ซาโตชิ จอมปราชญ์ราชันย์ครองพิภพ

ตอนที่ 21 : สาเหตุ ของการต่อสู้กับทีมแชมป์ตั้งแต่รอบแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 มิ.ย. 62

ผุ้วิเศษ ริเอะ ซื้อ pozapu ซีโร่ 1.95 ลิตรมาให้เพราะเครื่องดื่มที่ผมสั่งไปมันไม่มีขาย ผมดื่มมันทำให้ผมรู้สึกสดชื้น ผมรู้สึกขอบคุณยัย ริเอะ เป็นอย่างมาก 

เมื่อบ่ายวันนี้เองที่ เอมิว ช่วยผมจัดกระเป๋าเสื้อผ้าจนเสร็จ

ตอนนี้ เอมิว ยืนคำนับ ยัยริเอะอยู่ที่หน้าประตู ผงกๆๆ ก่อนจะร่ำลาจากผมไป แล้วยัยริเอะ ก็ปิดประตูดัง ปั้ง เหมือนโกรธใครมา รึมันจะเป็นอาการหึงหวงของผู้หญิง กันละเนี่ย
ยัยริเอะ ไม่พูดพล่ามทำเพลง กระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง โดยไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำ หรือจะกลัวผมแอบดูอีก ผมเข้าไปสะกิดยัย ริเอะ ที่กำลังโกรธ อยู่ เธอเกือบเอา โอฮาโอ้ ไล่ทุบผมแล้ว ที่มาจับเนื้อต้องตัวเธอ โดยไม่ได้รับอนุญาติ

" นี่ เจ้าเด็กแสบ จะไปแข่งเหรอ " ยัยริเอะ ถาม ซึ่งผมก็รำคาญมาก

" ใช่แล้วล่ะ ยัย ริเอะ " ผมตอบห้วนๆ

" ฉันเป็นถึง อาจารย์ของเธอ นะ พูดให้มันดีๆหน่อย "

" ครับ ครับ ท่านอาจารย์ ริเอะ มีอะไรจะคุย กับข้าน้อยไม่ทราบ "

" เธอต้องชนะแล้วเอาอาวุธระดับ 7ดาวกลับมานะ เจ้าเด็กแสบ"

" อืม "

แล้วหลังจากนั้น ยัยริเอะ ก็เอา โอฮาโอ้มาร้องให้ผมฟัง เพื่อเป็นกำลังใจให้ผม

อย่ายอมแพ้เขานะ เอาชนะเข้าไว้
ไฟโตะ ไฟโตะ
แม้จะร้ายเพียงใด ขอเพียงไม่หมด กำลังใจ
สุ้ สุ้ตาย...............................

เสียงเพลงของ ยัยริเอะ เพราะมากจนผมเผลอหลับลงไป

และเช้าวันต่อมา เอมิว ก็มาเคาะประตูห้องแต่เช้า ซึ่งตอนนั้น ยัยริเอะ กำลังอาบน้ำอยู่ และเป็นจังหวะเดียวกับที่ผมตื่นมาด้วยความงัวเงีย ผมรีบลุกไปเปิดประตู ขณะที่ยัยริเอะ สวมผ้าขนหนู สีแดงตัวเดียว เดินออกมาจากห้องน้ำ

พรวด

ผมชนถูกยัยริเอะ ล้มลงไปพอดิบพอดี สองมือของผมกำลัง จับอยู่ที่นมของเธออย่างไม่ตั้งใจ และเป็นจังหวะเดียวกับเอมิว เปิดประตูเข้ามาเห็นพอดี

เธอเห็นสภาพผมกำลังคร่อมร่างยัย ริเอะอยู่ สองมือจับปถุมถัน เหมือนกับกำลังจะทำอะไรกัน

" ขอโทษที่มารบกวน ตอนที่กำลังยุ่งๆอยู่ นี่ชั้นมาขัดจังหวะอะไรพวกเธอรึเปล่าเนี่ย" เอมิว รีบปิดประตูทันที ก่อนจะเดินไปที่อื่น ส่วนผม โดนยัยริเอะ เขกกระโหลก และโดนคาถานะจังงัง เป็นหนที่สี่ เมื่อไหร่ผมจะรู้วิธีแก้เวทย์บทนี้นะ สงสัยต้องลองไปถาม ริโฮโกะ ดูอีกครั้งว่ารู้วิธีแก้รึเปล่า

