ซาโตชิ จอมปราชญ์ราชันย์ครองพิภพ

ตอนที่ 3 : ด่านทดสอบทั้งสาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62

รุ่งเช้าวันต่อมา 7:03 

" ซา โต้ ซาโต้  ซาโตตตตตตตตตตตตตตตตตต้ "

ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ก็เพราะเสียงเรียก ของ เทพธิดา ฟาเรนเซีย

" ข้าเรียกเจ้าตั้งนาน เจ้าไม่ได้ยินเหรอ "

" ได้ยินแล้วนี่ไง ได้ยินแล้ว "

" วันนี้เจ้าต้องไปสมัครเรียนที่ โรงเรียนมหาเวทย์อาเธน่านะ "

" อืม ผมเกือบลืมไป แต่ยังไงท่านเทพก็ช่วยปิดบังรอยปานรูปหยดน้ำสีแดงให้หน่อยนะ " เทพธิดา ฟาเรนเซีย จึงร่ายเวทย์มนต์ปิดบังรอยปานรูปหยดน้ำ ของผม เพราะผมขอร้อง

ผมเข้าไป อาบน้ำ แปรงฟัน และสระผม ในห้องน้ำที่สะอาดสะอ้าน ห้องน้ำในโรงแรมแห่งนี้ กว๋าง กว้าง ไม่อยากจะคุยเลย เป็นอย่างที่ซายะ พูดไว้ไม่มีผิดว่า โรงแรมแห่งนี้ ระดับเศรษฐีเข้ามาพัก

คืนนึงตั้ง 1000 เหรียญทอง แต่บริการดีมาก หลังจากผมอาบน้ำเสร็จ ผมก็ไปรับเสื้อผ้าชุดใหม่ ที่ร้านสะดวกซื้อ ในโรงแรม รวมทั้งกินข้าวที่ล็อบบี้ ก่อนไปสมัครเรียนที่โรงเรียนมหาเวทย์ แลนเวีย

ที่โรงเรียนมหาเวทย์อาเธน่า เป็นฤดูสมัครสอบเข้าเรียนพอดี มีเด็ก นักศึกษาเวทย์ หลายพันคนต่อแถวกันรอคอยอยู่ด้านนอก กำแพงโรงเรียน

ผมรีบเข้าไปต่อแถวในทันที โรงเรียนมหาเวทย์อาเธน่าแห่งนี้ มี กำแพงที่งดงามมาก มีม้าหินอ่อนประดับ อยู่ตรงหน้า โรงเรียน และมีธงรูปกวางทองสัญลักษณ์ ของ อาณาจักรออโดนอส ประดับอยู่ที่ยอดเสาธง

ในขณะที่ผมมองไปมองมา ก็มีหญิงสาวผมสีเงินคนหนึ่งเดินมา นัยต์ตาสีดำที่ดูสะดุดตา ทำให้ผม ชะงักค้างในทันที อ้าว เฮ้ย โจทย์เก่า ผมนี่หว่า ผู้วิเศษ ริเอะ

" สวัสดีครับ /สวัสดีค่ะ อาจารย์ ริเอะ " เหล่านักศึกษาเวทย์ ต่างพากันทักทายเธอ เธอมีกระต่ายมีเขา นามว่าฮอร์นจัง เกาะไว้ที่บ่า

และแล้ว สายตาของพวกเราก็ประสานกัน

" อ้าว เจ้าเด็กแสบนี่นา มาสมัครเรียนที่โรงเรียนนี้ด้วยเหรอ "

" ใช่แล้วครับ ท่านผู้วิเศษ ริเอะ "

"ขอโทษทีนะ ชั้นเป็น อาจารย์ที่นี่ อยากจะบอกว่า ไม่อยากรับเธอเลย" ผู้วิเศษ ริเอะ เสยผมขึ้น แล้วกล่าวสืบต่อ

" ขอให้โชคดีกับ ด่านทดสอบนะ *-* "

"ครับ "

