ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,575 Views

  • 11 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    20

    Overall
    3,575

ตอนที่ 16 : กบนานัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    3 ต.ค. 61

ผู้วิเศษ ริเอะ ยิ้มอย่างมีความสุข ที่หาผมเจอ เธอเข้ามา ตบหน้าผมสามที ฐานหนีเรียนไป 3วัน ( จริงๆแล้วโรงเรียนยังไม่เปิดเทอมเลยถ้าผมจำไม่ผิด งิงิ )

" ถึงแม้ว่า โรงเรียนมหาเวทย์แลนเวีย จะไม่ต้องเรียน แต่ต้องเข้าสอบตามเวลาที่กำหนดนะ " ผู้วิเศษ ริเอะ ทำเสียงดุ

ผมจึงเล่าเหตุ จำเป็นที่เกิดขึ้น ในหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิดแห่งนี้ ก่อนจะนำน้ำในซิลวาเทีย ไปให้ อากาเนะ กับมิโอะ ดื่ม พวกเธอฟื้นฟูจากอาการบาดเจ็บทันที ซึ่งจริงๆแล้วร่างกายของพวกเธอไหม้ไปประมาณ 20 เปอเซ็น แต่ก็ถูกซิลวาเทียฟื้นฟูทันที

" ขอบคุณนะ ที่รัก ที่แท้ก็ใช้น้ำในอาติแฟกซ์ นี้เองสินะ " อากาเนะกล่าว ในขณะที่มิโอะ นั่งอย่างเงียบขรึม เธอแปลกใจไม่น้อยที่ พวกเธอจะฆ่าผม แต่ผมกลับช่วยพวกเธอ เธอจึงรู้สึกผิด และคิดว่า ผมนี่นิสัยบ้าน่าดู

" เอาล่ะ เจ้าเด็กแสบ ตอนนี้ ข้า ผู้วิเศษ ริเอะจะช่วยเอง " ผู้วิเศษ ริเอะได้ร่ายเวทย์มนต์ หยุดฝน ซึ่งฝนก็หยุดตกในทันที ทำให้ อวินดีเน่ แปลกใจนัก และไม่พอใจ ผู้วิเศษ ริเอะสักเท่าไหร่

" ฮิ ฮิ พี่ชาย แฟนเหรอ " อวินดีเน่ เดินเข้ามาหยอกล้อ ทำให้ ผุ้วิเศษ ริเอะหน้าแดง

" ไม่ใช่ย่ะ / ครับ " พวกเราพูดพร้อมกัน

" เอาล่ะ อากาเนะ ได้เวลาเล่าเรื่องแล้ว ถ้าอยากให้ช้วยจริงๆละก็นะ " ผมบอกอากาเนะให้คายความจริงมา

อากาเนะ ทำสีหน้าไม่มีความสุข ก่อนจะกัดฟันแล้วเล่าเหตุการณ์ ออกมา

พวกเราเหล่าสาวๆแห่งหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิด โดนคำสาปบางอย่าง ทำให้มีลูกเป็นผู้หญิงทั้งหมด ทำให้เหล่าผู้อาวุโสพากันลงความเห็นว่า จะต้องหลอกล่อผู้ชายมา เป็นพ่อพันธ์ และฆ่ากิน เพื่อความอยู่รอด พวกเราทำไปเพราะจำใจทำ ไม่ได้อยากฆ่าใครเลยจริงๆ เพราะถ้าเราไม่กินพวกผู้ชายเราจะตายภายใน 3เดือน

พวกเรามีหน้าที่ ปกป้อง ดาบราเวีย ที่มีอสูรอิฟริต อันแข็งแกร่งเฝ้าอยู่ ส่วนนี่เป็นแผนที่สมบัติของอาณาจักรคลาวด์แลนด์ ที่ฝังอยู่ ในดันเจี้ยนแห่งนั้น

อากาเนะหยิบแผนที่หนึ่งมาให้ผม ข้างในแผนที่บอกจุดต่างๆของกับดักเพลิงอัคคี กับดักวารี และกับดักวายุ

" เข้าใจแล้ว ข้าจะช่วยแก้คำสาปให้พวกเจ้าทุกคนในหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิดนี้เอง " ว่าแล้วผู้วิเศษ ริเอะ ก็หยิบ กบนานัน ออกมาจากอกเสื้อ

มันเป็นกบวิเศษ ระดับเวิร์ลไอเทม ที่สามารถกินคำสาปทุกอย่างได้ ไม่ว่าคำสาปนั้นจะร้ายกาจหรือรุนแรงแค่ไหนก็ตาม ซึ่งเป็นสมบัติประจำตระกูลของ ผู้วิเศษ ริเอะ

