ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,570 Views

  • 11 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    15

    Overall
    3,570

ตอนที่ 44 : พิธีส่งสุ่สนามแข่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 ต.ค. 61

ย้อนกลับไปก่อนการแข่งขัน.........

ผุ้วิเศษ ริเอะ ซื้อ pozapu ซีโร่ 1.95 ลิตรมาให้เพราะเครื่องดื่มที่ผมสั่งไปมันไม่มีขาย ผมดื่มมันทำให้ผมรู้สึกสดชื้น ผมรู้สึกขอบคุณยัย ริเอะ เป็นอย่างมาก 

เมื่อบ่ายวันนี้เองที่ เอมิเลีย ช่วยผมจัดกระเป๋าเสื้อผ้าจนเสร็จ

ตอนนี้ เอมิเลีย ยืนคำนับ ยัยริเอะอยู่ที่หน้าประตู ผงกๆๆ ก่อนจะร่ำลาจากผมไป แล้วยัยริเอะ ก็ปิดประตูดัง ปั้ง เหมือนโกรธใครมา รึมันจะเป็นอาการหึงหวงของผู้หญิง กันละเนี่ย
ยัยริเอะ ไม่พูดพล่ามทำเพลง กระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง โดยไม่เปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำ หรือจะกลัวผมแอบดูอีก ผมเข้าไปสะกิดยัย ริเอะ ที่กำลังโกรธ อยู่ เธอเกือบเอา โอฮาโอ้ ไล่ทุบผมแล้ว ที่มาจับเนื้อต้องตัวเธอ โดยไม่ได้รับอนุญาติ

" นี่ เจ้าเด็กแสบ จะไปแข่งเหรอ " ยัยริเอะ ถาม ซึ่งผมก็รำคาญมาก

" ใช่แล้วล่ะ ยัย ริเอะ " ผมตอบห้วนๆ

" ฉันเป็นถึง อาจารย์ของเธอ นะ พูดให้มันดีๆหน่อย "

" ครับ ครับ ท่านอาจารย์ ริเอะ มีอะไรจะคุย กับข้าน้อยไม่ทราบ "

" เธอต้องชนะแล้วเอาอาวุธระดับ 7ดาวกลับมานะ เจ้าเด็กแสบ"

" อืม "

แล้วหลังจากนั้น ยัยริเอะ ก็เอา โอฮาโอ้มาร้องให้ผมฟัง เพื่อเป็นกำลังใจให้ผม

อย่ายอมแพ้เขานะ เอาชนะเข้าไว้
ไฟโตะ ไฟโตะ
แม้จะร้ายเพียงใด ขอเพียงไม่หมด กำลังใจ
สุ้ สุ้ตาย...............................

เสียงเพลงของ ยัยริเอะ เพราะมากจนผมเผลอหลับลงไป

และเช้าวันต่อมา เอมิเลีย ก็มาเคาะประตูห้องแต่เช้า ซึ่งตอนนั้น ยัยริเอะ กำลังอาบน้ำอยู่ และผมก็ตื่นมาด้วยความงัวเงีย ผมรีบลุกไปเปิดประตู ขณะที่ยัยริเอะ สวมผ้าขนหนู สีแดงตัวเดียว เดินออกมาจากห้องน้ำ

พรวด

ผมชนถูกยัยริเอะ ล้มลงไปพอดิบพอดี สองมือของผมกำลัง จับอยู่ที่นมของเธออย่างไม่ตั้งใจ และเป็นจังหวะเดียวกับเอมิเลีย เปิดประตูเข้ามาเห็นพอดี

เธอเห็นสภาพผมกำลังคร่อมร่างยัย ริเอะอยู่ สองมือจับปถุมถัน เหมือนกับกำลังจะทำอะไรกัน

" ขอโทษที่มารบกวน ตอนที่กำลังยุ่งๆอยู่ นี่ชั้นมาขัดจังหวะอะไรพวกเธอเปล่าเนี่ย" เอมิเลีย รีบปิดประตูทันที ก่อนจะเดินไปที่อื่น ส่วนผม โดนยัยริเอะ เขกกระโหลก และโดนคาถานะจังงัง เป็นหนที่สี่ เมื่อไหร่ผมจะรู้วิธีแก้เวทย์บทนี้นะ สงสัยต้องลองไปถาม ริโฮโกะ ดูอีกครั้งว่ารู้วิธีแก้รึเปล่า

แล้วยัยริเอะ ก็เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นชุดเดรสสีแดง แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ

" ดะ.......เดี๋ยวก่อน เธอจะปล่อยให้ฉัน แข็งค้างอยู่แบบนี้เหรอ "

"อืม ใช่แล้ว เพื่อเป็นการลงโทษ เธอ " ผู้วิเศษ ริเอะ หน้าแดงนิดๆ ก่อนที่จะตอบออกไป

" ผมต้องรีบไปนะไม่งั้นจะไม่ทัน พิธีส่งสู่สนามแข่ง " ผมขอโทษ ขอโพย ยัยริเอะอยู่อย่างนั้น จนยัยริเอะ ยอมใจอ่อน คลายมนต์ให้