ผมตอบก่อนที่ ผู้วิเศษริเอะ จะเดินไป โดยเธออมยิ้มอย่างมีเลศนัย

หลังจากต่อแถววัดพลังเวทย์แล้ว ปรากฏว่าผมผ่านด่านแรกมาได้ฉลุย ในขณะที่เด็กกว่าครึ่งโดนคัดออก พวกเขาต่างรู้สึกเสียใจต่อการที่ไม่ได้เข้าเรียนในโรงเรียน มหาเวทย์อาเธน่า แห่งนี้ พวกเขาพากันร้องไห้ ซึ่งผมก็มองภาพบาดตาบาดใจนั้น แล้วทำให้ผมรู้สึกสลด ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงโดนคัดออกที่หน้าประตูโรงเรียนแล้ว

และด่านต่อไปที่ผมจะเจอก็คือ........

"ฉันเป็นคนคุมด่านนี้เอง" ผู้วิเศษ ริเอะ กล่าว เธอสนใจผมเป็นพิเศษ กระต่ายของเธอจ้องผมเขม็ง จนผมรู้สึกหนาวสะท้านในทันทีที่เธอเรียกชื่อผม

" ซาโต้ ฉันหวังว่าเธอจะผ่านด่านนี้นะ เจ้าเด็กแสบ"

' เหอ ๆ ผมมีเทพธิดาฟาเรนเซีย ช่วยอยู่ต้องผ่านได้อยู่แล้ว*-* 'ผมคิด

ด่านการทดสอบมีสามด่าน ด่านแรก ทดสอบการหลบหลีกกับดัก กับการสังเกต
ด่านสอง ทดสอบ การหลบหลีก มีดบินที่ลอยตรงมาโจมตีเรา
ด่านสาม ทดสอบความสามัคคีของหมู่คณะ ในการสู้กับ ก็อบลิน แชมเปี้ยน

ด่านที่1 เริ่มได้ ผู้วิเศษ ริเอะประกาศอย่างเป็นทางการ เหล่านักศึกษาเวทย์ พากันวิ่งลงสู่สนาม

" ฮะ ฮะ ฮะ กับดักแค่นี้เอง ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก " นักศึกษาเวทย์คนหนึ่งพูดในขณะที่เขาหลบกับดักอัคคีที่ดีดขึ้นมาจากพื้น แต่นั่นเป็นแค่ตัวหลอกให้นักศึกษาแต่ละคนได้ใจ ว่ากับดักกระจอกอ่อนแอ ไม่ช้ากับดักก็เริ่มถี่ขึ้น และอันตรายขึ้นด้วย

ตุบ ตุบ ตุบ

ฟุบ อาคคคคคคคคคคค

นักศึกษาคนหนึ่งเหยียบเข้าไปในกับดักเต็มเปา ในขณะที่ นักศึกษาคนอื่นก็ทยอยเหยียบกับดัก

อาคคคคคคคคคคคค ช่วยข้อยด้วย ซี้แล้วอ่า

ในขณะที่ทุกคนพากันตกใจ ผมก็เดินหลบหลีกกับดักด้วยความง่ายดาย ด้วยสกิล เนตรเทพ เพราะผมให้เทพธิดาฟาเรนเซีย ช่วยดูกับดักให้ นักศึกษาเวทย์บางคนที่คิดจะตามผมมา ผมก็พาเข้าไปเดินเหยียบกับดัก อย่างเมามันส์

อาคคคคคคคคคคคคค ทำไมเอ็งไม่เห็นเหยียบเลยอะ

นักศึกษาหลายคนเริ่มมองมาที่ผม เพื่อไม่ให้เป็นที่แปลกแยกกับคนอื่นเหยียบก็ได้ฟระ

ฟุบ อาคคคคคคคคคคค

ผมกระโดดเหยียบกับดักอัคคีเข้าอย่างเต็มเปา จนหน้าดำมอมแมม แต่เทพธิดาฟาเรนเซีย ร่ายเวทย์ คุ้มกันให้แล้ว ทำให้ผมได้รับบาดเจ็บแค่นิดหน่อย ในกรณีที่บาดเจ็บมากจะถูกเทเลพอร์ต ออกจากสนามทดสอบทันที เป็นอันว่าสอบตก