แล้วยัยริเอะ ก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นชุดเดรสสีแดง แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ

" ดะ.......เดี๋ยวก่อน เธอจะปล่อยให้ฉัน แข็งค้างอยู่แบบนี้เหรอ "

"อืม ใช่แล้ว เพื่อเป็นการลงโทษ เธอ " ผู้วิเศษ ริเอะ หน้าแดงนิดๆ ก่อนที่จะตอบออกไป

" ผมต้องรีบไปนะไม่งั้นจะไม่ทัน พิธีส่งสู่สนามแข่ง " ผมขอโทษ ขอโพย ยัยริเอะอยู่อย่างนั้น จนยัยริเอะ ยอมใจอ่อน คลายมนต์ให้

" อะนี่ ชั้นคลายมนต์ให้แล้วนะ " ยัยริเอะทำหน้าเซ็งๆที่ต้องคลายเวทย์ให้ผม

" ข.....ขอบคุณ นะ "

ผมรีบตรงไปยังสถานที่ที่พวกอาจารย์ ทำพิธีส่งตัวกัน ซึ่ง เซกิ โนริมาจิ และเอมิว ยืนรอผมอยู่ แต่ในตอนนี้เอมิว ทำหน้าไม่สนใจผม แล้วหันหน้าไปทางอื่น โดยเธอส่งเสียง เชอะ!!! ออกมา

ผมรีบเข้าไปขอโทษ เอมิว และอธิบายเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า ซึ่งมันเป็นอุบัติเหตุที่ผมไม่ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น เอมิว ทำหน้าใจอ่อนลง แล้วพูดกับผมว่า

" ฉันจะยอมเชื่อเธอก็แล้วกัน แต่เธออย่าทำรุ่มร่ามกับ เซนเซย์ ริเอะ อีกนะ "

" อืม "

' ฉันว่านายน่ะ ทำตัวไม่ฉลาดสมกับเป็นจอมปราชญ์เลย บางทีอาจจะโง่ไปด้วยซ้ำ' เทพธิดา ฟาเรนเซีย พูดด้วยความขำขัน ติดตลก

ไม่นานนัก อาจารย์ใหญ่ซายะ ก็เดินมา และเดินขึ้นไปประกาศ หน้าเสาธง

" พวกเธอ จะเป็น กลุ่มที่ ออกเดินทางไปต่อสู้ เพื่อชื่อเสียงโรงเรียนของเรา ขอให้พวกเธอ จงคว้าชัยชนะกลับมาให้ได้ และฉันขออวยพรให้พวกเธอจงประสบแต่ความสำเร็จ "

หลังจากนั้นอาจารย์ ใหญ่ ซายะ ก็ลงมาติดดาวที่อกเสื้อของพวกเราทั้ง 4 คน เพื่อเป็นสัญลักษณ์ ว่าพวกเราคือตัวแทนของโรงเรียนมหาเวทย์ อาเธน่าไปแข่งขัน โดยมีสักขีพยานเป็น นักศึกษาเวทย์ ทุกคนที่ยืนอยู่หน้าเสาธง

อาจารย์ เบียทริช อาจารย์ที่ดูแลเรื่องนี้อยู่ก็เดินเข้ามา คารวะอาจารย์ใหญ่ ซายะทีหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า

" เอาล่ะ นักศึกษาที่น่ารักของฉัน ต่อไปพวกเธอต้องเดินทางไกลแล้วละนะ "

ยานบินค่อยๆลอยลงมารับพวกเราทั้ง 4 คนขึ้นไป มันมีสภาพเหมือน จานลอยอวกาศ

เอมิว เดินนำหน้าพวกเราไป โดยไม่สนใจดู จานลอยอวกาศนี้เลย *-*ผมละทึ่งตะลึงงันเลยทีเดียวที่โรงเรียนมหาเวทย์อาเธน่า มีเทคโนโลยีถึงขั้นนี้