" อะนี่ ชั้นคลายมนต์ให้แล้วนะ " ยัยริเอะทำหน้าเซ็งๆที่ต้องคลายเวทย์ให้ผม

" ข.....ขอบคุณ นะ "

ผมรีบตรงไปยังสถานที่ที่พวกอาจารย์ ทำพิธีส่งตัวกัน ซึ่ง เซกิ โนริมาจิ และเอมิเลียยืนรอผมอยู่ แต่ในตอนนี้เอมิเลีย ทำหน้าไม่สนใจผม แล้วหันหน้าไปทางอื่น โดยเธอส่งเสียง เชอะ!!! ออกมา

ผมรีบเข้าไปขอโทษ เอมิเลีย และอธิบายเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า ซึ่งมันเป็นอุบัติเหตุที่ผมไม่ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น เอมิเลีย ทำหน้าใจอ่อนลง แล้วพูดกับผมว่า

" ฉันจะยอมเชื่อเธอก็แล้วกัน แต่เธออย่าทำรุ่มร่ามกับ เซนเซย์ ริเอะ อีกนะ "

" อืม "

.................................ฉันว่านายน่ะ ทำตัวไม่ฉลาดสมกับเป็นจอมปราชญ์เลย บางทีอาจจะโง่ไปด้วยซ้ำ.....................................เทพธิดา อินฟีเรีย พูดด้วยความขำขัน ติดตลก

ไม่นานนัก อาจารย์ใหญ่ซายะ ก็เดินมา และเดินขึ้นไปประกาศ หน้าเสาธง

" พวกเธอ จะเป็น กลุ่มที่ ออกเดินทางไปต่อสู้ เพื่อชื่อเสียงโรงเรียนของเรา ขอให้พวกเธอ จงคว้าชัยชนะกลับมาให้ได้ และฉันขออวยพรให้พวกเธอจงประสบแต่ความสำเร็จ "

หลังจากนั้นอาจารย์ ใหญ่ ซายะ ก็ลงมาติดดาวที่อกเสื้อของพวกเราทั้ง 4 คน เพื่อเป็นสัญลักษณ์ ว่าพวกเราคือตัวแทนของโรงเรียนมหาเวทย์ แลนเวียไปแข่งขัน โดยมีสักขีพยานเป็น นักศึกษาเวทย์ ทุกคนที่ยืนอยู่หน้าเสาธง

อาจารย์ เบียทริช อาจารย์ที่ดูแลเรื่องนี้อยู่ก็เดินเข้ามา คารวะอาจารย์ใหญ่ ซายะทีหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า

" เอาล่ะ นักศึกษาที่น่ารักของฉัน ต่อไปพวกเธอต้องเดินทางไกลแล้วละนะ "

ยานบินค่อยๆลอยลงมารับพวกเราทั้ง 4 คนขึ้นไป มันมีสภาพเหมือน จานลอยอวกาศ

เอมิเลียเดินนำหน้าพวกเราไป โดยไม่สนใจดู จานลอยอวกาศนี้เลย *-*ผมละทึ่งตะลึงงันเลยทีเดียวที่โรงเรียนมหาเวทย์แลนเวีย มีเทคโนโลยีถึงขั้นนี้

พวกเราก้าวขึ้นไปบนจานลอยอวกาศนี้ โดยคนเดินนำหน้าคือ เซกิ ตามด้วย โนริมาจิ แล้วก็ผมเป็นคนสุดท้าย เมื่อจานลอยอวกาศปิดประตูลง มันก็ส่งเสียงดัง เพื่อจะทะยานขึ้นไป

เมื่อมันทำงาน จานลอยอวกาศ ก็บินด้วยความเร็วสูงถึง 200 กิโลเมตร/ชั่วโมง ผมดูความอลังการงานสร้างนี้อย่างประทับใจ ในขณะที่บ้านเรือนที่เห็นรอบนอกตัวยาน ค่อยๆเล็กลงเรื่อยๆ เรื่อยๆ ผมชี้ให้ เอมิเลีย ดู เมืองที่เราเคยอยู่ กลายสภาพเป็นจุดเล็กๆ เมื่อเราลอยในมุมสูง

และหลังจากนั้นมันก็พุ่งด้วยความเร็ว แบบไม่คิดชีวิต จนผมของผมชี้ตั้งโด่เด่ ผมรุ้สึกกลัวผสมหวาดเสียวไปหมดทั้งตัว

............................... นี่มันจะเร็วไปถึงไหนกันนะ ฉันละกลัวมันตกจริงๆ ..............................เทพธิดาอินฟีเรียกล่าวเสียงเครียด

จานบินอวกาศ ยังคงวิ่งอยู่เหนือเมฆด้วยความเร็วสูง จนอาจารย์ เบียทริช ทำท่าจะอ้วกออกมา เนื่องจากเมา จานบินอวกาศ เอมิเลียเอง ก็ พะอืดพะอมเช่นกัน

" เฮ้ย จะเร็วไปถึงไหนกันนนนนนนนนนนนนน " เซกิ อุทาน

" เฟยจี จุ่นสือ ฉี่เฟย " นักบินอวกาศหันมาพูดภาษาจีนกับพวกผม

" เห้ย ใครช่วยแปลที " โนริมาจิที่เมาเรือบิน ดูท่าอาการหนักสุด พูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น