ซึจิมิ ผจญภัยหลุดโลกแฟนตาซี

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,673 Views

  • 84 Comments

  • 426 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    82

    Overall
    10,673

ตอนที่ 76 : เมล็ดลูกโป่ง สำแดงเดช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 ธ.ค. 61

ซึจิมิ หลบค้อนสงครามของก็อบกะ อย่างหวุดหวิด เขาได้รับบาดเจ็บไม่น้อยจากสะเก็ตหิน ชาล็อต และคาเอเดะมองด้วยความเป็นห่วง

ซึจิมิ กระโดดหลบไปมา จนโทรศัพท์ มือถือ หล่น และหน้าจอกดกาชาก็ปรากฏขึ้น

หน้าจอหมุนอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นสีรุ้ง

ปิ้ง ยินดีด้วย คุณได้ตัวละครระดับ UR บาร์บาร์ดี้ สาวน้อยเวทย์มนต์

บาร์บาร์ดี้ หล่นลงมาจากฟ้า ก้นกำลังจะไปกระแทกใส่หน้าของซึจิมิ ซึจิมิ เคลื่อนตัวหลบด้วยความว่องไว ทำให้ สาวน้อย บาร์บาร์ดี้ก้นกระแทกพื้น

" โอ๊ย เจ็บนะ พี่ชาย ใจร้ายอ่ะ ไม่ยอมรับเขา" บาร์บาร์ดี้ ปรากฏกายออกมาด้วยความเซ่อซ่า แต่น่ารัก

ก็อบกะมองไปอย่างงุนงง ถึงซึจิมิ จะเรียกคนมาเพิ่มก็ไม่แน่ว่าจะชนะมันได้

โฮกกกกกกกกกกกก

มันตะโกนกู่ร้องออกไป แล้วพุ่งเข้าใส่ บาร์บาร์ดี้อย่างบ้าคลั่ง สาวน้อยบาร์บาร์ดี้ อมยิ้มแล้วกระโดดหลบ การโจมตีครั้งแรกของมันพลาดเป้าพุ่งไปชนกำแพงใหญ่ จนหลังคาพังทลายลงมาทับมัน

อาคคคคคคคคค

นังผุ้หญิงนี่เจ้าเล่ห์นัก มันยกซากหลังคาที่พังขึ้นมาแล้วโยนใส่สาวน้อยบาร์บาร์ดี้ แต่ซึจิมิ เข้ามาขวาง ด้วยการฟันขามันอย่างรวดเร็วจนมันขาขาด แต่ไม่นานก็งอกออกมาใหม่

" มีสกิล งอกเงย ด้วยรึเนี่ย " ซึจิมิ อุทาน

ดาบในมือชโลมด้วยเหงื่อ มือของซึจิมิ สั่นสะท้าน เมื่อปะทะกับค้อนสงคราม นัยต์ตาสีน้ำตามอมแดงของโอเกอร์หนุ่มมองด้วยความอยากจะกินเลือดกินเนื้อ

มันเป็นเวลาไม่กี่วินาทีก่อนที่จะปะทะกัน ซึจิมิ กลืนลมหายใจในทันที เขาหวด ชลาเก้นในมือเต็มแรง แม้จะได้บัฟเพิ่มพลังใจ และพลังโจมตี จาก ชาล็อต และนาจิมิ แต่ก็ยังไม่ทำให้สถานการณ์ดีขึ้นเลย

" ฮะ ฮะ ฮ่า ข้าจะฆ่าเจ้าแล้วกินให้หมดเลย " โอเกอร์หนุ่มส่งเสียงด้วยความสำราญ แต่ในขณะที่มันอ้าปากอยู่นั้นเอง ก็ได้มีเมล็ดของผลไม้ชนิดหนึ่ง เล็กเท่าเมล็ดกาแฟ พุ่งเข้าไปในปากของมัน ด้วยฝีมือของ สาวน้อยบาร์บาร์ดี้ 

