พิภพแห่งสงคราม โปปุรอน

ตอนที่ 4 : ขุนพล ปีศาจฟาร์ ออกโรง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ก.ย. 61

เลาห์คอน โกไทรอนได้เห็นภาพอนาคตที่จอมปราชญ์ ทั้ง 13 ถึงแก่ความตาย ด้วยน้ำมือของกองทัพปีศาจ ทำให้พระองค์ทรงวิตกอย่างมาก

" อย่าได้กังวลไปเลย พระองค์ ภาพเหตุการณ์ ในอนาคต เป็นเรื่องที่ไม่แน่นอน " ( เซดิกัน )

เลาห์คอน โกไทรอน มองหน้า จอมปราชญ์ เอดินร่า ซึ่งจอมปราชญ์ เอดินร่าก็ได้พยักหน้าเห็นด้วยกับ จอมปราชญ์ เซดิกัน

" ภาพอนาคตย่อมไม่แน่นอน เพค่ะ อย่าได้กังวลไปเลย " ( เอดินร่า )

" ฮา ฮา ฮา ถ้าเช่นนั้น ข้าควรยอมมอบ ซิลวาเทียให้กับจอมราชาปีศาจกิออสหรือ " ( โกไทรอน )

" หามิได้ เพค่ะ พระองค์ ไม่ต้องทรงทำเช่นนั้น พวกเรา 13 จอมปราชญ์จะอยู่หรือตายก็ขึ้นอยู่กับ พระองค์แล้ว" ( เอดินร่า )

" ข้าไม่ปล่อยให้พวกท่านตายเปล่าแน่ ข้าขอสัญญา " ( โกไทรอน )

ทางด้านทวีปปีศาจ......

ขุนพลปีศาจฟาร์ กำลังบินตาม ทหารชนเผ่าเอลฟ์ สามคน ที่นำไข่มังกรหนีมา

" ฮะ ฮะ ฮะ พวกเจ้าคิดว่าจะหนีข้าพ้นเหรอ " ขุนพลปีศาจฟาร์ กล่าว เขาเปล่งพลังรัศมีสีเขียวออกมา พร้อมกับพ่นเพลิงไฟปีศาจระดับ6 เกิดกลุ่มเมฆสีดำปั่นปั่นไปทั่ว

เอลฟ์ นาม ราเธีย หันม้ากลับมา พร้อมกับ เปล่งรัศมีสีฟ้าในทันที

" ทวิน แอร์โร่ " 

ลูกธนูสีฟ้าสองดอก ปรากฏขึ้นในอากาศ พุ่งเข้าชนเพลิงไฟปีศาจระดับ 6 ในทันที

ตูมมมมมมมมมมมม

เสียงดังสนั่นราวฟ้าผ่า เอลฟ์ อีกสองคน กระเด็นตกจากหลังม้าในทันที เกิดลมมรสุม ปั่นป่วนไปทั่วท้องฟ้า กลุ่มเมฆสีดำ พลันสลายหายไป กลายเป็นหยดน้ำตกลงมา ราเธียยังคงควบม้าอยู่ แต่ท่าทางเธอจะบังคับม้าลำบาก ด้วยม้ากำลังตกใจ

" พวกเจ้าหนีไป จงปกป้องไข่ทั้งสามใบ " ราเธียกล่าว พร้อมกับ ยิงธนู อีกสองดอก ออกจาก คันศร เกิดเป็น ลูกธนู หัวลูกศรปลายหยดน้ำในทันที

ตูม บรึม

เอลฟ์ นามราเธีย กำลังอ่อนแรงลงเรื่อยๆทุกขณะจิต ดูเหมือนเธอ จะไม่สามารถ ปกป้องไข่ทั้งสามใบไว้ได้ ซึ่งเอลฟ์ อีกสองคนเห็นดังนั้นก็พยักหน้าใส่กัน ในทันที

" พวกเราไป " เอลฟ์ทั้งสองกระโดดขึ้นม้าอีกครั้งและขี่หนีไปด้วยความรวดเร็ว

ทว่า.......

