ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,575 Views

  • 11 Comments

  • 122 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    20

    Overall
    3,575

ตอนที่ 15 : สมานแผล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    1 ต.ค. 61

......................เป็นไง ซาโต้ โดนสาวหลอก เตือนแล้วก็ไม่เชื่อ ฮะ ฮะ ฮ่า.....................................เทพธิดาอินฟีเรียหัวเราะเยาะผม แล้วกล่าวสืบต่อ

......................ขาซ้ายขาดแบบนี้คงจะวิ่งหนีไม่ได้แล้วสิ เราต้องหนีออกไปจากหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิดนี้ ให้เร็วที่สุด.................... เทพธิดา อินฟีเรียกล่าว

.....................เอ๊ะ นั่นมันอะไรนะซาโต้ สร้อยเป็นประกายสีฟ้าเชียว...................

" ซิลวาเทียนะ ท่านเทพ ผมจะลองกินน้ำในสร้อยซิลวาเทียนี้ดู" 

......................... เอางั้นเหรอ ลองดูแล้วกันว่า เวิร์ลไอเทมชิ้นนี้จะมีฤทธิ์ แค่ไหน.................

วิ้ง วิ้ง วิ้ง

อุบ เย็นจัง

ความเย็นของซิลวาเทียได้แผ่ซ่านไป ทุกส่วนของร่างกาย ทำให้อาการหื่นกามของผม ทุเลาลงอย่างมาก และประกายสีฟ้า ก็มาหยุดอยู่ที่ขาซ้ายที่ขาดไป และปรากฏ เรื่องเหลือเชื่อ ขาซ้ายที่ขาดไปค่อยๆงอกออกมาใหม่ทีละนิดๆ จนกลายเป็นขาซ้ายที่สมบูรณ์ เหมือนก่อน เหมือนมันไม่เคยถูกตัดออกไป

........................... เยี่ยม เยี่ยม จริงๆ พลังของซิลวาเทียเนี่ย ........................... ท่านเทพอินฟีเรียตะโกนอย่างดีใจที่ผมไม่ต้องเป็นคนพิการ

ผมลองหมุนขาซ้ายดู รู้สึกเหมือนปกติ แต่ก็ทำให้ผมรู้แล้วละว่า เนื้อที่ผมกินไปในวันก่อนเป็น เนื้อมนุษย์ หรือ ก็คือเนื้อของนักผจญภัยที่ถูกหลอกมาก่อนหน้าผมนั่นเอง

ผมรู้สึกอยากจะอาเจียนขึ้นมาเมื่อรู้ว่าเนื้อที่ผมกินเป็นเนื้อมนุษย์

อูแหวะ อูแหวะ

.........................สายไปแล้วละซาโต้ ป่านนี้มันคงย่อยไปแล้วล่ะ......................

ผมลองอีกไม่รู้กี่ครั้งแต่ก็มีแต่น้ำที่ออกมา จากการอ้วกของผม ผมเริ่มหายจากอาการคลื่นไส้และรวบรวมสติ ก่อนจะพูดออกมา

" ท่านเทพ ผมจะหนีออกไปแล้วนะ "

.................................. เอาเลย ซาโต้ หนีกัน......................................

ผมยิงเวทย์ ลูกบอลเพลิงใส่ ประตูห้องขัง

ตูมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!

เกิดเป็นเสียงอันดังก้องไปทั่วหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิด

............................เสียงดังเกินไปแล้ว ซาโต้ เจ้าจะบ้าหรือไงกัน จะหนีแต่กลับใช้เวทย์ระเบิดเพลิง เหมือนจะบอกให้เขารู้ว่าเราจะหนี ...................................

