รักร้ายๆของคุณชายคริส

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 28 Views

  • 0 Comments

  • 0 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    28

    Overall
    28

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

1

'สวัสดีคะ'

'ชานยอลหรอลูกเเม่...'

'ต้องการเท่าไหร่คะ?'

ฉันไม่อยากฟังเหตุผลเน่าๆที่เเม่ชอบยกมาอ้างนั่นอ้างนี่เวลาที่ต้องการเงินจากฉัน เพราะพ่อกับเเม่ของฉันเเยกทางกันตั้งเเต่ฉันอายุ 15 ปี ตั้งเเต่วันนั้นฉันก็เลยจำเป็นต้องทำงานหนัก'เพื่อจะได้หาเงินมาบำเรอให้เเม่' ตั้งเเต่15 จนตอนนี้ฉันอายุได้ 19 ปีเเล้วผ่านมา4ปีเเล้วสินะ...4ปีเเล้วนะชานยอล

'80000วอน'

ปลายสายพูดเสียงเบาเเต่สามารถทำให้ต่อมความอดทนของฉันเเตกได้

'อะไรนะเเม่!?80000วอน!?ฉันจะไปหามาจากไหน!?'

เเค่ลำพังค่าห้องค่ากินฉันก็จะตายเเล้วเพราะฉันเเยกมาอยู่คนเดียวเลยต้องมีค่าอะไรต่อมิอะไรเยอะเเยะมากมาย นี่เเม่จะเอาเงินเยอะขนาดนั้นไปทำอะไรนี่คงไม่ได้เล่นพนันใช่มั้ย?

'เเม่จะเอาเงินเยอะขนาดนั้นไปทำอะไรคะ?'

ที่จริงฉันก็มี เพราะคอยเก็บมาเรื่อยๆเพื่อเอาไว้เรียนมหาลัยอีกเดือนเดียวก็เปิดเทอมเเล้วนะ

'เเม่จะเอาไปตั้งตัว'

'ตั้งตัว?'

ฉันพูดทวนคำมารดาเเม่จะตั้งตัว นี่ฉันควรจะดีใจหรือเสียใจที่จะได้จ่ายเงิน80000วอนเเล้วไม่ต้องดิ้นรนไปตลอดชีวิตเเต่ต้องเเลกกับการเรียน1ปี?

ควรจะดีใจใช่มั้ยชานยอลฮ่าๆ(?)

'ใช่เเม่จะเอาเงินนี้ไปทำร้านขายของเล็กๆถ้าลูกให้...'

'เเล้วถ้าชานให้ เเม่จะยังยุ่งกับชานมั้ย?'

พูดออกไปเเบบนั้นมันคงไม่ทำร้ายจิตใจของใครหรอกเพราะที่ผ่านมาท่านก็ไม่เคยเเม้จะมาดูเเล คำว่าเเม่มันก็เหมือนเเค่ป้ายที่เเขวนคอท่านไว้โชว์ว่าคนนี้นะลูกฉันนะก็เเค่นั้นเเหละ

'ถ้าลูกต้องการเเม่ก็จะทำ'

เหอะ!!นี่คงเเอบยิ้มอยู่ใช่มั้ยคะ!?ฉันเห็นนะคะ

'เเม่จะเอาวันไหนคะจะได้โอนให้'

พูดไปก็ดีใจไปเห้อออออ

เเม่ก็เเม่เถอะคะเเต่4ปี ย้ำว่า4 ปีนี่มันนานนะคะกับการโดนใช้งานเหมือนหมูเหมือนหมาเงิน80000เเลกกับอิสระภาพขอ86ปีข้างหน้า เอาวะเเก่เเค่ปีเดียวเองคงไม่เเย่หรอก(มั้ง)

'ลูกเอามาให้เเม่เองได้มั้ย?เเม่อยากเจอหน้าลูกเป็นครั้งสุดท้าย'

อย่ามาทำเสียงเศร้าเลยคะ นี่คงอยากจะเจอเพราะจะถ่ายรูปเเล้วเอาไปโพสลงไอจีเขียนเเคปชั่นว่า'ลาก่อนอีเด็กโง่'สินะ เลวมากกก

'ก็ได้คะเดี๋ยวชานจะเอาไปให้พรุ่งนี้สินะคะ?'