ผมวิ่งจนอยู่ในกลุ่มนำในสนาม ในกลุ่มนำ 5คนนั้น มีสาวคนหนึ่งที่วิ่งหลบหลีกกับดักได้อย่างยอดเยี่ยม เธอเดินซิกแซกไปมาใส่ชุดเหมือนนักรบ พร้อมกับหญิงอีกคนที่ดูเหนื่อยอ่อนใส่ชุดราวกับองค์หญิง

" เซนเรีย อย่าวิ่งไวนักสิ ข้าตามไม่ทัน " หญิงสาวคนที่ใส่ชุดราวกับองค์หญิงพูดพร้อมกับหอบแหกๆ

" เพค่ะ องค์หญิงไอกะ " เซนเรียกล่าวตอบ

' คนที่เหนื่อยอยู่ คือ องค์หญิง ไอกะ เหรอ แล้วอีกคนที่วิ่งนำอยู่ก็ชื่อ เซนเรีย' ผมพยายามเรียบเรียงความคิด ในขณะที่ไม่ระวังนั้นเอง

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

เวทย์มนต์ลมของ ผู้วิเศษ ริเอะ ก็ได้วิ่งมาชนเท้าผมจนล้มลง หน้าคะมำไปซบอกองค์หญิง ไอกะ ที่วิ่งนำอยู่

' เฮ้ย นี่มันโกงกันแล้ว คนคุมด่านทดสอบแกล้งนักศึกษาที่กำลังทดสอบได้อย่างไร' ผมคิด แต่ก็ได้แค่คิด

ผมหน้าคะมำไปซบ หน้าอกขององค์หญิงไอกะ องค์หญิงไอกะ ตกใจอย่างยิ่ง แต่เธอกลับไม่ได้ร้องโวยวายออกมา

" นี่นาย จะซบหน้าอกฉันอีกนานมะ ถ้าไม่เป็นไรแล้วรีบลุกขึ้นซะสิ "

ผมรีบลุกขึ้นแล้วกล่าวคำขอโทษ องค์หญิงไอกะในทันที 

แต่ทว่า......

ผัวะ ผัวะ ผัวะ

ผมถูกหญิงสาวที่ชื่อเซนเรียต่อย หน้าไปสามที ดูเหมือนเธอจะไม่สบอารมณ์ ที่ผมไปซบหน้าอก ขององค์หญิงไอกะ

องค์หญิงไอกะ หน้าแดงและลุกขึ้นมานั่ง พร้อมกับมองดูผมด้วยความสนใจ

" องค์หญิง ไอกะ เป็นอะไรมากไหมเพค่ะ " เซนเรียกล่าวถามด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับส่งมือให้ เธอไม่ต่างจากผู้กล้าปกป้ององค์หญิงเลยนะเนี่ย

" เราไม่เป็นไร ไปกันต่อเถอะ " องค์หญิงไอกะหลบหน้าผม

องค์หญิงไอกะ หน้าตาสวยจริงๆ เธอมีตาที่กลมโต และส่องประกาย และมีใบหน้าอันงดงาม ผมแอบหลงเธอนิดหน่อย ในขณะที่เซนเรีย เธอก็เป็นสาวสวยเหมือนกันแต่ สวยน้อยกว่าเล็กน้อย

****
ผมอยากบอกพวกเธอจริงๆ ว่าโดนคนคุมสอบอย่างผู้วิเศษ ริเอะ แกล้งใช้เวทย์ลมเป่าผมให้ล้มลงไป ซบอก องค์หญิง ไอกะ ผมหันไป และเห็น ผู้วิเศษ ริเอะ กำลังอมยิ้ม หัวเราะเยาะผม ที่ถูกเซนเรียต่อยไป สามหมัด

ผมไม่สนใจวิ่งต่อไป ผมรั้งอยู่ในอันดับสุดท้ายของกลุ่มนำทั้ง 5คน โดยคนที่นำอยู่คนแรกคือ เซนเรีย คนที่สองคือ องค์หญิง ไอกะ ส่วนคนที่สาม กับสี่นั้นเป็นผู้ชายที่ผมไม่รู้จัก

