ซาโตชิ จอมปราชญ์ราชันย์ครองพิภพ

ตอนที่ 5 : แมลงสาปตดเก้าชีวิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62

หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไปตามห้องที่ได้ถูกแบ่งสรรปันส่วนกันแล้ว ผมก็ ออกสำรวจโรงเรียนมหาเวทย์แลนเวีย เพราะผมไม่จำเป็นต้องรีบไป เพราะห้องพักของผมอยู่ใกล้แค่นี้เอง เป็นห้องพักของ ผู้วิเศษ ริเอะ

ผมเดินไปในสวนของโรงเรียนมหาเวทย์ แลนเวีย มันมีดอกไม้ และใบไม้อันสวยงาม

" สวัสดีเจ้าหนุ่ม " ดอกไม้ ดอกหนึ่งรูปร่างคล้ายเด็กสาว แต่ไม่มีอวัยวะเพศ ทักผม เธอสูงประมาณ 150 เซนติเมตร จัดว่าไม่สูงนัก

" ช่วยร้องเพลงให้ฟังหน่อยสิ " ใบไม้ ที่มีรูปร่างเหมือนหญิงสาวอายุ17 พูดกับผม ซึ่งเธอ ก็ส่ง โอฮาโอ้ มาให้ผมเล่น ( เครื่องดนตรีขนิดหนึ่งแพร่หลายในอาณาจักร โปปุรอน )

รู้อย่างงี้ ผมน่าจะให้ ผู้วิเศษ ริเอะ สอนผม เล่นโอฮาโอ้ บ้าง ผมปฏิเสธใบไม้ และดอกไม้ไปว่าผมเล่น โอฮาโอ้ไม่เป็น ก่อนจะมองไป เห็นต้นไม้ต้นหนึ่ง ใหญ่ประมาณ 30คนโอบ อยู่กลางสวน

" นั่นคือ ต้นไม้โลก " ดอกไม้บอก

" ท่านมีชื่อว่า ซินเดีย " ใบไม้กล่าว

" อยากฟังเรื่องราวของท่านไหมล่ะ "

เรื่องมีอยู่ว่า ซินเดียเป็นองค์หญิงของอาณาจักร คลาวแลนด์ เธอได้อุทิศชีวิต เพื่อช่วยเหลือ สัตว์นานาพรรณ และมนุษย์ จากความคลุ้มคลั่งของพวกสัตว์อสูร จากการตายของต้นไม้โลก ต้นก่อนหน้า โดยเธอได้กลืนกิน The world leaf tear อาติแฟกซ์ ระดับ เวิร์ลไอเทม ที่มีเงื่อนไขพิเศษในการใช้ 3ข้อ

ข้อที่1. ต้องมีความสัมพันธ์ กับ ใบไม้และดอกไม้ อย่างสูง
ข้อที่2. ดอกไม้และใบไม้ ที่เลี้ยงไว้แต่แรกต้องไม่เคยตาย
ข้อที่3. ยังเป็นความลับอยู่ ซึ่งพวกข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน

ซึ่งหลังจากกลืนกินอาติแฟกซ์นั้นร่างกายขององค์หญิง ซินเดียก็ค่อยๆกลายเป็นต้นไม้โลก และหยาดน้ำตาของเธอ ก็ได้กลายเป็น ดอกไม้ และใบไม้ ที่ส่งกลิ่นหอม ขจรขจายไป ทำให้สัตว์อสูรที่คลุ้มคลั่งพากันได้สติ และกลับไปยังที่อยู่ของตนไม่มารบกวนมนุษย์ และสัตว์อีก ซึ่งน้ำตาที่หยาดมาเป็นน้ำตาแห่งความสุขที่ตนได้เสียสละเพื่อมวลมนุษย์
( สามารถไปอ่านตอนเต็ม ในตอนต้นไม้โลกของเรื่อง ฮาคุโตะ บุตรแห่งอาร์คได้ )