ฟุบ อึก

" นี่ เจ้าให้ข้ากินอะไรกันนะ " โอเกอร์หนุ่มตกใจที่อยู่ๆ ศัตรูก็โยนเมล็ดอะไรซักอย่างเข้าไปในปากของมัน

" เมล็ดลูกโป่งยังไงล่ะ " สาวน้อยบาร์บาร์ดี้ กล่าวก่อนจะหัวเราะชอบใจออกมา มันดูน่ารักมากๆ สำหรับซึจิมิ เธอเสยผมสีน้ำตาลไปด้านหลัง พร้อมกับจ้องมอง โอเกอร์หนุ่ม ราวกับผู้ชนะ

โอเกอร์หนุ่มไม่อยู่เฉย มันหวดค้อนสงครามเข้าใส่ สาวน้อยบาร์บาร์ดี้ ในทันที ทำให้เธอต้องกระโจนหลบอีกครั้งพร้อมกับร่ายเวทย์มนต์

" เลาห์ วารูวาเรรู โคราชิก้า โครารู โคราซู....."

ร่างกายของโอเกอร์ดำค่อยๆโป่งพองขึ้น มันค่อยๆขยายขนาดราวลูกโป่ง มันร้องอย่างตกใจ

" เดี๋ยวก่อนแม่นางน้อย ถ้าไว้ชีวิตข้า ข้าจะยอมเป็นสัตว์เลี้ยงของท่าน แต่ถ้าท่านฆ่าข้าละก็ ซากโบราณสถานนี้จะพังทลาย และหล่นลงมาทับพวกท่านทั้งหมดที่อยู่ในซากโบราณสถานนี้" โอเกอร์หนุ่มต่อรองชีวิตของมัน

" เอายังไงดีล่ะ พี่ชายจะให้ฆ่าไหม " สาวน้อยบาร์บาร์ดี้ กล่าว

" ย่อมได้ ข้าจะฆ่าเจ้า " ซึจิมิ เตรียมหวดดาบอีกครั้งเพื่อปิดฉากโอเกอร์หนุ่ม แต่คาเอเดะมารั้งเขาไว้

" เดี๋ยวก่อนซึจิมิคุง รับโอเกอร์ตนนี้มาเป็นสัตว์เลี้ยงเถอะ มันจะเป็นประโยชน์ในภายภาคหน้า เพราะมันเป็นมอนสเตอร์ระดับบอส " คาเอเดะ กล่าว

" อืม โอเค " ซึจิมิหันหน้าไปมองทั้งกลุ่ม ชาล็อตก็พยักหน้าในขณะที่บรรเลงเพลงฟื้นพลัง นาจิมิ เองก็เห็นด้วย

" เอาล่ะ โอเกอร์หนุ่ม ข้าจะเอาเจ้ามาเป็นสัตว์เลี้ยง แต่ถ้าตุกติกละก็ อย่าลืมว่าเมล็ดลูกโป่งอยู่ในท้องของเจ้า " ซึจิมิ กล่าว

" งั้นมาเริ่มพันธสัญญากันเลย " โอเกอร์หนุ่มขยับตาสีน้ำตาลแดงขึ้นมามันเอานิ้วไปจิ้มที่กลางหน้าอกของซึจิมิ

" ข้าแต่เทพดารา ด้วยพันธสัญญาที่เราทำกันในวันนี้ จะทำให้ข้า ก็อบกะผู้นี้เป็น อสูรพันธสัญญาของเด็กหนุ่มคนนี้"

แสงสีทองเรื่อๆ ลอยขึ้นมาพร้อมกับ วงแหวนเวทย์ 12 วง มันลอยรอบตัวซึจิมิ และเปล่งแสงอันแรงกล้าขึ้น โดยมี สาวน้อย บาร์บาร์ดี้เป็นสักขีพยาน ของการเป็นอสูรพันธสัญญาของก็อบกะ

" เสร็จแล้วรึ " ซึจิมิ ถาม

" ใช่แล้ว เจ้านาย ตอนนี้ข้าเป็น อสูรพันธสัญญาของท่าน " ก็อบกะกล่าว พร้อมกับคุกเข่าลงข้างนึง

