[Fantastic Beasts] The Distance #newtina

ตอนที่ 2 : Too Lost In You

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    7 ม.ค. 62

               



               “...เมอร์รี่คริสต์มาส นิวท์ อ้อ คือ...ฉันมารบกวนวันหยุดของคุณหรือเปล่า”


               ดวงตาสองคู่พบกันแล้วความรู้สึกคิดถึงก็สยายปีกของมันออกโอบกอดหนุ่มสาวทั้งสอง ทีน่าเป็นฝ่ายทำลายความเงียบที่ชวนเก้อเขินนั้น หล่อนพยายามวางท่าให้ดูสบายๆ ราวกับทั้งสองเจอกันอยู่ทุกวัน ไม่ใช่เพิ่งกลับมาเจอกันหลังจากผ่านไปเกือบ 3 เดือน

               โอ้ คือ ไม่เลย...ทีน่า คุณมา...คุณ เข้ามาก่อนสิ” คำพูดติดขัด ท่าทีเงอะงะ เก้ๆ กังๆ แต่แสนจะกระตือรือร้นนั้นจุดรอยยิ้มบนใบหน้าของผู้มาเยือนได้อย่างง่ายดาย นิวท์มองริมฝีปากบอบบางคลี่เป็นรอยยิ้มแล้วก็ชะงักไปอีกครั้ง ร่างสูงชะงักงันราวกับถูกคาถาสะกดนิ่ง

                นิวท์...”

                อ้อ เอ่อ เชิญคุณเข้ามาก่อน ทีน่า...ผม เอ่อ คุณมาได้ยังไง ทำไม...” ทีน่าต้องกัดริมฝีปากเพื่อสะกดรอยยิ้มที่คอยแต่จะฟ้องความในใจ เจอเขายังไม่ทันครบห้านาทีแต่เธอยิ้มมากกว่าตลอดสามเดือนที่ผ่านมา จิตใจเธอสงบสุขเพียงแค่ได้เห็นร่างผอมสูง เรือนผมยุ่งเหยิงกับเสื้อผ้ายับย่นของนิวท์ สคามันเดอร์

                ฉันได้วันหยุด และเอ่อ ฉันมาหาใครคนหนึ่งที่นี่ หมายถึงลอนดอนน่ะ แล้วฉันคิดว่าควรแวะมาเยี่ยมคุณ...”
และฉันคิดถึงคุณ

                คุณมาหาใคร และ โอ้ เกี่ยวกับเรื่องงานหรือเปล่า” นิวท์เดินนำทีน่าเข้ามาภายในห้องนั่งเล่น เธอรู้ได้ทันทีว่าห้องนี้ไม่ใช่ห้องโปรดของเจ้าของบ้าน มันแสนจะสะอาดหมดจดและไม่เข้ากันเลยกับนิวท์ที่มอมแมมไปทั้งตัว

                เรื่องมันยาวน่ะ” ทีน่าคิดว่าพฤติกรรมที่ดูเป็นทางการอย่างหลอกๆ ของเธอและนิวท์นั้นออกจะน่าขันอยู่ไม่น้อย หลังจากความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ (ที่ถูกสร้างขึ้นจากนิตยสารโง่ๆ ฉบับหนึ่งอย่างที่ชายหนุ่มเคยอธิบาย) การโต้เถียงและความพยายามที่จะแก้ไขความเข้าใจผิด ทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นภายใต้สถานการณ์ฉุกเฉินในห้องเก็บบันทึกของกระทรวงเวทมนตร์ฝรั่งเศส
ทั้งสองคนควรรู้สึกใกล้ชิดกันมากกว่าที่แสดงออก แต่เหตุการณ์ต่างๆ รวมถึงความสูญเสียที่ตามมาไม่ได้เปิดโอกาสให้เธอและ
นิวท์ได้พูดจากันอย่างชัดเจน พวกเขาไม่มีเวลาที่จะอยู่ด้วยกันตามลำพังเพื่อสานต่อเรื่องราวที่ยังค้างคา

                ทีน่าเดินทางกลับนิวยอร์กพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจ เธอกลับไปประจำการที่ Macusa มีงานมากมายให้สะสาง แม้จะอยากออกเดินทางตามหาควีนี่แต่ทีน่าไม่อาจทิ้งงานเพื่อทำเช่นนั้น ตำแหน่งมือปราบมารช่วยให้เธอติดตามข่าวคราวความเคลื่อนไหวของกรินเดลวัลด์ได้อย่างอิสระ ในขณะเดียวกันทีน่าก็เฝ้ารอการติดต่อจากน้องสาว แต่ควีนี่ไม่เคยส่งข่าวกลับมาหาเธอเลยสักครั้ง เธอไม่อาจโทษใครสำหรับเรื่องนี้ นอกจากตัวเธอเอง

