อาลาบา ข้านี่แหละราชันต์แห่งเกมส์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 420 Views

  • 3 Comments

  • 26 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2

    Overall
    420

ตอนที่ 1 : บัตรเชิญสู่โลกใบนี้ของเด็กน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    1 ธ.ค. 61

ผมเกิดมาท่ามกลางสายฝน ดังคำภาษาจีนที่ว่า ต้าอวี่ เพราะฝนตกหนัก และตอนนี้ผมก็อยู่ในเกมส์เสมือนจริงเกมส์แรกของโลก ที่ต้องเริ่มเล่นตั้งแต่ ยังเป็นเด็กทารก หมายถึงตัวละครในเกมส์ นะน่ะ ใครอยากเล่นตั้งแต่เด็กทารกต้องเติมกาชาให้ได้ [บัตรเชิญมาสุ่โลกใบนี้ของเด็กน้อย] ตัวละครที่ได้มาก็จะเป็นเด็กทารกที่เกิดจาก NPC ในเรื่อง

แม่ของผมวิ่งฝ่ากลุ่มควันที่เกิดจากการระเบิดของลมปราณอัคคี ที่มาจากจอมปราชญ์อัคคี ผู้มีนามว่า เซน เนื่องจากเขาถูก โกโร่ ราชันต์สิงโตนรกของแม่ข้าเข้าโจมตีเขา ในช่วงเวลาคับขัน ข้าที่เพิ่งเกิดมาได้ไม่นานก็ร้องไห้ขึ้นมา

อุแว้ อุแว้

นางไม่ยอมหยุดวิ่งเลยทั้งกลางวันกลางคืน เพื่อหนีการตามล่าของจอมปราชญ์อัคคีผู้มีนามว่า เซน

ดาบในมือนางเปื้อนเลือดของเขา ดูเหมือนนางและโกโร่ จะลอบสังหารเขาไม่สำเร็จ

เมื่อหนีมาไกลพอแล้ว นางก็วางข้าลงพร้อมกับป้อนนม แม่ของข้าเป็นคนสวย ผมสีทอง และตาสีฟ้าที่เป็นประกาย นางเป็นเอลฟ์สาว ของหมู่บ้านสวนสวรรค์ที่8 ข้าพยายามที่จะรวบรวมพลังอณูวิญญาณในอากาศ เพื่อช่วยนางต่อสู้กับมอนสเตอร์ได้บ้าง ในอนาคตอันใกล้นี้ เพราะข้าเป็น player ที่จริงๆอายุ 20แล้ว

และแล้วการเดินทางอันแสนไกลของนาง โดยไม่แวะพักที่เมืองเลยก็เกิดขึ้น ข้าเริ่มเบื่อช่วงเวลาที่เป็นเด็กน้อยแล้ว ทำไมนะรึ เพราะมันสู้ไม่ได้ยังไงละ ได้เห็นแต่นางสู้กับมอนสเตอร์ ทำให้ใจของข้าคึกคักไม่น้อย จนจะกระโดดลงไปสู้ในสภาพทารกก็ใช่ที่ แต่ถ้าจำเป็นจริงๆละก็....

ในที่สุดการเดินทางของนางในวันที่ 7 นั้นเอง เราก็พบกับฝูงกระต่ายเสือดาวจำนวนมาก นิสัยของพวกมันไม่ต่างจากก็อบลินเลย  พวกมันหิวกระหายที่จะกินแม่ของข้า แม่ของข้าสุ้กับพวกมันจนอ่อนแรงและถูกจับไปยัง ฐานทัพของพวกมัน

ตอนกลางคืน กระต่ายเสือดาวจำนวนหนึ่ง หื่นกระหายอย่างยิ่ง มันพยายามจะข่มขืนแม่ของข้าในยามกลางดึก ทำให้ข้าตื่นขึ้นมาในความมืด พร้อมเสียง อุแว้ อุแว้ ตอนนั้นเองที่ข้าเด็กทารกน้อยเรืองแสง 

