ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,575 Views

  • 11 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    20

    Overall
    3,575

ตอนที่ 31 : วันอาทิตย์ของเราสองคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 102
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    11 ต.ค. 61

เมื่อเย็นวันก่อน หลังจากผมร่ำลา พวก เอมิเลีย กับ โนริมาจิแล้ว เซนเรียก็นำข่าวมาบอกว่า วันอาทิตย์ที่จะมาถึงนี้ องค์หญิงไอกะ นัดเดทกับผม มันทำให้หัวใจของผมพองโตเลยทีเดียว ผมวางเรื่อง คู่หมั้นอย่างจิเอริลง แล้วทำใจให้เบิกบาน

เช้าวันอาทิตย์........

วันที่มีแสงแดดอ่อนๆของยามเช้า ฝูงนกจับกลุ่มกันออกมาโบยบิน ส่งเสียง จิ๊บๆ จั๊บๆ องค์หญิงไอกะ สวมชุดเดรสสีขาว ลายลูกไม้ รอคอยผมอยู่ที่หน้าโรงเรียน เธอมาก่อนเวลานัดประมาณ 30 นาที ซึ่งผมดันปล่อยให้เธอยืนคอยซะได้นี่

ผมปรากฏตัวออกไปแล้วทักทาย องค์หญิงไอกะ ที่จริงผมก็มารอก่อนเวลานัด 30นาทีเหมือนกัน แต่ผมอยากให้เธอรอ ผมสังเกตว่าวันนี้องค์หญิงไอกะแต่งหน้ามาเล็กน้อย และใช้น้ำหอม ยี่ห้อ เชอปองทีเซ่ น้ำหอมสำหรับคุณหนู ราคาแพง ซึ่งมีกลิ่นหอมของดอกไม้อ่อนๆ

" ไง ไอกะ วันนี้จะไปเที่ยวไหนกันดี " ผมทักทายออกไป แต่เธอไม่ตอบ กลับเข้ามา คล้องแขนผมแทนคำตอบ แบบว่าอยากพาชั้นไปที่ไหนก็เชิญ ผมเลยพาเธอไปสวนดอกไม้

ที่สวนดอกไม้ในโรงเรียน เหล่าใบไม้ และดอกไม้พากันร้องเพลงอยู่ ดอกไม้ตนหนึ่ง หน้าตาน่ารักเหมือนเด็ก 10 ขวบ เอาช่อมงกุฏดอกไม้มาให้องค์หญิงไอกะ ซึ่งเธอสวมแล้วน่ารักดี ก่อนที่เธอจะเปิดตระกร้าผลไม้ นำขนมที่มีชื่อว่า ชูครีมออกมา และแบ่งให้ดอกไม้กิน

งั่ม งั่ม งั่ม

ดอกไม้และใบไม้ อีกหลายตน มาขอชูครีมด้วย ซึ่งองค์หญิงไอกะก็แบ่งให้ จนเหลืออยู่แค่สองลูก เธอจึงแบ่งชูครีมให้ผม

งั่ม

รสชาติของชูครีมละลายในปากผม มันช่างแสนหวานอร่อย ซะนี่กระไร องค์หญิงไอกะ ป้อนผม ทีละคำ ทีละคำ ซึ่งผมค่อยๆกัดกินมันอย่างช้าๆ

" จะเอาอีกลูกไหม ซาโต้ "

"อืม ก็ดีนะ "

องค์หญิงไอกะ ลงไปนั่งอยู่บนพื้น และให้ผมนอนหนุนตัก แล้วค่อยๆป้อนชูครีมอีกลูกให้ผม มันช่างเป็นรสชาติที่แสนพิเศษ ราวกับขึ้นสวรรค์ อย่างไงอย่างงั้น

ผมนอนหนุนตักองค์หญิงไอกะ แล้วเธอก็ค่อยๆฮัมเพลงออกมา ถึงแม้ว่าจะไพเราะสู้ผู้วิเศษ ริเอะ ไม่ได้ก็เถอะ แต่ก็นับว่าไพเราะ

" ชูครีมนั่น ชั้นทำเองนะ ซาโต้ อร่อยไหม "

"อร่อยสิ ไม่งั้นจะกินหมดเหรอ "

