ซาโตชิ จอมปราชญ์ราชันย์ครองพิภพ

ตอนที่ 17 : ฝ่าด่านนรกโลกันต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 มิ.ย. 62

หลังจากวันนั้น ผมก็ได้ไปขอโทษ องค์หญิงไอกะ ซึ่งเธอก็ไม่ได้ติดใจเอาความอะไรกับผม แถมยังพูดขึ้นมาว่า

"ยกโทษให้ก็ได้ แต่ต้องหอมแก้มเค้าสักฟอดนะ " องค์หญิงไอกะ กล่าวอย่างเอียงอาย

ซึ่งผมก็ทำตามอย่างยินดี โดยมีเซนเรียคอยมองดูอยู่ห่างๆ ด้วยความเป็นห่วงองค์หญิง ไอกะ เกรงว่า ผมจะเป็นท่านชายกำมะลอมาหลอก องค์หญิงไอกะ

" หอมแล้วก็ รีบๆ พอได้แล้ว " เซนเรียอัศวินสาวกล่าวตัดบทผม ทั้งๆที่ยังไม่ได้จู๋จี๋ กับองค์หญิงไอกะเลย

" เค้า เอาใบสมัครที่เขียนคู่กันของเราสองคนไป สมัครให้เรียบร้อย พร้อมจ่ายค่าสมัครให้แล้วนะ " องค์หญิงไอกะ โชว์ใบเสร็จที่แนบท้ายมา ตอนนี้ผม กับ องค์หญิง ไอกะ เป็นนักกีฬาของโรงเรียนมหาเวทย์ อาเธน่าแล้ว ซึ่งการแข่งขันครั้งนี้มีนักศึกษาเวทย์ เข้าร่วมเกือบ 1พันคน *-* เยอะเป็นบ้าเลย

หลังจากนั้น องค์หญิงไอกะ ก็เอาปิ่นโตทำเอง ที่เรียกว่า โอเบนโตะ มาให้ผมกิน ข้างในนั้น ประกอบด้วยข้าวปั้นหน้าต่างๆ ที่แสนน่าอร่อย ผมลิ้มลอง ทีละคำ ทีละคำ จนหมด ช่างเป็น ศรีภรรยา ที่รู้ใจสามีดีเลยจริงๆ องค์หญิงไอกะเนี่ย เธอเป็นแม่บ้านแม่ศรีเรือนมากกว่าที่คิด

และแล้ววันเวลาก็ผ่านไป จนถึงวันแข่งขัน

นักศึกษาเวทย์ มากมายหลายคน มาถึงสนามแข่งขันที่โอ่อ่าแต่เช้าตรู่ โดยมีกลุ่ม 13 จอมเวทย์ เข้าร่วมในการแข่งขันครั้งนี้ด้วย

" โอ้ว นั่นมันท่าน ซากิ แห่ง 13 จอมเวทย์ชั้นสูงนี่ มาเข้าร่วมการแข่งด้วยเหรอเนี่ย "

" กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดด ท่านซากิ หันมาทางนี้หน่อยค่าาาาาา ท่านซากิ " แฟนคลับสาวของ ซากิ พากัน กริ๊ดสลบ เมื่อเห็น กล้ามเป็นมัดๆ กับ หุ่นอันหล่อเหลาของซากิ ซึ่งซากิ ก็ยิงฟันสะท้อนกับแสงแดด ดัง วิ้งๆ ช่างเป็นฟันที่เปล่งประกายเสียนี่กระไร

" เอ๊ะ นั่นมัน ท่าน โนริมาจิ แห่ง 13 จอมเวทย์ชั้นสูงนี่ "

" สวัสดีครับทุกคน ผม โนริมาจิครับ ครั้งนี้ ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ " โนริมาจิ หันมาทางผม และส่ง ชลาเก้น ปืนคู่ใจผมมาให้ มันแผลงมาจากคำว่า shank

" โอ๊ะ นั่นมัน ท่าน เอมิว 1ใน13จอมเวทย์นี่นา"