พวกเราปีนข้าม กำแพงสูงลาดเอียงลงมา และก็ต้องพบกับมีดบิน ซึ่งก็คือด่านที่สอง มีดบินนั้นจู่โจมเข้าใส่ อย่างบ้าคลั่ง จน คนแรกของกลุ่มนำอย่างเซนเรียต้องลดสปีดลง เพื่อเอาตัวมาคุ้มกัน องค์หญิงไอกะ และดูเหมือน ผู้วิเศษ ริเอะ จ้องจะแกล้งผมอีกแล้ว

ฟ้าว ฟ้าว ฟ้าว

มีดบินพุ่งมาผม ในความรู้สึกของผมมันช่างเชื่องช้าเสียนี่กระไร แต่อยู่ๆมันก็กลับเร็วขึ้นอย่างมาก ด้วยเวทย์มนต์ของผู้วิเศษ ริเอะ

[อามาดีน รันเทล]เวทย์มนต์เพิ่มสปีดสิ่งของ มันจะเพิ่มความเร็วขึ้นสามเท่าตัว จากเดิม ซึ่งผมอ่านหนังสือมาดีมาก นี่คือผลจากการคัดภาษาเฮเซ็นทำให้ผมรู้จักเวทย์มนต์มากมาย ใน ทฤษฎี

ผมหลบหลีกมันไม่ทัน จึงใช้ปากคาบมีดทั้งสามเล่มไว้ในปาก

โอ้ว

ผู้วิเศษ ริเอะ ตบมือให้ พร้อมกับใช้เวทย์ [อามาดีน รันเทล]อย่างต่อเนื่อง เพิ่มสปีดมีดบินให้พุ่งเข้าใส่ผม

โกงแบบนี้มันโกงที่สุด ทำไมถึงมีแต่ผมที่โดนแกล้งด้วยนะ ผมเอามือประกบมีดบิน ใช้ขาเหยียบมีดบินอันใหม่ที่พุ่งมาอีกสองอัน ในขณะที่ใช้ปากคาบมีดบินอีกสามเล่ม

ผมยังคงวิ่งอยู่ในลู่ของผม และมองไป ยังเซนเรียที่อยู่ข้างหน้า เธอหลบหลีกมีดบินได้อย่างชำนาญ เร็วบ้างช้าบ้าง แต่ในขณะที่ปันสมาธินั้นเอง

" เจ้าเด็กแสบระวัง " ผู้วิเศษ ริเอะ กล่าว ก่อนจะมีมีดบินสามอันวิ่งมาแทงที่ข้างหลังผม มันเป็นอะไรที่เหนือความคาดคิด ผมได้เลือดเลย แต่ก็ยังหันกลับมาใช้นิ้วหนีบทัน ทำให้แผลไม่ลึกนัก

" เลิกแกล้งผมได้แล้ว คุณผู้วิเศษ ริเอะ " ผมส่งกระแสจิตไปพูดกับ ผู้วิเศษ ริเอะ

' นี่นายใช้กระแสจิตได้ด้วยเหรอเนี่ย เจ้าเด็กแสบ'

' แน่นอนอยู่แล้ว ผมใช้กระแสจิตได้ ' ผมตอบกลับผู้วิเศษ ริเอะไปอย่างนั้น

'แบบนี้ยิ่งน่าแกล้งเข้าไปใหญ่ หุ หุ' ผุ้วิเศษริเอะ กล่าว แล้วกล่าวต่อ

'แล้วนายใช้เวทย์ เป็นรึเปล่าเห็นไม่ยอมใช้เวทย์เลย'

' ผมจะบอกให้ว่าไม่ใช่ผมใช้เวทย์ ไม่เป็น แต่ผมสามารถ เรียนรู้เวทย์ได้ ทุกชนิดที่ผมเห็น และได้ยิน รวมถึงเวทย์ลมที่คุณเพิ่งใช้ด้วยนะ '

'อย่างนั้น เหรอ เจ้าเด็กแสบ'

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

ผมลองใช้เวทย์มนต์ลมตามที่ได้เห็นจาก ผู้วิเศษ ริเอะ และลองทำไม้ทำมือแบบผู้วิเศษ ริเอะ บ้าง

