ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,570 Views

  • 11 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    15

    Overall
    3,570

ตอนที่ 23 : ไข้ป่า โปซารอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    7 ต.ค. 61

ผมกับองค์หญิงไอกะออกเดินทางต่อไป ระหว่างทางผมเห็นท่าทางขององค์หญิงไอกะ ไม่ค่อยดี เธอมีไข้ขึ้นตัวร้อนจี๋ อย่างมาก ผมประคองเธอนั่ง และเธอก็เอาหน้าลงมาซบไหล่ของผม

" ซาโต้ ข้าคิดว่าข้าเป็นไข้ " องค์หญิงไอกะ ไออย่างทรมาน

แอ๊ะ แอ๊ะ 

ก็แน่ล่ะ ที่เธอป่วย ก็เพราะเสื้อผ้าเปียกจากฝน ประกอบกับ โดนพลังเปลี่ยนสภาพอากาศของลูกนกยูงหิมะขาว เดี๋ยวหนาว เดี๋ยวร้อน เธอเลยเป็นไข้ขึ้นมา

" ยังพอไหวไหม องค์หญิง " ผมถามเธอ ที่มีอาการหน้าแดง ตัวร้อน และไอ สลับกันไป

................................นี่เป็นอาการของ ไข้ป่า โปซารอน ถ้าข้าจำไม่ผิด รีบเอาน้ำในซิลวาเทียให้เธอกินเถอะ จะได้หายซะที.......................... เทพธิดาอินฟีเรียกล่าว

" อะไร อะไร ก็ต้องพึ่งแต่ อาติแฟกซ์ สายรักษาอย่างซิลวาเทียร์ อย่างนั้นเหรอ ถ้าข้าใช้ก็เท่ากับยอมรับเสด็จพ่อบัดซบนั่น "

..................................ถ้าไม่ใช้ องค์หญิงไอกะ อาจจะตายเลยนะ หรือเจ้าเป็นหมอกัน..........................

" ไม่ล่ะ ข้าจะไม่ใช้มัน "

................................ยังจะดื้ออีก หรือเจ้ามีแผนการอย่างอื่น หืม ซาโต้....................................

" ....." ผมไม่อาจยอมรับได้ว่า ผมใช้ซิลวาเทีย มากกว่า 2 ครั้งแล้ว ซึ่งผมจะไม่พยายามใช้มันอีก ผมถอดซิลวาเทียร์ออก และพยายามจะเขวี้ยงมันไปให้พ้นๆ

แต่เหมือนมีพลังงานบางอย่างมาหยุดยั้งผมไว้

เอ๊ะ ผมแปลกใจมาก เหมือนกำลังมีใครจ้องมองดูผมอยู่ ผมจึงเก็บซิลวาเทียร์ ห้อยคอไว้แบบเดิม

ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ผมจะไม่ใช้มัน ผมสัญญากับตัวเอง

................................ นี่เจ้าบ้าหรือโง่ กันแน่นะ ข้าเบื่อที่จะพูดกับเจ้าแล้ว หาทางช่วยองค์หญิงไอกะ เอาเองเถอะ..............................

" ขอโทษนะ องค์หญิงไอกะ ข้าน้อยเสียมารยาทแล้ว "

[เรม ไฟเยอร์] ผมจุดไฟใส่กองไม้ที่อยู่ในละแวกนั้น เพื่อเพิ่มความอบอุ่น

ผมถอดเสื้อผ้าที่เปียกชื้นขององค์หญิงไอกะ ออกมาพึ่งไฟ เผยให้เห็นรูปร่างอันสมส่วนขององค์หญิงไอกะ และร่างกายที่กำลังโตของสาวน้อย แล้วเอาใบไม้ มาทำเป็นชุดให้เธอใส่แทน รอจนเสื้อผ้าแห้ง

แอ๊ะ แอ๊ะ แอ๊ะ

องค์หญิงไอกะ ไอไม่หยุด และดูเหมือนตัวจะร้อนขึ้นเรื่อยๆ เธอกอดผมอย่างแนบแน่น

" หนาว หนาวจังเลย " องค์หญิงไอกะ บ่นออกมาเพราะพิษไข้ โปซารอน ทั้งๆที่ตัวร้อนจี๋เลยทีเดียว

" น้ำ ขอน้ำ " องค์หญิงไอกะ บิดไปมาด้วยความทรมาน

" เจ็บหน้าอก เจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้ว " เมื่อผมได้ยินดังนั้น ก็รีบกุมมือน้อยๆขององค์หญิงไอกะไว้ ผมลังเลว่าจะใช้ซิลวาเทียร์ รักษาอาการดีหรือไม่ เพราะมันเป็นสมบัติของ เลาห์คอน โปซาปุ เสด็จพ่อของผม ที่ผมไม่ชอบขี้หน้านัก

" เดี๋ยวผม จะรีบไปตักน้ำมาให้นะ " ผมสลัดความคิดที่จะใช้ซิลวาเทียร์ อีกครั้ง

ซิลวาเทียร์ อาติแฟกซ์ แรร์ ระดับเวิร์ลไอเทม ที่สามารถ รักษาได้ทุกโรคทุกอาการ แม้แต่คนตายไปแล้วถ้ากินเข้าไปก็สามารถชุบชีวิตได้ มันเป็นสมบัติประจำตระกูลของผม ที่ผมไม่คิดจะใช้มัน

ผมเดินไปตักน้ำที่ตรงน้ำตกอีกครั้ง และหยิบผ้า และหม้อน้ำร้อน ออกมาจากแหวนมิติ ที่ผมซื้อมาระหว่างการเดินทาง จากอาณาจักรโปปุรอน มายังอาณาจักรออโดนอสนี้

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

"นั่นเสียงอะไรนะ ?"