'ตอนนี้จ้ะ'

......

.

เเล้วฉันก็มายืนปั้นเจ๋ออยู่หน้าซอยมืดๆบอกได้เลยนะถ้าหากฉันเห็นเเมลงสาปบินผ่านนี่ต้องช็อคตายเเน่ๆ นี่หาไฟมาติดบ้างก็ดีนะหมู่บ้านก็ดูดีิยู่หรอกเเต่ทำไมซอยนี้เปลี่ยวจังวะ

'5ทุ่มเเล้วนะเนี่ย'

พูดพลางมองนาฬิกานัดไม่เป็นนัดเลยนี่ขนาดมาขอร้องฉันนะเนี่ย

มารยาท...

'ชานยอล ชานยอล ตรงนั้นใช่ลูกมั้ยจ้ะ'

ร่างดำๆ(ผิวเเม่ไม่ได้ดำนะเเต่เเค่ท่านโผล่มาในความมืดเห็นยังไงเลยอธิบายอย่างนั้นไม่มีเจตนาอื่นเเต่อย่างใดเลยคะ...หึ หึ)โผล่มาในความมืดนึกว่าผีหลอกตกใจหมดฮืออออ

'คะชานยอลเองนี่คะเงิน'

เมื่อท่านเดินมาหยุดตรงหน้าฉันเลยยื่นเงินให้เเล้วม้วนตัวกลับนี่ก็หนาวเเล้วนี่ถ้าเเม่ไม่เรียกฉันจะไม่หันกลับมาอีกเลยนะ

'ชานยอล คิดว่าจะกลับไปได้ง่ายๆหรอ?'

เมื่อเอี้ยวตัวกลับมาเเต่ ยังไม่ทันได้ตั้งตัวฉันก็ถูกไอ้บึ๊กที่ไหนไม่รู้มาล็อคเเขนไว้ทั้งสองข้างนี่ถามจริงเถอะตอนเกิดมานี่เเม่ให้เเหดกข้าวกับเสาไฟฟ้าหรือไงตัวใหญ่ชิปหาย นี่มันใช่เวลามาคิดมั้ยละชานยอล!!

'จะพาหนูไปไหนคะ!'

อยากจะจะโกนว่า'จะพากูไปไหน!'เเบบนั้นเหลือเกิน้นี่ถ้าคนตรงหน้าไม่ใช่เเม่นะ...(คิดเองเถอะคะ)

'ขาย'

คำตอบเรียบๆของผู้สูงวัยทำเอาฉันถึงกับทรุดขาย?จะขายฉัน?นี่ใช่เเม่ฉันมั้ย?

'ขาย?ขายให้ใคร?ขายทำไม?ทำไมต้อง...'

'เงียบเเล้วหุบปากอันจิ้มลิ้มของเธอไปซะ เอามันไปได้เเล้วรำคาญเเล้วอย่าลืมเตือนเจ้านายเเกด้วยนะ'

หลังจากที่โดนชม(?)ว่าปากสวยเเล้ว ฉันก็นิ่งอึ้งไปนานมารู้ตัวอีกทีก็อยู่บนรถคันหรูสีดำที่ฉันเคยฝันว่าอยากนั่งไปเรียนมหาลัยเหลือเกินเเต่มันคงดีถ้าฉันได้ทำอย่างที่ฝัน เเต่นี่อะไร!นี่ฉันกำลังจะถูกขายนะ!!ชานยอลทำไงดีๆๆๆๆ,ตอนนี้พวกบึ๊กสองตัวนั้นหายไปไหนก็ไม่รู้ ได้โอกาสดีเเล้วเราต้องหนี!

เเต่เฮ้ย!ทไหนก็ไม่รู้ ได้โอกาสดีเเล้วเราต้องหนี!

เเต่ทำไมประตูมันเปิดไม่ได้!นี่ฉันกดสวิตท์เเล้วนะ...