ปรากฏ มีสายลมอุ่นๆ หมุนวนอยู่รอบมือผม และแผ่พุ่งพลังเวทย์ ไปยังมีดบินที่ลอยมา จนมันกระเด้งออกไป แม้จะเป็นการทดลองทำครั้งแรกก็ตาม*-* อัจฉริยะไหมล่ะ

ผู้วิเศษ ริเอะ เห็นแล้วก็ต้องอึ้งไปเลย เธอไม่คิดว่า ผมจะเรียนแบบเวทย์ เฉพาะตัวของเธอได้

'ฮะ ฮะ ฮ่า จริงๆแล้วผมโกหกเธอ มันเป็นเวทย์ลมที่ผมจำมาจาก คัมภีร์ภาษาเฮเซ็น ต่างหาก ผมแค่ทำไม้ทำมือแบบเธอเท่านั้น ให้เธอตกใจเล่น และเวทย์สื่อสารทางจิตก็จำมาจากคัมภีร์ ภาษาเฮเซ็นด้วย ถ้าโดนจับได้ละก็มีหนาวแน่' ผมคิด

' เหมือนนะ แต่พลังยังด้อยอยู่ เจ้าเด็กแสบ' ผู้วิเศษ ริเอะ ชมผมยกใหญ่ ถึงจะชมแบบประชดอ่านะ

หลังจากพูดจาชวนทะเลาะ กับผู้วิเศษ ริเอะทางจิตแล้ว ผมก็รีบวิ่งตาม เซนเรียไป จนไปหยุดที่ประตู สีดำประตูหนึ่ง มันเป็นประตูของด่านสุดท้าย ที่จะต้องสู้กับก็อบลิน แชมเปี้ยน ที่ถูกสวมปลอกคอ ลดค่าสเตตัสแล้ว ในด่านนี้ เราต้องรอ นักศึกษาเวทย์ คนอื่นๆที่ยังตามมาไม่ทัน

องค์หญิงไอกะ หันมามองหน้าผม ก่อนทำหน้าแดงแล้วหันหน้าไป ถึงแม้ผมจะมีหน้าตาหล่อเหลาแต่ยังไม่มั่นใจในทันทีว่า องค์หญิงไอกะ จะตกหลุมรักผม เพราะเราแค่เดินชนกัน

เซนเรียกำหมัดแน่นมองมาที่ผมเผื่อผมจะทำอะไรมิดีมิร้ายองค์หญิงไอกะ

" เรามาดีกันเถอะนะ คุณเซนเรีย กับ คุณไอกะ ยังไงก็ต้องเข้าไปปราบก็อบลินแชมเปี้ยนด้วยกัน" ผมกล่าว

" ข้าไม่อยากสนใจคนลามกอย่างเจ้าหรอก ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรรึจะได้ด่าถูก" เซนเรียกล่าว

" ผมชื่อ ซาโตชิ ครับ เรียกผมว่าซาโต้ก็ได้ "

" งั้น ซาโต้ เจ้าอย่าได้ทำอะไรลามกกับองค์หญิงไอกะอีกนะ ไม่งั้นจะหาว่าข้าไม่เตือน " เซนเรียกล่าว

แฮ่ กรรรร เสียงคำรามของก็อบลินแชมเปี้ยนดังมาจากด้านในประตูสีดำ เซนเรียรีบหยิบอาวุธมาเตรียมพร้อมไว้ เธอกับองค์หญิงไอกะ มีพลังเวทย์ ระดับจอมเวทย์ขั้นกลาง

องค์หญิงไอกะหันมามองหน้าผมอีกครั้ง คราวนี้เรามองสบตากัน ปิ๊ง เหมือนมีกระแสไฟฟ้าช็อตในอากาศ แล้วองค์หญิงไอกะ ก็เอื้อนเอ่ย

" ซาโต้เรามาจัดการก็อบลิน แชมเปี้ยนด้วยกันนะ " องค์หญิงไอกะพยักหน้าให้ผม พร้อมกับมอบเข็มกลัดรูปกวางทองสัญลักษณ์ของราชวงศ์ ออโดนอสให้ผม

" นี่มันอะไรกันอะ องค์หญิงไอกะ " ผมตะลึงในขณะที่ องค์หญิงไอกะทำหน้าแดง พร้อมบอกว่า ของที่ระลึกการพบกันไงล่ะ