และในขณะนั้นเอง ผมก็แลเข้าไปเห็นถ้ำๆหนึ่งหลังน้ำตกซึ่งเป็นที่มาของเสียงประหลาด แต่ผมตัดใจยังไม่เข้าไป เพราะเป็นห่วง องค์หญิงไอกะ

ผมกลับมาเห็นองค์หญิงไอกะ ที่ท่าทางกระสับกระส่าย และอาการแย่ลงเรื่อยๆ มีตุ่มแดงๆ ผุดขึ้นมาจากผิวกายเธอ เธอเป็นผื่นกลางหลังด้วย ผมเริ่มวิตกกังวล กับอาการของเธอ ผมจับเธอนอนลง แล้วเริ่มต้มน้ำร้อน เอาผ้าชุบน้ำอุ่นสะอาดออกมา เช็ดตามร่างกายเธอ

...................................ต้องรีบพาเธอไปหาหน่วยแพทย์ ฉุกเฉินในทันทีนะ ดูอาการแย่ลงเรื่อยๆ........................................เทพธิดาอินฟีเรียกล่าว

แต่ผมต้มน้ำ แล้วเช็ด ตัวให้เธอตลอดคืนนี้ และต้มข้าวต้มให้เธอกิน ป้อนเธอทีละคำ ทีละคำ อย่างยากลำบาก ซึ่งบางครั้งก็หกเลอะเทอะ

" ขอบใจมากนะ ซาโต้ที่ดูแลฉัน ฉันนี่มันเป็นตัวถ่วงเธอจริงๆ " องค์หญิงไอกะหายใจอย่างยากลำบาก

" ถ้าเธอ หายเรามาเป็นแฟนกันนะ "

" อืม " 

องค์หญิงไอกะ รับปากผม? เธอรับปากผมง่ายๆอย่างนี้เชียวรึ ไชโย ผมได้แฟนแล้ว

8 ชั่วโมงต่อมา................

 ที่ผมดูแลเธอมาตลอดคืน เฝ้าไข้โดยไม่ยอมออกห่างจากเธอแม้แต่ก้าวเดียว

และในตอนเช้าวันนี้เอง ไข้ของเธอก็ลดลง ตุ่มแดงๆก็เริ่มจางหาย อาการเจ็บหน้าอกก็เริ่มทุเลา ผมโบกพัดที่เอาออกมาจากแหวนมิติ โบกใส่ข้าวต้มอุ่นๆให้เธอกิน ประสบการเฉียดตาย จากไข้ป่า ทำให้เรารักกัน

" ซาโต้ เรื่องที่เราเป็นแฟนกัน อย่าพึ่งไปบอกใครล่ะ รอข้าไปบอกเสด็จพ่อก่อนแล้วจะมาจัดพิธีหมั้นหมายกันนะ "

" อืม " ผมป้อนข้าวต้มเข้าใส่ปาก องค์หญิงไอกะโดยไม่บ่นอะไร

องค์หญิง ไอกะ หน้าแดงเรื่อๆ เธอหน้าตาน่ารักอย่างมาก ถึงจะพึ่งหายไข้ นอนหนุนตักผม และกินข้าวต้มที่ผมป้อนให้ ด้วยความสุขใจ ทีละคำ ทีละคำ

" อย่าคิดว่าชั้นเป็น ผู้หญิงง่ายๆนะ ซาโต้ " องค์หญิง ไอกะ ทำเสียง แง่งอนกับผม

" อ่ะ ครับ "

ลูกนกยูงหิมะขาวที่เป็นตัวต้นเหตุของเรื่องยังคงวิ่งร่า ไม่หยุด เธอกำลังเต้นระบำ แห่งความดีใจอยู่

" ขอแสดงความยินดีกับพวกเจ้าด้วย ในที่สุดเรื่องก็ลงเอยไปด้วยดี ฮิ ฮิ "

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เสียงหนึ่งดังมาขัดจังหวะ การสนทนาของพวกเรา ซึ่งกำลังอินเลิฟกันอยู่

เสียงจากในถ้ำนั้นอีกแล้ว ดังแว่วมาแต่ไกล ซึ่งผมขอตัวจากพวกองค์หญิงไอกะ ไปดูหน่อย ผมอยากรู้ใจจะขาดว่าข้างในถ้ำนั้นจะมีตัวอะไรอยู่ ถ้ามันแข็งแกร่งผมจะจับมาทำเป็นอสูรพันธสัญญาของผม

" แล้วรีบกลับมานะ ซาโต้ อย่าทำให้ข้าเป็นห่วง " องค์หญิงไอกะ ลุกขึ้นมา จุมพิตไปที่แก้มผมทีนึง อย่างแผ่วเบา แล้วเธอก็หันหน้ากลับไปอย่างเขินอาย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น