ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,575 Views

  • 11 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    20

    Overall
    3,575

ตอนที่ 30 : ชมรมวิจัยปืนที่เพิ่งตั้งขึ้นมาใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    10 ต.ค. 61

ผม กล่าวคำอำลา อาจารย์ใหญ่ ซายะ แล้วเดินตรงกลับไปที่ห้องเรียนทันที ด้วยอารมณ์ หงุดหงิด

" เราจะทำอย่างไรดี กับ เรื่องของ จิเอริ คู่หมั้นของเรา เราจะบอก องค์หญิงไอกะได้เหรอว่าเรามีคู่หมั้นแล้ว " ผมบ่นพึมพำเหมือนหมีกินผึ้ง ถึงแม้ จิเอริ จะสวยพอๆกับองค์หญิงไอกะ ก็ตาม แต่ผมยังไม่รู้นิสัยของเธอว่าเป็นเช่นไร

ระหว่างทางนั้นเอง ผมก็ได้ยินเสียงในห้องพักของ ผู้วิเศษ ริเอะ ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วที่ผมฝากผู้วิเศษ ริเอะ ให้ช่วยดูแลมิร่าด้วย เนื่องจากตัวของเธอ หดเล็กลง จากขนาดความสูง 165 เซนติเมตร เหลือเพียง 149 เซนติเมตร กลายเป็นโลลิเหมือนเด็ก เนื่องจากพลังของเธอ ยังขึ้นอยู่กับเจ้าของ เมื่อพลังของผมน้อย ก็ทำให้เธอกลับไปมีพลังเท่ากับเด็ก

" อย่าทำแบบนั้นนะ ไม่ได้นะ อ๊างงงงงงงงง " ผมได้ยินเสียงนั้นถึงกับหน้าแดงทันที ด้วยความสับสน ประกอบกับความไร้เดียงสาของผม อย่างภาษาจีนที่เรียกว่า [ เทียนเจิน ] อย่างไงอย่างนั้น ผมเลยเปิดประตูออก โดยไม่เคาะ

...............................เจ้าบ้า ซาโต้ เข้าไปโดยไม่เคาะแบบนี้ แล้วผู้หญิงที่ไหนจะเตรียมตัวทันกัน............................. เทพธิดาอินฟีเรียเตือนผมเมื่อสายเกิน

ภาพที่ผมเห็น คือ ผู้วิเศษ ริเอะ กำลังถูกถอดเสื้อออก มองเห็นถึงบริเวณราวนมอยู่ วับๆแวมๆ เลยทีเดียว

" เอ๋ เจ้าเด็กแสบเข้ามาได้ยังไง ชั้นจำได้ว่าล็อคกุญแจแล้วนี่นา " ผู้วิเศษ ริเอะ ร่ายเวทย์นะจังงังใส่ผมในทันที แล้วรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ เพื่อไปใส่เสื้อผ้า ที่ถูกมิร่า ใช้มือซุกซน ถอดจนรุ่งริ่ง

ผมตัวแข็งค้างขยับไม่ได้อีกครั้ง ทำไมผมถึงถูกชะตากับคาถาบทนี้นะ*-* สงสัยต้องเรียนไว้บ้างแล้ว

หว่อ เตอ เทียนเจิน หวอ เซียง ซิ่นหนี่.......... มิร่าฮัมเพลงออกมาเป็นภาษาจีน แล้วเอาปากกาเมจิก สีดำมาเขียนหน้าผม เป็นแพนด้าไปเลย โดยผมทำอะไรไม่ได้

" ฮิ ฮิ ฮิ น่ารักจริงที่รัก ถ้ายังไม่ขยับอีกฉันจะเขียนให้ทั่วทั้งตัวเลยนะ " มิร่า ในร่างโลลิ เหมือนเด็ก 10 ขวบ กำลังเขย่งขาวาดหนวดแมวให้ผม

" หว่อ อ๊าย หนี่ อา ซาโต้ " มิร่า พูดภาษาจีนมาอีกครั้ง ซึ่งผมก็ฟังไม่ออกว่าเธอพูดอะไร อยู่ๆ เธอก็มาจูจุ๊บที่ข้างใบหูผม ทำให้ผม หน้าแดงเลยทีเดียว

" หว่อ เตอ อีฝู ไจ้ หนา หลี่ " มิร่าค่อยๆถอดเสื้อ ทีละชิ้น ทีละชิ้น จนเหลือแต่ กางเกงในตัวเดียว

