ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,574 Views

  • 11 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    19

    Overall
    3,574

ตอนที่ 25 : กระแสไฟฟ้าในอากาศ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    8 ต.ค. 61

ผมกับมิร่า ขยับตัวออกจากถ้ำ ที่เป็นที่ผนึกของโลงศพ น้ำแข็งของมิร่า เมื่อมาถึงปากถ้ำ ผมพบว่า องค์หญิงไอกะ มานั่งรออยู่หน้าถ้ำแล้ว ด้วยความเป็นห่วงผม เมื่อผมออกมา แล้วกล่าวว่า

" ไอกะ ผมกลับมาแล้ว " องค์หญิงไอกะ ดีใจอย่างมากที่เห็นผมปลอดภัย เธอเข้ามาสวมกอดผม อย่างไม่อาย

" ฉันคิดว่า เธอจะเป็นอันตรายไปเสียแล้ว ละซาโต้ ฉันเป็นห่วงมากเลยนะ " องค์หญิง ไอกะ พูดบอกผมอย่างเป็นห่วงทั้งที่เพิ่งจะหายไข้ ปถุมถันทั้งสองข้างของเธอ อยู่ ตรงบริเวณหน้าอกผม ทำให้ผมหน้าแดงเลยทีเดียว

แล้ว มิร่า ก็เดินออกมา ทำให้สถานการณ์ที่กำลังอินเลิฟกันแปรผันไป เมื่อองค์หญิงไอกะ แลเห็น มิร่าที่เป็นหญิงหน้าตาสะสวยไม่แพ้ตน ก็ถามขึ้นพร้อมกับ มิร่า ว่า

" ผู้หญิงคนนี้ใคร เหรอซาโต้/ผู้หญิงคนนี้ใครเหรอ ที่รัก " องค์หญิงไอกะและมิร่าพูดพร้อมกัน

" ไอกะ นี่มิร่าเธอเป็นอสูรพันธสัญญาของฉัน ส่วนมิร่า นี่ไอกะ แฟนสาวของฉันเอง ที่ฉันจะแนะนำให้เธอรู้จัก "

เปรี๊ยะ

เมื่อนั้นก็ได้มีกระแสไฟฟ้าในอากาศ ช็อตกัน อย่างไม่น่าเชื่อ *-*หรือผมรู้สึกไปเอง

องค์หญิงไอกะ กอดแขนขวาผม ในขณะที่มิร่า กอดแขนซ้ายผม ผมควรจะสุขหรือจะทุกข์ดี ที่รถไฟชนกัน ดัง ปั้ง

" นี่มิร่า เธอมีสิทธิ์มากอดแขนของ ซาโต้ด้วยหรือ เธอไม่ได้ยินหรือว่าฉันเป็นแฟนสาวของเขานะ " องค์หญิงไอกะ ตะโกนหน้าแดง ออกมา

" ฉันเป็นอสูรพันธสัญญามีหน้าที่ติดตามเจ้านาย อย่างใกล้ชิด แล้วอีกอย่าง ที่รักก็ชอบหน้าอกของฉันด้วยใช่ไหมล่ะ "

ทั้งสองต่างออกแรงดึงผมไปคนละด้าน ผมโดนดึงไปมาจนเวียนหัว

" ขอโทษทีพวกเธออย่ามาทะเลาะกันเลยนะ แล้วไอกะเองก็เพิ่งจะหายไข้ จะมาออกแรงดึงแบบนี้ได้ไง " ผมกล่าว

องค์หญิงไอกะ ท่าทางจะเป็นลม เพราะร่างกายเพิ่งฟื้น ผมจึงลงไปประคองเธอ เธอยังใส่ชุดใบไม้ที่ผมทำให้เธออยู่เลย

" ทำไมที่รัก ถึงไม่ใช้ซิลวาเทียรักษาให้เธอล่ะ " มิร่ากล่าวอย่างเยือกเย็น ที่เห็นว่าผมไม่ยอมใช้ซิลวาเทียรักษาให้เธอ

" เพราะผมรักเธอมาก จนไม่อยากจะใช้ของพรรณนี้รักษาเธอไงล่ะ ผมต้องการรักษาเธอด้วยตัวของผมเอง "