" ขอโทษด้วยแล้วกัน ท่านเทพ ยังกะแรงที่ใช้ไม่ค่อยถูกนะ "

ผมรีบวิ่งออกมา จากกระท่อมที่กำลังลุกไหม้ ที่เต็มไปด้วยเพลิง อากาเนะ และเหล่าสาวๆในหมู่บ้านวิ่งมาดู กระท่อมที่ขังผม

" โอ้ว ที่รัก ขาหายแล้วรึ ทำได้อย่างไร ทำไมขาซ้ายของที่รักถึงงอกออกมาละ " อากาเนะถามอย่างสงสัย ซึ่งผมลืม ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยตอนนี้ผมใส่ แต่ กางเกงตัวเดียว และห้อย ซิลวาเทียไว้ที่คอ

" อย่าถามให้เสียเวลาเลย อากาเนะ รีบจับกลับไปขังไว้ที่เดิมดีกว่า เอ๊ะลืมไป กระท่อมไหม้หมดแล้วนี่นา " เหล่าสาวๆพากัน ล้อมผม *-* แบบนี้จะดีใจดีหรือเสียใจดีเนี่ย ถูกสาวๆล้อม

" จงออกมา ดูร์ซา " ผมเรียก ดูร์ซาออกมาจากเข็มขัดที่คาดไว้ที่เอว

" ได้ขอรับ เจ้านาย ข้าน้อยมาแล้วขอรับ " ดูร์ซา ออกมาและเห็นสถานการณ์ ของผมไม่สู้ดี มันเลยพ่นลมตดออกมาอย่างแรงสูง ถึงแม้โล่ของพวกสาวๆจะสามารถกันการโจมตีได้ แต่ไม่สามารถกันกลิ่น เหม็นมหาภัยนี้ได้

" ทำไมถึงเหม็นอย่างงี้ " เหล่าสาวๆพากันล้มลง สลบหมดสติไปจนหมด เหลือแต่ อากาเนะ กับมิโอะ ที่สามารถยืนทนอยู่ได้

" ยี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ที่รัก ทำไมอสูรอัญเชิญของที่รัก ถึงเป็นแมลงสาปตดน่าเกลียด ขนาดนี้ละ ข้ารึอุตส่าห์คิดว่ามันต้องเป็น มังกรฟ้าสุดเท่ห์ หรือไม่ก็ สิงโตเพลิงนรกเสียอีก " อากาเนะ มือถือนกหวีดอยู่ เมื่อเธอเป่า กลุ่มมิโนทอร์ ก็วิ่งออกมาจากข้างในกระท่อม กระท่อมหนึ่ง

" นายท่าน รีบขี่หลังข้าหนีจากที่นี่ เถอะครับ เร็วเข้า " ดูร์ซา กระพือปีกจนเกิดลมแรง หมายจะพาผมหนีออกไป แต่ถูก มิโอะ เข้าขัดขวาง

" เจ้าแมลงสาป ข้าจะเล่นกับเจ้าเอง " มิโอะ พูดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง ภายใต้แสงจันทน์ของคืนนี้ ทำให้เห็น หน้าตาอันอวบอิ่ม รักยิ้มที่มีสเน่ห์ และหน้าตาอันสะสวยของเธอ

ผมไม่มีทางเลือก เมื่อไม่สามารถขี่หลังของดูร์ซา บินหนีไปได้ ผมเลยเข้าสู้กับกลุ่มมิโนทอร์ ที่อากาเนะ ชักใยอยู่

ไฟเยอร์บอล

ผมยิงเวทย์ไฟ ซึ่งเป็นเวทย์ที่ผมเคยอ่านเจอในคัมภีร์ภาษาเทพ ยิงใส่กลุ่มมิโนทอร์ พวกมันตัวขาดกระเด็นทันที แสดงว่าพวกมันไม่ใช่มอนสเตอร์ที่ร้ายกาจนัก *-* ผมเก่งเกินไปหรือมอนมันอ่อนกันแน่นะ

ไฟโหมกระหน่ำไปทั่วหมู่บ้าน ซึ่งทำให้มิโอะ กับ อากาเนะ เดือดดาล

" หมู่บ้านแห่งต้นกำเนิดของเรากำลังไหม้ " มิโอะ กล่าวอย่างขุ่นเคือง

ดูร์ซา ได้จังหวะ บินชนมิโอะ จนกระเด็น และบินมารับผม ผมรีบกระโดดขี่ดูร์ซา ในทันที

ทว่า.........