กบนานัน อ้าปากของมันออกมา และดูดกลืนคำสาปในหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิดทันที เกิดเป็นวงแหวนเวทย์ 12 วง แต่และวงซ้อนทับกัน ไอพิษคล้ายกลุ่มควันดำถูกสูดเข้าไปในปากของ กบนานัน จนหมด

" เอาล่ะ คำสาปสลายแล้ว " ผู้วิเศษ ริเอะ กล่าว ก่อนกบนานัน จะเรอ ออกมาดัง เอิ๊ก มันกินคำสาปได้จริงๆ

" คำสาปของพวกเราถูกแก้แล้ว อากาเนะ" มิโอะกล่าวอย่างมีความสุข

" ใช่แล้วมิโอะ ขอบคุณมากท่านผู้วิเศษ " อากาเนะ สวมกอดมิโอะ แล้วหันมาขอบคุณ ผู้วิเศษ ริเอะ

" ข้ามีนามว่า ริเอะ นะ "

เหล่าผู้อาวุโส ในหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิดพากันยืนนิ่ง ด้วยความดีใจจนน้ำตาไหลออกมา

" ในที่สุดหลังจากผ่านไป 80 ปี ในที่สุดคำสาปของพวกเราก็สลายแล้ว "

เหล่าผู้อาวุโสของหมู่บ้านได้ออกมาพูดขอบอก ขอบใจผู้วิเศษ ริเอะ พร้อมจัดงานเลี้ยงต้อนรับ

.........................ข้าว่าอย่าดีกว่านะ ถ้าคิดจะไปกินเลี้ยงด้วยอีกคนซาโต้ เจ้าพึ่งถูกตัดขาซ้ายเองจำไม่ได้เหรอ..................... เทพธิดาอินฟีเรียกล่าว

" ไม่ไปดู อาการของดูร์ซา แมลงสาปของเจ้าหน่อยเหรอ " ผู้วิเศษ ริเอะ ชี้ไปที่แมลงสาปของผม

ผมรีบใช้ซิลวาเทีย รักษาดูร์ซาที่บาดเจ็บจากการร่วงลงมา และเก็บมันกลับเข้าไปในเข็มขัด

" ขอบใจมากนะ ดูร์ซา เจ้าแห่งแมลงสาป " ผมขอบใจดูร์ซา

" ฮิ ฮิ พี่ชาย คงไม่มีธุระอะไรกับฉันแล้วสินะ งั้นลาล่ะ บ๊ายบาย" อวินดีเน่ หดตัวกลับไปเป็นละอองน้ำอีกครั้ง โดยผมไม่ได้พูดอะไรเลย ทำไมอวินดีเน่ไม่รอฟังที่ผมพูดกันนะ

ผู้วิเศษ ริเอะ เดินมาถึงผม และช่วยพยุงผมลุกขึ้นมา และในจังหวะนั้นเอง ที่ผมได้สัมผัส อะไรนิ่มๆ

ดึ๋ง ดึ๋ง

เพี๊ยะ

" เจ้าเด็กแสบทำอะไรนะ อยู่ๆก็มาจับหน้าอกเฉยเลย " ผมกำลังตะลึงกับสัมผัสอยู่ ถึงแม้หน้าจะโดนตบก็ตาม มันเป็นอะไรที่นุ่มนิ่มมาก ผมไม่เคยมอง ผู้วิเศษ ริเอะ เป็นผู้หญิงเลย วันนี้เห็นทีต้องมองใหม่ เพราะเธอมีความน่ารักอยู่ในตัวไม่น้อย

" เอาล่ะ กลับกันได้แล้ว พรุ่งนี้ โรงเรียนมหาเวทย์ แลนเวีย เปิดเทอมวันแรก " ผู้วิเศษ ริเอะ เรียกกระต่ายปุกปุยออกมา และมันขยายตัวออก จนมีที่นั่งสำหรับ 2คน

พวกอากาเนะ มิโอะ และเหล่าผู้อาวุโสของหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิด ก็มายืนส่งพวกผม

" ขอบใจมากนะค่ะ ท่านผู้วิเศษ ริเอะ แล้วก็ไว้เจอกันใหม่นะที่รัก อย่าลืมกลับมาขุดสมบัติในดันเจี้ยนด้วยล่ะ " อากาเนะ กล่าวลา พวกผม

และแล้วกระต่ายของผู้วิเศษ ริเอะ ก็ได้ออกบินไปในอากาศ โดยมีผมนั่งซ้อนท้ายอยู่ด้วย *-* ผมได้กอดเอวผู้วิเศษ ริเอะ ที่แสนนุ่มนิ่ม อะไรอย่างงี้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น