" และองค์หญิง ซินเดีย ยังเล่น โอฮาโอ้ เก่งมากเสียด้วย " ดอกไม้กล่าวอย่างชื่นชม

ผมเล่นอยู่กับใบไม้และดอกไม้ จนเวลาล่วงเลยไปกว่า 3ชั่วโมง และเดินกลับไปที่ห้องพักของผู้วิเศษ ริเอะ

แอ๊ด

ผมเปิดประตูเข้าไปเงียบๆ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนผู้วิเศษ ริเอะ แต่ทว่า 

ซ่า ซ่า ซ่า

ผู้วิเศษ ริเอะ ยังอาบน้ำอยู่ และผมกำลังจะเดินออกไปจากห้องเพราะไม่อยากรบกวนเธอ ตอนอาบน้ำ

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

เสียงเวทย์เตือนภัยทำงาน มันส่งเสียงดังกระจาย จนผู้วิเศษ ริเอะรีบคลุมผ้า วิ่งออกมาจากห้องน้ำ ด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวที่ปิดบังหน้าอกเธออยู่

" เจ้าเด็กแสบ ทำไมถึงกลับมาตอนนี้ได้ล่ะ? "

ผมรีบหลบสายตา เพราะถึงยังไงผู้วิเศษ ริเอะก็เป็นสาวสวย ผมสีเงินของเธอส่องประกายในหยดน้ำ และยังมีกลิ่นแชมพู อันหอมอบอวลใจ จนผมแทบอดใจไม่ไหว

"ขอโทษ ด้วยครับไม่คิดว่าคุณกำลังอาบน้ำอยู่ "

หาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!

ผู้วิเศษ ริเอะ เพิ่งรู้สึกตัวว่า แต่งตัวไม่ค่อยสมควรนัก เธอจึงกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่อแต่งตัว

" รออยู่ตรงนี้นะ เจ้าเด็กแสบ เรามีเรื่องต้องคุยกัน " ผมหน้าแดงเรื่อขึ้นมา ซึ่งผู้วิเศษ ริเอะ ก็สังเกตเห็น เธอจึงใช้เวทย์ นะจังงังใส่ผม ผมตัวแข็งค้างอีกครั้ง *-* ทำไมตรูถึงโดนเวทย์นี้อีกแล้ว

30 นาทีต่อมา.......

ผู้วิเศษ ริเอะ เปลี่ยนไปใส่ชุด ลำลอง สีแดงสด แล้วค่อยออกมาคุยกับผม

" เอาล่ะ ขยับได้แล้ว " เธอคลายเวทย์นะจังงังออก แล้วเชิญผมเข้ามาในห้อง โดยไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอรู้ว่าผมแค่หลงเข้ามาในวงเวทย์เตือนภัยของเธอเท่านั้น

หลังจากผมเข้ามาและนั่งลงข้างๆเธอ ผู้วิเศษ ริเอะ ก็ร่ายเวทย์ กำแพงโปร่งใสกั้นห้องไว้ไม่ให้คนอื่นได้ยินเสียง

" อย่าคิดว่าชั้นจะใจดีนะ เจ้าเด็กแสบ ถ้าคิดจะทำอะไรชั้นละก็ จะสาปให้เป็นหนูเลย "

" ผมไม่คิดจะทำอะไรคุณทั้งนั้นละครับ " ผมหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆเพราะไม่เคยเข้าใกล้ผู้หญิงสวยขนาดนี้มาก่อน ถึงจะใจร้ายก็เถอะ

ผู้วิเศษ ริเอะ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาให้ผม มันเป็นหนังสือรวมภาพของสัตว์อสูรพันธสัญญาต่างๆ ที่มีในทวีปแห่งสรรพชีวิตแห่งนี้

" เธอยังไม่มีอสูรพันธสัญญาไม่ใช่รึ เจ้าเด็กแสบ ชอบตัวไหนรึ จะได้ใช้เวทย์อัญเชิญมา" ผู้วิเศษริเอะ พูดไม่พูดเปล่า เธอเขยิบตัวเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นหอมของชมพูที่เธอใช้