พวกเราก้าวขึ้นไปบนจานลอยอวกาศนี้ โดยคนเดินนำหน้าคือ เซกิ ตามด้วย โนริมาจิ แล้วก็ผมเป็นคนสุดท้าย เมื่อจานลอยอวกาศปิดประตูลง มันก็ส่งเสียงดัง เพื่อจะทะยานขึ้นไป

เมื่อมันทำงาน จานลอยอวกาศ ก็บินด้วยความเร็วสูงถึง 200 กิโลเมตร/ชั่วโมง ผมดูความอลังการงานสร้างนี้อย่างประทับใจ ในขณะที่บ้านเรือนที่เห็นรอบนอกตัวยาน ค่อยๆเล็กลงเรื่อยๆ เรื่อยๆ ผมชี้ให้ เอมิว ดู เมืองที่เราเคยอยู่ กลายสภาพเป็นจุดเล็กๆ เมื่อเราลอยในมุมสูง

และหลังจากนั้นมันก็พุ่งด้วยความเร็ว แบบไม่คิดชีวิต จนผมของผมชี้ตั้งโด่เด่ ผมรุ้สึกกลัวผสมหวาดเสียวไปหมดทั้งตัว

' นี่มันจะเร็วไปถึงไหนกันนะ ฉันละกลัวมันตกจริงๆ' เทพธิดา ฟาเรนเซียกล่าวเสียงเครียด

จานบินอวกาศ ยังคงวิ่งอยู่เหนือเมฆด้วยความเร็วสูง จนอาจารย์ เบียทริช ทำท่าจะอ้วกออกมา เนื่องจากเมา จานบินอวกาศ เอมิว เอง ก็ พะอืดพะอมเช่นกัน

" เฮ้ย จะเร็วไปถึงไหนกันนนนนนนนนนนนนน " เซกิ อุทาน

" เฟยจี จุ่นสือ ฉี่เฟย " นักบินอวกาศหันมาพูดภาษาจีนกับพวกผม

" เห้ย ใครช่วยแปลที " โนริมาจิที่เมาเรือบิน ดูท่าอาการหนักสุด พูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก

****
เมื่อจานบินบินมาถึง โรงเรียนมหาเวทย์ กลอเรียแล้ว มันก็ร่อนลง แลนดิ้งอย่างดี จนพวกเรา อ้วกออกมาเนื่องจากความเมาจานบิน โชคดีที่นักบิน นำถุงกระดาษสำหรับอ้วกมาให้แล้ว ซึ่งอาจารย์เบียทริชถึงกับอ้วกเป็นคนแรก แต่ เอมิว เป็นคนเดียวที่ไม่ได้อ้วกออกมา

หลังจากนั้น พวกเราก็เดินลงมาจากยานบินอวกาศ และมีกลุ่มสาวเมดมายืนเรียงแถวต้อนรับ

" ขอต้อนรับสู่ อาณาจักรรีไธน์ ค่ะ " เมดสาวคนหนึ่งเดินนำเราเข้าไปที่ตัวปราสาท ที่ประดับประดา ด้วยเพชรนิลจินดา หลากสี ในขณะที่ผมกำลังจะเดินตามเมดสาวคนนั้นไป ก็ได้มีเมดสาวอีกคน มาเชิญตัวผมไปพบองค์เลาห์คอน แห่ง อาณาจักรรีไธน์

เลาห์คอนที่เรียกผมไปพบ คือ เลาห์คอน เซโตะ เขาแต่งตัวด้วยชุดสีขาวสง่างามราวกับ พญามังกรขาว และเดินเยื้อย่างก้าวราวกับราชันต์ที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี

" ยินดีที่ได้รู้จัก ลูกชายของ เฮเซ็น " เลาห์คอน เซโตะ กล่าวด้วยเสียง เรียบเฉย ราวกับว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับเรื่องนี้

" ยินดีที่ได้รุ้จักครับ ฝ่าบาทเซโตะ " ผมกล่าวด้วยความรุ้สึกสงสัยในตัวของเลาห์คอนเซโตะยิ่งนัก นี่เขาต้องการอะไรจากผมถึงเรียกมาพบเป็นการส่วนตัว โดยไม่เรียกเพื่อนๆผมมาด้วย 