ถ้าจะทำก็ทำได้นี่ข้าคิด

ติ้ง! ผู้เล่นกำลังใช้ cash card มหาวิบัติ

เวทย์ลมพายุทอนาโด ลูกใหญ่ พัดพาพวกมันลอยขึ้นไปบนฟ้า พวกกระต่ายเสือดาวร้องกันเสียงหลง

" แก ทำอะไรนะ ชิชิ "

"ใช่แล้วแกทำอะไรน่ะ ชิชิ"

พวกมันจำนวนกว่าร้อยตัวหมุนวนไปในอากาศ และตกลงมาหัวฟาดพื้นตาย เลเวลของข้าพุ่งกระจาย มาเป็นเลเวล 14 แม้จะยังเป็นเด็กทารก *-*เสียดายcash card จริงๆที่ต้องเอามาใช้กับพวกนี้

ติ้ง! ท่านได้รับเนื้อกระต่ายเสือดาว 123 ชิ้น ได้รับเขี้ยวกระต่ายเสือดาว 13 ชิ้น

ฮา ฮา ฮา มันต้องอย่างนี้สิ ข้าหัวเราะออกมา ท่ามกลางหญิงสาวที่เปลือยเปล่าที่เป็น NPC ที่ถูกจับมาขังในนี้ด้วย

แม่ของข้ามองข้าอย่าง งงๆ ก่อนที่จะป้อนนมให้ข้าอีกครั้ง ก่อนจะกล่อมให้หลับ ตอนนี้กรงขังได้ถูกทำลายแล้วเหล่า npc สาวๆพากันหลบหนีพร้อมกับแม่ของข้า พวกเธอพากันขอบคุณข้าที่ยังเป็นเด็กทารก

" ชื่อของท่านคืออะไรค่ะ ท่านเด็กน้อย " หญิงสาวคนนหนึ่งกล่าว

" เขาชื่อ อาลาบา มาจากชื่อของมังกรปฐพีในนิยายที่ข้าเคยอ่านน่ะ" แม่ของข้าตอบสาวๆเหล่านั้นและกำลังจะเริ่มเดินทางต่อไป

" อุแว้ อุแว้ ข้าชื่อว่า เบบี้ " ข้าตอบ

พวกหญิงสาวเมื่อกลับสู่หมู่บ้านก็ได้ ปั้นรูปปั้นของข้า ราวกับข้าเป็นวีรบุรุษหรือที่เรียกกันว่า ยูฉะนั้นเอง ใช่แล้ว ต่อไปจงเรียกข้าว่า ท่าน เบบี้ ยูฉะ แล้วกัน ฮะ ฮะ ฮ่า

แม่ของข้าที่เป็นเอลฟ์สาวเดินทางต่อไป
ผ่านไปอีก 17 วัน ณ หุบเขาลึกที่อยู่ ของพวกก็อบลิน

" ลูกแม่มีฝีมือน่าทึ่งมาก เจ้าเป็นที่พึ่งของแม่ " เทเรเซียกล่าว ด้วยตลอดทางที่ผ่านมาข้าได้จัดการกับพวกมอนสเตอร์ระหว่างทาง จนฝีมือเข้าตากรรมการอย่างแม่ของข้า เธอวางข้าลงแล้วกางข่ายเวทย์มนต์ ก่อนจะออกไปหาอาหารกิน คงจะเป็นพวกกระต่ายป่า นี่ละมั้งที่จะกลายเป็นอาหารของข้าในวันนี้

ในขณะที่แม่ของข้าไม่อยู่ พวกก็อบลินหลายสิบตัวก็ออกมา ตอนนี้ข้าใช้ cash card ไปจนหมดแล้วในระหว่างทางที่จะถึงหุบเขานี้ ตอนนี้ข้าต้องการคู่หู ข้าจึงปีนหนีขึ้นไปบนต้นไม้ ด้วยแรงของผู้ใหญ่ แม้ว่าร่างกายภายนอกของข้าจะเป็นเด็กทารก เพราะลืมว่าแม่ของข้ากางข่ายเวทย์มนต์ไว้ให้แล้ว มันปลอดภัยแท้ๆ

