ซาโตชิ จอมปราชญ์ราชันย์ครองพิภพ

ตอนที่ 1 : อดีตที่ไม่อาจหวนคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 88
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    4 มิ.ย. 62

ข้ามีนามว่า ซาโตชิ จอมปราชญ์แห่งเดลก้า ครั้งนี้ข้าพาจอมเวทย์นับหมื่นมาสยบความโอหัง ของเหล่าเทพเจ้าที่ชอบรังแกมนุษย์ ไอ้คำกล่าวที่ว่า สู้ร้อยชนะร้อยนะรึ จะมาหยุดข้าคนนี้ได้ เพียงเพราะความกลัวที่จะแพ้แค่ 1เปอเซ็นก็ไม่คิดจะสู้แล้วรึไง แต่ตอนนี้ข้ากลับต้องผิดหวังด้วยการมองซากศพของศัตรูนับร้อย กับเพื่อนนับหมื่น ที่กองสูงเป็นภูเขา

" ท่านจอมปราชญ์ ทำไมท่านพาเราหลายหมื่นชีวิตมาตายที่นี่? " ซาฟิโอ้ จอมเวทย์สาวกล่าวแก่ ซาโตชิ จอมปราชญ์ ผู้มีพลังวิเศษแกล้วกล้าที่สุดในกองทัพ ทำให้ซาโตชิ เบิกตามองไปยังกองทัพจอมเวทย์ของตนที่พังพินาศ ที่เกิดจากน้ำมือของพระเจ้า นี่เป็นการตัดสินใจผิดพลาดของซาโตชิที่หาญต่อกรกับพลังของพระเจ้า

" ซาโตชิ เอ๋ย เจ้าตัดสินใจผิดพลาดแล้วที่นำกองทัพจอมเวทย์มาต่อต้านข้า " เทพ อาราชิน กล่าว เขาเป็นเทพที่มีปัญญามาก จึงได้หลอกกองทัพจอมเวทย์ มาติดอยู่ในเนินเขา แล้วเสกไฟบรรลัยกัลป์ มาถล่มกองทัพของซาโตชิ

" มนุษย์ก็เป็นแบบนี้ละนะ อาราชิน " เทพธิดา แห่งสงครามฟาเรนเซีย กล่าวก่อนจะฟัน ซาฟิโอ้ ล้มลงแล้วหันไปมองหน้า อาราชิน ดูเหมือน เทพ อาราชินมีอะไรอยากจะพูดกับ จอมปราชญ์ ซาโตชิ

" ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้ไปเกิดใหม่ แล้วครั้งหน้า เราลองมาประลองกำลัง และสติปัญญากันอีก ข้าจะให้ ฟาเรนเซีย ไปอยู่คอยช่วยเจ้าอีกแรงก็แล้วกัน จะได้ไม่หาว่าข้าโกง" ว่าแล้วอาราชินก็บันดาล ลำแสงสุดขั้วเข้าใส่ จอมปราชญ์ ซาโตชิ ทำให้เขาต้องไปเกิดใหม่

****

10000 ปี ผ่านไป....

เฮือก

" ซาโตชิ ตื่นได้แล้ว " เสียงของไอร่า เมดสาวดังมาเป็นระยะทำให้ ซาโตชิ เบิกตากว้างมองดูรอบห้องนอน และพรมเช็ดเท้ารูปสิงโตที่วางอยู่ใกล้ประตู 

' นี่ข้ายังไม่ตายเหรอเนี่ย ' ซาโตชิ คิด ตอนนี้เขามาอยู่ในร่างขององค์ชายขี้โรคคนหนึ่ง ดูเหมือนว่า ร่างกายนี้จะใช้เวทย์ไม่ได้อีกด้วย