ตูม อาคคคคคคคคคคคคค

ขุนพลปีศาจอีกหนึ่งคนก็ ปรากฏกายออกมา เขาคือขุนพลปีศาจที่เกลียดมนุษย์มากที่สุดมีนามว่า ขุนพลปีศาจ ฮาโล

เอลฟ์ ทั้งสอง โดนขุนพลปีศาจฮาโล โจมตีทีเผลอ ตกลงจากหลังม้า ลงมาตายทันที ทั้งสองมีสภาพไม่ต่างกัน คือ คอหัก ม้ามแตก หัวใจทะลุ สมองกระจาย

ราเธีย สุดที่จะทนทานได้ แค่ขุนพลปีศาจฟาร์ ตนเดียวก็ตึงมือแล้ว นี่ยังเพิ่ม ขุนพลปีศาจ ฮาโลมาอีก ตน

ราเธียจึงได้ร่ายมนต์ ให้ไข่ทั้งสามใบวาร์ปหายไปที่ไหนสักแห่งในโลกนี้

" เจ้าทำอะไรนะ สาวน้อย " ขุนพลปีศาจฟาร์ กล่าว

" ข้าก็ทำสิ่งที่ข้าต้องทำนะสิถามได้ " เอลฟ์สาว ราเธีย ร่ายเวทย์วาร์ปไข่ทั้งสามใบไปแล้ว ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไข่ทั้งสามใบไปอยู่ที่ไหน

" ข้าจะฆ่า เจ้า แม่สาวน้อย " ขุนพลปีศาจฮาโลกล่าว เขาเปล่งพลังรัศมีสีดำออกมาบดบังรัศมีสีฟ้า ของ เอลฟ์สาว ราเธีย ในทันที

ตูม ตูม ตูม

เกิดกำแพงหินขึ้นมากั้นกลางระหว่างขุนพลปีศาจ ฮาโล และเอลฟ์สาวนาม ราเธีย มีเงาของบุรุษหนึ่งคน และสตรีหนึ่งคน กระโดดออกมา จากป่าข้างทางที่เป็นพงหญ้าหนาทึบ

พวกเขาต่างมีสัญลักษณ์ ของจอมปราชญ์ คือจุดสีแดงบนใบหน้า เอลฟ์สาวถึงกับตกใจในพลังเวทย์ของพวกเขาทั้งสองคน

" ไม่ต้องห่วงนะสาวน้อย ข้ามาช่วยแล้ว " จอมปราชญ์เซนกล่าว พร้อมกับรัวหมัดเพลิงอัคคีใส่ ขุนพลปีศาจ ฮาโลไม่ยั้ง

ขุนพลปีศาจฮาโลที่ยังงงกับเหตุการณ์อยู่ อุทานออกมาด้วยเสียงอันดัง

" อ๊ะ " ขุนพลปีศาจฮาโล พูดได้แค่นั้น ตามตัวของเขาต่างถูกหมัดอัคคีรัวใส่จนกระอักเลือด เลือดสดๆไหลหยดออกมา มันเป็นเลือดสีเขียว ของปีศาจนาม ฮาโล

ขุนพลปีศาจฮาโลโกรธ เป็นฟืนไฟ เขาส่งสายตาให้ขุนพลปีศาจฟาร์มาช่วย แต่ขุนพลปีศาจฟาร์ ก็ต้องเจอกับจอมปราชญ์ คายะเช่นกัน

ขุนพลปีศาจฟาร์ยักไหล่เป็นเชิงบอกว่า ช่วยตัวเอง เหอะ

ขุนพลปีศาจฮาโล แม้จะยังกระอักเลือดไม่หยุด แต่ก็ยังแข็งใจชกใส่จอมปราชญ์เซน ทั้งๆที่ไม่เห็นแววชนะ รัศมีสีดำพวยพุ่งไปทั่วป่า เป็นที่หวั่นวิตกต่อเอลฟ์สาวเป็นอย่างมาก 

จอมปราชญ เซน ชี้นิ้วขึ้นสู่ฟ้า แล้วร่ายคาถา สายฟ้าในทันที โดยแบ่งพลังส่วนหนึ่งไปปกป้องเอลฟ์สาว

" สายฟ้าจงมา " เกิดเมฆสีดำครึ้มก้อนใหญ่ ปรากฏแก่สายตาทั้ง 5 คน มันลอยวนอยู่บนหัวของขุนพลปีศาจ ฮาโล 

ขุนพลปีศาจ ฮาโล รวบรวมรัศมีสีดำ มาปกป้องตัวเองเป็นจุดเดียวเพื่อรับสายฟ้านั้นไว้

เปรี๊ยง เปรี๊ยง เปรี๊ยง

เสียงฟ้าผ่ายาวนานและต่อเนื่องไม่มีหยุด ร่างของขุนพลปีศาจ ฮาโลถึงกับกระเด็นออกไปไกลแสนไกล

" ทางนี้จบแล้วละคายะ แล้วทางเธอละ " จอมปราชญ์ เซน ส่งกระแสจิตไปติดต่อ จอมปราชญ์ คายะ


ทางด้านจอมปราชญ์ คายะ......