เซนเรียดูจะไม่สบอารมณ์ ที่องค์หญิงไอกะมาสนิทกับผม

" ท่านไอกะ เพค่ะ อย่าได้เสียเวลาเสวนากับบุรุษลามกเช่นนี้เลย ถึงหน้าตาเขาจะหล่อเหลาก็เถอะ แต่นิสัยขัดกับหน้าตาคนละขั้วเลย " เซนเรียใส่ไฟผมให้องค์หญิงไอกะฟังไม่ยั้ง - -*

3 ชั่วโมงผ่านไป........

เหล่านักศึกษาเวทย์ที่รอดจากด่านที่2 ก็มาถึงประตูสีดำของด่านที่สาม แต่ละคนมาในชุดที่ขาดวิ่น มอมแมม แถมเหงื่อตก มีไม่ถึง 50 คนด้วยซ้ำที่มาถึงด่านนี้ได้

แฮ่ กรรรรรร

เสียงคำรามของก็อบลินแชมเปี้ยน ถึงแม้มันจะถูกใส่ปลอกคอ อาติแฟกซ์ ที่ใช้ลดสเตตัสอยู่ก็ตามแต่ก็ยังน่ากลัวอยู่ดี

' เจ้าเด็กแสบ หวังว่าเจ้าจะผ่านด่านนี้นะ มันเป็นด่านสุดท้ายแล้ว ถ้าสอบผ่านละก็ ข้าจะดูแลเจ้าเอง'  ผู้วิเศษริเอะกล่าวทางกระแสจิต

' คุณริเอะ เชื่อฝีมือผมได้เลย ' ผมพูดด้วยน้ำเสียงประชด

และแล้วประตูสีดำก็เปิดออก เหล่านักศึกษาเวทย์มองหน้ากันเลิกลั่ก ก่อนจะวิ่งเข้าปะทะกับ ก็อบลิน แชมเปี้ยน

ตูม......

ก็อบลินแชมเปี้ยนเหวี่ยงกระบอง ฟาดลงกับพื้นหนา 6ฟุต มันคำรามก้อง แต่เซนเรียหาสะทกสะท้านไม่ เธอก้าวเท้ายาวๆแล้ววิ่งเข้าไปฟันก็อบลิน แชมเปี้ยน พร้อมกับแทงรัวๆ โดยมีองค์หญิงไอกะ ร่ายเวทย์อยู่รอบนอก

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

ผมใช้เวทย์มนต์ลมยิงไปที่ขาของก็อบลินแชมเปี้ยน ทำให้มันล้มลง และมีนักศึกษาเวทย์ หลายคนเข้าไปโจมตีมัน

ไอซ์ แอโร่

ทวินกัน แอคโค่

เรซิน่า มาจิน

เวทย์มนต์หลายต่อหลายบท ยิงเข้าใส่ ก็อบลินแชมเปี้ยนอย่างไม่หยุดยั้ง

ตูม 

เปรี้ยง 

ตูม 

บรึ้ม

ก็อบลินแชมเปี้ยนถูกเวทย์มนต์ล้มลงและลุกไม่ขึ้น ผมถือโอกาสต่อยเข้าไปที่ดวงตามัน มันโกรธจัดชกมาที่ผม แต่องค์หญิงไอกะ ยกโล่มากันให้ผม

" ว่าไง ซาโต้ เรามาช่วยแล้วนะ " องค์หญิงไอกะ กล่าวยิ้มๆ ก่อนจะส่งสายตาหวานให้ผม

ย้ากกกกกกกกกกกกก

ผมกับองค์หญิงไอกะ ใช้ดาบฟัน เข้าที่เอวของก็อบลินแชมเปี้ยน มันครวญครางอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะชกอย่างมั่วสุดยอด ไม่โดนใครเลย มันโกรธจัดจนกระชากปลอกคอเวทย์มนต์ออกโดยแรง

' แย่แล้ว เจ้าเด็กแสบระวัง' ผู้วิเศษ ริเอะ กล่าวอย่างตื่นตระหนก เมื่อ ปลอกคอลดสเตตัสของ ก็อบลินแชมเปี้ยนหลุดออกมา