               ปัญหามากมายถูกส่งเข้ามาให้มือปราบมารตามสะสาง แต่ทีน่าก็ยังคิดถึงนิวท์ เป็นความรู้สึกที่รุนแรงเกินกว่าที่
จะหักห้ามหรือต่อต้าน การคิดถึงเขาทำให้เธออ่อนแอแต่เธอก็พยายามอย่างมากที่จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ทีน่าใช้เวลาหมดไปกับการทำงานให้กระทรวงและสืบหาข้อมูลที่จะนำเธอไปถึงตัวกริน
เดลวัลด์ 

               แล้วข้อมูลเหล่านั้นก็นำเธอมาถึงลอนดอน ...มาสู่นิวท์ สคามันเดอร์

               ฉันรู้สึกเหมือนมาขัดจังหวะการทำงานของคุณ” นิวท์ยืนในขณะที่ทีน่านั่งลงบนโซฟา ร่างโปร่งบางที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความกระตือรือร้นวันนี้กลับดูบอบบางและอ่อนแอ ในขณะที่เธอกวาดสายตาสำรวจห้องนั่งเล่นด้วยความสนใจนิวท์ก็เริ่มต้นสำรวจทีน่าอย่างละเอียดถี่ถ้วน

               ผม เอ่อ...ผมดีใจที่คุณมา ส่วนงานของผม คุณไม่ต้องห่วงหรอก ผมทำงานตลอดเวลาอยู่แล้ว” ประโยคทื่อๆ ของเขาจุดไอร้อนและสีชมพูบนแก้มเนียน ทีน่าแสร้งทำเป็นเคยชินกับคำพูดเหล่านั้นทั้งที่จิตใจว้าวุ่นแตกต่างกับท่าทีนิ่งเฉย

                ฉันรู้มาว่าคุณอยู่บ้านก็เลยแวะมาหา คุณไม่ต้องกลับไปหาครอบครัวเหรอ ฉันหมายถึง นี่มันคริสต์มาส ใครๆ ก็ฉลองกับครอบครัว โอ้...ขอโทษ” สีชมพูบนแก้มเนียนเลือนหายไป ดวงตาที่เคยเป็นประกายระยับกลับหม่นแสง

                ฉันลืมไป หลังจากเรื่องที่สุสานคงไม่ใช่เวลาที่จะ...ทำตัวร่าเริง” นิวท์มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของ
ทีน่า เขาขยับเข้าใกล้ร่างบางอย่างลืมตัว

                 ไม่เลยทีน่า คุณไม่ต้องขอโทษ ปกติผมไม่ค่อยได้กลับบ้านอยู่แล้ว คุณก็รู้ผมมีสัตว์ที่ต้องดูแล พวกมัน เอ่อ มันไม่เข้าใจความหมายของคริสต์มาสหรอก อ้อ อาจจะยกเว้นเจ้าพวกนิฟเฟลอร์นิวท์พยายามเปลี่ยนหัวข้อสนทนา แม้เขาจะไม่ใช่นักสร้างบรรยากาศที่ดีนัก เขามักจะลืมตัวพล่ามแต่เรื่องสัตว์ชนิดต่างๆ จนคู่สนทนาเบื่อหน่าย แต่นิวท์ก็ต้องประหลาดใจเมื่อสามารถทำให้ทีน่ากลับมายิ้มได้อีกครั้ง...เอาล่ะ เขาจะจำไว้ว่าทีน่าชอบฟังเรื่องเจ้าตัวเล็กปากเป็ดที่ชอบของทุกอย่างที่เป็นประกายระยิบระยับ

                 คุณอยากเจอพวกมันไหม? ผมหมายถึงนิฟเฟลอร์แล้วก็พวกสัตว์อื่นๆ...ผม เอ่อ คือมันถึงเวลาให้ยาเนียเซิลสองสามตัวที่ผมเลี้ยงไว้ แล้วก็...” ในเมื่อคนที่ควรจะใช้ชีวิตอยู่อีกฟากของมหาสมุทรแอตแลนติกมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า เขาก็อยากใช้ทุกวินาทีต่อจากนี้ให้คุ้มค่า เขาอยากอยู่กับทีน่าให้นานที่สุด