พวกก็อบลินมองมาอย่างหิวกระหายอยากกินเนื้อเด็กทารกเช่นข้า

"เฮ้ย แน่จริงลงมาดิ ถ้ามึงแน่จริงลงมา " พวกก็อบลินตะโกนอย่างได้ใจ

ข้าโกรธมากแม้ว่าอยากลงไปสู้แต่ตอนนี้ยังไม่มีอาวุธ จึงหยิบ โทรศัพท์มือถือขึ้นมา เอาล่ะ เราจะกดกาชาแบบ การรันตีตัวละคร SSR เสียเลย งิงิ ในการกดกาชาครั้งที่ 1000 จะมีการการันตีตัวละคร UR หนึ่งตัว ด้วยความโมโหก็อบลิน ถึงจะต้องเปย์เยอะแต่ข้ากลับไม่สน กดละนะทุกคน

วิ้ง ตูม

" ทำอะไรของเจ้ากันเนี่ย เจ้าทารกน้อย ข้าตกจากต้นไม้เลยเห็นไหม " สาวน้อยคนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยใบหน้างดงาม เธอมีผมสีทอง ตาสีฟ้าเหมือนกับแม่ของข้า รวมทั้งปีกสีขาวที่สง่างาม เธอตกจากต้นไม้ความสูง 6เมตรลงมาก้นจ้ำบ้ำ แม้เธอจะเป็น อัศวินสาว เผ่าเทพ ก็ตาม

มีปีกแล้วทำไมไม่บิน.......อาลาบา คิด ก่อนที่จะหัวเราะหึหึ ราวกับเด็กทารกแรกเกิดและจ้องมองดูการต่อสู้ของสาวน้อยจากบนต้นไม้

สาวคนนั้นลุกขึ้นมากวัดแกว่งดาบ โฮลี่ ซิลเวอร์ ซอร์ด ดาบที่ใหญ่ยักษ์ต่อหน้าพวกก็อบลิน ดูจากป้ายชื่อของเธอที่ติดอยู่กับหน้าอกแล้ว เธอมีชื่อว่า ซูมิเระ

ดาบของเธอฟาดฟันพวกก็อบลินที่บุกเข้ามาราวบ้าคลั่ง ก็อบลินบางตัวแขนขาด บางตัวขาขาด บางตัวหัวหลุด บางตัวก็เละจนจำไม่ได้ว่าเป็นตัวอะไรมาก่อน มันเป็นภาพราวกับ พระเอกในเรื่อง Berserk อาละวาดเลยก็ไม่ปาน

หลังจากเธอที่เป็นคู่หูของข้าจัดการเหล่าก็อบลินไปหมดแล้ว ข้าก็ปีนลงไปจากต้นไม้ แล้วกล่าวว่า

"ขอบใจมากนะ ซูมิเระ "

" เจ้าทารกน้อย....."

" เรียกข้าว่า ท่านเบบี้ "

" ก็ได้ ท่านเบบี้ แล้วจะให้ข้าทำอย่างไรต่อไป "

" เจ้ากลับเข้ามาในแหวนมิติ ของข้าได้แล้ว มีธุระจะเรียกแล้วกัน รวมทั้งข้ามีสิ่งตอบแทนให้เจ้าด้วย " อาลาบา

" อะไรรึ ท่านเบบี้ " ซูมิเระ

ข้าค่อยๆหยิบ หินเวทย์มนต์ออกมา มันเป็นแหล่งกำเนิดพลังงานของ NPC ในโลกนี้ แต่ผมเปิดกาชามาได้เต็มเลย

" เอาไป 5ก้อน "

" ว้าว ขอบคุณค่ะ ท่านเบบี้ " ซูมิเระรับหินเวทย์มนต์ทั้ง 5ก้อนของข้าก่อนจะกลับเข้าไปในแหวนมิติ

เมื่อข้าอยู่ว่างๆ ก็เลยลองควบคุมอณูเวทในอากาศดู ปรากฏว่า สามารถ แหวก ข่ายเวทย์มนต์ที่แม่ข้าเทเรเซียกางเอาไว้ได้

" ไม่สนุกเลย ม่านพลัง กากจริงๆ " ข้าคิดก่อนจะเอาจุกนมขึ้นมาดูด แล้วนอนหลับไป รอแม่ของข้ากลับมา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น