[Fantastic Beasts] The Distance #newtina

ตอนที่ 4 : (ตอนพิเศษ) You Complete Me

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    7 ม.ค. 62

You Complete Me.



1 มกราคม

 

นับจากวันที่น้องสาวตัวเล็กๆ ลืมตาดูโลกนี่คือครั้งแรกในชีวิตที่เพอร์เพนทิน่า โกลด์สตีนฉลองปีใหม่โดยไม่มีควีนนี่ การคิดถึงน้องสาวยังคงทำให้เธอเศร้าแต่ความเศร้าก็ได้รับการบรรเทาให้เบาบางลงไปเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทีน่าเม้มปากเพื่อกลั้นรอยยิ้ม รู้สึกได้ถึงไอร้อนที่กรุ่นขึ้นเหนือแก้ม เป็นครั้งแรกที่เธอได้ใช้วันหยุดเทศกาลตามลำพังกับผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายที่เธอเป็นฝ่ายข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาเขา ความทรงจำของค่ำคืนคริสต์มาสแสนอบอุ่นยังคงลอยวนอยู่ในห้วงความคิด

...อบอุ่น อ่อนหวาน และรัก

น่าเสียดายที่หลังจากคริสต์มาสนิวท์ถูกเรียกตัวไปทำงานด่วน มักเกิ้ลกลุ่มใหญ่ยืนยันว่าพวกเขาเห็นมังกรบินโฉบอยู่เหนือทะเลสาบใกล้กับชุมชนผู้วิเศษแห่งหนึ่ง นิวท์กับเจ้าหน้าที่จากกองออกระเบียบและควบคุมสัตว์วิเศษต้องใช้เวลาตลอดสัปดาห์เพื่อตามจับพ่อมดที่แอบนำมังกรเข้ามาอย่างผิดกฎหมาย เขาส่งมังกรกลับไปยังโรมาเนียและลบความทรงจำของมักเกิ้ลทั้งหมดได้ในวันสุดท้ายของปี

ทีน่าแวะมาหาเขาในเช้าวันถัดมา แล้วตอนนี้หล่อนก็กำลังใช้เวลาในวันแรกของปีด้วยการมองตามร่างสูงขยับไปทางนั้นทางนี้เพื่อดูแลสัตว์วิเศษทั้งหมดที่อาศัยอยู่ในชั้นใต้ดินแห่งนี้ ทีน่าช่วยเขาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น หล่อนมีความรู้ไม่เกินไปกว่าที่เคยอ่านจากหนังสือของเขา เธอจึงวางตัวเป็นผู้ฟังที่ดี เป็นนักเรียนที่กระตือรือร้นซึ่งสามารถเรียกรอยยิ้มจากอาจารย์ได้ตลอดเวลา  ทีน่ารู้ว่านิวท์คงชื่นชมทุกคนที่รักสัตว์วิเศษของเขา แต่หล่อนก็ยังดีใจเมื่อได้รับคำชมอย่างตรงไปตรงมา

“แล้ว...คุณมีแผนยังไง คือผมหมายถึง คุณบอกว่ามาลอนดอนด้วยเรื่องงาน” ทีน่ารู้ว่าเธอกำลังถ่วงเวลาการพูดคุยถึงภารกิจที่แท้จริง งานเคยเป็นสิ่งที่ทีน่าคิดถึงเป็นอันดับแรกเสมอ แต่การได้ใช้เวลาร่วมกันกับนิวท์ ได้มองเขาดูแลสัตว์วิเศษหรือฟังเขาเล่าถึงการเดินทางทำให้เธออยากยืดเวลาออกไปให้นานที่สุด

“ถ้าคุณยังไม่พร้อมจะบอก...” เขาเดินกลับมาหาหญิงสาวหลังจากให้ยามูนคาล์ฟและเนียเซิล ทีน่ามองนักเขียนคนดังด้วยสายตาขบขันปนอ่อนใจ ใต้ตาเขามีรอยคล้ำจากการกรำงานหนัก เสื้อเชิ้ตยับย่น กระดุมสองเม็ดบนหลุดหาย ผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง รอยกระกระจายอยู่ทั่วใบหน้า เขาช่าง...เป็นตัวของตัวเองและไม่เหมือนใคร

“ดื่มชาสิ ฉันชงไว้ให้” ทีน่าไม่ตอบคำถามแต่ยื่นถ้วยชาให้เขา นิวท์ชะงักมองถ้วยชาที่ทีน่ายื่นส่งให้ด้วยความประหลาดใจจนทีน่าชักจะเขินเสียเอง นี่หล่อนทำตัวสนิทชิดเชื้อเกินไปหรือเปล่า?

