะ อูแหวะ

'สายไปแล้วละซาโต้ ป่านนี้มันคงย่อยไปแล้วล่ะ'

ผมลองอีกไม่รู้กี่ครั้งแต่ก็มีแต่น้ำที่ออกมา จากการอ้วกของผม ผมเริ่มหายจากอาการคลื่นไส้และรวบรวมสติ ก่อนจะพูดออกมา

'ท่านเทพ ผมจะหนีออกไปแล้วนะ '

'เอาเลย ซาโต้ หนีกัน'

ผมยิงเวทย์ ลูกบอลเพลิงใส่ ประตูห้องขัง

ตูมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!

เกิดเป็นเสียงอันดังก้องไปทั่วหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิด

' เอ็งทำบ้าๆอีกแล้วเหรอ ข้าละเหนื่อยใจจริงๆ เสียงดังเกินไปแล้ว ซาโต้ เจ้าจะบ้าหรือไงกัน จะหนีแต่กลับใช้เวทย์ระเบิดเพลิง เหมือนจะบอกให้เขารู้ว่าเราจะหนี ' เทพธิดา ฟาเรนเซีย เอามือปิดหน้า จากการทนต่อความงี่เง่าของผมไม่ได้

' ขอโทษด้วยแล้วกัน ท่านเทพ ยังกะแรงที่ใช้ไม่ค่อยถูกนะ '

ผมรีบวิ่งออกมา จากกระท่อมที่กำลังลุกไหม้ ที่เต็มไปด้วยเพลิง อากาเนะ และเหล่าสาวๆในหมู่บ้านวิ่งมาดู กระท่อมที่ขังผม

" โอ้ว ที่รัก ขาหายแล้วรึ ทำได้อย่างไร ทำไมขาซ้ายของที่รักถึงงอกออกมาละ " อากาเนะถามอย่างสงสัย ซึ่งผมลืม ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยตอนนี้ผมใส่ แต่ กางเกงตัวเดียว และห้อย ซิลวาเทียไว้ที่คอ

" อย่าถามให้เสียเวลาเลย อากาเนะ รีบจับกลับไปขังไว้ที่เดิมดีกว่า เอ๊ะลืมไป กระท่อมไหม้หมดแล้วนี่นา " เหล่าสาวๆพากัน ล้อมผม *-* แบบนี้จะดีใจดีหรือเสียใจดีเนี่ย ถูกสาวๆล้อม

" จงออกมา ดูร์ซา " ผมเรียก ดูร์ซาออกมาจากเข็มขัดที่คาดไว้ที่เอว

" ได้ขอรับ เจ้านาย ข้าน้อยมาแล้วขอรับ " ดูร์ซา ออกมาและเห็นสถานการณ์ ของผมไม่สู้ดี มันเลยพ่นลมตดออกมาอย่างแรง ถึงแม้โล่ของพวกสาวๆจะสามารถกันการโจมตีได้ แต่มันไม่สามารถกันกลิ่น เหม็นมหาภัยนี้ได้

" ทำไมถึงเหม็นอย่างงี้ " เหล่าสาวๆพากันล้มลง สลบหมดสติไปจนหมด เหลือแต่ อากาเนะ กับมิโอะ ที่สามารถยืนทนอยู่ได้

" ยี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ที่รัก ทำไมอสูรอัญเชิญของที่รัก ถึงเป็นแมลงสาปตดน่าเกลียด ขนาดนี้ละ ข้ารึอุตส่าห์คิดว่ามันต้องเป็น มังกรฟ้าสุดเท่ห์ หรือไม่ก็ สิงโตเพลิงนรกเสียอีก " อากาเนะ มือถือนกหวีดอยู่ เมื่อเธอเป่า กลุ่มมิโนทอร์ ก็วิ่งออกมาจากข้างในกระท่อม กระท่อมหนึ่ง

" นายท่าน รีบขี่หลังข้าหนีจากที่นี่ เถอะขอรับ เร็วเข้า " ดูร์ซา กระพือปีกจนเกิดลมแรง หมายจะพาผมหนีออกไป แต่ถูก มิโอะ เข้าขัดขวาง

" เจ้าแมลงสาป ข้าจะเล่นกับเจ้าเอง " มิโอะ พูดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง ภายใต้แสงจันทน์ของคืนนี้ ทำให้เห็น หน้าตาอันอวบอิ่ม รักยิ้มที่มีสเน่ห์ และหน้าตาอันสะสวยของเธอ

ผมไม่มีทางเลือก เมื่อไม่สามารถขี่หลังของดูร์ซา บินหนีไปได้ ผมเลยเข้าสู้กับกลุ่มมิโนทอร์ ที่อากาเนะ ชักใยอยู่

ไฟเยอร์บอล

ผมยิงเวทย์ไฟ ซึ่งเป็นเวทย์ที่ผมเคยอ่านเจอในคัมภีร์ภาษาเฮเซ็น ยิงใส่กลุ่มมิโนทอร์ พวกมันตัวขาดกระเด็นทันที แสดงว่าพวกมันไม่ใช่มอนสเตอร์ที่ร้ายกาจนัก *-* ผมเก่งเกินไปหรือมอนมันอ่อนกันแน่นะ

ไฟโหมกระหน่ำไปทั่วหมู่บ้าน ซึ่งทำให้มิโอะ กับ อากาเนะ เดือดดาล

" หมู่บ้านแห่งต้นกำเนิดของเรากำลังไหม้ " มิโอะ กล่าวอย่างขุ่นเคือง

ดูร์ซา ได้จังหวะ บินชนมิโอะ จนกระเด็น และบินมารับผม ผมรีบกระโดดขี่หลังดูร์ซา ในทันที

ทว่า.........