บาร์บาร์ดี้ยิ้ม แล้วเดินเข้าหาซึจิมิ พร้อมกล่าวว่า

" พวกโอเกอร์พวกนี้รักษา สัจจะนะ พี่ซึจิมิ เมื่อมันเป็นอสูรพันธสัญญาของพี่แล้ว มันจะไม่เปลี่ยนเจ้านายอีก "

" อืม ขอบใจนะ บาร์บาร์ดี้ ถ้าไม่ได้เธอละก็ ฉันเองก็ไม่รู้จะปราบมันได้อย่างไร " ซึจิมิ

" ไม่หรอก ถึงไม่มีฉัน แต่ฉันเชื่อนะว่า พี่ซึจิมิ จะปราบมันได้ด้วยตัวเอง "

" ฮะ ฮะ ฮ่า อยากได้อะไรเป็นสิ่งตอบแทนไหม "

" เค้าอยากให้พี่ซึจิมิ เลี้ยง เค้กช็อคโกแลตราดซอสสตอเบอรี่ของโปรดของ เค้า "

" ได้เลย บาร์บาร์ดี้ แต่ก่อนอื่นเราออกจากซากโบราณสถานนี่กันเถอะ " ซึจิมิ

ซึจิมิ หันมามองหน้าชาล็อตที่กำลังเล่นโอฮาโอ้ บทเพลงรักษาอยู่ เธอยิ้มออกมาอย่างเขินๆที่ซึจิมิ อยู่ๆก็มองมา แต่ก่อนที่ซึจิมิ จะได้ขยับตัว คาเอเดะ ก็เข้ามากอด

" ดีใจด้วยนะ ซึจิมิ ที่ชนะโอเกอร์ดำ ตัวนี้ได้ " คาเอเดะ

" หุหุ ขอบใจนะ คาเอเดะ งั้นพวกเราออกจากที่นี่กัน วันนี้ฉันเลี้ยงขนมเค้กเอง" ซึจิมิ กล่าว พร้อมกับเดินจูงมือ สองสาวออกจากซากโบราณสถาน

คืนนั้นหลังจากเลี้ยง ขนมเค้กพวกชาล็อต และบาร์บาร์ดี้ แล้วทุกคนก็แยกย้ายกลับบ้าน โดยชาล็อตขยิบตาให้ซึจิมิน้อยๆ พร้อมกล่าวว่า พบกันพรุ่งนี้นะ ทำเอาใจซึจิมิ ตื่นเต้นทีเดียว ส่วนบาร์บาร์ดี้ ก็กลับเข้าไปอยู่ในศิลาอัญเชิญที่ได้จากกาชานั่นเอง

เช้าวันต่อมา.......

วันนี้ ซึจิมิ ตื่นสายเพราะไม่มี มิซาเอะมาคอยปลุก เขาจัดการซื้อของจาก pozapu shop ตั้งแต่เมื่อวานเพื่อเอามาเวฟ ในวันนี้

สายแล้ว สายแล้ว

ซึจิมิ วิ่งออกจากบ้านด้วยความเร็ว เพราะวันนี้มีการแข่งขัน ฝ่าด่านนรกโลกันต์ ที่จะคัดตัวคนไปแข่งขัน รีไธน์ เกมส์ เกมส์ที่มีชื่อเสียงเป็นเดิมพัน คนที่ชนะรีไธน์เกมส์ จะได้ทั้งเงิน และชื่อเสียง บวกกับอาวุธแรร์ ต่างๆที่จะเป็นของรางวัล

ในระหว่างการเดินทาง คาเอเดะ ก็วิ่งเข้ามาทัก วันนี้เธอก็ตื่นสายเหมือนกัน

" สวัสดี ซึจิมิ วันนี้่ สายแล้วนะ"