โอเคยอมรับก็ได้ว่าฉันมันบ้านนอก กดไปมั่วซั่วอีปุ่มนี่ก็มีเยอะชิปหายนี่ถ้าหลงกดผดปุ่มเเล้วรถระเบิดฉันจะไม่ตายคาที่ใช่มั้ย อยากร้องฮรืออออออ

'กึ๊ก'

"อ๊ะ!ประตูเปิดเเล้วเพราะเมื่อกี้มือไปถูกอะไรไม่รู้คงทำให้เปิดสินะขอบคุณพระเจ้าที่ยังเมตตา..."

ก่อนจะได้ขอบคุณพระเจ้าฉันก็ไปสดุดกับหน้าคมของผู้ชายคนนึงเข้า!ผู้ชายคนนั้นตอนนี้!ตอนนี้!!เขาเอาหน้ามาใกล้หน้าฉันเเล้ว!!!

ให้ตายเถอะชานยอลตั้งเเต่เกิดมาไม่เคยใกล้กับผู้ชายขนาดนี้มาก่อนเลยนะ!

"นี่นายขยับออกไปได้มั้ยให้ฉันออกไปจากรถก่อนเถอะนะ"ฉันพูดพร้อมเหลียวซ้ายเหลียวขวาไม่สนใจมันเเล้วหน้าหล่อๆเนี่ยถ้าสมมุติไอ้บึ้กสองตัวนั่นมาเห็นว่ามีคนมาช่วยฉันทั้งคนช่วยเเละตัวฉันคงจะ่โดนมันจับย่างเเน่ๆ

"ออกมาทำไม?"

ไม่ถามปล่าวเเต่เจ้าตัวกลับดันตัวเองเข้ามาในรถเเล้วนั่งลงตรงที่นั่งคนขับเเล้วทำการสตาร์ทเครื่องรถ เอ๊ะ!?เดี๋ยวก่อนนะ?สตาร์ทรถ?นี่อย่าบอกนะ?

"นายเป็นใคร?"คำถามของฉันสั่นเครือ อย่าให้มันเป็นจริงอย่างที่ฉันคิดเลยนะ

"คนที่ซื้อเธอมาไง"

ช็อคสิคะ!ช็อคซีนีม่าเลย!นี่ฉันฝันใช่มั้ย!?ตื่นสิชานยอลตื่นสิตื่นๆๆๆๆๆ

"หยุดตบตีตัวเองได้เเล้วนี่เห็นฉันเป็นเทพบุตรเลยคิดว่าตัวเองฝันใช่มั้ย มันเป็นความจริงเธอต้องรับให้ได้"คนตัวสูงพูดด้วยสายตาพราว ไอ้คนมั่นโบกหลงตัวเองมากไปเเล้วเเต่ก็หล่อจริงๆเเหละนะ ไม่เอายอลจะไม่คิด!

"เเล้วจะพาฉันไปไหน?"

"จีน"พูดเสียงเรียบเเต่ฉันตลึงมาก!

"ไปทำไม!นี่นายจะพาฉันไปทำซุปโสมขายใช่มั้ยไอ้คนโรคจิตไอ้คนบ้าไอ้..."

"นี่ถ้าเธอไม่หยุดพูดฉันจะจูบเธอจริงๆนะ!"

"..."เเหดกจุดสิคะ ฉันไม่ใช่นางเอกนิยายบ้าๆบอๆอะไรนั่นหรอกนะที่จะกล้าด่าพระเอกเเล้วโดนจูบบ้าไปเเล้ว เเล้วชีวิตฉันจะเป็นยังไงเนี่ย ภาษาจีนพูดซักคำยังไม่ได้เลย ตายเเน่ชานยอลเธอตายเเน่!

----------------------

มาเเล้วคะหลังจากที่ปั่นงานเสร็จก็รีบมาทำเลย55 อาจมีตลกหรืองงๆอะไรบ้างก็เเนะนำด้วยนะคะ งานชิ้นเเรกคะเเหะๆก็อายๆอยู่ติชมด้วยนะคะจะนำไปปรับเเละเเก้ไขคะ.กราบ

รบกวนใครที่เล่นทวิตช่วยติดเเท็ก #รักร้ายๆของนายกาเเลคซี่ ด้วยนะคะ.กราบรอบสอง

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ poppura530 จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น

พิมพ์เลขที่เห็น