[Fantastic Beasts] The Distance #newtina

ตอนที่ 1 : The Distance

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    7 ม.ค. 62



                24 ธันวาคม 1927

                    

               นิวท์ สคามันเดอร์เร่งฝีเท้าเพื่อให้พ้นไปจากถนนที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คน มือที่ถือกระเป๋าหนังสีน้ำตาลกระชับแน่น เขาเป็นชายรูปร่างผอมสูงแต่หลังค่อมเล็กน้อย รอยกระบนใบหน้านั้นราวกับเพิ่งเดินผ่านจิตรกรอารมณ์บูดบึ้งแล้วโดนสะบัดพู่กันแต้มสีใส่ ผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง ท่าทางงุ่มง่ามเงอะงะที่หลายคนคุ้นตานั้นหากถึงคราวจำเป็นเขาก็สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วและปราดเปรียว ชายเสื้อโค้ตสีเทาสะบัดตามจังหวะที่ก้าวเดิน นิวท์แทรกตัวผ่านกลุ่มมักเกิ้ลเดินตรงไปจนสุดหัวมุมถนนแล้วก็หายวับไปจากการมองเห็น

        แสงไฟภายในอาคารสีขาวมืดสนิท นิวท์แขวนเสื้อโค้ตไว้ข้างประตูก่อนจะก้าวลงบันไดไปยังชั้นใต้ดิน เขากลับบ้านช้าไปเกือบ 3 ชั่วโมง และมันเลยเวลาเลิกงานของผู้ช่วยส่วนตัวแล้ว

            บันตี้ ผมขอโทษที่กลับมาช้า คุณเลิกงานได้เลย” วางกระเป๋าลงบนโต๊ะทำงาน เขาพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นขณะส่งเสียงเตือนผู้ช่วยที่คงประจำการอยู่ที่ไหนสักแห่งในห้องที่ถูกขยายให้กว้างด้วยเวทมนตร์ มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากด้านหลัง นิวท์หยิบถังใบหนึ่งแล้วก้าวไปหาครอบครัวมูนคาล์ฟที่พากันวิ่งเข้ามายืนออด้วยความกระตือรือร้น

             “ฉันให้อาหารครบทุกตัวแล้ว”

             “ขอโทษที่ทำให้คุณต้องอยู่เกินเวลา หลังจากวันนี้คุณหยุดได้เลยนะ ค่อยกลับมาทำงานอีกครั้งหลังปีใหม่” นิวท์พูดระหว่างที่เดินตรวจอาการของสัตว์แต่ละตัว เขาแทบไม่เคยว่างพอที่จะหยุดอยู่นิ่งๆ ได้นานเกินสามนาที บันตี้มองตามแผ่นหลังของชายที่เป็นทั้งเจ้านายและคนที่เธอแอบชื่นชม

              “ฉัน เอ่อ ถ้าฉันหยุดนานขนาดนั้นคุณก็จะต้องดูแลเจ้าพวกนี้คนเดียว”

              “ไม่เป็นไรหรอก ก่อนมีคุณเป็นผู้ช่วยผมก็ทำทั้งหมดด้วยตัวเอง” นิวท์ยังคงหันหลังให้บันตี้เขาจึงไม่เห็นสีหน้าเหงาหงอยของเธอ

              “แต่ว่า คุณรู้ไหมฉันอยากอยู่ช่วยคุณมากกว่า...” เธอยอมแลกวันหยุดทั้งหมดในชีวิตขอแค่ได้ใช้เวลาอยู่กับเขา

              ขอบคุณมาก แต่วันหยุดแบบนี้คุณควรได้อยู่กับครอบครัว ใครๆ ก็คงทำแบบนั้น” 

               นิวท์ตะโกนตอบกลับมาจากอีกฟากของห้อง บันตี้ได้แต่ถอนหายใจให้กับความล้มเหลว ครั้งแล้วครั้งเล่าที่หล่อนพยายาม (อย่างเงียบๆ) แต่นิวท์กลับไม่เคยสังเกตเห็น หล่อนมองกล่องของขวัญที่บรรจงผูกโบว์อย่างสวยงามแล้วก็ตัดใจวางมันไว้บนโต๊ะตัวหนึ่งก่อนจะพูดเสียงแผ่ว

               เมอร์รี่คริสต์มาสนิวท์


.

.

