อาลาบา ข้านี่แหละราชันต์แห่งเกมส์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 421 Views

  • 3 Comments

  • 26 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    3

    Overall
    421

ตอนที่ 5 : ไปเอาหญ้า ฮิเตะ ฮิเตะกันเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    3 ธ.ค. 61

อุแว้ อุแว้ อาลาบาร้องหิวนมอย่างบ้าคลั่ง ตั้งแต่เขามายังโลกใบนี้ ก็ปาไป 17วันแล้ว เทเรเซียต้องให้นมเขาอย่างน้อย 3ชั่วโมงครั้ง ก่อนที่จะออกมาเดินดูอะไรข้างนอก

อาลาบา คลานเล่นอยู่แถวถนนที่มีเกวียนผ่านไปผ่านมา

" มีคนร้าย ช่วยจับที " มาโอ กำลังวิ่งไล่เด็กคนหนึ่งที่ขโมย ฮ็อตด็อกไป 

อาลาบาคิดในทันที เจ้าของร้านเล่นวิ่งตามเด็กออกมาแบบนี้ ต้องมีเด็กอีกกลุ่มกำลังขโมยของในร้านฮ็อตด็อกของเขาแน่ๆ

และแล้วก็เป็นจริงตามนั้น เด็กๆหลายคนเข้าไปขโมยกินฮ็อตด็อก ของ มาโอ ที่ไม่ได้อยู่เฝ้าร้าน

' เฮ้อ ความคิดของ NPC โง่ๆ ' อาลาบาคิดก่อนจะคลานเข้าไปหน้าใสแป๋ว ต่อหน้าหัวขโมย คนที่มาโอ ตาม

เจ้าหัวขโมย เบรคในทันที ก่อนจะร้องเสียงหลงออกมา เพราะถูกเด็กทารก เขกกระโหลก อาลาบา กระโดดเข้าไปจับเด็กน้อยได้โดยละม่อม

" อุแว้ อุแว้ ข้าจับมันได้แล้ว " อาลาบาเอาเชือกที่เปิดกาชาได้มา มัดโจรน้อยในทันที ดูจากป้ายชื่อที่หน้าอก เด็กน้อยหัวขโมยคนนี้ชื่อ สมาย

" ขอบคุณมากครับที่ช่วยจับขโมย " มาโอกล่าว ก่อนจะเขกกระโหลก สมาย โจรน้อย

" อุแว้ อุแว้ ข้าว่าเจ้าเป็นห่วง ฮ็อตด็อกที่ร้านซะเถอะ ป่านนี้คงถูกกินหมดแล้ว " อาลาบา กล่าว

" หะ ว่าไงนะ ฮ็อตด็อกของข้า " มาโอ NPC หนุ่มรีบกลับไปที่ร้านในทันที และพบว่ามันว่างเปล่า ฮ็อตด๊อกทั้งหมดถูกขโมยไปจนหมดแล้ว

" หนอยแน่ เจ้าพวกเด็กแสบ " มาโอ โมโห และตรงมาที่ สมายเด็กน้อยในทันที ตอนนี้เขา เฝ้ามอง สมายแบบอยากกินเลือดกินเนื้อ แต่เมื่อนึกถึงหน้าแม่เด็กคนนี้ ที่เป็นสาวสวยแล้ว มาโอก็ตัดสินใจปล่อย สมายไป

" ฉันยกโทษให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ สมาย บอกแม่ของเธอด้วยว่า ว่างๆฉันจะไปเยี่ยม" มาโอกล่าว

" แม่ผมป่วยอยู่อะครับ คุณมาโอ ถ้าไงช่วยไปดูหน่อย " สมายลุกขึ้นมาน้ำตาคลอเบ้าบอกมาโอ ที่เขาต้องขโมยฮ็อตด็อกก็เพราะไม่มีเงินไปซื้ออาหาร และยาให้กับแม่

มาโอตรงไปยังบ้านของริต้า เขามองเห็นริต้าไม่สบายอย่างมาก จำเป็นต้องได้รับการเยียวยาทันที

ริต้ามีไอดำลอยอยู่รอบตัว ทั่วบริเวณเตียงนอนมีเลือดไหลที่เกิดจากอาการไอผสมกับพิษที่ไหลออกมา

อาลาบาคลานเข้ามา เขาไม่เคยเห็นโรคอะไรแบบนี้เลย มาโอทำหน้าเครียด ก่อนจะกล่าวถ้อยคำจากอาลาบา

" ท่าน โบเก็นฉะ เด็กน้อย ขอให้ท่านช่วยนำหญ้าฮิเตะ ฮิเตะ จากถ้ำแห่งหนึ่งบริเวณชานเมืองมารักษา อาการ คนรักของข้าด้วย "