" เราแค่อยากเจอหน้าเจ้าเฉยๆ และมอบของขวัญเล็กๆน้อยให้เจ้า เพื่อเป็นสินน้ำใจก่อนการแข่งขัน เนื่องจากเจ้าเป็นลูกของเพื่อนสุดที่รักของข้า เจ้าอยากได้ อาวุธ แรร์ เจ็ดดาวชิ้นไหนล่ะ ข้าจะประทานให้ " แล้วเลาห์คอน เซโตะ ก็เอาอาวุธแรร์ 7 ดาวมาวางเรียงกันไว้ และหนึ่งในนั้นคือ เบิร์นนิ่งแลงค์ ธาตุไฟที่เข้ากับ ธาตุประจำตัวของผม

' ซาโต้เอาเลย เจ้าต้องเลือกเบิร์นนิ่งแลงค์ สินะ เพราะมันเป็นอาวุธที่เข้ากับตัวเจ้าที่สุด ' เทพธิดาฟาเรนเซีย ร้องเชียร์ให้ผมใช้เบิร์นนิ่งแลงค์

แต่สายตาผมมองไปยัง อาติแฟกซ์ ดาบชิ้นต่อไป มันเป็นดาบน้ำแข็ง ที่ชื่อ ฟรอสเซ่น ซอร์ด ตัวกระบังดาบ ประดับด้วยหินมรกตเยือกแข็ง อย่างสวยงาม ว่ากันว่าเป็นอาวุธที่เทพสร้างขึ้น

" ผมตัดสินใจแล้วครับ ผมเลือก ฟรอสเซ่น ซอร์ด " แล้วผมก็เดินไปหยิบดาบหิมะขึ้นมา โดยไม่รอให้ เลาห์คอน เซโตะ ประทานให้กับมือ

' เจ้าจะบ้าเหรอ ซาโต้ ดาบหิมะน่ะ เจ้าใช้พลังของมันได้แค่ 80 เปอเซ็นนะ ในขณะที่เบิร์นนิ่งแลงค์ที่เข้ากับธาตุเวทย์ของเจ้า เจ้าสามารถใช้พลังของมันได้ถึง 100 เปอเซ็น ' เทพธิดาฟาเรนเซีย ตำหนิในการเลือกของผม

เลาห์คอน เซโตะเองก็รู้สึกสงสัยที่ผมเลือกดาบน้ำแข็ง เหมือนกัน พระองค์ ขมวดคิ้วไปมา และกล่าวถามขึ้น

" ทำไมเจ้าไม่เลือก เบิร์นนิ่ง แลงค์ละ หลานชายมันจะดีกว่าเลือก ฟอร์ดเซ่น ซอร์ดนะ" 

" ผมมีความฝันว่าจะใช้ดาบน้ำแข็ง เข้าต่อสู้กับฝ่ายอธรรม มาตั้งแต่เด็กๆแล้วครับ ฝ่าบาทเซโตะ " ซาโต้กล่าวด้วยเสียงอันเปี่ยมความมั่นใจ แล้วแกว่งดาบน้ำแข็ง ฟรอสเซ่น ซอร์ดไปมา ตัวดาบยาวเกือบ 1เมตร จากโคนถึงด้าม ทุกการแกว่งดาบ ทำให้รู้สึกเบาสบาย เย็นๆ ช่างเหมาะมือกับ ซาโต้นัก........ซาโต้คิด 

" เอาล่ะ เจ้ามีเวลา 1 วันที่จะเข้าไปชมปราสาทของข้า ข้าจะให้บัตรผ่านแก่ เจ้าและเพื่อนๆของเจ้า เอาไว้ให้ทหารดู จงเข้าไปชมให้หนำใจ"

เมื่อพูดเสร็จไม่ทันไร

" เสด็จพ่อ นั่นใครเหรอ เพค่ะ " องค์หญิงคนหนึ่งถาม

" โอ้ ลูกหญิง อากิฮะ นั่นเอง นึกว่าใคร ทำไมไม่นอนต่อล่ะลูก" เลาห์คอน เซโตะ กล่าวต่อ องค์หญิง อากิฮะ อย่างอ่อนโยน