ผมหยิบหนังสือเล่มนั้นมาพลิกดูสองสามหน้า โอ้ว ผมชอบตัวนี้ครับ ผู้วิเศษ ริเอะ

" ชอบตัวไหนรึ เจ้าเด็กแสบ จะเป็นสิงโตเพลิง มังกรฟ้า หรือพญานกอินทรีย์ กันล่ะ "

" ผมชอบตัวนี้ครับ เห็นแล้วรักเลยละ " ผมชี้ไปยังรูปของสัตว์อสูรผู้มีนามว่า แมลงสาปตด ตัวมันสูงสามเมตร สามารถบินได้อย่างรวดเร็ว และสามารถปล่อยกลิ่นเหม็นมหาประลัยได้ แมลงสาปตดเก้าชีวิต เจ้าแห่งแมลงสาป

" ว่าไงนะ เจ้าเด็กแสบ นี่ชั้นไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม " ผู้วิเศษ ริเอะ ทำหน้าขยะแขยงผม 

ยี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

" ทำไมถึงเลือก แมลงสาปตดล่ะ ไม่เลือก สิงโตเพลิง มังกรฟ้า หรือพญานกอินทรีย์ละ"

แล้วผู้วิเศษ ริเอะก็เอาหนังสือไปพลิกให้ดู มีรูปของ เปกาซัส ม้าบิน และ ยูนิคอร์น สามเขา ซึ่งเธอคิดว่าเหมาะสมกับผมมากกว่า แมลงสาปตด เจ้าแห่งแมลงสาป

" ไม่เอา ผมจะเอาตัวนี้อ่า จะเอาแมลงสาปตดอะ ไม่เลือกตัวอื่น "

" เธอจะบ้าไปแล้วรึ หรือเธอกำลังเมาอยู่ ถึงเลือกแมลงสาปตด เจ้าแห่งพงไพรดูร์ซา "

แมลงสาปตด เจ้าแห่งพงไพรดูร์ซา เป็นแมลงสาป เจ้าแห่งเจ้าของแมลงสาปที่มีชีวิตมาช้านานนับพันปี จนสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ ว่ากันว่ามันมีเวทย์มนต์ อย่างมหาศาล
สามารถพ่นไฟ และลอยน้ำได้ ไต่กำแพงก็ได้ด้วยนะ

" เอาล่ะ เจ้าเด็กแสบมาดูสิว่า อสูรพันธสัญญาตนนี้ จะยอมเลือกเธอเป็นเจ้านายไหม"

ว่าแล้วผู้วิเศษ ริเอะ ก็ได้เขียนรูปสัญลักษณ์ของวงเวทย์อัญเชิญลงบนพื้นและหยดเลือดลงไป

" ข้าขอบัญชา ด้วยนามแห่งจอมเวทย์ ข้าขอเรียกเจ้า เจ้าแห่งแมลงสาป ดูร์ซา จงมาและน้อมรับชายคนนี้เป็นนายของเจ้า "

เมื่อแสงสีแดงของวงเวทย์อัญเชิญกระทบสายตาผม ก็ได้มีแมลงสาปตนหนึ่ง ตัวใหญ่ราว 3เมตร ปรากฏ อยู่ตรงหน้า มันกล่าวอย่างดีใจว่า

" โอ้ว ไม่ได้มีใครเรียกข้ามานานนับพันปีแล้ว กระซิก กระซิก ข้าดีใจที่ได้รับใช้ท่าน ท่านจอมปราชญ์ "

แล้วแมลงสาปตดก็กลายร่างเป็นมนุษย์ เป็นผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาเอาการ เขาได้มาโอบกอดผม พร้อมกับตดเหม็นมหากาฬ จนผู้วิเศษ ริเอะ ต้องรีบเปิดหน้าต่างเลยทีเดียว

เป็นอันว่า ดูร์ซา เต็มใจรับใช้ผมโดยไม่ต้องสู้ เมื่อเขารู้ว่าผมเป็นจอมปราชญ์ เขาก็ดีใจเป็นอันมาก *-* บ้าไหมล่ะ มี สิงโตเพลิง มังกรฟ้า กับพญานกอินทรีย์ ไม่เลือก เลือกแมลงสาปตด