================================================

ติ้ง!!! ท่านได้รับเควส หาหญ้า ฮิเตะ ฮิเตะ มารักษาริต้า 

สถานที่ : ในถ้ำใหญ่ แถบชานเมือง

ภารกิจระดับ : C

รางวัล : ท่านจะได้รับความสนิทสนมกับ มาโอ ริต้า และสมาย
ท่านจะได้รับตำราทำอาหารจากมาโอ

คำเตือน : หากพลาด ริต้าจะตาย มาโอ และสมายจะไม่เชื่อใจท่านอีก

ระยะเวลา : 5ชั่วโมง

================================================เอาให้มันได้อย่างงี้สิ อยู่ๆก็มีเควสออกมา เห็นทีต้องลองไปยังถ้ำใหญ่ ชานเมืองดูซะแล้วก่อนแม่จะกลับมา

ผมรีบเรียก ซูมิเระออกมา ก่อนจะให้เธออุ้ม วิ่งไปแถบชานเมือง ที่มีถ้ำใหญ่อยู่ เมื่อมาถึง ผมพบผู้เล่นอยู่ราวๆ 4-5 คน กำลังเก็บเลเวลอยู่ในสวนดอกไม้

" อุแว้ อุแว้ คุณครับเห็นหญ้า ฮิเตะ ฮิเตะ ป่าวคับ " ผมถามอย่างสุภาพที่สุด

ผู้เล่นที่มีนามว่า เจฟ ก็เดินเข้ามาพร้อมกับพูดว่า

" เห็นครับ มันอยู่ในถ้ำข้างหน้านี่เต็มไปหมดเลย หญ้า ฮิเตะ ฮิเตะเนี่ย "

"ขอบคุณครับ ที่บอก เราไปกันเถอะ ซูมิเระ "

ผมเริ่มชอบเกมส์นี้ขึ้นมาแล้วสิ ที่มีผู้เล่นดีๆ มาช่วยบอกทางแบบนี้ ผมกล่าวอำลาอย่างสุภาพกับเจฟ แล้วผมกับซูมิเระ ก็ค่อยๆคืบคลานเข้าไปในถ้ำ

" ท่านเบบี้ค่ะ เราต้องรีบทำภารกิจให้สำเร็จนะค่ะ ไม่งั้นจะคลาดกับท่านเทเรเซียเอาได้ "

"อืมผมรู้ "

ห่างออกไปราว 10 เมตรตรงหน้าผม มีหมาป่าสามตัว กำลังรวมกลุ่มกันอยู่ พวกมันน่าจะเป็นตัวขวางทางผมกับ หญ้าฮิเตะ ฮิเตะ ที่มีขึ้นอยู่ตามพื้น

กิ๊ซซซซซซซซซซ

เสียงสแคว์แรปบิทดังขึ้น มันเดินมาเพียงตัวเดียว ใบหน้าของมันเหมือนกับกำลังเบื่อหน่ายอะไรบางอย่างอยู่ถึงที่สุด เมื่อมันเห็น หมาป่าทั้งสามตัวมันก็เลียลิ้น

" สแคว์แรปบิท? " ทำไมถึงมีสแคว์แรปบิทอยู่แถวนี้ ผมสงสัย

สแคว์แรปบิท วิ่งย่นระยะเข้ามาใกล้หมาป่าทั้งสามตัว หมาป่าตัวแรกเพียงส่งเสียงร้อง ก็ถูกเตะตายกลางอากาศทันที หมาป่าอีกสองตัวทำท่าจะหนี แต่สแคว์แรปบิท วิ่งเร็วมากจน หมาป่าทั้งสองตัดสินใจหันกลับมาสู้ แต่สภาพของพวกมันไม่ต่างจากหมาป่าตัวแรก
หมาป่าตัวที่สอง ร้อง เอ๋งๆๆๆ ออกมา ก่อนจะถูกเตะปลายคางถึงตาย หมาป่าตัวสุดท้ายกัดฟันสู้ มันกระโดดเข้างับขาของสแคว์แรปบิทเต็มกำลัง แต่สุดท้ายก็โดนเตะตายกลายเป็นศพ สแคว์แรปบิท สวาปามพวกมันทั้งสามตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมยกหูขึ้นมาระแวดระวังภัย

มันจะมีตัวอะไร น่ากลัวกว่านี้ออกมาอีกไหม......ผมคิด พร้อมกับกดตัวซูมิเระให้ก้มลง พวกเราหลบอยู่หลังหินและภาวนาขอให้เจ้าตัวพวกนี้รีบไปเร็วๆ ไม่งั้นผมคงต้องใช้อาวุธกาชา สู้กับมัน