" แย่แล้ว ตายแน่ " นักศึกษาเวทย์คนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความตื่นตะหนก

ก็อบลิน แชมเปี้ยน ค่อยๆลุกขึ้นยืน ตอนนี้ดูเหมือนเวทย์มนต์ต่างๆของเหล่านักศึกษาเวทย์จะใช้ไม่ได้ผลกับมัน

มันหันมาจ้องผมกับองค์หญิงไอกะ อย่างดุร้าย ก่อนจะเหวี่ยงกระบองเข้าใส่ ลมแรงกระชาก จนองค์หญิงไอกะ กระเด็นออกไป แต่ถูกเซนเรียพยุงตัวเอาไว้

" ไม่เป็นไร นะ เพค่ะ องค์หญิงไอกะ " องค์หญิงไอกะ อยู่ในอ้อมกอดของเซนเรีย องครักษ์สาว *-*ทำไมไม่เป็นผมนะ

แฮ่ กรรรรร

ก็อบลิน แชมเปี้ยน วิ่งมาหาผมอย่างดุร้าย ก่อนที่จะ...............

จึก กร็อบ เสียงกระดูกคอหัก อย่างดังสนั่น

' ไม่เป็นไรนะ เจ้าเด็กแสบ'

ผู้วิเศษริเอะนี่เองที่ลงมาช่วยผม เธอหักคอก็อบลิน แชมเปี้ยนอย่างง่ายดาย มันคอหมุนกลับทิศทางอย่างงวยงง ก่อนที่จะตาย

" ถือว่าทุกคนสอบผ่าน เพราะนี่เป็นเหตุผิดพลาดของทางโรงเรียนเวทย์มนต์เองที่ใส่ปลอกคอลด สเตตัสไม่ดีพอ " ผู้วิเศษ ริเอะ กล่าว ก่อนจะใช้เวทย์ นำศพของก็อบลิน แชมเปี้ยนออกจากสนาม

นักศึกษาเวทย์ทุกคนที่ยังงงกับเหตุการณ์อยู่ ต่างโห่ร้องดีใจที่ตัวเองสามารถผ่านเข้ามาเรียนในโรงเรียนมหาเวทย์ อาเธน่า ได้แล้ว

" ดีใจด้วยนะที่ สอบผ่านเจ้าเด็กแสบ เท่าที่ข้าดู เจ้าต่อสู้ได้ดีมาก "

" ดีใจด้วยนะ ซาโต้ ที่ได้เข้าเรียนโรงเรียนเดียวกัน " องค์หญิงไอกะลุกขึ้นมาจับมือผม พร้อมกับขยิบตาให้อีกครั้ง

"เอาล่ะ เราจะพัก 1ชั่วโมง ก่อนที่จะแบ่งห้องกัน ว่าใครจะได้พักห้องไหน แต่เสียใจด้วยนะ เจ้าเด็กแสบที่ห้องของเธอไม่มี เพราะเธอต้องมาพักห้องเดียวกับชั้น " ผู้วิเศษ ริเอะ กล่าว อย่างไม่สนใจความรู้สึกผม

หาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!

ผมอุทานออกมาเพราะต้องพักห้องเดียวกับ ผู้วิเศษ ริเอะ

" ถ้าห้องของ ซาโต้ไม่มีก็ให้มาอยู่ห้องเดียว กับ หนูก็ได้ " องค์หญิงไอกะ กล่าว เพราะเธออยู่ห้องคู่ ที่ไม่มีรูมเมจอยู่แล้ว เป็นห้องพักสำหรับคนในราชวงศ์

" ไม่ได้หรอก เพค่ะ เนื่องจาก เจ้าเด็กแสบไม่ได้เป็นสมาชิกของราชวงศ์ จึงไม่สามารถเข้าพักได้ "

ผมได้แต่ทำใจที่คืนนี้ต้องนอนห้องเดียวกับผู้วิเศษ ริเอะ แสนโหดร้าย แทนที่จะเป็นเจ้าหญิงไอกะ แสนอ่อนโยน *-*

****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป




 

4 ความคิดเห็น