อากาเนะเอง ก็กระโดด กอดขาผมเช่นกัน

" ที่รัก จริงๆแล้วคืนนี้ พวกเราจะมีความสุขกัน อย่าหนีเลยนะที่รัก " อากาเนะทำสีหน้าโรคจิตใส่ผม ผมจึงพยายามถีบเธอให้ตกลงไปจากตัวของดูร์ซา แต่ว่าไม่สำเร็จ จนมิโอะ วิ่งตามมากระโดดเกาะอีกคน ทำให้น้ำหนักเกินกว่าแรงของดูร์ซาจะบินได้ เนื่องจาก มิโอะ สวมเกราะหนัก

" นายท่าน ข้าจะบินไม่ไหวแล้ว" ดูร์ซา บินเซไปชน กระท่อมหลังหนึ่ง ซึ่งมีเหล่าผู้อาวุโสของหมู่บ้านแห่งต้นกำเนิด อาศัยอยู่

ผมเพิ่งมาสังเกตตอนนี้เองว่า หมู่บ้านแห่งผู้กำเนิด หามีผู้ชายไม่ มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น พวกเธอถูกคำสาปอะไรสักอย่างทำให้ไม่สามารถมีลูกเป็นผู้ชายได้ จึงต้องหลอกนักผจญภัยมากิน และมีลูกกัน เพื่ออยู่รอด

เหล่าผู้อาวุโสของหมู่บ้านต่างพากันวิ่งหนีออกมา และเห็นหมู่บ้านลุกเป็นไฟ ทำให้พวกเธอโกรธจัด และคิดจะฆ่าผม

" อากาเนะ มิโอะ ฆ่ามัน " ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยอารมณ์รุนแรง

"รับทราบค่ะ ท่านยาย " มิโอะ แทงดาบใส่ผม ซึ่งผมก็ใช้เวทย์รับในทันที ถึงผมจะเป็นแค่จอมปราชญ์ ฝึกหัดก็เถอะแต่ก็มีความแข็งแกร่งของจอมปราชญ์ อยู่นะ

ในตอนนั้นเองที่ ดูร์ซา ปล่อยกลิ่นตดมหาภัยออกมาอีกครั้ง เหม็นบรรลัยจนผมแทบทนไม่ได้ อากาเนะ กับมิโอะ รีบอุดจมูกของตัวเองทันที ก่อนที่ดูร์ซาจะเซถลาตกลงไปในหมู่บ้าน

มิโอะ และ อากาเนะ ต่างก็ร่วงลงมาจากดูร์ซา ร่างตกกระแทกพื้นจนขยับไม่ได้ ก่อนที่ไม้ท่อนหนึ่งที่ไหม้ไฟจะตกมาทับพวกเธอ

อ๊าาาาาาาาาาาาาาา

มิโอะ และอากาเนะร้องอย่างโหยหวน ด้วยพิษของเพลิงไฟ ก่อนที่ผมจะรีบเรียก อวินดีเน่ ออกมาเพื่อดับไฟ

" ฮิ ฮิ เจอกันอีกแล้วนะ พี่ชาย " อวินดีเน่ กล่าวทักทายผมอย่างอ่อนโยน ราวกับน้องสาวที่รอคอยการกลับมาของพี่ชาย

" แล้วจะให้ทำอะไรล่ะ พี่ชาย "

" ช่วยดับไฟในหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิดที " ผมกล่าวอย่างหอบแหกๆ

" พี่ชายจะบ้าเหรอ พวกเธอ จะฆ่าพี่ชายนะ แล้วพี่ชายยังจะช่วยเธออีกเหรอ "

" อืม ยังไงก็ต้องช่วยก่อน "

" ก็ได้ พี่ชาย ช่างเป็นการตัดสินใจของพระเอกจริงๆ "

แล้วอวินดีเน่ก็ได้ ร่ายคาถาน้ำ ทำให้ฝนตกในบริเวณหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิด

ซ่า ซ่า ซ่า

ฝนตกหนักขึ้นทุกที และในขณะนั้นเอง เสียงที่คุ้นหูก็ได้ดังมา

เจ้าเด็กแสบ มาอยู่ที่นี่เอง หาตั้งนาน ถ้าไม่เห็น ควันไฟ กับฝนละก็คงตามไม่เจอแน่ๆ" ผู้วิเศษ ริเอะ ยืนอยู่บนก้อนปุยนุ่นที่เป็นกระต่ายสัตว์อสูรของเธอ พร้อมกับปล้องยาสูบแบบใหม่ที่เพิ่งวางขาย

****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป



4 ความคิดเห็น