องค์หญิงไอกะ ทำหน้าแดงอย่างเอียงอาย แล้วใช้มือขวาล้วงไปในกระเป๋า แล้วเอาสิ่งหนึ่งออกมา มันเป็นใบปลิวของการแข่งขัน ฝ่าด่านนรกโลกันต์ ของโรงเรียนมหาเวทย์แลนเวีย ที่จะจัดขึ้นในอาทิตย์หน้า ซึ่งของรางวัลจะเป็นเวทย์ ระดับ 7 จำนวน1 เล่ม ซึ่งจะมีทั้งหมด 5เล่ม แต่นักกีฬา สามารถหยิบได้เพียงเล่มเดียวเท่านั้น พร้อมกับ แอปเปิ้ลทองคำ เพิ่มระดับพลังเวทย์ จำนวน 5ลูก ที่ที่1เท่านั้นถึงจะสามารถเอาไปได้

" นี่มันคือ........"

" ใบสมัครลงแข่งกีฬา ฝ่าด่านนรกโลกันต์อย่างไรล่ะ ซาโต้ ถ้าเธอสมัครฉันจะสมัครด้วย"

มันเป็นกระดาษ คลิปทอง ที่เขียนไตเติ้ลตัวโตๆ ว่า ขอเชิญท่านผู้กล้าทุกท่านมาร่วมลงแข่งได้ แต่ของรางวัลจะเป็นหนังสือเวทย์ระดับ 7 จำนวน 1เล่มเท่านั้นนะที่ท่านจะนำไปได้  คำเตือน : ห้ามหยิบเกิน 1เล่ม ไม่งั้น กับดักจะทำงาน ซึ่งมีเวทย์ ไฟ ไฟฟ้า น้ำแข็ง ลม และดิน ที่เป็นของรางวัล

" ซาโต้ คงจะเลือก คัมภีร์ เวทย์ไฟสินะ ก็เธอเป็นจอมเวทย์ ธาตุไฟนี่นา "

" ไว้ถึงตอนนั้นฉันค่อยคิดแล้วกัน ไอกะ แต่ฉันสมัครแน่ๆ"

" งั้นเราเขียนใบสมัครกันเลยนะ ซาโต้ ขอบใจมากนะที่ลงสมัครเป็นเพื่อนฉัน " แล้วองค์หญิงไอกะ ก็มาจูจุ๊บที่แก้มผมอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอาปากกาเวทย์มนต์ จุ่มหมึก เขียนชื่อ ตัวบรรจง ลงไปในใบสมัคร

" ไอกะ ว่าแต่ว่าเธอใช้เวทย์ นะจังงัง ได้ไหม "

" ที่ เซนเซย์ ริเอะ ใช้เหรอ ซาโต้ " ( เซนเซย์ คำเรียกอาจารย์ภาษาญี่ปุ่น )

" อืม ที่ยัยริเอะใช้ "

" ฉันใช้ไม่เป็นหรอก เพราะว่ามันเป็นเวทย์ประจำตัวของ เซนเซย์ ริเอะ น่ะ แต่ยังพอมีคัมภีร์วิชาอยู่ ที่บ้าน ถ้าไงมาที่บ้านฉันไหมอ่ะ "

" เธอ หมายถึงพระราชวังนะเหรอ แล้วต้องไปพบพ่อเธอด้วยเนี่ยนะ ไม่เอาหรอกฉันกลัว ฉันจะลองขอให้ ยัย ริเอะ สอนให้ "

" เป็นความคิดที่ดีนะ ซาโต้ เซนเซย์ ริเอะ ก็ไม่ได้เป็นคนใจร้ายอะไรนะ ลองขอเธอดู"

" แล้วพ่อเธอชื่ออะไรเหรอ "

" ท่านพ่อของฉันคือ เลาห์คอนยูมะ พระราชาแห่ง อาณาจักรออโดนอส "

และในระหว่างที่ผมกำลังหวานชื่นอยู่กับ องค์หญิงไอกะอยู่นั้น

" ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย " เสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากสนามหญ้า หน้าโรงเรียน

" ไอกะ รอฉันอยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวฉันจะไปดูหน่อย "

"อืม ซาโต้ รีบไปรีบมานะ "

.....................................ซาโต้ เจ้าจะบ้าเหรอ อย่าไปยุ่งกับเรื่องชาวบ้านเลย นะซาโต้ เดี๋ยวก็เดือดร้อนหรอก...................................... เทพธิดาอินฟีเรียเตือนผมอีก ครั้ง แต่คิดเหรอว่าผมจะเชื่อ 55555+

ผมวิ่งตามเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือนั้นไป *-* เค้ายังไม่เข็ด

เมื่อมาถึงพบนักศึกษาเวทย์สามคนกำลังรุมรังแก เด็กผู้ชายคนหนึ่งอยู่

........................... ไปตามผู้วิเศษ ริเอะมาช่วยสิซาโต้ จะได้ไม่เดือดร้อน...................

