ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,570 Views

  • 11 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    15

    Overall
    3,570

ตอนที่ 39 : ลูกแก้วสื่อสารของไอกะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    17 ต.ค. 61

หลังจากผมคุยกับพวกเซกิ โนริมาจิ และ เอมิเลียแล้ว ผมก็เดินกลับไปยังที่พักของผม โดยมี ยัยริเอะ ยืนถือกล่องพัสดุ ที่ส่งมาให้ผมเป็นใบที่สองอยู่

ยัย ริเอะ คงเซ็นรับของแล้ว แต่ที่มายืนรอผมอยู่นี่ทำให้ผมอึ้งไปเลย

" นี่ พัสดุของเธอน่ะ เจ้าเด็กแสบ " ผู้วิเศษ ริเอะ รีบวางกล่องพัสดุของผมลงบนพื้นให้ผมมาหยิบเอาไปเอง *-* น่าตีจริงๆ

ผมรีบแกะกล่องพัสดุ พบว่ามันเป็นลูกแก้วติดต่อสื่อสาร ซึ่งมีจดหมายแนบมาด้วย

เนื้อหาในจดหมายคือ ฉัน ไอกะนะ ซาโต้ ฉันได้แนบสมุดวิธีใช้ ซึ่งเป็นคู่มือในการติดต่อสื่อสารกันระหว่างเราสองคนมาด้วย ฝึกใช้ให้ดีๆละ เราจะได้คุยกันสองต่อสอง ลงท้ายชื่อ รักนะจุ๊บจุ๊บ องค์หญิงไอกะ

ไอกะ เป็นห่วงผมขนาดนี้เลยเหรอ *-* หุ หุ ก็เป็นแฟนกันแล้วนี่นา

ผมกลับเข้ามาในห้องที่มี ยัยริเอะ ช่วยเก็บเสื้อผ้าให้ผมแล้ว

" ยัยริเอะ มาทำอะไรกับเสื้อผ้าของฉัน "

" ฉันรุ้ว่านายจะออกเดินทางไปแข่งไง เจ้าเด็กแสบ ฉันเลยช่วยเก็บเสื้อผ้าของนายให้ยังไงล่ะ " ผู้วิเศษ ริเอะ ยังคงตั้งหน้าตั้งตา เก็บเสื้อผ้าให้ผม

" เดี๋ยวผมจัดการเองได้ครับ " ผมกล่าวกับผู้วิเศษ ริเอะ ก่อนเธอจะหยิบกางเกงในของผมขึ้นมา

" โห ใหญ่จริง นายใส่ไซด์ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ "

ผมรีบชิงกางเกงในของผมจากมือของผู้วิเศษ ริเอะ มาด้วยความเขินอาย แล้วรีบกล่าวว่า

" ผมจัดการเองได้น่า ไม่ใช่เด็กๆแล้ว "

" ถ้างั้นก็ตามใจแล้วกัน " ผู้วิเศษ ริเอะ ปล่อยถุงเสื้อผ้าของผมลง และเดินตรงเข้าไปในห้องอาบน้ำ เพื่อจะอาบน้ำ

" อย่าแอบดู ละซาโต้ "

ซ่า ซ่า ซ่า

แล้วยัย ริเอะ ก็เข้าไปอาบน้ำ อย่างสบายใจเฉิบ ถึงแม้เราจะคุ้นเคยกันดีแล้ว แต่ผมไม่คิดว่าเธอจะกล้าขนาดนี้

ใครจะมีสมาธิจัดกระเป๋า เสื้อผ้าในขณะที่มีผู้หญิงสาวสวย กำลังอาบน้ำอยู่ใกล้ๆกัน แบบนี้ต้องไปแอบดู

..............................เจ้าจะบ้าเหรอ ทำแบบนี้เดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก.........................เทพธิดาอินฟีเรียกล่าวเตือน

" ไม่ต้องห่วงน่าท่านเทพ "

ผมค่อยๆย่อง ค่อยๆย่องไป ที่หน้าประตู แล้วแอบมองลอดรูเล็กๆไป ผมเห็นร่องหน้าอกของยัย ริเอะ อยู่วับๆแวมๆ แต่ไม่ทันไรผมก็ถูกแปรงสีฟันจิ้มตา