" วันนี้องค์ชายต้องเข้าพบ เสด็จพ่อ เลาห์คอน เฮเซ็น นะเพคะ ดูเหมือนพระองค์จะทรงกริ้ว แลนเวีย ฮิเมะ พี่สาวของพระองค์ ที่ปล่อยช่างตีบวกที่ไปตีบวกอาวุธให้พวกปีศาจอย่างไรชินไป พระองค์จึงทรงเนรเทศ แลนเวีย ฮิเมะ ไปอยู่เมืองชายแดนที่ยากลำบาก ไม่เหมือนเมืองร็อคน่าที่เจริญแห่งนี้ " ไอร่าผู้ที่ องค์ชาย ซาโตชิ รักอย่างกับพี่สาวกล่าว เธอเป็นสาวใช้ขององค์ชาย ซาโตชิ คนที่อยู่ข้างกาย องค์ชาย ซาโตชิมานาน ถึงเธอจะเป็นเมดสาวใช้แต่องค์ชาย ซาโตชิก็นับถือเธอเป็นพี่สาว เพราะหลังจากองค์ชาย ซาโตชิป่วย และใช้พลังเวทย์ ไม่ได้มานาน เสด็จพ่อกับ เสด็จแม่ ก็ถอยห่างจากองค์ชาย ซาโตชิ จนแทบจะลืมองค์ชาย ซาโตชิไปแล้ว

ซาโตชิ จำได้ลางๆว่าตนมีพี่สาว และพี่ชายอยู่ด้วย นั่นคือ เจ้าชายอาราเอล กับ แลนเวีย ฮิเมะ พวกเขาสามคน กำลังแข่งขันกันเพื่อที่จะเป็นเลาห์คอน คนใหม่ โดย เจ้าชายอาราเอล ถูกส่งไปปกครอง พอร์ต รอยัลที่อุดมสมบูรณ์ และเป็นท่าเรือน้ำลึก ในขณะที่ แลนเวีย ฮิเมะ ถูกส่งไปปกครองเมือง เอเซล ที่มีปัญหาทุกฤดูหนาว เพราะกำแพงเมืองสร้างไม่เสร็จ ซะที หลังจากนึกอะไรบ้าๆบอๆ อีกสามสี่นาที ซาโตชิ ก็หันไปหา ไอร่า แล้วกล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง

" พี่สาว ไอร่า ต่อไปให้เรียกข้าว่า ซาโต้ เฉยๆ ก็ได้ ข้านับถือพี่เหมือนพี่สาวคนหนึ่ง "

" เอาล่ะ เอาล่ะ พี่จะเรียกเธอ ว่า ซาโต้ก็ได้จ๊ะ "

" ขอบคุณ ครับพี่ ไอร่า"

" น...นั่นอะไรอะเจ้าชาย รอยปานนั่น " ไอร่ามอง ปานสีแดงที่อยู่บนใบหน้าของซาโตชิ มันเป็นสัญลักษณ์ ของจอมปราชญ์ เธอมองจนตาค้าง

" ไม่จริงใช่ไหมค่ะ ซาโต้ เธอ....... เป็นจอมปราชญ์ "

พี่ไอร่า ตกใจแทบแย่ เพราะคนที่จะเป็นจอมปราชญ์ ได้มีน้อยนัก แทบจะนับนิ้วได้

" ถึงผมจะเป็นจอมปราชญ์ ก็ใช้เวทย์ ไม่ได้หรอกนะ ไม่ต้องกลัวไป " แล้วผมก็กล่าวสืบต่อ

" ไม่ต่างจากคนธรรมดา "

พี่ไอร่า ลูบหน้าอก อย่างโล่งใจ ที่ได้รู้ว่า ผมไม่มีเวทย์มนต์ที่สามารถบันดาลได้ทุกอย่างตามใจคิดเหมือนเหล่าจอมเวทย์ระดับล่าง

" พี่ไอร่า ช่วยเล่นโอฮาโอ้ (เครื่องดนตรีชนิดหนึ่งคล้ายกีต้าร์ แพร่หลายในอาณาจักรโปปุรอน ) ให้ผมฟังที " ซาโตชิกล่าว พร้อมกับอ้อน ให้พี่ไอร่าร้องเพลง พวกเขาสองคนสนิทกันราวกับเป็นคนรักกัน