" ลูกนอนจนเบื่อแล้ว อยากมาเดินเล่นบ้าง " องค์หญิง อากิฮะ กล่าวแล้วหันไปทางซาโต้

" เราชื่อ อากิฮะ แล้วเจ้าล่ะ " องค์หญิง อากิฮะ กล่าว

" เราชื่อ ซาโต้ " ซาโต้ตอบกลับอย่างกล้าๆกลัวๆ เขาไม่ค่อยถูกกับเรื่องผู้หญิงนัก 

องค์หญิงอากิฮะ เอามือมาจับมือซาโต้ แล้วลากเขาไป

" เสด็จพ่อ ลูกขอพา ซาโต้ไปเดินชมสวน นะ " องค์หญิง อากิฮะ กล่าว พร้อมกับจูงมือซาโต้ ไปที่อุทยานหลวง โดยไม่รอ คำประทาน อนุญาติของเสด็จพ่อ เซโตะเลย

องค์หญิง อากิฮะ เพิ่งจะอายุ 18 ปี เธอถือว่าเป็นรุ่นพี่ของซาโต้ เพราะ ซาโต้ เพิ่งจะ 17 ดังนั้น เธอจึงเดินนำซาโต้ ไปในอุทยาน ที่มีนกน้อย พากันมาร้องเพลงต่อหน้า พวกเขาทั้งสองคน

องค์หญิง อากิฮะ หยิบขนมออกมา มันมีชื่อว่า ช็อคโกแลต ครีมวอร์ล รสชาติของมันช่างหอมหวนยิ่งนัก โดยเฉพาะกลิ่น แค่ ดมก็อยากจะกินแล้ว

" ฉัน จะแบ่งให้เธอ ครึ่งนึงนะซาโต้ ถ้าเธอเล่าเรื่อง คนในทีมของเธอให้ฉันฟัง " องค์หญิง อากิฮะ กล่าวอย่าง ขำขัน

ซาโต้ เริ่มเล่าเรื่องของ เอมิว 1ในสมาชิกทีมของซาโต้ เธอเป็นคนสวยมีผมสีเงิน เข้ากับคนง่าย ชอบให้อาหารสัตว์ และธาตุเวทย์ ของเธอก็คือ ธาตุไฟ ท่าถนัดของเธอ คือท่า ด็อกคิก ซึ่งจะเห็นไม่บ่อยนัก

ต่อมา คือ เซกิ เขาเป็นหนุ่มหล่อ รูปงาม มีแฟนคลับสาวๆหลายคน เขาเป็นเพลบอยด์ตัวยง และอาจจะเก่ง กว่า ซาโต้ด้วยซ้ำ เขามีธาตุเวทย์ประจำตัว คือ ธาตุสายฟ้า

และคนสุดท้าย โนริมาจิ เขาเป็นคนง่ายๆ อัธยาศัยดี เข้ากับคนง่าย มีธาตุเวทย์ประจำตัว คือ ธาตุลม เขาถนัดสร้างอุปกรณ์เสริม หมายความว่าเขาเป็นสายนักประดิษฐ์ ที่ฉลาดมาก

องค์หญิง อากิฮะ ทำตามสัญญา เธอแบ่ง ช็อคโกแลต ครีมวอร์ล ให้กับซาโต้ ครึ่งหนึ่ง ก่อนจะเอาอีกครึ่งเข้ามากิน ทั้งสองนั่งกินชอคโกแลตด้วยกัน อย่างสนิทสนม ก่อนที่เธอจะคิดพิเรนถาม ซาโต้ ถึงเรื่องไม่ควรถาม

" เธอเคยเจอกับทีมของ เฟยหลงหยางมะ เขาเป็นทีมแชมป์ของ รีไธน์เกมส์ เลยก็ว่าได้ " องค์หญิงอากิฮะ อวยทีมของ เฟยหลงหยางอย่างออกนอกหน้า จนซาโต้ รู้สึกว่า องค์หญิง อากิฮะ กำลังพูดเกินจริง แต่เขาก็ทนฟังต่อไป เพื่อหาจุดอ่อนของ ทีม เฟยหลงหยาง เพราะอาจจะเจอกันในสักวันหนึ่ง

