ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,574 Views

  • 11 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    19

    Overall
    3,574

ตอนที่ 32 : ฝ่าด่านนรกโลกันต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    11 ต.ค. 61

หลังจากวันนั้น ผมก็ได้ไปขอโทษ องค์หญิงไอกะ ซึ่งเธอก็ไม่ได้ติดใจเอาความอะไรกับผม แถมยังพูดขึ้นมาว่า

"ยกโทษให้ก็ได้ แต่ต้องหอมแก้มเค้าสักฟอดนะ " องค์หญิงไอกะ กล่าวอย่างเอียงอาย

ซึ่งผมก็ทำตามอย่างยินดี โดยมีเซนเรียคอยมองดูอยู่ห่างๆ ด้วยความเป็นห่วงองค์หญิง ไอกะ เกรงว่า ผมจะเป็นผู้ชายมาหลอก องค์หญิงไอกะ

" หอมแล้วก็ รีบๆ พอได้แล้ว " เซนเรียอัศวินสาวกล่าวตัดบทผม ทั้งๆที่ยังไม่ได้จู๋จี๋ กับองค์หญิงไอกะเลย

" เค้า เอาใบสมัครที่เขียนคู่กันของเราสองคนไป สมัครให้เรียบร้อย พร้อมจ่ายค่าสมัครให้แล้วนะ " องค์หญิงไอกะ โชว์ใบเสร็จที่แนบท้ายมา ตอนนี้ผม กับ องค์หญิง ไอกะ เป็นนักกีฬาของโรงเรียนมหาเวทย์ แลนเวียแล้ว ซึ่งการแข่งขันครั้งนี้มีนักศึกษาเวทย์ เข้าร่วมเกือบ 1พันคน *-* เยอะเป็นบ้าเลย

หลังจากนั้น องค์หญิงไอกะ ก็เอาปิ่นโตทำเอง ที่เรียกว่า โอเบนโตะ มาให้ผมกิน ข้างในนั้น ประกอบด้วยข้าวปั้นหน้าต่างๆ ที่แสนน่าอร่อย ผมลิ้มลอง ทีละคำ ทีละคำ จนหมด ช่างเป็น ศรีภรรยา ที่รู้ใจสามีดีเลยจริงๆ องค์หญิงไอกะเนี่ย เธอเป็นแม่บ้านแม่ศรีเรือนมากกว่าที่คิด

และแล้ววันเวลาก็ผ่านไป จนถึงวันแข่งขัน

นักศึกษาเวทย์ มากมายหลายคน มาถึงสนามแข่งขันที่โอ่อ่าแต่เช้าตรู่ โดยมีกลุ่ม 13 จอมเวทย์ เข้าร่วมในการแข่งขันครั้งนี้ด้วย

" โอ้ว นั่นมันท่าน ซากิ แห่ง 13 จอมเวทย์ชั้นสูงนี่ มาเข้าร่วมการแข่งด้วยเหรอเนี่ย "

" กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดด ท่านซากิ หันมาทางนี้หน่อย ท่านซากิ " แฟนคลับสาวของ ซากิ พากัน กริ๊ดสลบ เมื่อเห็น กล้ามเป็นมัดๆ กับ หุ่นอันหล่อเหลาของซากิ ซึ่งซากิ ก็ยิงฟันสะท้อนกับแสงแดด ดัง วิ้งๆ ช่างเป็นฟันที่เปล่งประกายเสียนี่กระไร

" เอ๊ะ นั่นมัน ท่าน โนริมาจิ แห่ง 13 จอมเวทย์ชั้นสูงนี่ "

" สวัสดีครับทุกคน ผม โนริมาจิครับ ครั้งนี้ ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ " โนริมาจิ หันมาทางผม และส่ง ชลาเก้น ปืนคู่ใจผมมาให้ มันแผลงมาจากคำว่า shank

" โอ๊ะ นั่นมัน ท่าน เอมิเลีย1ใน13จอมเวทย์นี่นา"

" เธอก็มาลงแข่งด้วยเหรอเนี่ย ท่านเอมิเลีย " เอมิเลีย สะบัดผมสีเงินของตน ซึ่งน้ำเหงื่อที่เกาะอยู่บนเส้นผมของเธอ นั้น ดูเปล่งประกายอย่างมาก

มีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่พากันมาห้อมล้อม เอมิเลีย แล้วส่งช่อกุหลาบคู่งามให้ จนเธอปลีกตัวมาหาผมไม่ได้ องค์หญิงไอกะ ก็เช่นกัน

ไม่นานนัก ประธานในพิธีแข่งขันก็ได้เดินออกมา เธอคือ  ซายะ นั่นเอง เธอ ทำหน้าที่ทั้งประธาน และผู้บรรยาย สมกับตำแหน่ง เจเนอรัลเบ๊จริงๆ ( คนที่ทำงานตั้งแต่ผู้อำนวยการยันภารโรง)

" นักศึกษาเวทย์ ที่รักทุกคนที่มาในวันนี้ พวกเธอจะเจอกับด่านทดสอบที่ดูหนักหนา แต่ชั้นก็ขอให้พวกเธอ ผ่านมันไปได้ ซึ่งของรางวัลจะเป็น หนังสือเวทย์ ระดับ 7 ซึ่งประกอบด้วยเวทย์ ไฟ ไฟฟ้า น้ำแข็ง ลม และดิน ที่เป็นของรางวัล ทั้งนี้ ทุกคนจะสามารถนำมันติดตัวไปได้เพียง 1เล่มเท่านั้น จากทั้งหมด 5เล่ม ถ้าใครหยิบเกิน จะต้องได้รับการลงโทษ อย่างสาสม อย่าหาว่าไม่เตือน " ซายะกล่าว และยังคงกล่าวสืบต่อ

" ทางเราจะมีแอปเปิ้ลทองคำให้ กับที่ 1เท่านั้น จำนวน 5ลูก ซึ่งฤทธิ์ของมันจะสามารถเพิ่มระดับพลังของนักศึกษาได้ "

" ว้าวมีแอปเปิ้ลทองคำ ด้วย แบบนี้ได้เสียสินะ "

"แอปเปิ้ล แอปเปิ้ล "

นักศึกษาเวทย์บางคนก็ทำหน้าดีใจ ในขณะที่บางคนก็ทำหน้าเสียใจ เพราะการที่จะเป็นอันดับ 1นั้น เป็นได้แค่เพียงฝันเท่านั้น

" เอาล่ะ ทุกคนเริ่มได้ และขอให้ทุกคนจงโชคดี" ผู้อำนวยการซายะกล่าว

ผมถูกคลื่นฝูงชนดัน เข้าไป ในอุโมงค์แคบๆ ที่แสนเย็นเยียบ ผมพลัดหลงกับ พวก ไอกะ และ เอมิเลีย มองเห็นแต่เงาคนที่อยู่ด้านหน้าเท่านั้น

วูม วูม......

ไม่นานก็มีเสียงกับดักเวทย์น้ำแข็งทำงาน มันแทงออกจากพื้นไล่หลังพวกเรามา คนที่เดินช้าก็ถูกเสียบตาย และถูกส่งออกไป จากสนามแข่งขัน ในขณะที่คนข้างหน้า ที่วิ่งไปก็โดนกับดักลาวาที่ไหลมาทับตาย

พวกเขาทั้งหมดไม่ได้ตายจริงๆ เพียงแต่ถูกส่งออกไปนอกสนามแข่งขันด้วยเวทย์เคลื่อนย้ายเท่านั้น

อ๊า อ๊า

ช่วยด้วย อาคคคคคคคคคคคคค

เหล่านักศึกษาเวทย์ เพียงชั่วโมงแรกเท่านั้น ก็ถูกส่งออกจากสนามแข่งขันกว่าครึ่ง น้ำแข็งยังคงไล่หลังพวกเรามา อย่างไม่หยุดหย่อน ผมวิ่งอยู่ตรงกลางๆ ระหว่างกลุ่ม เห็นคนข้างหน้าถูกธนูเวทย์ยิงตาย และถูกส่งออกจากสนามแข่งขัน บ้างก็ถูกลาวาทับ

แล้วก็มีกลุ่มควันที่แฝงไว้ด้วยคมมีดขยับออกมา มันขยับซ้ายทีขวาที ซึ่งมองเห็นไม่ถนัด ต้องวิ่งซิกแซกไปเท่านั้น

ทางด้าน เอมิเลีย เธอกระโดดหลบด้วยความรวดเร็ว แต่เส้นด้ายมรณะที่เป็นกับดัก ก็ได้บาดเสื้อของเธอจนขาดวิ่น ทำให้เห็นเสื้อชั้นในสีฟ้า อย่างถนัดตา เธอเอามือขวาขึ้นมาปกปิดมันไว้ แล้ววิ่งต่อไป