" ก็ได้ เพคะ แต่หลังจากหม่อมฉันเล่น โอฮาโอ้ แล้ว เจ้าชายต้องกินยานะ " ไอร่ากล่าวด้วยรอยยิ้มน่ารัก จนซาโตชิ อยากจะแกล้งเธอ หลังจากเธอร้องเพลงจบ อดีตจอมปราชญ์ อย่างซาโตชิ ก็ออกอุบายแกล้ง พี่ไอร่า 

" พี่ไอร่ารู้รึเปล่าว่า ร้องเพลงเสียงหลงมาก "

" จริงเหรอ เพคะ องค์ชาย " ไอร่า ชักไม่เชื่อมั่นในตนเองแล้วกล่าวต่อ

" มีวิธีแก้รึป่าวเพคะ "

" วิธีแก้น่ะมี คือ ต้องไปร้องเพลงในห้องส้วม โดยเอาน้ำราดตัว เอาถังครอบหัว แล้วร้องเพลง มันจะทำให้หลอดเสียงดีขึ้น " ซาโตชิ พูดทีเล่นทีจริง

" จริงเหรอ เพคะ งั้นหม่อมฉัน จะรีบไปทำทันที "

" อืม รีบไปเถอะ " ซาโตชิ ยิ้มกริ่มเมื่อ ไอร่า เมดสาวคล้อยหลัง เขาก็แอบหัวเราะออกมาที่ได้แกล้ง สาวใช้ สำเร็จ

****

3 ชั่วโมงต่อมา.....หลังจาก ไอร่าเข้าไปเอาน้ำราดตัว เอาถังครอบหัวร้องเพลงในห้องส้วม

ซาโตชิ ก็ลองรวบรวมพลัง และพบว่าตัวเองถูกมนต์ดำของใครบางคนสกัดเส้นทางไหลของลมปราณเทพ ทำให้เขาใช้เวทย์มนต์ไม่ได้

' เรื่องแค่นี้ จิ๊บๆ เรารู้วิธีแก้อยู่แล้ว ' ซาโตชิ คิด แล้วรวบรวมพลัง ไล่ให้มนต์ดำทั้งหมด เข้าไปอยู่ในจุดเดียว คือ จุด ยี่จิน ( จุดหนึ่งในร่างกายที่ใช้เวลารวบรวมปราณเทพ ) แล้วทำการสลายมันซะ

" สลาย " เมื่อซาโตชิ กล่าวจบ ลมปราณเทพในร่างกายก็ไล่มนต์ดำของเสียออกมาเป็นไอสีดำ โชคยังดีที่ตลอดวิธีการไม่ได้มีใครมาพบเห็นการกระทำขององค์ชาย ซาโตชิ ไม่งั้นเขาอาจกลายเป็น ศัตรูของ ศาสนจักร ก็เป็นได้ เนื่องจากถูกหาว่าเป็น [พ่อมดหมอผี]

หลังจากซาโตชิฟื้นฟู กำลังเสร็จ ซาโตชิก็เดินมาถึงกลางอุทยานหลวง และเดินโฉบไปโฉบมา ราวกับปลาได้น้ำ เนื่องจากกำลังเวทย์ ฟื้นฟูมาในระดับจอมเวทย์ ระดับล่าง

" พ่อรูปหล่อคนนั้นใครนะ "

"ใช่ๆ หล่อมากเลย ออกจะแมนๆ " เหล่านางกำนัลต่างชมผมไปพลางนึกสนุกไปพลาง

" คนนั้นมันเจ้าชาย ซาโต้นี่นา หล่อแต่เสียดายใช้เวทย์ ไม่เป็น"

" ใช่ ใช่ จริงด้วยเนอะ น่าเสียดายจริงๆ เป็นถึงเจ้าชายแต่ใช้เวทย์ไม่เป็น"

" ได้ยินว่า โดนไล่ออกมา จาก โรงเรียนมหาเวทย์ คาเวียน่า ด้วย " เหล่านางกำนัลต่างพูดกันเป็นปากหอยปากปู ถ้าผมใช้เวทย์ได้จะสาปให้เป็นแมลงสาปไปให้หมดเลย คอยดู - -*

ผมเดินต่อไปอย่างไม่สนใจ ทว่า.......