                 โอ้ ได้เหรอ ดีเลย ฉันอยากเห็นห้องทำงานของคุณมานานแล้ว” ดวงตาสองคู่พบกัน ทีน่ายิ้มเต็มใบหน้าส่วนนิวท์ได้แต่มองริมฝีปากบางนั้นขยับเคลื่อนไหว ทุกครั้งที่เธอยิ้มเขาก็ทำตัวใกล้เคียงกับคนโง่งี่เง่าเข้าไปทุกที

                “คุณมีสัตว์วิเศษทุกตัวที่คุณเขียนในหนังสือหรือเปล่า” ทีน่าชวนคุยระหว่างเดินตามเจ้าของบ้านลงไปตามบันไดที่ทอดสู่ชั้นใต้ดิน เช่นเดียวกับกระเป๋าสีน้ำตาลที่นิวท์หิ้วมันติดตัวอยู่ตลอดเวลา ชั้นใต้ดินถูกเสกคาถาขยายพื้นที่ไล่ระดับลดลั่นกันลงไป มีสัตว์วิเศษจับจองเป็นเจ้าของแทบทุกชั้น

                 ไม่หรอก โทรลล์ไม่ยอมให้คุณจับขังไว้ในห้องใต้ดินแน่ๆ ส่วนเซ็นทอร์ก็หยิ่งเกินกว่าจะคบค้าสมาคมกับพ่อมดแม่มด ผมมีแค่สัตว์ตัวเล็กๆ ไม่กี่ตัวเท่านั้นเอง สัตว์ส่วนใหญ่ที่คุณอ่านจากหนังสือผมเจอมันตอนออกไปทำงานภาคสนาม” ทีน่าไม่ได้เชื่อคำพูดของเขาเลยสักนิด ยิ่งเดินลึกลงมาสัตว์หน้าตาแปลกๆ ที่เธอไม่เคยเห็นก็ยิ่งเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้มีแค่สัตว์ตัวเล็กๆ ไม่กี่ตัวอย่างที่เขาบอก และนิวท์คงไม่ได้เลี้ยงแค่ปลาทองสองสามตัวไว้ในสระน้ำขนาดใหญ่มหึมา

                 ตัวอะไรอยู่ในสระนี้ หรือจะเป็น...”

                 เคลปี้น่ะ” ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความทึ่งปนไม่อยากเชื่อ ทีน่ามองท่าทางเงอะงะรอยยิ้มกึ่งภูมิใจกึ่งเก้อเขินของเขาแล้วก็เกือบหัวเราะออกมาจริงๆ

                 นี่คุณเก็บเคลปี้ไว้ในสระชั้นใต้ดินกลางกรุงลอนดอนเหรอ” หากเป็นคนอื่นทีน่าคงคิดว่าเขาพูดเกินจริง แต่เมื่อคนๆ นั้นคือนิวท์ สคามันเดอร์ ผู้ชายที่หิ้วกระเป๋าบรรจุสัตว์วิเศษอย่างธันเดอร์เบิร์ดกับอีรัมเพนท์ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก
การเก็บ
เคลปี้ไว้ในสระชั้นใต้ดินก็คงเป็นเรื่องเล็กน้อย

                 มันบาดเจ็บ ผมเลยเอามันกลับมารักษา ตอนนี้มันหายดีแล้วแต่ผมยังไม่มีเวลาพามันกลับไปส่ง” ทีน่ามองเขาอย่างรู้ทัน หล่อนสงสัยว่านิวท์ตั้งใจจะพามันกลับไปส่งหรือเปล่า ดูเหมือนเธอไม่จำเป็นต้องถามเพราะรอยกระที่เปลี่ยนเป็นสีเข้มนั้นคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด ทีน่าหัวเราะคิก นิวท์มอมแมมเหมือนลูกหมาตัวโตๆ ที่เอาแต่วิ่งเล่นไปบนกองดิน แต่สิ่งที่เขาทำนั้นมีประโยชน์อย่างมาก หนังสือของเขาช่วยให้ทีน่ารู้จักสัตว์ต่างๆ มากกว่าที่เคยรู้จักมาตลอดชีวิต นิวท์ขยายขอบเขตความรู้ในสัตว์วิเศษให้กับชุมชนผู้วิเศษ เขาบอกลักษณะบ่งชี้ของแต่ละสายพันธุ์ รวมไปถึงแนะนำวิธีการรับมือกับสัตว์แต่ละชนิด


                  เธอประทับใจในสิ่งที่เขาทำ ความเป็นนิวท์ สคามันเดอร์ที่แปลกแยกและหลงใหลในสัตว์วิเศษ


                 ฉันโง่แค่ไหนที่เรียกว่า ห้องทำงาน ของคุณ... รู้ไหมนิวท์ นี่เป็นโรงพยาบาลสัตว์ที่ใหญ่ที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาเลย คุณทำได้ยังไง” ทั้งสองสบตากัน ยิ้มให้กัน พยายามเหนี่ยวรั้งทุกหยาดหยดของความรู้สึกโหยหาที่ไม่อาจหลบซ่อน...ถ้าเพียงใคร
สักคนจะเริ่มต้นกระชับระยะห่างที่กางกั้น


.