" เธอก็มาลงแข่งด้วยเหรอเนี่ย ท่านเอมิว " 

เอมิว สะบัดผมสีเงินของตน ซึ่งน้ำเหงื่อที่เกาะอยู่บนเส้นผมของเธอ นั้น ดูเปล่งประกายอย่างมาก

มีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่พากันมาห้อมล้อม เอมิว แล้วส่งช่อกุหลาบคู่งามให้เธอ จนเธอปลีกตัวมาหาผมไม่ได้ องค์หญิงไอกะ ก็เช่นกัน

ไม่นานนัก ประธานในพิธีแข่งขันก็ได้เดินออกมา เธอคือ  ซายะ นั่นเอง เธอ ทำหน้าที่ทั้งประธาน และผู้บรรยาย สมกับตำแหน่ง เจเนอรัลเบ๊จริงๆ ( คนที่ทำงานตั้งแต่ผู้อำนวยการยันภารโรง)

" นักศึกษาเวทย์ ที่รักทุกคนที่มาในวันนี้ พวกเธอจะเจอกับด่านทดสอบที่ดูหนักหนา แต่ชั้นก็ขอให้พวกเธอ ผ่านมันไปได้ ซึ่งของรางวัลจะเป็น หนังสือเวทย์ ระดับ 7 ซึ่งประกอบด้วยเวทย์ ไฟ ไฟฟ้า น้ำแข็ง ลม และดิน ที่เป็นของรางวัล ทั้งนี้ ทุกคนจะสามารถนำมันติดตัวไปได้เพียง 1เล่มเท่านั้น จากทั้งหมด 5เล่ม ถ้าใครหยิบเกิน จะต้องได้รับการลงโทษ อย่างสาสม อย่าหาว่าไม่เตือน " ซายะกล่าว และยังคงกล่าวสืบต่อ

" ทางเราจะมีแอปเปิ้ลทองคำให้ กับที่ 1เท่านั้น จำนวน 5ลูก ซึ่งฤทธิ์ของมันจะสามารถเพิ่มระดับพลังของนักศึกษาได้ "

" ว้าวมีแอปเปิ้ลทองคำ ด้วย แบบนี้ได้เสียสินะ "

"แอปเปิ้ล แอปเปิ้ล "

นักศึกษาเวทย์บางคนก็ทำหน้าดีใจ ในขณะที่บางคนก็ทำหน้าเสียใจ เพราะการที่จะเป็นอันดับ 1นั้น เป็นได้แค่เพียงฝันเท่านั้น

" เอาล่ะ ทุกคนเริ่มได้ และขอให้ทุกคนจงโชคดี" ผู้อำนวยการซายะกล่าว

ผมถูกคลื่นฝูงชนดัน เข้าไป ในอุโมงค์แคบๆ ที่แสนเย็นเยียบ ผมพลัดหลงกับ พวก ไอกะ และ เอมิว มองเห็นแต่เงาคนที่อยู่ด้านหน้าเท่านั้น

วูม วูม......

ไม่นานก็มีเสียงกับดักเวทย์น้ำแข็งก็ทำงาน มันแทงออกจากพื้นไล่หลังพวกเรามา คนที่เดินช้าก็ถูกเสียบตาย และถูกส่งออกไป นอกสนามแข่งขัน ในขณะที่คนข้างหน้า ที่วิ่งไปก็โดนกับดักลาวาที่ไหลมาทับตาย

พวกเขาทั้งหมดไม่ได้ตายจริงๆ เพียงแต่ถูกส่งออกไปนอกสนามแข่งขันด้วยเวทย์เคลื่อนย้ายเท่านั้น

อ๊า อ๊า

ช่วยด้วย อาคคคคคคคคคคคคค

เหล่านักศึกษาเวทย์ เพียงชั่วโมงแรกเท่านั้น ก็ถูกส่งออกจากสนามแข่งขันกว่าครึ่ง น้ำแข็งยังคงไล่หลังพวกเรามา อย่างไม่หยุดหย่อน ผมวิ่งอยู่ตรงกลางๆ ระหว่างกลุ่ม เห็นคนข้างหน้าถูกธนูเวทย์ยิงตาย และถูกส่งออกจากสนามแข่งขัน บ้างก็ถูกลาวาทับ