ทางด้าน เซกิ และ โนริมาจิ พวกเขายังคงวิ่งอยู่ในกลุ่มนำ

" ฮะ ฮะ ฮ่า โนริมาจิ ชั้นต้องได้เป็นที่ 1 แน่ๆเลย " เซกิกล่าว พร้อมกับวิ่งไปไม่หยุดเขากระโดดหลบ กับดักวายุ อย่างคล่องแคล่วและชำนาญ ก่อนที่จะเหยียบเปลือกกล้วยล้มลง แอ๊ค *-* มีกับดักแบบนี้ด้วย เปลือกกล้วย

โนริมาจิ เองก็เกือบเหยียบเปลือกกล้วยลื่นล้มเช่นกัน เขามองออกไป เห็นกับดัก เปลือกกล้วยมากมายวางอยู่ เพื่อลดความเร็วของพวกเขา

อาคคคคคคคคคคค

อ๊า

นักศึกษาเวทย์ คนที่อยู่หน้าผม ถูกควันพิษ เผาตาย ผมหันหน้ากลับไปมองข้างหลังก็มี แท่งน้ำแข็งกำลัง หล่นลงมาทับนักศึกษาเวทย์ที่อยู่ข้างหลัง

" ทำไมมันโหดอย่างงี้ว่ะ " ผมสบถกับตัวเอง

............................ไม่ได้อ่านรึไง ซาโต้ ฝ่าด่านนรกโลกันต์ ยังไงล่ะ ฮะ ฮะ ฮ่า .................................เทพธิดาอินฟีเรียหัวเราะเยาะผม แบบขำๆ

" ไม่ใช่ท่านนี่นา ที่มาเจอแบบผม "

.......................................... อืม.....................................................

ผมเหยียบ เปลือกกล้วยลื่นล้ม และเกือบถูก ก้อนน้ำแข็งที่ตามมาทับตาย แต่ก็มีมือหนึ่งมาช่วยผมไว้

" เป็นอะไรมากไหมซาโต้ " เอมิเลียยื่นมือมาฉุดผมขึ้นมา และพวกเราก็เริ่มออกวิ่งไปด้วยกัน ผมเริ่มหน้าแดงขึ้นทีละนิดที่เห็น ชุดชั้นในสีฟ้าของเธอ เนื่องจากมือขวาเธอปิดไม่มิด

ผมวิ่งไปพร้อมถอดเสื้อโค๊ทชั้นนอกของตัวเองออกแล้วส่งให้ เอมิเลีย

" อะนี่ เอมิเลีย เสื้อโค๊ท เธอคงจะอายละสิที่ต้องวิ่งไป เอามือปิดชุดชั้นในไป " ผมส่งเสื้อโค๊ทให้เธอ โดยที่พวกเราไม่ได้หยุดวิ่ง เอมิเลียถึงกับหน้าแดงด้วยความอาย

เราวิ่งไป หลบกับดักไป แบบแทคทีม ทำให้พวกเราคิดว่ากับดักพวกนี้มันหมูๆ

................................... ระวังจะเจอดี ซาโต้ ฮะ ฮะ ฮ่า.......................................

" ซาโต้ ระวัง " อยู่ๆกับดักกระดานตะปู ก็เด้งขึ้นมาข้างหน้าผม เอมิเลีย จึงเอาตัวเธอเข้ามารับแทนผม  

" เอมิเลีย!!! " ร่างของเอมิเลีย ค่อยๆกลายเป็นละอองแสงและถูกส่งออกไปนอกสนามทดสอบ เพราะโดนกับดักตะปูเข้าเต็มเปา แต่ก่อนที่เธอจะสลายหายตัวไป

" ซาโต้ ไม่ต้องคิดมากน่ะ ไว้พบกันข้างนอก "

" เราต้องผ่านมันไปให้ได้น่า ถึงแม้จะไม่มี เอมิเลียก็ตาม " ผมให้สัญญากับเอมิเลีย ว่าผมจะเอาที่ 1 มาฝากเธอให้ได้

ผมเริ่มออกวิ่งต่อไป ถึงแม้จะมีเสียงร้องจากนักศึกษาเวทย์ ดังมาอย่างไม่ขาดสายก็ตาม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น