.


                 ทั้งสองคนใช้เวลาตลอดบ่ายหมดไปกับการพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นในเรื่องต่างๆ เริ่มจากสัตว์วิเศษตัวหนึ่งไปถึงอีกหลายสิบตัว หลังจากทำความคุ้นเคยกับตัวเนียเซิลทีน่าก็เริ่มต้นบทเรียนสัตว์วิเศษวิทยาด้วยการช่วยพยาบาลตัวเนียเซิลและหล่อนหลงรักมันทันที นิวท์ฟังทีน่าเล่าถึงการทำงานที่ Macusa การติดต่อประสานงานระหว่างมือปราบมารอเมริกันกับอังกฤษ (และยุโรป) เธอมีโอกาสพูดคุยกับพี่ชายของเขาหลายครั้ง (แต่ธีซีอุสกลับไม่เคยเอ่ยปากบอกเขาในเรื่องนี้) และเธอได้ข้อมูลเรื่องวันหยุดของเขามาจากพี่ชาย

                 พี่ชายคุณทำใจได้ดีกว่าที่ฉันคิด เขาเป็นมืออาชีพมาก ฉันนับถือเขาในเรื่องนี้” ทีน่ามองนิวท์ให้อาหารซาลาแมนเดอร์ มีเนียเซิลตัวหนึ่งนอนขดอยู่บนตัก เธอลูบขนมันเบาๆ รู้สึกสงบสุขอย่างแท้จริง

                 นั่นล่ะธีซีอุส เขาจริงจังกับหน้าที่การงานและใช้ชีวิตอย่างมีระเบียบแบบแผน ผมรู้ว่าเขาเสียใจเรื่องลีตาแต่เขาจะรับผิดชอบหน้าที่และรับใช้กระทรวงอย่างดีที่สุด” ทีน่ามองหาร่องรอยผิดปกติในน้ำเสียงแหบต่ำยามที่เขาเอ่ยชื่อลีตา แต่หล่อนไม่พบสิ่งใดนอกจากความผูกพันที่พี่น้องมีต่อกันอย่างลึกซึ้ง เหมือนเธอกับควีนี่

                 คุณคงเสียใจมาก” นิวท์มองร่างบางที่นั่งก้มหน้าราวกับต้องการจะสำรวจความนุ่มของตัวเนียเซิลบนตัก เขารู้ตัวว่าติดค้างคำอธิบายกับทีน่าและมันทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

                 ที่ฮอกวอตส์ ลีตาเป็นคนเดียวที่เคยอยู่ใกล้ชิดผมมากที่สุด นอกเหนือจากสัตว์ทุกตัวที่ผมเลี้ยงดู พวกเราเข้ากับคนอื่นๆ ได้ไม่ดีนัก ผม...”

                 คุณไม่จำเป็นต้องอธิบาย...ฉันไม่อยากให้คุณคิดว่าฉันก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคุณ แล้วเธอก็...จากไปแล้ว อย่าให้ฉันทำลายความทรงจำดีๆ ระหว่างพวกคุณเลย นิวท์” เขาอ่านบรรยากาศผิดไปอีกแล้ว นาทีหนึ่งเขาคิดว่าทีน่าจะโกรธแต่กลับกัน ดวงตาของเธออบอุ่นยามมองตรงเข้ามาในดวงตาเขา เธอยิ้มอย่างอ่อนโยนและเข้าอกเข้าใจ

                 เพล้ง!

                 นิวท์ทำขวดบรรจุพริกไทยสำหรับซาลาแมนเดอร์หลุดมือ มันแตกละเอียด

                 เรปาโร” ทีน่าชี้ไม้กายสิทธิ์ไปยังเศษกระเบื้องบนพื้น ขวดพริกไทยซ่อมแซมตัวเองและกลับมาอยู่ในมือชายหนุ่มอีกครั้ง

                 ฉันไม่กินผงพริกไทยหรอกนะ” หล่อนยิ้มและเขาหัวเราะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 13:40
    อบอุ่นไปหมดเลย ชอบมาก ;___;
    #2
    0