 

               นิวท์ปล่อยให้บันตี้กลับไปเงียบๆ ไม่ได้กล่าวอวยพรคริสต์มาสเสียด้วยซ้ำ ผู้คนมองว่านิวท์ค่อนข้างประหลาด เป็นผู้ชายที่เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับสัตว์แปลกๆ จนติดนิสัยแปลกแยกมาจากสัตว์ แต่นิวท์ไม่เคยสนใจ เขามีความสุขเมื่อได้อยู่กับสัตว์ของเขา มีเรื่องมากมายให้ศึกษา ได้เรียนรู้ลักษณะนิสัย เรียนรู้การดูแลยามพวกมันเจ็บป่วย ช่วยพวกมันไม่ให้สูญพันธุ์ ความรู้ทั้งหมดของเขาถูกเขียนลงบนหนังสือเล่มแรกที่ออกวางขายไปเมื่อต้นปี เขาดีใจที่ได้ยินว่ามันกลายเป็นหนังสือขายดี ไม่ใช่แค่เพราะมันทำให้เขาได้ค่าตอบแทนมหาศาล แต่นั่นหมายความเขาได้เผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับสัตว์วิเศษให้กับชุมชนผู้วิเศษได้รู้จักและเห็นคุณค่าของพวกมันมากขึ้น นิวท์ให้ความสำคัญกับสิ่งเหล่านี้มากกว่าความสัมพันธ์ที่มีต่อมนุษย์ด้วยกัน เขาไม่ได้เกลียดการคบค้าสมาคมกับเหล่า
ผู้วิเศษแต่พวกเขาต่างหากที่กันนิ
วท์ออกจากสังคมเพียงเพราะเขามีความสนใจที่แตกต่างออกไป เมื่อไหร่ที่ถูกเตือนว่าเขานั้นออกจะเห็นแก่ตัวและเย็นชา นิวท์รับฟังแต่ไม่เคยเก็บมาใส่ใจ เขารู้ว่าความเชี่ยวชาญของเขาจะมีส่วนช่วยเหลือสังคมผู้วิเศษในสักวันหนึ่ง


.

.


                 25 ธันวาคม 1927


                คริสต์มาสยังคงเหมือนกับวันอื่นๆ นิวท์ใช้เวลาหมดไปกับการดูแลสัตว์ทุกตัวที่อยู่ในห้องชั้นใต้ดินและอีกจำนวนหนึ่งในกระเป๋าหนังสีน้ำตาล นิวท์ไม่ได้กลับไปหาครอบครัวบ่อยนัก ธีซีอุสบ่นเรื่องนี้ทุกครั้งที่มีโอกาส ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เจอหน้ากันหรือแม้แต่ในจดหมาย นิวท์รู้ว่าพี่ชายรู้สึกอย่างไรแต่เขาก็ไม่เคยเป็นน้องชายที่ทำทุกอย่างตามความต้องการของพี่ชายอยู่แล้ว ปีนี้หลายอย่างเปลี่ยนไป การเสียชีวิตของลีตาทำให้ธีซีอุสเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง และเป็นครั้งแรกที่พี่ชายของเขาละความพยายามที่จะเรียกเขากลับไปฉลองเทศกาลด้วยกัน นั่นทำให้นิวท์รู้สึกโล่งใจแต่ก็วูบโหวงอย่างประหลาด ลีตาไม่ใช่แค่คู่หมั้นของพี่ชายแต่ครั้งหนึ่งเธอยังเป็นคนที่เข้าอกเข้าใจและเพื่อนที่ใกล้ชิดเขามากที่สุด เหตุการณ์ในสุสานวนกลับมาอีกครั้ง กรินเดลวัลด์กับเหล่าผู้ภักดี
ควีนี่ เจคอบ และทีน่า


                พวกเขาไม่ได้กลับมาเป็นทีมเหมือนอย่างที่เคยเกิดขึ้นในนิวยอร์ก ควีนี่จากไปพร้อมกับกรินเดลวัลด์ เจคอบกลับอเมริกาด้วยสภาพของคนที่หัวใจแตกสลาย ส่วนทีน่า...นิวท์บอกไม่ได้ว่าทีน่ารู้สึกอย่างไร แน่นอนว่าเธอเสียใจและเอาแต่โทษตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องน้องสาว แต่นอกจากดวงตาเศร้าสร้อยกับความเงียบขรึมแล้วทีน่าไม่แสดงอาการใด หล่อนกลับอเมริกาไปเงียบๆ บอกเพียงแค่ว่าจะเขียนจดหมายมาหาแต่นิวท์ก็ยังไม่เคยได้รับการติดต่อจากทีน่าเลย



                เธอคงยุ่งจนไม่มีเวลานั่งลงเขียนจดหมายด้วยซ้ำ นั่นคือสิ่งที่นิวท์พอจะคิดออกในสถานการณ์แห่งความตึงเครียดนี้