แล้วก็มีกลุ่มควันที่แฝงไว้ด้วยคมมีดขยับออกมา มันขยับซ้ายทีขวาที ซึ่งมองเห็นไม่ถนัด ต้องวิ่งซิกแซกไปเท่านั้น

ทางด้าน เอมิว เธอกระโดดหลบด้วยความรวดเร็ว แต่เส้นด้ายมรณะที่เป็นกับดัก ก็ได้บาดเสื้อของเธอจนขาดวิ่น ทำให้เห็นเสื้อชั้นในสีฟ้า อย่างถนัดตา เธอเอามือขวาขึ้นมาปกปิดมันไว้ แล้ววิ่งต่อไป

ทางด้าน เซกิ และ โนริมาจิ พวกเขายังคงวิ่งอยู่ในกลุ่มนำ

" ฮะ ฮะ ฮ่า โนริมาจิ ชั้นต้องได้เป็นที่ 1 แน่ๆเลย " เซกิกล่าว พร้อมกับวิ่งไปไม่หยุดเขากระโดดหลบ กับดักวายุ อย่างคล่องแคล่วและชำนาญ ก่อนที่จะเหยียบเปลือกกล้วยล้มลง แอ๊ค *-* มีกับดักแบบนี้ด้วย เปลือกกล้วย

โนริมาจิ เองก็เกือบเหยียบเปลือกกล้วยลื่นล้มเช่นกัน เขามองออกไป เห็นกับดัก เปลือกกล้วยมากมายวางอยู่ เพื่อลดความเร็วของพวกเขา

อาคคคคคคคคคคค

อ๊า

นักศึกษาเวทย์ คนที่อยู่หน้าผม ถูกควันพิษ เผาตาย ผมหันหน้ากลับไปมองข้างหลังก็มี แท่งน้ำแข็งกำลัง หล่นลงมาทับนักศึกษาเวทย์ที่อยู่ข้างหลัง

" ทำไมมันโหดอย่างงี้ว่ะ " ผมสบถกับตัวเอง

' ไม่ได้อ่านรึไง ซาโต้ ฝ่าด่านนรกโลกันต์ ยังไงล่ะ ฮะ ฮะ ฮ่า ' เทพธิดา ฟาเรนเซียหัวเราะเยาะผม แบบขำๆ

" ไม่ใช่ท่านนี่นา ที่มาเจอแบบผม "

' อืม '

ผมเหยียบ เปลือกกล้วยลื่นล้ม และเกือบถูก ก้อนน้ำแข็งที่ตามมาทับตาย แต่ก็มีมือหนึ่งมาช่วยผมไว้

" เป็นอะไรมากไหมซาโต้ " เอมิว ยื่นมือมาฉุดผมขึ้นมา และพวกเราก็เริ่มออกวิ่งไปด้วยกัน ผมเริ่มหน้าแดงขึ้นทีละนิดที่เห็น ชุดชั้นในสีฟ้าของเธอ เนื่องจากมือขวาเธอปิดไม่มิด

ผมวิ่งไปพร้อมถอดเสื้อโค๊ทชั้นนอกของตัวเองออกแล้วส่งให้ เอมิว

" อะนี่ เอมิว เสื้อโค๊ท เธอคงจะอายละสิที่ต้องวิ่งไป เอามือปิดชุดชั้นในไป " ผมส่งเสื้อโค๊ทให้เธอ โดยที่พวกเราไม่ได้หยุดวิ่ง เอมิว ถึงกับหน้าแดงด้วยความอาย

เราวิ่งไป หลบกับดักไป แบบแทคทีม ทำให้พวกเราคิดว่ากับดักพวกนี้มันหมูๆ

' ระวังจะเจอดี ซาโต้ ฮะ ฮะ ฮ่า ' เทพธิดา ฟาเรนเซีย ยังคงขำไม่เลิก

" ซาโต้ ระวัง " อยู่ๆกับดักกระดานตะปู ก็เด้งขึ้นมาข้างหน้าผม เอมิว จึงเอาตัวเธอเข้ามารับแทนผม  