" เอ๋ ผู้วิเศษ ริเอะ เหรอ? ท่านเทพ ผมมีความคิดดีๆแล้วล่ะ "

" อาจารย์ ริเอะ ทางนี้ครับ ทางนี้ มีนักศึกษาเวทย์ กำลังโดนทำร้าย " ผมตะโกนเสียงดัง*-*จริงๆ อยากตะโกน ว่า ตำรวจ ตำรวจมา

" เฮ้ย อาจารย์ มาว่ะ รีบหนีเร็ว " หัวโจกย์ ของนักศึกษาเวทย์ทั้งสามคนรีบวิ่งหนีไปเป็นคนแรกโดยไม่สนพวกลูกจ็อก พวกลูกจ็อก เห็นดังนั้น ก็รีบวิ่งหนีไปคนละทางเพื่อกันการตามจับได้

............................... พวกมันรู้จักวิ่งหนีไปคนละทางด้วย ซาโต้ เอ๊ะ!!! แล้วผู้วิเศษ ริเอะ ล่ะ...............................................

แหว่ ผมแลบลิ้นปลิ้นตาออกมา พร้อมตะโกนเสียงดังทิ้งท้าย "ตรูหลอกพวกมึงเฟ้ย เจ้าพวกบ้า"  แค่นี้ก็ไม่ต้องสู้แล้ว

..................................เกือบดีแล้ว นะซาโต้ แต่มาเสียตอนท้าย ทำไมต้องตะโกนให้พวกมันรู้ด้วยล่ะว่า เราหลอก............................

ผมเข้าไปประคอง เด็กชายคนนั้น เธออยู่ในสภาพมอมแมม พอมองหน้าเธอแล้ว เอ๋ เหมือนเด็กผู้ชาย แต่หน้าคลับคล้ายคลับคลา เหมือนกับผู้หญิง

" นายเป็นใครน่ะ แล้วชื่ออะไร "

" ฉันชื่อ ริโตะ น่ะ เป็นน้องชายของผู้วิเศษ ริเอะ "

" ไม่จริง ยัย ริเอะ ไม่มีทางมีน้องชายได้หรอก ได้ยินว่ามีแต่น้องผู้หญิง " ผมแกล้งพูด เพื่อลองใจเธอ*-* ฉลาดไหมล่ะ

" บอกความจริงก็ได้ ฉันชื่อ ริโฮโกะ เป็นน้องสาวของผู้วิเศษ ริเอะ น่ะ "

" เอ๋ แล้วถูกแกล้งได้ยังไงล่ะ ริโฮโกะ "

" ไม่รู้เหมือนกัน พวกมันอยู่ๆก็มารุมทำร้ายฉัน ขอบใจนายมากนะที่มาช่วย "

พอผมมอง ริโฮโกะ อีกที เธอก็เป็นคนสวยนะ ผมสีเงิน สลวยเหมือนกับพี่สาวของเธอ เสียอย่างเดียว หน้าอกเล็กไปหน่อย เลยมองดูภายนอกเหมือนเด็กผู้ชาย

" นี่ เธอ รู้คาถา นะจังงัง ไหม "

" ที่ทำให้ตัวแข็งค้างนะเหรอ รู้สิ แต่ไม่รู้วิธีแก้นะ"

" แค่สอนวิธีใช้ก็พอ วิธีแก้ ฉันไม่สนมันหรอก "

" สอนก็ได้นะ เพื่อแทนคำขอบคุณ แต่เธอห้ามไปสอนใครต่ออีกน่ะ" 

" *-* เค้าสัญญา "

8 ชั่วโมงต่อมา........

และแล้วผมก็ ฝึกฝนคาถานะจังงัง กับ ริโฮโกะ จนลืมองค์หญิงไอกะ ที่ยืนรออยู่ไปจนดึกเลย

T T ลืมไอกะไปเลย ขอโทษด้วยนะ ไอกะ พรุ่งนี้ค่อยไปขอโทษแล้วกัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

0 ความคิดเห็น