" ตุ้ยปู้ฉี่ หว่อฉือเต้าเลอ (ขอโทษด้วยนะที่ฉันมาสาย ) " ซึจิมิเล่นมุข

" มาวิ่งแข่งกัน " คาเอเดะกล่าวพร้อมกับวิ่งนำหน้าซึจิมิไป พวกเขาสองคนวิ่งแข่งกันไปมหาลัย ด้วยความร่าเริง โดยไม่ทันสังเกตเห็นแววตาของใครคนหนึ่งกำลังจ้องพวกซึจิมิ ราวกับเหยี่ยว

เมื่อมาถึงมหาวิทยาลัย ก็มีเด็กๆมหาลัยหลายพันคนยืนออกันอยู่ ซึจิมิ เห็นแล้วก็ต้องประหลาดใจ

มีคนมากกว่าพันเข้าแข่งรายการนี้ด้วยเรอะ!!!

ซึจิมิ กำมือของคาเอเดะไว้แน่น จนคาเอเดะบ่นออกมา

" ซึจิมิคุง จับแน่นไปแล้ว ฉันเจ็บนะ "

" ขอโทษด้วยนะ คาเอเดะ "

" อืม แต่ถ้าจับแบบอ่อนโยนจะแค่ไหนก็ได้นะ "

และแล้วเมื่อเวลาผ่านไป เหล่าคณาจารย์ก็ได้เดินขึ้นมาบนเวที พร้อมกับ อาจารย์สาวสวย โนเอลน่า ในวัย 22 ปีที่เป็นคนขึ้นไปประกาศต่อหน้านักศึกษา โดยเหล่าคณาจารย์ที่มีอายุแก่ที่สุดมีอายุ 63ปี และอาจารย์ โนเอลน่า ก็เป็นตำรวจลับสาวที่มาจากอีกมิติหนึ่ง นี่เป็นเรื่องที่ซึจิมิยังไม่รู้

โนเอลน่า มองซึจิมิ อยู่แล้วอมยิ้ม เธอร่ายเวทย์ลูกแก้วไว้เพื่อติดตามดูซึจิมิ แต่ดูเหมือนว่าในด่านทดสอบนี้ เวทย์มนต์ติดตามดูเหมือนจะใช้ไม่ได้

อาจารย์ โนเอลน่า ไม่สนใจเธอสะบัดผมแล้วเดินขึ้นไปประกาศต่อหน้านักศึกษา

" นักศึกษาทุกท่านที่มาเข้าแข่งกันในวันนี้ เรามีของรางวัลพิเศษสำหรับผู้ชนะด้วย มันคือ แอปเปิ้ลทองเพิ่มพลัง5ลูก สำหรับผู้ที่ไปถึงห้องโถงกลางเป็นคนแรกที่จะได้มันไป และของรางวัลหลักคือ หนังสือเวทย์ระดับ 7 จำนวน 5เล่ม แต่ขอย้ำว่าหยิบไปได้คนละเล่มเท่านั้นนะ ไม่งั้นกับดักจะทำงาน"

แอปเปิ้ลทองราคาลูกละล้าน มันมีพลังในการเพิ่มระดับพลังเวทย์ในตัวของเหล่านักศึกษาได้ ซึ่งทุกคนต่างหลงไหลในความสวยของมัน ถึงไม่กินก็เอาไปขายได้หลายตังค์

"แอปเปิ้ลทองของฉัน"

" ของฉันต่างหากเฟ้ย "

"แอปทองงงงงงงงง ของตรู "

เหล่านักศึกษานับพันต่างอยากได้ แอปเปิ้ลทองคำจนตัวสั่นมีเพียงซึจิมิ ที่รู้สึกเฉยๆ

อาจารย์สาวสวย โนเอลน่า ยิงปืนขึ้นฟ้าไปนัดนึงเป็นการประกาศเริ่มการแข่งขัน ฝ่าด่านนรกโลกันต์

เหล่านักศึกษาพากันดันกันเข้าไปในอุโมงค์อันเย็นเฉียบ โดยเฉพาะ ซัน กับ เฟยหลงที่เป็นตัวเก็งในการแข่งขันครั้งนี้ที่วิ่งนำชาวบ้านชาวช่องเข้าไปเป็นพวกแรก

3 นาทีต่อมา......