" เอมิว!!! " ร่างของเอมิว ค่อยๆกลายเป็นละอองแสงและถูกส่งออกไปนอกสนามทดสอบ เพราะโดนกับดักตะปูเข้าเต็มเปา แต่ก่อนที่เธอจะสลายหายตัวไป

" ซาโต้ ไม่ต้องคิดมากน่ะ ไว้พบกันข้างนอก "

" เราต้องผ่านมันไปให้ได้น่า ถึงแม้จะไม่มี เอมิว ก็ตาม " ผมให้สัญญากับเอมิว ว่าผมจะเอาที่ 1 มาฝากเธอให้ได้

ผมเริ่มออกวิ่งต่อไป ถึงแม้จะมีเสียงร้องจากนักศึกษาเวทย์ ดังมาอย่างไม่ขาดสายก็ตาม

****
ตอนพิเศษ ฝ่าด่านนรกโลกันต์ ตอนออกจากอุโมงค์มรณะนี้กันเถอะ

เป็นเรื่องราวในช่วงที่พระเอกไปลงแข่งขันครับ โดยจะกล่าวถึง บทบาทของอัศวินหญิงเซนเรีย

" เอาล่ะทุกคนเริ่มได้ " สิ้นเสียงจากผู้อำนวยการซายะ ประกาศ

เซนเรีย เริ่มออกวิ่งไปพร้อมกับองค์หญิงไอกะ ที่มีเหล่าชายหนุ่มรุมล้อม อย่างเป็นห่วงองค์หญิงไอกะ ก็เธอเป็นอัศวินสาวที่มีหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้องค์หญิงไอกะ นี่นา

เช้ง เช้ง เช้ง

ดาบน้ำแข็งแทงขึ้นมาจากพื้น ไล่หลังเซนเรียมา มันได้ไปถูกชายหนุ่มที่ประกบคู่อยู่กับเธอ

อาคคคคคคคคคคคคคคคคคค

อ๊า อ๊า

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านเข้าไปในตัวของชายหนุ่มประกอบกับความหนาวเย็นก่อนตาย ชายหนุ่มคนนั้นถูกแทงต่อหน้าต่อตาเซนเรีย แต่เซนเรียไม่ได้สนใจ ไม่แม้แต่จะช่วย เพราะหน้าที่สำคัญของเธอ คือ อารักขาองค์หญิงไอกะ

ชายหนุ่มคนนั้นถูกวาร์ปออกไปจากสนามแข่งทันที

เซนเรีย ยังคงมุ่งหน้าไปต่อ แม้ว่า จะมีกับดัก ด้ายมรณะคร่าวิญญาณ ที่พุ่งมาบาดเสื้อผ้าเธอจนขาดวิ่น ทำให้เห็นชุดชั้นในสีเขียวของเธอ อยู่วับๆแวมๆ ก็ตาม

อ๊ายยยยยยย

องค์หญิง ไอกะ สะดุดหกล้มจากกับดักเปลือกกล้วย ที่อยู่ในบริเวณนี้ และอยู่ๆ ก็มีเปลือกกล้วยโปรยลงมาอย่างมากมาย

" เป็นอะไรไหมเพค่ะ ฝ่าบาท " เซนเรียกล่าวถามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะยื่นมือ เข้ามาช่วยพยุงองค์หญิงไอกะ ให้ลุกขึ้น จัดว่าสนามแข่งในอุโมงค์นี้มี กับดัก สากกระเบือ ยันเรือรบเลยจริงๆ

" ไม่เป็นไร เรายังไปต่อได้ ถ้ามาหยุดอยู่ตรงนี้ เราคงเสียหน้ากับ ซาโต้แย่เลย " องค์หญิงไอกะ ปัดฝุ่นที่เปรอะ เปื้อนตัวเองออกไป