เฟยหลงหยาง มีอาวุธ คือ เบิร์นนิ่งแลงค์ อาวุธเพลิงระดับ 7 ที่หาได้ยาก กับเกราะเพชร ชั้นนภา ธาตุประจำตัวคือ ธาตุไฟ และเป็นหัวหน้าทีมอีกด้วย เขาพาทีมเอาชนะ รีไธน์ เกมส์มาแล้วถึง สามปีซ้อนแล้ว

คาโอล่า จอมเวทย์แห่งสายน้ำ เธอเป็นคนสวย เซ็กซี่ที่สุดในทีมของ เฟยหลงหยาง ธาตุเวทย์ประจำตัวของเธอ คือ ธาตุน้ำ เธอชอบไปในมาไหนกับ คทาธาตุน้ำของ เธอ และเธอหลงตัวเองอย่างมาก แต่ก็มีแฟนคลับมหาศาลที่ชอบเธอ

ชิงซงเหม่ย จอมเวทย์ ไร้ธาตุ เธอมีปีกภูติ 7 สี เป็นอาวุธ สามารถสร้างอาการเหน็บชาได้ อาวุธของ เธอมีทั้ง แส้ และดาบคู่ ที่สามารถ ใช้งานได้อย่างรวดเร็วทั้งสอง อย่าง ถ้าไม่ระวังตัวให้ดี หัวอาจหายได้ทุกเมื่อ เธอเป็นคนที่เก่งที่สุดในกลุ่ม

เซดิกัน ชื่อที่ตั้งตามชื่อของจอมปราชญ์ เซดิกัน จอมปราชญ์แห่งความมืด เขาเป็นคนสุขุมเยือกเย็น และเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ ปกติอยู่ในกลุ่มเขาจะไม่พูดมาก เขาชอบดูการต่อสู้ของเฟยหลงหยาง เพราะเฟยหลงหยางเป็นไอดอลของเขา

ในขณะที่องค์หญิง อากิฮะ กำลังโม้ อย่างเมามันส์นั้นเอง ซาโต้ ก็พูดขัดขึ้นด้วยความไม่พอใจ

" กลุ่มของเฟยหลงหยาง จะไปเก่งอะไรล่ะ องค์หญิงอากิฮะ " ซาโต้ปรามาส กลุ่มของเฟยหลงหยาง ทำให้ องค์หญิง อากิฮะ รุ้สึกไม่พอใจที่ ซาโต้ มาพูดทำลายขวัญกำลังใจของเธอ ที่อวยทีม เฟยหลงหยางเอามากๆ

" ถ้าเช่นนั้นเราจะให้เสด็จพ่อ จัดให้ทีมของเจ้า พบกับทีมของเฟยหลงหยางตั้งแต่รอบแรกเลย และเราจะได้เห็นดี กัน

" ถ้าหากข้าชนะจะได้รางวัลอะไรกัน องค์หญิง อากิฮะ " ซาโต้ กล่าวอย่างโอ้อวด

" ข้าจะ จูบเจ้าเป็นรางวัล " องค์หญิง อากิฮะ กล่าว ก่อนจะพูดต่อไปว่า

" แล้วถ้าเจ้าแพ้ ทีมของเจ้าจะต้องถูกลงโทษ ตัดสิทธิออกจากการแข่ง รีไธน์ เกมส์ "

" ตกลงตามนี้ " พวกเราพูดพร้อมกัน

' เจ้าจะบ้าหรือไรซาโต้ อยู่ๆ ก็เจอทีมแชมป์ ตั้งแต่รอบแรก ด้วยลมปากของเจ้า'  เทพธิดาฟาเรนเซีย กล่าว ที่ผมพูดจนตัวเองเดือดร้อน

" แล้วท่านก็คอยดูต่อไป ท่านเทพ ทีมของผมต้องชนะ "

****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป








4 ความคิดเห็น