กับดักเริ่มทำงาน หนามน้ำแข็งต่างวิ่งแทงไล่หลังเหล่านักศึกษามาอย่างต่อเนื่อง นักศึกษาที่โดนหนามน้ำแข็งแทงจะถูกส่งออกไป นอกพื้นที่แข่งขันทันที โดยพวกเขาจะไร้รอยแผลที่ถูกแทงเนื่องจากเวทย์มนต์ของอาจารย์ฝ่ายรักษานั่นเอง พวกเขาเพียงจะเสียสิทธิ์ ในการลงแข่งรีไธน์เกมส์ ที่จะจัดกันในอีกสามวันข้างหน้า

คาเอเดะ วิ่งนำหน้าซึจิมิไป เธอมองไม่เห็นเส้นทางข้างหน้า เพียงแต่เธอจับมือซึจิมิ ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย

" ซึจิมิ ตามชั้นมา เดี๋ยวดีเอง " คาเอเดะกล่าว ก่อนจะพลัดหลงกับซึจิมิ เพราะถูกคนดันจนล้ม ซึจิมิ ถูกดันไปในอีกเส้นทางหนึ่ง

อาคคคคคคคคคคคค

นักศึกษาคนหนึ่งเดินไปเหยียบกับดักเพลิงอัคคี ร่างกายเขาถูกเผาไหม้ทันทีจนไหม้เกรียม และถุกส่งออกไปนอกพื้นที่ เขาฟื้นขึ้นมาบนเตียงพยาบาล โดยเสียสิทธิ์การแข่งรีไธน์เกมส์ ไปเรียบร้อยแล้ว

ซึจิมิ วิ่งตามกลุ่มนักศึกษาไปในอีกเส้นทางหนึ่งมันเป็นทางแยก พร้อมมีกลุ่มควันลงมาบดบังตา อยู่ๆก็มีอาวุธบิน วิ่งไปมาในอากาศ

ฉัวะ ฉัวะ

นักศึกษาหลายคนต้องออกจากการแข่งขันเนื่องจากถูกอาวุธบินเหล่านั้น

ซึจิมิ กระโดดหลบอาวุธบินได้อย่างง่ายดายแม้จะมองไม่เห็น เพียงแค่อาศัยหูของซึจิมิเอง ที่มีประสาทไวมาก จนไม่ต้องเพิ่งดวงตา เขายังคงวิ่งตามกลุ่มนำไป โดยไม่รอช้า ซึจิมิ เร่งความเร็วขึ้น

ซันและเฟยหลงเองก็ วิ่งนำหน้าอยุ่หัวแถวโดยไม่ลังเลเลยที่จะผลักนักศึกษาอื่นให้เข้าไปโดนกับดัก ที่วางเอาไว้อยุ่ตรงหน้า หากนักศึกษาเหล่านั้นวิ่งแซงหน้าตน

ซันวิ่งแซงเฟยหลงมาด้วยความว่องไวเขามองภาพในอุโมงค์ที่เต็มไปด้วย กับดักและความมืด

วืด

เขาสะดุดล้มลง จากกับดักเปลือกกล้วย และกำลังจะถูก กับดักค้อนยักษ์มากระแทกหัว

ทำไมถึงมีกับดัก กระจอก อย่างกับดัก เปลือกกล้วยอยู่ด้วย..... ซันคิดก่อนจะพลิกตัวหลบกับดักค้อนไปด้านข้าง เขามองเห็นเงาๆหนึ่งวิ่งแซงเขาไป

เฟยหลงรึ?

ทว่า......

เงานั้นไม่ใช่เฟยหลง แต่เป็นซึจิมิ ที่เร่งความเร็วขึ้นมา เขาหลบกับดักเปลือกกล้วยด้วยความชำนาญ ก่อนจะพุ่งออกจาก อุโมงค์ได้เป็นคนแรก

================================================โปรดติดตามตอนต่อไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น