" โอ๊ย " ผู้วิเศษ ริเอะ เหมือนรู้ทันว่าผมต้องมาแอบดูที่รูข้างประตูนี้ เธอจึงเตรียม แปรงสีฟัน ขนาดไซด์ ไม่ใหญ่มาก มาเพื่อแกล้งผม

โธ่เอ๊ย อีกแค่นิดเดียวจะเห็นแล้วแท้ๆ ไม่น่าโดนจับได้ไวขนาดนี้เลย

ผู้วิเศษ ริเอะ นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวแล้วเปิดประตูออกมา

" ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามแอบดูน่ะ นี่ต้องโทษตัวเธอเองนะ ถ้าตาเป็นอะไร "

ผมหน้าแดงเรื่อ เมื่อเห็น สรีระ ร่างกายของผู้วิเศษ ริเอะ ยัย ริเอะ นี่ หุ่นสวนยจริงๆเลย สมแล้วที่เป็นสาวสวย กำลังโต ผิดกับนิสัยที่ชอบใช้กำลัง

นะจังงัง ผมโดนเวทย์บทนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว ทำให้ตัวแข็งค้างอย่างทำอะไรไม่ได้ และผู้วิเศษ ริเอะ ก็ เข้าไปอาบน้ำต่อ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา........

ยัยริเอะ ใส่เสื้อผ้า เป็นชุดลำลอง สีแดง ออกมาจากห้องอาบน้ำ และเดินออกไปชอปปิ้ง โดยไม่หันเหลียวมองผมเลย แล้วเธอก็พูดขึ้นมาก่อนจะปิดประตูว่า

" ฉันจะออกไปชอปปิ้ง หน่อยน่ะ นายจะเอาอะไรไหม " เป็นการหันหลังพูด แม้แต่หน้าผมเธอก็ไม่มอง

" เอา โค้ก ซีโร่ 1.95ลิตร 1ขวดนะ ขอฝากด้วยยัยริเอะ " 

" อืม " แล้วผู้วิเศษ ริเอะ ก็ปิดประตูดังปั้ง โดยเธอลืมคลายเวทย์นะจังงังให้ผมอีกแล้ว ผมยืนแข็งค้างราวกับรูปปั้น

6 ชั่วโมงหลังจากนั้น........

ก็อกๆ ก็อกๆ มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ผมพยายามหันหัวเท่าที่ทำได้

กร็อบ โอ๊ยเจ็บ คอผมเกือบหัก เมื่อพยายามหันหน้าไปทางประตู

" นี่ฉัน เอมิเลีย เอง ซาโต้ อยู่ไหม "

" อยู่ๆ เปิดประตูเข้ามาเลย "

แอ๊ด

เอมิเลียเปิดประตูเข้ามาข้างใน เป็นเวลาที่เวทย์ นะจังงัง หมดฤทธิ์พอดี ผมร่างทรุดฮวบไปทับร่างของเอมิเลียทันที หน้าของพวกเรา อยู่ในระดับที่หายใจรดกัน มือผมไปจับอะไรที่มันนุ่มๆ อยู่เต็มสองมือ

" อ๊ายยยยย เพี๊ยะ " เอมิเลีย ตบหน้าผมเข้าเต็มแรงที่ผมไปจับหน้าอกของเธอ เธอทำหน้าแดงอย่างเอียงอาย และเมื่อเธอรู้สึกตัว จากสภาพ รีแอคชั่น เธอก็กล่าวว่า

" ขอโทษ นะ ซาโต้ เจ็บไหม " เอมิเลียเอามือขวามาลูบหน้าผม ที่เป็นรอยมือตบเต็มห้านิ้ว

" ต้องถามว่า เป็นอะไรไหมต่างหาก เจ็บนะมันเจ็บอยู่แล้ว " ผมพูดแบบหยอกเล่น

" เธอถูกเวทย์ นะจังงัง ของ เซนเซย์ ริเอะ อีกแล้วเหรอ นี่ไปทำอะไรมาอีกล่ะ " เอมิเลียถามอย่าง งงๆ

" ก็แค่เรื่องนิดหน่อยนะ อย่าสนใจเลย"

" อืม"

แล้วพวกเราก็ช่วยกันจัดกระเป๋าเสื้อผ้า เพื่อเตรียมการออกเดินทาง 



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น