“อ้อ บางทีคุณอาจอยากดื่มอย่างอื่น...” มือกร้านรวบทั้งแก้วชาและมือบางพร้อมกัน ทีน่ามองอาการลุกลี้ลุกลนของเขาแล้วก็ต้องกัดปากเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะ

“ไม่ ทีน่า ผม เอ่อ ขอบคุณ ผมแค่...ดีใจ” คราวนี้เป็นทีน่าเองที่รู้สึกมือไม้อ่อนขึ้นมาดื้อๆ เขาจำเป็นต้องพูดออกมาตรงๆ ด้วยหรือไงนะ บ้าจัง เขาทำให้หล่อนหน้าแดงบ่อยเกินไปแล้ว

“อันที่จริงฉันมาที่นี่เพราะอยากให้คุณช่วย เป็นเรื่องสำคัญและค่อนข้างจะยุ่งยากนิดหน่อย” หล่อนพูดขึ้นหลังจากเขารับถ้วยชาไปจากมือพร้อมกับก้มหน้าเลี่ยงการสบตา ทีน่ารู้ว่าคงถ่วงเวลาต่อไปไม่ได้อีกแล้ว

“โอ้...”

“แต่ถ้าคุณไม่สะดวกหรือว่า...” ทีน่าเห็นความประหลาดใจผ่านเข้ามาในดวงตาของเขาและไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องลำบากใจ

“ไม่เลยทีน่า ผมยินดีช่วย ทุกอย่าง” ทีน่าสบตาสีเขียวอมเทาของเขาได้แค่ครู่เดียวแล้วก็ต้องเป็นฝ่ายเลี่ยงหลบเสียเอง อารมณ์ของหล่อนชักจะหวั่นไหวจนเกินควบคุม

“อัลบัส ดัมเบิลดอร์ ฉันอยากพบเขา” นิวท์ไม่แปลกใจเมื่อได้ยินชื่อดัมเบิลดอร์ เขาพอจะเดาได้ว่าเป้าหมายในการเดินทางมาลอนดอนของทีน่าอยู่ที่ดัมเบิลดอร์ และเขาดีใจที่เธอเลือกมาหาเขาแทนที่จะร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น

“ผมจะลองติดต่อให้ แต่...คุณอาจจะต้องรอหน่อยเพราะผมเองก็ไม่แน่ใจว่าตอนนี้ดัมเบิลดอร์อยู่ที่ไหน”

“ไม่เป็นไร ฉันรอได้” ทีน่าคงไม่อาจคาดหวังสิ่งที่มากกว่านี้ ความทุกข์ที่ทับถมอยู่ในใจถูกทำให้เบาบางลง การได้ใช้เวลาร่วมกันกับเขาช่วยให้เธอสบายใจ

“ขอบคุณ นิวท์” เธอยิ้ม ร่องรอยของความเศร้าและกังวลใจเลือนหายไปจากใบหน้าเล็กๆ ดวงตากลมโตดำขลับเปล่งประกายระยิบระยับชวนมอง ความเหน็ดเหนื่อยมลายหายไปเพียงแค่ได้มองรอยยิ้มของทีน่า นิวท์แตะปลายนิ้วลงเหนือแก้มอิ่ม มองริมฝีปากบอบบางเผยอน้อยๆ ด้วยความประหลาดใจต่อสัมผัสที่ได้รับ