" อะนี่ เข็มขัด " ผู้วิเศษ ริเอะส่งเข็มขัดอันหนึ่งมาให้ผม มันมี วงกลมเหมือนลูกแก้วอยู่สามลูก ดูๆไปแล้ว เหมือนที่คาดเอวของคนญี่ปุ่น

" มันคืออะไร อะครับผ้าคาดเอวนี่นะ คุณ ริเอะ " ผมถามด้วยความสงสัยพร้อมกับหยิบเข็มขัดมาคาดไว้ที่เอว

" มันคือที่เก็บสัตว์อสูรพันธสัญญา ซึ่งเก็บได้มากสุดสามตัว" ผู้วิเศษ ริเอะ บอกเกี่ยวกับประสิทธิภาพของเข็มขัดเก็บสัตว์อสูร และเธอก็ทดลองใช้ อันของเธอให้ผมดู

" ออกมา ปุกปุย ฮอร์นจัง " เมื่อเธอทดลองใช้เข็มขัดให้ผมดู เธอก็เรียกสัตว์อสูรของเธอออกมา มันคือ กระต่ายที่ผมคิดจะกินในตอนแรกนั่นเอง

อุกิ๊ว

กระต่ายน้อยทักทาย ผู้วิเศษ ริเอะ มันมีความสามารถในการฟัง และการดมกลิ่นได้ดี ผู้วิเศษ ริเอะ เลยให้มันดมกลิ่นของผมอีกครั้ง เผื่อว่าสักวันผมจะหายไปหาตัวไม่เจอจะได้ใช้กระต่ายนี่ออกตามหาผม

" เหม่ รักผมจริงเลยนะ ผู้วิเศษ ริเอะ " ผมพูดเหน็บแหนมผู้วิเศษ ริเอะ

" เจ้าเด็กแสบ นี่เป็นการยืนยันว่า ฉันจะตามไปดูแลเธอ ตลอดฤดูกาลศึกษายังไงล่ะ " ผู้วิเศษ ริเอะ กล่าว พร้อมกับลูบขนของเจ้าปุกปุยกระต่ายน้อย

" ผมขอออกไปข้างนอกก่อนนะ จะเอา ดูร์ซา ไปทดลองขี่นะ "

" นี่มันก็ มืดแล้วนะเธอจะไป ที่ไหนกัน "

" ผมจะไปฝึกที่ถ้ำ ตรงเชิงเขา โปปุ นะ" ผู้วิเศษ ริเอะ มองดูผมด้วยความเป็นห่วงจึงกางแผนที่ออกมา และให้ผมกากบาทไปในแผนที่ ไว้ที่เชิงเขาโปปุ

" เจ้าเด็กแสบ ไปดีมาดีนะ ถ้าเธอไม่กลับมาภายในสองวัน ฉันจะออกล่าเธอ พร้อมเหล่าอัศวินนะ " ผู้วิเศษ ริเอะ แซวผม ซึ่งผมคิดว่าเธอพูดเล่น ไม่ได้จริงจังอะไร

" ไปก่อนละครับ คุณริเอะ ไว้ค่อยเจอกัน "

ผมเรียกดูร์ซา ออกมา และกำลังขี่ดูร์ซาอยู่ ก่อนที่ผมจะทำการออกบิน ผู้วิเศษ ริเอะ ก็พูดขึ้นว่า ถึงแม้ว่า ทางโรงเรียนมหาเวทย์อาเธน่า จะไม่ต้องเข้าเรียนก็ตาม แต่ต้องมา
สอบในวันและเวลาที่กำหนดนะ อย่าลืมซะละ