ผัวะ 

คาตายามะ ลูกขุนนางใหญ่ หรือที่ใครๆเรียกเขาว่า คาตะก็ได้เอาเท้ามาขัดขาผม จนผมล้มลง เขามีพลังเวทย์ ประมาณจอมเวทย์ ระดับล่างขั้น 8

" ฮะ ฮะ เจ้าอ่อนแอเอ๋ย จงมุดลอดหว่างขาข้าซะ แล้วข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปแต่โดยดี "

และพรรคพวกของ คาตะ ก็พากันหัวเราะเยาะพวกมันมีกันประมาณ 5คน

ผมลุกขึ้นยืน และเตรียมต่อสู้กับพวกคาตะ

" เฮ้ยๆ เจ้าลูกหมานี่คิดจะสู้กับพวกเราโว้ย " คาตะกล่าว พร้อมกับร่ายเวทย์อัญเชิญ เรียกสัตว์อสูรรับใช้ออกมา มันเป็นลูกไฟเล็กๆ อสูรรับใช้ระดับล่าง

' ผมเป็นถึงจอมปราชญ์ กลับถูกจอมเวทย์ระดับล่าง 6คนรุมรังแก เหมือนราชสีห์ที่ถูกหนูแทะหู อย่างสู้ไม่ได้ น่าเจ็บใจจริงๆ ' ผมคิด

" เอ๊ะ นั่นมันปานอะไรนะลูกพี่ " ลูกสมุน เอ บอกกับคาตะ

" นั่นมันปานที่เป็นสัญลักษณ์ ของจอมปราชญ์ นี่นา " ลูกสมุน บี

" ไม่น่าเป็นไปได้ มันไม่น่าจะมีพลังระดับนั้น " ลูกสมุน ซี

" อย่าเพิ่งไปกลัวมันสิ อย่ากลัว " คาตะเองเมื่อมองเห็น รอยปานรูปหยดน้ำสีแดงที่หน้าผากผมเขาก็ กลัวจนหัวหด แต่ก็ยังสั่งให้ลูกไฟ โจมตีใส่ผม ทั้งที่ขายังสั่นจนฉี่ราด

ผมยกมือขึ้นมาบัง เป็นเวลาเดียวกับที่ลูกไฟพุ่งใส่ผม

พรึ่บ

ลูกไฟแตกสลายไปในทันที เมื่อต้องมือผม ถึงผมจะเป็นจอมปราชญ์ไม่เอาไหน แต่แค่ ลูกไฟ อสูรรับใช้ระดับล่างแบบนี้ผมสู้ได้สบายมาก

" ไม่จริง เค้าไม่เชื่อ" คาตะหน้าถอดสี ก่อนจะวิ่งเผ่นหนีไป ด้วยความกลัวพลังแห่งจอมปราชญ์ของผม นี่คือสิ่งที่เรียกว่า เขียนเสือให้วัวกลัวสินะ

พวกคาตะและเหล่าสมุน เอ บี ซี ดี อี ต่างวิ่งหนีไม่คิดชีวิต โดยมีเหล่านางกำนัลเห็นเหตุการณ์ และเอาเรื่องไปกราบเรียน เลาห์คอน เฮเซ็น เสด็จพ่อของผม

ผมกลับมาที่ห้องโดยมีพี่ไอร่า ยืนรออยู่อย่างเป็นห่วง

" ซาโต้ เจ้าไปไหนมาพี่เป็นห่วงแทบแย่ "

" พี่ไอร่า ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก ผมเป็นถึงจอมปราชญ์ เชียวนะ " ผมใช้มือลูบหัวอย่างเขินอาย