" อย่าทำอะไรบ้าๆ นะมิร่า ฉันเป็นเจ้านายของเธอนะ "

" หว่อ จรือ เต้า ตั้นซื่อ....... "

" เห้ย พอแล้ว เลิกเล่นมุข ภาษาจีนได้แล้ว มิร่า แล้วช่วยใส่เสื้อผ้าด้วย"

" ก็ ได้ จ้า ที่รัก " มิร่ารวบเสื้อผ้าที่กองอยู่ขึ้นมาใส่

มิร่า เลิกพูดภาษาจีน แล้ว เอาผ้าขนหนูมาถูหน้าผม จนผม หน้าดำไปทั้งหน้า เป็นจังหวะเดียวกับ ผู้วิเศษ ริเอะ ออกมาจากห้องน้ำ

" ฮะ ฮะ ฮะ เจ้าเด็กแสบ หน้าดำไปหมดเลยนะ ดู หน้าของเธอ สิ "

" ช่วยแก้คาถา นะจังงังให้ผมที ที่ผม เห็นนมคุณ มันเป็นอุบัติเหตุ ผมไม่ตั้งใจ " ผมพยายามพูดแก้ตัว 

" พูดแบบนี้ แสดงว่าเห็นสินะ แม่ขอโขกกระโหลก สักทีเถอะ "

โป้ก

โอ๊ย เจ็บ

*-*เค้าสำนึกผิดแล้ว 

ผมถูกผู้วิเศษ ริเอะ ที่แสน น่ารัก โขกกระโหลก อย่างอ่อนโยน ทำไมผมถึงคิดเช่นนั้น หรือผมจะเป็น M 

ไม่จริงนะ เราไม่ได้เป็น M นะ ผมรีบสลัดความคิดนี้ออกไป

และแล้ว ผู้วิเศษ ริเอะ ก็คลายคาถา นะจังงังให้ พร้อมส่งคืนมิร่าให้ผม

" ระวังด้วยล่ะ เจ้าเด็กแสบ เธอซุกซนมากเลยนะ ขอบอก"

ผมอุ้มมิร่า ขึ้นมา และเธอจงใจเอานมมาโดนมือผม

" มิร่า เธอทำอะไรนะ "

" ก็ ทำอย่างที่ทำไงล่ะที่รัก " มิร่าในร่างโลลิ ยิ้มอย่างผู้มีชัย ที่เห็นผมสับสนจนหน้าแดง

" เอาล่ะ มิร่า กลับเข้ามาใน เข็มขัดเก็บอสูรพันธสัญญาได้แล้ว "

" อืม ก็ได้ ที่รัก " แล้วมิร่าก็กลายเป็นละอองแสงเข้ามาอยู่ในเข็มขัดเก็บสัตว์อสูรของผม ที่สามารถ เก็บสัตว์อสูรได้ถึง สามตัว "

ผมรีบเข้าห้องน้ำไปล้างหน้า ล้างตา ก่อนจะเดินไปที่ห้องเรียน เพื่อไป หา เอมิเลีย

ฟ้าววววว ปัง!!!

โนริมาจิ ลองอาวุธใหม่ ที่เรียกว่า ปืนอยู่ โดยมี เอมิเลีย คอยลุ้นอยู่ในห้องเรียน ผมมองไปรอบๆ เพื่อหาองค์หญิง ไอกะ แต่ไม่พบ แสดงว่าวันนี้ เธอไม่ได้มาเรียน เนื่องจากยังไม่หายไข้ดี

ปัง ปัง ปัง

ยิงรัว!!!

โนริมาจิ ประกอบ โครงสร้างของปืนขึ้นมาใหม่ ด้วยความรวดเร็ว จากที่ผมค้นพบวิธี สร้างปืน ทำให้เขาจินตนาการอาวุธชิ้นนี้ขึ้นมาได้

" จะต้องใช้เวลานานไหม โนริมาจิ กว่าจะทำให้ปืนนี้ เอามาใช้งานจริงได้ " ผมถามโนริมาจิ

" ไม่นาน หรอก ประมาณ 2เดือนเห็นจะได้ "

" งั้น ฉันจะตั้งชื่อมันว่า ชลาเก้น แล้วกันนะ " เอมิเลียกล่าว เพราะรูปร่างมันหงิกงอ คล้ายฉลาม

" เอาล่ะ เรามาก่อตั้งชมรมวิจัยปืนกันเถอะ " โนริมาจิ ตะโกนออกมา

" อืม / ค่ะ " ผมกับเอมิเลียพูดพร้อมกัน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น