ผมพยักหน้าให้เธอ ก่อนที่จะออกบินไป

แรงลมพัดแรงในยามราตรี ผมเห็นพระจันทน์ดวงใหญ่ส่องแสงสุกสกาวบนท้องวฟ้า ถ้ามีสาวงามยอมขึ้นขี่ดูร์ซามาชมจันทน์กับผมก็ดีนะสิ ผมเร่งความเร็วของดูร์ซา มากขึ้น และมากขึ้น จนดูร์ซา แผ่พุ่งลมตดของมันออกมาอย่างแรง เร่งพลังในการบิน ( ดูร์ซาบินได้เพราะพลังตด)

พวกเราสองเหาะเหินในอากาศ อยู่เหนือเมฆขึ้นไปอีก ในขณะที่ผมเสพความสุขจากการเร่งความเร็ว ซึ่งมันฟินมาก ดูร์ซา ก็ได้บินมาหยุดอยู่ที่ เนินผา โปปุ ซึ่งมีถ้ำใหญ่อยู่ 

ผมเริ่มลดระดับความเร็วลง พร้อมเสียงกระพือปีกของดูร์ซา ในที่สุดผมก็มาถึงยังหน้าถ้ำ บน เชิงเขาโปปุได้

" เอาล่ะดูร์ซา กลับเข้ามาอยู่ในเข็มขัดได้แล้ว " ผมดู ดูร์ซา กลายเป็นละอองแสงสีทองกลับเข้ามาในเข็มขัดก่อนเดินไปที่หน้าถ้ำที่มีแสงรำไร

" ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย ใครก็ได้ช่วยที " อยู่ๆก็มีเสียงสาวน้อยตะโกนร้องให้ผมช่วย ผมรีบวิ่งไปทางต้นเสียงทันที

เป็นสาวน้อยวัย 16 -17 ปี หน้าตาสะสวย ผมสีเหลืองทองเป็นประกาย เธอถูก มิโนทอร์ 4ตัวรุมเล่นงานอยู่

" ช่วยด้วยช่วยข้าด้วย " เสียงร้องขอความช่วยเหลือเริ่มถี่รัว

ผมเดินเข้าไปหามิโนทอร์ทั้ง 4 ทีละก้าว ทีละก้าว และปลดปล่อยออร่าของจอมปราชญ์ ออกมา ทำให้พวกมันหวาดกลัว และวิ่งหนีไป ผมเอาชนะพวกมันได้ง่ายเกินคาดกว่าที่คิด

" ท่าน ท่าน เป็นจอมปราชญ์ เหรอค่ะ ท่านผู้ยิ่งใหญ่ ข้าน้อยชื่อ อากาเนะ ค่ะ ขอบคุณที่ช่วย " อากาเนะขอบคุณผม ด้วยสีหน้าดูน่าสงสาร ยังไงผมก็เป็นคนขี้สงสารสาวสวยอยู่แล้ว

' เจ้า ควรระวังสาวน้อยคนนี้ไว้ด้วยนะ ข้ารู้สึกว่ามันแปลกๆ' อยู่ๆ เทพธิดาฟาเรนเซียก็ส่งเสียงเตือนผมขึ้นมาในโลกแห่งจิต 

" ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกท่านเทพ ผมนะเก่งพอตัวอยู่แล้ว " ผมพูดอย่างมั่นใจแล้วผมก็ถาม อากาเนะว่า มาทำอะไร ในป่าแห่งนี้ มันค่ำมืดแล้ว

" ข้าน้อยมาเก็บสมุนไพรนะสิ พ่อของข้าป่วยอยู่ ถ้ายังไงข้าน้อยขอนำทางท่านไปที่หมู่บ้านเพื่อเลี้ยงขอบคุณสักนิด "

" ได้สิ สาวน้อย ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้าเอง " ผมตอบอย่างมั่นใจ

' อยู่ๆจะเชื่อสาวน้อยที่เพิ่งพบกันครั้งแรกเจ้าไม่คิดว่ามันบ้าเกินไป
หรอกรึ' เทพธิดาฟาเรนเซีย พูดด้วยความเป็นห่วงแต่ผมไม่สนใจ ยังคงเดินตามอากาเนะไป

****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป


4 ความคิดเห็น