จอมปราชญ์ คายะรับมือกับขุนพลปีศาจฟาร์ อย่างตึงมืออย่างมาก ขุนพลปีศาจฟาร์ ทีเล่นทีจริง ทั้งเตะทั้งต่อย รัวหมัดไม่หยุด ซึ่งรัศมีคุ้มครองกายของจอมปราชญ์ คายะ ก็แตกไปทีละส่วน

เพล้ง

ในที่สุดรัศมีคุ้มครองกายของจอมปราชญ์ คายะก็แตกออก

พลั่ก

จอมปราชญ์ คายะ ถูกขุนพลปีศาจ ฟาร์ เตะแขนซ้ายหัก เธอรีบกระโดดถอยในทันที

เป็นจังหวะเดียวกับจอมปราชญ์ เซน จัดการกับขุนพลปีศาจ ฮาโลได้แล้วและส่งกระแสจิตมาทางจอมปราชญ์ คายะ

............ขุนพลปีศาจ ฟาร์ เก่งอย่างมาก เซน อย่าประมาทนะ...............

ขุนพลปีศาจ ฟาร์ เตรียมจะกระโดดถีบ จอมปราชญ์ คายะซ้ำ แต่แล้ว ก็เห็นจอมปราชญ์ เซนกระโดดมาขวางไว้

รัศมีพลังของทั้งสองคนปะทะกัน ต่างถอยคนละ1ก้าวอย่างไม่รู้ตัว

" ท่านคงเป็น 1 ใน 13 จอมปราชญ์ ละซิ เป็น จอมปราชญ์ เซน หรือ จอมปราชญ์ เซดิกันกัน " ( ขุนพลปีศาจ ฟาร์ )

" ข้าคือจอมปราชญ์ เซน จำชื่อของข้าเอาไว้ เจ้าปีศาจ " ( เซน )

" อย่าประมาทนะเซน " ( คายะ )

" วันนี้ต้องขอตัวแค่นี้ละ ไว้เจอกันใหม่วันหน้า ฮะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ขุนพลปีศาจฟาร์ ระเบิดพลังออกมากลายเป็นกลุ่มควันบดบังสายตาก่อนที่จะจากไป

" เจ้าได้รับบาดเจ็บไหม คายะ " (เซน)

" บาดเจ็บนิดหน่อย ใช้เวทย์รักษาก็หายแล้ว " (คายะ )

จอมปราชญ์ เซน เดินเข้าไปหาเอลฟ์ สาว นาม ราเธีย ในขณะที่จอมปราชญ์ คายะร่ายเวทย์รักษา ให้กับกระดูกข้อมือซ้ายที่หัก ด้วยฤทธิ์ เวทย์มนต์อันศักดิ์สิทธิ์กระดูกที่หักก็พลัน ประสานกัน*-* เป็นเวทย์มนต์รักษาระดับ3

" ข้าขอแนะนำตัว ข้าจอมปราชญ์ เซน แห่งคลาวแลนด์ ส่วนอีกคนคือ จอมปราชญ์ คายะ แห่งคลาวด์แลนด์ ข้ามาที่นี่ เพื่อรับไข่มังกร " ( เซน )

" ไข่มังกรวาร์ปไปอยู่ที่ใดแล้วข้าหาทราบไม่ แต่ข้าสามารถ ติดตามร่องรอยของเวทย์มนต์ ของข้าได้ " ( ราเธีย )

" เอ่อ ข้าเกือบลืมแนะนำตัวไป ข้ามีนามว่า ราเธีย เป็นองค์หญิงแห่งเผ่าเอลฟ์ ส่วนอีกสองคนที่นอนเป็นศพอยู่ คือ การูน่า กับ กาอัคกร้า องครักษ์ของข้า " ( ราเธีย )

" ข้าว่าพวกเรารีบไปตามหาไข่มังกรกันเถอะ ท่านหญิง ราเธีย " ( คายะ /เซน )



0 ความคิดเห็น