อากาเนะเอง ก็กระโดด กอดขาผมเช่นกัน

" ที่รัก จริงๆแล้วคืนนี้ พวกเราจะมีความสุขกัน อย่าหนีเลยนะที่รัก " อากาเนะทำสีหน้าโรคจิตใส่ผม ผมจึงพยายามถีบเธอให้ตกลงไปจากตัวของดูร์ซา แต่ว่าไม่สำเร็จ จนมิโอะ วิ่งตามมากระโดดเกาะอีกคน ทำให้น้ำหนักเกินกว่าแรงของดูร์ซา เนื่องจาก มิโอะ สวมเกราะหนัก

" นายท่าน ข้าจะบินไม่ไหวแล้ว" ดูร์ซา บินเซไปชน กระท่อมหลังหนึ่ง ซึ่งมีเหล่าผู้อาวุโสของหมู่บ้านแห่งต้นกำเนิด อาศัยอยู่

ผมเพิ่งมาสังเกตตอนนี้เองว่า หมู่บ้านแห่งผู้กำเนิด หามีผู้ชายไม่ มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น พวกเธอถูกคำสาปอะไรสักอย่างทำให้ไม่สามารถมีลูกเป็นผู้ชายได้ จึงต้องหลอกนักผจญภัยมากิน และมีลูกกัน เพื่ออยู่รอด

เหล่าผู้อาวุโสของหมู่บ้านต่างพากันวิ่งหนีออกมา และเห็นหมู่บ้านลุกเป็นไฟ ทำให้พวกเธอโกรธจัด และคิดจะฆ่าผม

" อากาเนะ มิโอะ ฆ่ามัน " ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยอารมณ์รุนแรง

"รับทราบค่ะ ท่านยาย " มิโอะ แทงดาบใส่ผม ซึ่งผมก็ใช้เวทย์รับในทันที ถึงผมจะเป็นแค่จอมปราชญ์ ฝึกหัดก็เถอะแต่ก็มีความแข็งแกร่งของจอมปราชญ์ อยู่นะ

ในตอนนั้นเองที่ ดูร์ซา ปล่อยกลิ่นตดมหาภัยออกมาอีกครั้ง เหม็นบรรลัยจนผมแทบทนไม่ได้ อากาเนะ กับมิโอะ รีบอุดจมูกของตัวเองทันที ก่อนที่ดูร์ซาจะเซถลาตกลงไปในหมู่บ้าน

มิโอะ และ อากาเนะ ต่างก็ร่วงลงมาจากดูร์ซา ร่างตกกระแทกพื้นจนขยับไม่ได้ ก่อนที่ไม้ท่อนหนึ่งที่ไหม้ไฟจะตกมาทับพวกเธอ

อ๊าาาาาาาาาาาาาาา

มิโอะ และอากาเนะร้องอย่างโหยหวน ด้วยพิษของเพลิงไฟ ก่อนที่ผมจะรีบเรียก อวินดีเน่ ออกมาเพื่อดับไฟ

" ฮิ ฮิ เจอกันอีกแล้วนะ พี่ชาย " อวินดีเน่ กล่าวทักทายผมอย่างอ่อนโยน ราวกับน้องสาวที่รอคอยการกลับมาของพี่ชาย

" แล้วจะให้ทำอะไรล่ะ พี่ชาย "

" ช่วยดับไฟในหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิดที " ผมกล่าวอย่างหอบแหกๆ

" พี่ชายจะบ้าเหรอ พวกเธอ จะฆ่าพี่ชายนะ แล้วพี่ชายยังจะช่วยเธออีกเหรอ "

" อืม ยังไงก็ต้องช่วยก่อน "

" ก็ได้ พี่ชาย "

แล้วอวินดีเน่ก็ได้ ร่ายคาถาน้ำ ทำให้ฝนตกในบริเวณหมู่บ้านแห่งผู้กำเนิด

ซ่า ซ่า ซ่า

ฝนตกหนักขึ้นทุกที และในขณะนั้นเอง เสียงที่คุ้นหูก็ได้ดังมา

" เจ้าเด็กแสบ มาอยู่ที่นี่เอง หาตั้งนาน ถ้าไม่เห็น ควันไฟ กับฝนและก็คงตามไม่เจอแน่ๆ" ผู้วิเศษ ริเอะ ยืนอยู่บนก้อนปุยนุ่นที่เป็นกระต่ายสัตว์อสูรของเธอ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

0 ความคิดเห็น