" พี่จะไปทำกับข้าวมาให้นะ ซาโต้ เจ้ารออยู่นี่ก่อน " แล้วพี่ไอร่าก็หายเข้าครัวไป

ในขณะที่ผมกำลังคิดอะไรอยู่นั้นเอง เทพธิดา ฟาเรนเซีย ก็ได้พูดออกมาจากในหัวผม

" ถ้าข้าไม่ช่วย ละก็ เจ้าอาจจะพิการไปแล้ว " เทพธิดา ฟาเรนเซียกล่าว เธอมาช่วยผมทำลายลูกไฟกระจ้อยร่อยนั้นของเจ้าคาตะ สร้างความตกใจให้กับผมอย่างมาก ไม่นึกว่า ตัวผมจะถูก เทพธิดา แห่งสงคราม ฟาเรนเซีย สิงสู่โดยไม่ได้อัญเชิญ แต่ผมก็ต้องขอบคุณเธอ

"ขอบคุณครับ ท่านเทพ "

" แล้วต่อไปอย่าไปสู้แบบ 6 รุม 1อีกละ มันทำให้ข้าต้องส่งพลังช่วยเจ้า "

" เข้าใจแล้วครับๆ " ผมพูดในจิตใจ

ก็อกๆ ก็อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผมลุกไปเปิดประตู

ผู้มาเยือน คือ.......

จอมปราชญ์ คายะ ไอดอล ของผมเอง เธอมีผมดำสลวยงดงาม นัยต์ตาคมดุจคันศร สองแก้มแดงดั่งลูกพุทรา คิ้มงามดุจดั่งเส้นผมของนางฟ้า

" ข้าคือ จอมปราชญ์ คายะ จอมปราชญ์ ประจำราชสำนักโปปุรอน " เธอกล่าวเสียงเรียบ

" ข้าได้ยินว่าเจ้าชายได้สืบทอดพลังจอมปราชญ์ จาก วีรบุรุษ เร้นกายมาจากคาตะ "

" ก็ คงเป็นเช่นนั้น ท่านจอมปราชญ์ คายะ " ผมตอบไปอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่จะคิดได้

" ข้ามาที่นี่ เพื่อมาเชิญองค์ชาย เสด็จไปพบกับ เลาห์คอน เฮเซ็น เสด็จพ่อของท่าน"

" อืมก็ได้ ผมจะไป "

ในขณะที่ผมตอบรับคำเชิญของ จอมปราชญ์ คายะ เพื่อไปหาเสด็จพ่อบัดซบที่ไม่เคยเห็นหน้ามานาน

พี่ ไอร่า ก็โผล่ออกมาพร้อมกับถ้วยซุปไก่ ของโปรดของผม

" ซาโต้มีอะไรหรือ เอ๊ะ!!! นั่น จอมปราชญ์ คายะนี่นา "

พี่ไอร่า รีบก้มลงคุกเข่าให้กับจอมปราชญ์ คายะ ผู้มีฤทธิ์เวทย์มนต์สูงที่สุดในอาณาจักร

" ไม่เป็นไร ข้าไม่ถือหรอก" จอมปราชญ์ คายะกล่าว

พี่ไอร่า จึงลุกขึ้นและรีบแนะนำตัว

" ข.....ข้าชื่อ ไอร่า เป็นเมดรับใช้องค์ชาย ซาโตชิ ในชีวิตนี้ข้าไม่เคยพบจอมปราชญ์ตัวเป็นๆ ที่งดงามอย่างท่านเลย" พี่ไอร่า กล่าวอย่างชื่นชม ต่อ จอมปราชญ์ คายะ สุดสวย ความสวยของจอมปราชญ์ คายะเมื่อเทียบกับ พี่ไอร่าแล้ว ทำให้หน้าตาของพี่ไอร่า ที่สวยมากอยู่แล้ว ดูธรรมดาไปเลย

" เราไปกันได้แล้วองค์ชาย " จอมปราชญ์ คายะกล่าว พร้อมกับ ร่ายเวทย์เปิดประตูมิติ ประตูมิติประตูหนึ่งจึงได้ปรากฏ ออกมา ผมก้าวเดินตามจอมปราชญ์ คายะไป อย่างว่าง่าย