" องค์หญิง กับเจ้าหนุ่มนั่นเป็นแฟนกันเหรอ "

" ถูกแล้ว เซนเรีย ซาโต้เขาเป็นแฟนฉัน "

" ไปชอบกันตอนไหน หรือเพค่ะ "

"ข้าเองก็จำไม่ค่อยได้เช่นกัน น่าจะเป็นตอนอยู่ป่ามายาละนะ"

ในขณะที่พูดกัน อยู่ๆ กับดักหิมะก็ทำงาน

หวือ หวือ 

ลมเย็นพุ่งผ่านตัว องค์หญิงไอกะไป มันทำให้เธอหนาวจนตัวสั่น

" นั่นอะไรน่ะ"

ลูกฟุตบอลหิมะ ขนาดเท่าลูกฟุตบอล ถูกยิงออกมา ถูกชายหนุ่มที่อยู่รอบๆตัวองค์หญิงไอกะ

โอ๊ย อ๊า

ช่วยพวกเราด้วย

ลูกฟุตบอลหิมะลูกหนึ่งถูกยิงมาทางองค์หญิงไอกะ เซนเรียรีบใช้ดาบตัดแยกมันทันที

เช้งงงงงงงงงงงงงงงงง

เสียงดังกังวาล

" ไปต่อเถอะเพค่ะ องค์หญิงไอกะ " ตอนนี้เซนเรียไม่ห่วงสวยแล้ว เธอ ส่ายหน้าไปมาอย่างไร้อารมณ์ และมองกับดักพวกนี้ราวกับแมลง

" ขอบใจมากนะ เซนเรีย ถ้าไม่มีเธอ ละก็ ฉันคงจะเสร็จกับดักหิมะไปแล้ว "

เซนเรีย ยังคงวิ่งต่อไป กับองค์หญิงไอกะ โดยมีเหล่าชายหนุ่มที่เหลือรอดจากการโดนกับดักวิ่งตามมาด้วย

" อีกไม่นานเราคงพ้นจากอุโมงค์มรณะนี่แล้ว " เซนเรียกล่าว

วิ้ง วิ้ง

ช่วยด้วย ช่วยด้วยค่า

เซนเรียได้ยินเสียงสาวน้อยเรียกให้ช่วย ซึ่งตอนแรกเธอไม่สนใจ

" ไปดูซะหน่อยเถอะ เซนเรีย " องค์หญิงไอกะ กล่าว

" แต่ว่าองค์หญิง "

" ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนี้ เราต้องออกจากอุโมงค์นี่พร้อมกัน "

" ได้เพค่ะ "

เซนเรียรีบมุ่งหน้าไปตามเสียง และเมื่อไปถึงที่เกิดเหตุ ปรากฏ ผู้ชายสามคนกำลัง รุมรังแก สาวน้อยคนหนึ่งอยู่ หน้าตาของเธอ คล้ายผู้ชายมาก เธอคือ ริโฮโกะนั่นเอง

" ทำไมพวกนายต้องรุมรังแกชั้นในอุโมงค์ด้วย " ริโฮโกะ กล่าวพร้อมกับร้องไห้ออกมา มันทำให้เธอรู้สึกโศรกเศร้าเสียใจที่โดนรุมรังแก

" ก็เธอเป็นหนุ่มหน้าสวยนี่นา พวกฉันถึงอยากแกล้ง ฮะ ฮะ ฮ่า "

" หัวหน้าครับ ถ้าไม่รีบ กับดักน้ำแข็งที่ตามมาข้างหลังจะมาเสียบพวกเราได้นะครับ "

" อืม พวกฉันจะจัดการเธอให้เสร็จๆไปในอุโมงค์นี่ล่ะ พวกฉันจะลวนลามเธอ จนเธอเคลิ้มไปเลย เตรียมใจไว้แล้วกัน ฮะ ฮะ ฮ่า" เจ้าหนุ่มตัวหัวหน้า ออกอาการโรคจิต ที่จะได้สัมผัสตัวของหญิงสาว ผู้มีผมสีเงิน อันงดงาม