“ทีน่า ตาของคุณ...” ทีน่าไม่ได้ถอยหนีเมื่อนิวท์ลดระยะห่างจากหนึ่งช่วงแขนเหลือเพียงหนึ่งฝ่ามือ ดวงตาสองคู่สบประสาน เขาไล้ปลายนิ้วผ่านรอยบุ๋มตรงปลายคางเล็กก่อนจะดันขึ้นเพียงนิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงเหนือปลายจมูก ริมฝีปากกระด้างแนบลงบนกลีบปากอ่อนนุ่ม อย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น จูบของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนหวาน เก็บกลืนเสียงครางและทุกหยาดหยดของลมหายใจ ทีน่าขยำเสื้อเชิ้ตของเขาไว้เต็มกำมือไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้มือของหล่อนวางอยู่ตรงไหน หล่อนเอียงหน้ารับสัมผัสอย่างต่อเนื่อง ความคิดปลิดปลิวไปจากสมองเหลือเพียงความรู้สึกร้อนผะผ่าวบนริมฝีปาก ร่างบางราวกับโดนราดด้วยน้ำร้อนจัด อุณหภูมิในร่างกายเพิ่มสูงแทบแตะจุดเดือด

นานจนเกือบลืมวันและเวลา ทีน่าเกลือกใบหน้าบนซอกคออุ่น ฟังเสียงลมหายใจที่เป่ารดลงมาเหนือหน้าผาก ไม่มีคำพูด ทุกอย่างหยุดนิ่ง มีเพียงอ้อมกอดที่รัดแน่นกับรอยชื้นที่ยังปรากฏอยู่เหนือกลีบปากบอบบางที่ช่วยยืนยันถึงสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำแทบจะกลืนเป็นสีเดียวกับผิวเนื้อเหนือลำคอหนา ถ้าเพียงแต่เธอเงยหน้าขึ้นมองก็จะเห็นว่ารอยกระทุกรอยบนผิวของ
นิวท์กลายเป็นสีแดงจัดไม่ต่างกัน เธอรู้ว่าคงไม่สามารถยืนกอดกันอยู่อย่างนี้ได้ตลอดไป แต่พอเขาขยับคลายอ้อมแขนทีน่ากลับยิ่งเบียดร่างแนบชิดราวกับเขาคือที่พักพิงแห่งสุดท้าย เธอไม่เคยคิดจะฝากชีวิตไว้กับใครแต่นิวท์ สคามันเดอร์ให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย หล่อนโหยหาอ้อมกอดนี้มานานแสนนานและยังไม่อยากแยกจากกันเร็วเกินไป


ครั้งแรกของการเดินทางมาลอนดอน

จูบแรกที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิด

ผู้ชายคนแรกที่ทีน่าอยากฉลองทุกเทศกาลไปกับเขาตลอดชีวิต

วันแรกของปีที่ได้ใช้เวลาอยู่ร่วมกันกับนิวท์ สคามันเดอร์

ทีน่าสูดลมหายใจเข้าปอด กลิ่นของเขาให้ความรู้สึกสดชื่นและคุ้นเคย


“อุ่นจัง...”


END



----------------------------------



(คุยกัน)

ตอนเริ่มต้นเขียนไม่ได้คิดพล็อตไว้มากมาย แค่รู้สึกว่าอยากเขียนเพื่อเติมเต็มจินตนาการตัวเอง (และชิปเปอร์) ตั้งใจให้เป็นฟิคตอนเดียวจบในชื่อ The Distance แต่พอลงมือเขียนจริงๆ ฉากที่อยากเห็น (ซึ่งไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เห็นในหนังหรือเปล่า) ก็มีอยู่เต็มไปหมด ได้แรงบันดาลใจมากจากแฟนอาร์ตหลายๆ ภาพ จนกลายมาเป็นฟิคสั้นขนาด 4 ตอน (สั้น) อาจจะโดดๆ ไปบ้างเพราะแต่ละตอนก็แต่งขึ้นมาในอารมณ์ที่แตกต่างกันออกไปค่ะ นอกจากความฟินและอินในความรักและความน่ารักของคุณนิวท์กับทีน่าแล้ว ก็มีความคิดว่าอยากส่งคู่นี้ให้ถึงฝั่งฝัน แต่จะให้รอหนังอีก 3 ภาค (กับเวลา 6 ปี) ก็ทรมานจริงจริ๊ง เลยต้องเขียนฟิคออกมาซะเอง ขอให้ทุกคนสนุกกับการอ่านนะคะ

popsical_kwan

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น