เมื่อเราทั้งสองก้าวข้ามประตูมิติมาแล้ว มันก็ค่อยๆปิดตัวลง 

" พี่ ไอร่า เดี๋ยวผมกับมานะ " ผมพูดผ่านประตูมิติ ก่อนที่มันจะปิดสนิท ซึ่งพี่ ไอร่า ก็พยักหน้าเข้าใจ

ผมกับจอมปราชญ์ คายะ ก็ได้ก้าวไปในท้องพระโรงใหญ่ ที่นั่นมีชายวัยกลางคนอายุประมาณ 40 ปลายๆ นั่งอยู่บนบัลลังค์ เขากำลังนั่งอ่านราชสาร์สที่ถูกส่งมาจากอาณาจักร ออโดนอส

" ฝ่าบาทข้าได้นำตัวองค์ชายน้อยมาแล้ว เพค่ะ " จอมปราชญ์ คายะกล่าว

เลาห์คอน เฮเซ็น ได้วางราชสาร์สลง แล้วก้าวลงมาจากบัลลังค์ มาโอบกอดข้า ให้หายคิดถึง

" โอ้ว เจ้าโตเป็นหนุ่มใหญ่แล้วสินะ พ่อว่าจะสอนเวทย์มนต์ให้เจ้าด้วยตัวเอง เพื่อให้เจ้าได้เป็น เลาห์คอน คนต่อไป สืบราชสมบัติจากข้า "

เลาห์คอน เฮเซ็น ยิ้มนิดหน่อย แล้วกล่าวสืบต่อ

" เจ้าได้เป็นจอมปราชญ์ ก็ดีแล้วลูกรัก ข้าจะให้ จอมปราชญ์ คายะ รับเจ้าเป็นศิษย์ และสอนความรู้ให้เจ้า วันนี้เลย "


ผัวะ

ผมสะบัดมือ ออกจากอ้อมกอดของเลาห์คอนเฮเซ็น

"ผมไม่อยากเกี่ยวข้อง อะไรกับคุณ เสด็จพ่อ ต่อไปนี้ผมจะใช้ชีวิตด้วยตัวผมเอง ผมไม่อยากเป็นเลาห์คอน และสืบทอดราชบัลลังค์ ต่อจากคุณ"

" ทำไมล่ะ " เลาห์คอน เฮเซ็น ตรัส ถาม

" เพราะคุณ ไม่เคยสนใจใยดีผมเลย รวมถึงเสด็จแม่ด้วย ผมขอลาขาดจากอาณาจักรแห่งนี้ " และผมก็วิ่งพรวดพราดออกไปจากราชวังกลับไปหา พี่ไอร่า สุดที่รักของผม

" ให้เขาไป เผชิญโลกบ้างก็ดีนะ ฝ่าบาท " จอมปราชญ์ คายะกล่าว

" อืม ข้าว่าก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้เข้าใจว่า โลกนี้มันโหดร้าย " เลาห์คอนเฮเซ็น หลับตา ซึ่งเขาไม่อาจจินตนาการความยากลำบากของลูกอันเป็นที่รักได้อย่างไร

" ข้าเกือบลืม ซิลวาเทียเส้นนี้ ที่จะให้เขาติดตัวไปด้วย วานเจ้าเอาไปให้องค์ชายที" เลาห์คอนเฮเซ็น กล่าว

" เพค่ะ ฝ่าบาท " จอมปราชญ์ คายะ รับซิลวาเทียมาประคองที่แขนอย่างทะนุถนอม มันเป็นสมบัติ ประจำราชวงศ์ ที่จะส่งมอบให้เลาห์คอน องค์ต่อไปเท่านั้น ซึ่งซิลวาเทียร์ เป็นอาติแฟกซ์ แรร์ ระดับ เวิร์ลไอเทม ที่สามารถรักษาโรคได้ทุกอย่างทุกอาการ เมื่อกินเข้าไปจะสามารถชุบชีวิตได้ *-* แต่คนตายไปแล้วจะกินได้อย่างไร

****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป








 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

4 ความคิดเห็น