" ไม่กลัวฉันไปฟ้องอาจารย์ เหรอ "

" เธอจะไปฟ้องได้อย่างไร ในเมื่อเธอจำมันไม่ได้ "

แล้วเจ้าหนุ่มนั่นก็ หยิบดอกไม้หลงลืมออกมา มันเป็นอาติแฟกซ์ แรร์ ระดับ 7ดาวที่หาได้ยาก คนที่สูดกลิ่นของมันเข้าไป จะหลงลืมเรื่องบางสิ่งไปชั่วขณะ หากสูดดมมาก จะหลงลืมไปเลยว่าเกิดอะไรขึ้น

ริโฮโกะ ถึงกับตัวสั่นงันงกในทันที

แล้วในวินาทีวิกฤตินั่นเอง

ป้าบ

เซนเรีย กระโดด เข้ามาเตะ ตัวหัวโจกท์ ที่ยืนถือดอกไม้หลงลืมอยู่ จนมันกระเด็นออกไป ราว 3เมตร

" นี่พวกแก โรคจิตถึงขนาดจะมาลวนลามผู้หญิงในอุโมงค์นี่เหรอ เห็นทีฉันต้องจัดการสั่งสอน พวกแก ซะหน่อยแล้ว "

ริโฮโกะ เป็นปลื้ม สาวอัศวิน ผม บรอน ที่มาอยู่ตรงหน้าเธอแม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่า เซนเรียเป็นใครก็ตาม

" แกจะมายุ่งกับ ภารกิจของพวกชั้นทำไม ชั้นแค่อยากทำตามใจชอบก็เท่านั้น แล้วที่นี่ก็ไม่มีใครเห็นด้วย "

" มันเป็นหน้าที่ของฉัน ที่จะต้องปกป้องผู้หญิง จากผู้ชายสุดชั่วอย่างพวกแก"

ย้ากกกกกกก

เวทย์ระดับ 4 ลมพายุมหากาฬ

อาคคคคคคคคคคคคค

เหวอ

เหล่าตัวแสบทั้งสาม โดนลมพายุของ เซนเรียพัดไปติดกับขอบกำแพง อย่างไม่สามารถช่วยตัวเองได้ เนื่องจากพวกมันทั้งสามเป็นเพียง จอมเวทย์ระดับกลาง ขั้นที่2 เท่านั้น ไม่อาจสู้กับ จอมเวทย์ ระดับสูง อย่าง เซนเรียได้

เหวอๆ

" พวกเรารีบหนีกันเถอะ หัวหน้า " พวกมันทั้งสามต่างพากันหนีแบบสี่ตีนโกยเลยทีเดียว แต่ก็ไม่พ้นกับดักอัคคีที่เด้งขึ้นมา เผาผลาญ พวกมันทั้งสาม ก่อนถูกส่งออกไปนอกสนามแข่งขัน

" ขอบคุณมากค่ะ คุณอัศวินสาว "

" เรียกฉันว่า เซนเรียก็พอ " แล้วเซนเรียก็จากไปอย่างไม่ใยดี ต่อริโฮโกะ เพราะเธอมีเรื่องสำคัญ กว่านั้นต้องทำ

" กลับมาแล้วเหรอ เซนเรีย " องค์หญิงไอกะกล่าว

" เพค่ะ ฝ่าบาท "

" เรื่องทางนั้นเสร็จแล้วเหรอ "

" ใช่แล้ว เพค่ะ แค่เรื่องชายหนุ่มสามคนคิดจะลวนลามผู้หญิงคนหนึ่ง "

" งั้นพวกเราก็ ไปกัน ออกจากอุโมงค์มรณะนี้กันเถอะ "

แล้วองค์หญิงไอกะ ก็จูงมือเซนเรีย เดินออกไป อย่างทางที่มีแสงสว่าง มันเป็นทางออกของอุโมงค์มรณะนี้ และพวกเธอ ก็ผ่านด่านแรกมาได้ ด้วยความเหนื่อย ยาก...........จบ

****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

4 ความคิดเห็น