                ชีวิตของนิวท์ สคามันเดอร์ดูเหมือนจะกลับไปเป็นเหมือนที่เคยเป็นมาตลอดหลายปี (ยกเว้นแค่เรื่องการเป็นคนดังที่นิวท์ยังคงไม่ชินกับมันเสียที) มีเพียงเจ้าตัวเท่านั้นที่รู้ว่าเขาเปลี่ยนไปมากเพียงใด โลกอันแสนเงียบสงบที่เคยมีแค่สัตว์วิเศษกับครอบครัวและเพื่อนแค่ไม่กี่คน บัดนี้ภาระหนักอึ้งที่เขาไม่เคยแม้แต่คิดจะแหย่ปลายนิ้วเข้าไปยุ่งเกี่ยวถูกเพิ่มเข้ามา ภาระที่หากเป็นนิวท์คนเก่าคงพร้อมจะหันหลังให้มันทันที แต่เมื่อคิดถึงเรื่องเลวร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นกับโลกผู้วิเศษนิวท์ก็ไม่อาจเพิกเฉยอีกต่อไป...และยังมีเรื่องของทีน่า ร่างโปร่งบางกับดวงตาคู่ที่มีประกายงดงามราวกับดวงตาของซาลาแมนเดอร์ คิดมาถึงตรงนี้เขาก็เผลอยิ้มออกมาจนได้
ทีน่าเป็นคนที่ไม่อาจคาดเดา บางครั้งเธอก็อ่านง่ายเหมือน
นิฟเฟลอร์ที่พุ่งเข้าใส่สิ่งของที่เป็นประกายอย่างไม่ลังเล แต่มีหลายครั้งที่เขาไม่รู้เลยว่าเธอคิดอะไร เหมือนตอนนี้...เขาสงสัยเหลือเกินว่าทีน่ากำลังทำอะไร ทีน่าอยู่ที่ไหน เธอไม่คิดถึงเขาบ้างหรือ?

                 นิวท์เสร็จงานช่วงเช้าเมื่อเกือบเที่ยงวัน ร่างผอมเดินมาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงาน ความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับทีน่า
เขาเขียน
จดหมายถึงเธอดีไหม?


                  เสียงคล้ายคนเคาะประตูดึงความคิดกลับสู่ปัจจุบัน นิวท์แหงนหน้ามองขึ้นไปยังห้องด้านบน ดึงไม้กายสิทธิ์ออกมาถือในท่าเตรียมพร้อม หลังเหตุการณ์ในสุสานที่ปารีสนิวท์เพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น เขาขยับอย่างแผ่วเบาขึ้นไปตามขั้นบันได ท่าทีเฉื่อยชาของนิวท์ สคามันเดอร์ที่หลายคนเคยชินบัดนี้เปลี่ยนเป็นระแวดระวังภัย เขาเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหว...แต่มันเงียบสนิท ร่างผอมแต่แข็งแรงขยับตัวอยู่ด้านหลังบานประตู ดวงตากวาดมองหาสิ่งผิดปกติ เขาไม่ค่อยมีแขกมาเยี่ยมบ่อยนัก คนที่มาบ่อยที่สุดคือ
พี่ชายแต่
นิวท์ไม่คิดว่าธีซีอุสจะเสียเวลาเคาะประตู

                  ปลายผมสีน้ำตาลโผล่พ้นช่องว่างระหว่างประตูออกมาก่อน ตามด้วยใบหน้าตกกระกับดวงตาสีคล้ายกับท้องฟ้ายามพลบค่ำ...ดวงตาคู่นั้นกวาดมองผ่านช่องว่างที่เปิดไว้ไม่เกินคืบ เมื่อเห็นเพียงความว่างเปล่าจึงดันประตูกว้างขึ้น นิวท์เตรียมพร้อมรับมือการจู่โจม แต่บุคคลที่ปรากฏตรงหน้าทำเพียงแค่มองตรงมาที่เขาด้วยดวงตากลมโตคู่ที่สวยที่สุด!

                  ร่างโปร่งบางกับรอยยิ้มลังเลบนใบหน้าเล็กๆ นิวท์รู้สึกเหมือนเพิ่งโดนเสกคาถางงงันใส่ทั้งที่ผู้มาเยือนไม่มีไม้กายสิทธิ์อยู่ในมือเสียด้วยซ้ำ

                  ต้องใช้เวลาครู่ใหญ่ชายหนุ่มจึงเรียกสติกลับมาได้สำเร็จ ร่างผอมกระโจนพรวดพราดออกมายืนนิ่งราวกับถูกสาปอยู่ตรงหน้าเพอร์เพนทิน่า โกลด์สตีน คนที่เขากำลังคิดถึง ราวกับเธอหลุดออกมาจากห้วงความคิดของเขาเอง


                  “...เมอร์รี่คริสต์มาส นิวท์ อ้อ คือ...ฉันมารบกวนวันหยุดของคุณหรือเปล่า”



I can't take the distance

I can't take the miles

I can't take the time until I next see you smile

I can't take the distance

And I'm not ashamed

That with every breath I take I'm callin your name

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #1 บบตพ ♡ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 13:35
    กรี้ดดดดด มันดี TvT
    #1
    0