โฮกกกกกกกกกกกกกกกก

เสียงร้องของเจ้าแห่งพงไพรดังขึ้น

เบิร์นนิ่งแบร์ตัวหนึ่งเดินออกมาจากด้านในถ้ำ มันมีขนาดใหญ่ราว 3เมตรเลยทีเดียว มันตรงเข้าหา สแคว์แรปบิท อย่างรวดเร็วจนเจ้ากระต่ายขนาดเท่าคนต้องตกใจเลยทีเดียว

สแคว์แรปบิท มีโสตประสาทที่ว่องไวมันโดดหนีขึ้นไปในอากาศทันทีที่ เบิร์นนิ่งแบร์เข้าประชิดมัน แต่หลบกรงเล็บของเบิร์นนิ่งแบร์ไม่ได้ กรงเล็บอากาศของเบิร์นนิ่งแบร์บาดสแคว์แรปบิทขาดเป็นชิ้นๆ สแคว์แรปบิทร้องเสียงหลง ก่อนจะตกลงมาตาย

เบิร์นนิ่งแบร์ หม่ำสแคว์แรปบิทอย่างเอร็ดอร่อย จนผมไม่อยากเห็นภาพเลยที่เดียว ไส้ที่ทะลักออกมา พร้อมกับมันสมอง มันช่างสยดสยองเสียนี่กระไร

ผมกระซิบกับซูมิเระ ก่อนที่จะเริ่มวิ่งออกไปประจันหน้ากับ เจ้า เบิร์นนิ่งแบร์ ตัวของมันใหญ่มากเมื่อเทียบขนาดระหว่างเด็กทารก กับหมี แต่ข้อดีของความตัวเล็ก คือเป้าเล็กนั่นเอง เบิร์นนิ่งแบร์ วางซาก กระต่ายลง แล้วจู่โจมผมทันที

ผมกระโดดหลบไปด้านข้าง และเตะแขนมันทันที

โฮกกกกกกกกกกกกกก

เบิร์นนิ่งแบร์ร้องอย่างเจ็บปวด มันไม่เคยเจอศัตรูที่มีขนาดเล็กแบบนี้มาก่อน แม้ว่าจะตัวเล็ก แต่สเตตัสไม่เล็ก

มันเริ่มจ้องผมแล้วใช้สกิลขู่ขวัญในทันที แต่ผมมีสกิลต้านอาการผิดปกติที่ได้มาก่อนหน้านี้ทำให้ผมยังสามารถวิ่งอย่างชิวๆได้

ผมหยิบดาบกาชาออกมา มันเป็นไอเทมที่เปรียบเสมือน อาวุธขั้นสีแดงระดับ 20+ เลยทีเดียว ผมอุตส่าห์ใช้เงินเดือนทั้งหมดเปิดได้มันมา ผมตั้งชื่อให้มันว่า ดาบชลาเก้น

ปั่ก ปั่ก ปั่ก

-363 -363 -363

เบิร์นนิ่งแบร์ได้รับบาดเจ็บอย่างต่อเนื่อง มันร้องเสียงหลง ก่อนจะใช้สกิลลิ้นเพลิง ที่เป็นสกิลลับของมันออกมา

ไฟไหม้ไปทั่วถ้ำ ระดับความร้อนของมันทำให้ หญ้าฮิเตะ ฮิเตะ ไหม้ไฟ

" ไม่นะ ไอเทมภารกิจของผม กำลังไหม้ไฟ" ผมอุทานออกมาด้วยความโกรธ

" แบบนี้เราได้เห็นดีกันเจ้าหมี "

ปั่ก ปั่ก ปั่ก

-364 -364 -364

เบิร์นนิ่งแบร์เพิ่มความร้อนขึ้นทุกขณะ ก็มันเป็นหมีเพลิงนี่นา ผมหวดดาบเข้าใส่มันด้วยความโกรธ จนมันถอยหลัง 

'อยากมีเวทย์ดีๆ อย่าง แกรบฮาร์ตจัง' ผมคิด มันเป็นเวทย์บีบหัวใจทีเดียวตาย ถ้าผมมีมันละก็ เบิร์นนิ่งแบร์ ก็เบิร์นนิ่งแบร์เถอะ ตายสถานเดียว

ดูเหมือนว่ามันจะรู้แล้วว่าผมตีแรงมาก แต่พลังชีวิตนิดเดียว มันจึงพยายามกระโดดถอยไปอยู่ห่างๆ แล้วใช้กรงเล็บลม จัดการกับผม

ผมหันไปมองซูมิเระ แวบนึง ตอนนี้เธอกำลังเก็บหญ้า ฮิเตะ ฮิเตะ ที่ยังไม่ไหม้ไฟอยู่ ถ้าเธอเก็บหมดแล้วก็เตรียมเผ่นละนะ ฮะ ฮะ ฮ่า จะอยู่ทำไมล่ะ ก็ผมไม่ได้มีภารกิจมาปราบเบิร์นนิ่งแบร์นี่นา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น