เมื่อองค์หญิงไอกะ ได้ยินดังนั้นก็ หน้าแดงออกมา แล้วหันมาจุมพิตผมที่แก้มอีกครั้ง

" นี่ รักเค้าจริงนะ ซาโต้ "

" อืม ก็เราเป็นแฟนกัน นี่นา "

มิร่ายักไหล่ และยอมรับความพ่ายแพ้ที่มีต่อองค์หญิงไอกะ

" ช่วยไม่ได้นี่นะ เพราะฉันมาทีหลังนี่นา " มิร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แล้วกล่าวสืบต่อ

" แต่ถึงอย่างไร ฉันก็ไม่ยอมแพ้เธอ หรอกนะ องค์หญิงไอกะ " มิร่ากล่าวอย่างมีหวัง

จริงๆมิร่าเธอก็เป็นคนสวยอยู่หรอกนะ แต่ผมเจอองค์หญิงไอกะ ก่อน ไม่อย่างนั้นผมคงหลงรักเธอ จนโงหัวไม่ขึ้นแล้วละมั้ง ตอนนี้

ผมประคององค์หญิงไอกะ ลุกขึ้น และพาขึ้นหลังผม ผมอุ้มเธอขี่หลังผมเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกัน

" หุ หุ หุ องค์หญิงไอกะ วิน อย่างงั้นเหรอเนี่ย " ลูกนกยูงหิมะขาวแซวผม

" เราออกจากป่ามายากันเถอะ ป่านนี้ มังกรของโรงเรียนคงจะมารอแล้ว" ผมให้องค์หญิง ไอกะขี่หลังผม และเดินกลับไปยังจุดที่มังกรรออยู่

แต่ในขณะนั้นเอง ก็ได้มีสายตาของใครคนหนึ่งจ้องมองพวกผมอยู่ ในป่า อย่างเงียบๆ โดยที่พวกผมไม่รู้สึกตัวเลย

ผมเดินต่อมาเป็นระยะทางกว่า 10 กิโลแล้ว โดยมีสายตาของมิร่า มองอย่างไม่พอใจ ที่ผมให้ องค์หญิงไอกะ ขี่หลัง เธอจึงแปลงร่างเป็น ค้างคาวมาเกาะที่หัวผม

" จริงๆมิร่า ก็เป็นสาวน้อยน่ารักนะ อย่าได้โกรธข้าไปเลย" ผมกล่าว

" ข้าไม่ได้โกรธ ที่รักหรอกนะ ก็ข้าบอกเองนี่ว่าจะติดตามที่รักตลอดไป "

ในขณะที่ผมคุยกับมิร่าอย่างออกรส องค์หญิงไอกะ ก็ทำหน้ามุ่ย เธอเพิ่งหายไข้ ดังนั้นร่างกายจึงยังไม่ฟื้นตัวดี ไม่งั้นอาจเกิดศึกชิงนางได้

" ข้าเองก็แปลงร่างเป็น นกได้นะ " ลูกนกยูงหิมะขาวกล่าว ว่าแล้วก็แปลงร่างเป็นนกน้อยมาเกาะที่ไหล่ขององค์หญิงไอกะ ที่ยัง โอบกอดผมอยู่

" เอ่อ ลืมบอกชื่อไปเลย เรียกข้าว่า เซร่า นะ ข้าชื่อ เซร่า " ลูกนกยูงหิมะขาวกล่าว

และในที่สุดพวกเราก็มาถึงมังกรที่รออยู่ โดยมีกลุ่มนักศึกษาเวทย์ มารอมังกร เพื่อจะกลับไปยังโรงเรียน ซึ่งใครก็ตามที่ยังไม่กลับมา จะมีอาจารย์ ไปตามหาตัว

"โอ้ว นั่นองค์หญิงไอกะนี่ แต่ไปกอดเจ้าหนุ่มนั่นอย่างสนิทสนมเลย"

"สนิทกันแบบนี้ หรือว่าจะเป็นแฟนกันแล้ว "

" วิ๊ด วิ้ว หนุ่มสาวสมัยนี้ร้อนแรงชะมัด "

หลังจากได้ยินพวกนักศึกษาเวทย์ แซว องค์หญิงไอกะ ก็หน้าแดงเรื่อขึ้นเรื่อยๆ จนทนไม่ได้

" วะ......วางข้าลง ซาโต้ ข้าเดินเองได้ "

"เจ้าไม่เป็นไรแล้วแน่นะ"

" แน่สิ ข้าหายดีแล้ว "

ผมจึงวางองค์หญิงไอกะลง เธอยังอยู่ในชุดใบไม้ ที่มองเห็นร่องอกอย่างชัดเจน ผมจึงถอดเสื้อมาคลุมตัวเธอไว้

" ไว้ข้าจะซัก แล้วเอามาคืนนะ ซาโต้ "

" อืมไม่เป็นไร "

" จะจู๋จี๋ กันไปถึงไหนชักรำคาญแล้วนะ " มิร่าพูดอย่างไม่พอใจ ที่เห็นผมอ่อนโยนกับองค์หญิงไอกะ มากจนเกินความจำเป็น

" เอาล่ะ เราไปกันได้แล้ว "

ฟ้าว ฟ้าว ฟ้าว

ผมนั่งอยู่บนตัวของมังกรขนาดย่อมของโรงเรียนมหาเวทย์แลนเวีย โดยมีองค์หญิงไอกะ นั่งพับเพียบอยู่ข้างๆ

" เมื่อข้ากลับไปแล้วข้าจะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเสด็จพ่อ " องค์หญิงไอกะกล่าว

" อย่าเพิ่งเลยไอกะ ข้ายังไม่อยากให้ใครรู้ว่าพวกเราเป็นแฟนกัน "

" เอางั้นก็ได้ แต่ต้องเกี่ยวก้อยสัญญานะ ว่าจะ แต่งงานกะข้า " 

"อืม "

แล้วองค์หญิงไอกะ ก็ได้คล้องนิ้วเกี่ยวก้อยสัญญากับผม

" ( ยักโซคุ ) สัญญาเลย " ผมพูดออกมาเป็นภาษาญี่ปุ่น

และพวกเราก็ได้จับมือกัน จนยามค่ำคืนมาเยือน แสงจันทน์สว่างไสว ช่างเป็นภาพที่โรแมนติค แสนยากจะบรรยายได้ ที่ผมได้มีความสุขกับสาวที่รัก

" แค่เจ้ามีความสุข ข้าก็สุขด้วย " องค์หญิงไอกะ กล่าวกับแสงจันทน์ เงียบๆ ก่อนที่มังกรจะบินร่อนลงที่โรงเรียนมหาเวทย์แลนเวีย โดยมีผู้วิเศษ ริเอะ ที่ตีหน้ายักษ์ รอรับผมอยู่

ผู้วิเศษ ริเอะ นั่งเล่น โอฮาโอ้ ( อุปกรณ์ดนตรีชนิดหนึ่งแพร่หลายในอาณาจักรโปปุรอน ) อยู่บนตัวของเจ้า ฮอร์นจัง ที่เป็นกระต่ายสัตว์อสูรพันธสัญญาของเธอ

เจ้าเด็กแสบเมื่อไหร่จะมาสักที
ฉันรอเธออยู่ภายใต้แสงจันทน์ยามค่ำคืน
ยามสนธยานี้ ฉันจะแก้แค้นเธอ
โอฮาโอ้ โอฮาโอ้

" เสียงไพเราะ จริงๆเลย ใครร้องเนี่ย " องค์หญิงไอกะ มองลงไปจากมังกร และเห็นผู้วิเศษ ริเอะ ร้องเพลงอยู่ อย่างมีความสุข

เมื่อมังกรของพวกเราลงมาแล้ว ผู้วิเศษ ริเอะ ก็ลงมาจากตัว ฮอร์นจัง ที่เป็นกระต่ายมีเขาเธอตรงมาหาผม แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วเข้ามา โขกกระโหลกผมในทันทีทันใด พร้อมกับหยิกหู ผมแล้วลากให้ตามเข้าไปในห้อง เพื่อจะเทศนาผม

" เอ๊ะ ซาโต้ / ที่รัก " พวกเธอสองคนยังงงอยู่กับเหตุการณ์ที่เห็นตรงหน้า

" ไว้เจอกันองค์หญิงไอกะ"

" ไว้เจอกัน ซาโต้ "

และค่ำคืนนี้ ผมก็เจอผู้วิเศษ ริเอะ เทศนาทั้งคืน จนหูชา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น