I'm heartbroken โลกกลมใบนี้ท่าทีจะไม่มีรัก!?!

ตอนที่ 2 : บทที่1 โดนทิ้งยกกำลังสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ต.ค. 53

บทที่1

โดนทิ้งยกกำลังสอง

                ผู้ชายดีมีน้อยกว่าผู้ชายเลวสัจธรรมที่มนุษย์เพศแม่อย่างเราเข้าใจกันดี   แต่ฉันไม่เคยคิดเลยนะว่ามันจะมีน้อยได้ถึงขนาดนี้แถมยังมีพวกดีปลอมอีกด้วย    ตอนคบกันแรกๆก็หวานชื่นกันดีพอนานๆเข้าก็กลายเป็นน้ำตาลขม   ฉันยังจำวันแรกที่แฟนฉันมาขอคบด้วยได้เลยมันเหมือนเพิ่งผ่านไปเมื่อวานนี้    แต่พอวันนี้ก็มาบอกเลิกกัน   ไม่เข้าใจความคิดพวกเพศผู้จริงๆเลยโว้ย!

                อ๋อ! O_O  ลืมแนะนำตัวเอง  สวัสดีค่ะท่านผู้อ่าน ฉันชื่อ รักร้อย เพื่อนๆส่วนมากมักเรียกว่า รักหรือเลิฟ =_=   ชื่อดูเหมือนว่าจะไม่ได้ทำให้ความรักฉันมันร้อยเรียงเป็นระเบียบสวยงามเลยสักนิด   ตอนนี้ก็กำลังหัวเสียกับการโดนแฟนบอกเลิก  ฉันอกหักมาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง   แต่ครั้งนี้มันทำให้ฉันวีนได้สุดขอบโลกมากที่สุด   จนทำให้เหล่าเพื่อนๆของฉันพากันหิ้วแฟนมาเยาะเย้ยกันเต็มสตรีม T_T

“ไอ้รักเพื่อนเลิฟแกอย่ามาทำหน้าเหมือนแมวหิวปลาแถวนี้สิ  นี้มันวันวาเลนไทนะ” ยัยแพร  พูดขึ้นทำลายความเงียบหลังจากที่ทุกคนมาพร้อมหน้ากันที่ร้านคาราโอเกะที่ประจำที่พวกเรามากัน    แล้วเมื่อทุกคนเห็นสภาพฉันตอนนี้ก็พากันนิ่งเงียบไม่พูดอะไรเลย   อย่างมากก็กระซิบกันพอได้ยินกันสองคนเท่านั้น   แต่มันก็ยังเป็นที่ขัดหูขัดตาฉันจนเป็นเหตุให้ฉันทำเสียงฟึดฟัดขึ้นจมูกตลอดเวลาเมื่อมีใครเริ่มหันไปยิ้มแล้วหัวเราะกุ๊กกิ๊กกัน

วันนี้เป็นวันที่ 14 กุมพาวันวาเลนไท ที่ชอกช้ำใจมากที่สุดของฉัน  เพราะมันดันเป็นวันที่เพื่อนๆนัดกันมาประชันความหล่อและสวยของแฟนตัวเอง    ฉันมองไปรอบๆตัวก็ทำให้ฉันอยากร้องไห้หนักกว่าเก่า  หันซ้ายก็เจอกับ ยัยแพรที่กำลังป้อนเค้กให้แฟนตัวเอง    หันขวา ก็ต้องสบสายตากับ ยัยผ้าม่านที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับแฟน  มองไปด้านหน้าก็เจอกับ ไอ้นมสด ผู้ชายคนเดียวในกลุ่มที่กำลังมองแฟนสาวแกะกล่องของขวัญที่มันเป็นคนให้   ฉันจะทนมองภาพบาดตาแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน  ฮือๆTOT

                อย่าร้องไห้ตอนนี้นะ  เดี๋ยวเพื่อนมันล้อเอา...แต่มันก็ทนไม่ไหวแล้ว   โฮกกกกกกก TOT

“ฮึก...ฮึก T_T

“ยัยรัก/ยัยเลิฟ/ไอ้รัก O{}O! ” สามคนประสานเสียง

“ฮึก T_T  ฉันไม่ไหวแล้วอ่ะ...ฮึก...พวกแกดูรักกันมากเลยอ่ะ ฮือๆ TOT

“อย่าร้องไห้นะ!  เลิฟแกก็รู้ว่าการร้องไห้ในวันวาเลนไทมันเป็นรางไม่ดี  มันจะทำให้แกถูกแฟนทิ้งนะโว้ย O[]o!” ยัยผ้าม่านรีบเข้ามาตะครุบปากฉันให้หยุดร้องไห้   เพื่อนๆและแฟนเพื่อนฉันที่เหลือก็ได้แต่นั่งทำปากพะงาบๆกันเหมือนปลาขาดน้ำ  

“แกลืมอะไรไปหรือเปล่าผ้าม่าน...ฮึก U_U

“อะ! อ๋อ ~  ลืมไปแกเลิกกับแฟนแล้ว  แหะๆ ^^;;

“อย่าย้ำ T^T!

“แหมๆ เรื่องอย่างนี้มันก็มีกันได้  ฉันกับพี่เคนยังไม่รู้เลยว่าจะเลิกกันวันไหน”

“ทำไมแพรพูดอย่างนั้นล่ะครับ  พี่งอนแล้วนะ =^=

“อะโอ้~  พี่เคนค่ะแพรแค่พูดให้รักมันรู้สึกดีขึ้นเฉยๆ พี่อย่างเพิ่งงอนแพรสิค่ะ  จุ๊ฟ ^3^

“ก็ได้ครับ  แต่สัญญานะว่าจะรักพี่ตลอดไป”

“แน่นอนค่ะ ^^

                ฉันกำลังโดนแย่งซีนแล้วหลุดจากนิยายเรื่องของตัวเอง!   เมื่อกี้มันยังปลอบฉันอยู่เลยแล้วทำไม ทำไม!ไอ้แพรแกถึงมาฆ่าฉันทางอ้อมด้วยการมาสวีทกันต่อหน้าฉัน   โฮกกกกกก TOT

“ชีวิตนี้ฉันจะไม่รักอีกแล้ว  ฮือ...โฮกกกกก TOT

“แกจะไม่รักฉันเหรอวะไอ้รัก!” นมสดโวยขึ้นมาทันทีหลังฉันพูดจบ   ทุกคนในห้องเงียบไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆทั่งสิ้น   ทั้งยัยแพร ยัยผ้าม่านและบรรดาแฟนๆของทุกคนก็ทำหน้าอึ้ง  ยิ่งแฟนของไอ้นมสดเองยิ่งอ้าปากค้างแล้วมองมันอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง   ฉันก็ไม่เชื่อร้อยวันพันปีมันไม่เคยจะพูดอย่างนี้เลย อึ้งมากค่ะ!

“คะ...คือหมายถึงแกจะไม่รักเพื่อนเลยใช่มั้ยเนี่ย ใจคออ่ะ =_=;;

“รักแบบเพื่อนอ่ะรักเต็มร้อยอยู่แล้ว  แต่ถ้าให้รักแบบคนรักชีวิตนี้จะเลิกแล้ว =o=!

“อย่างนั้นก็ไม่ได้โว้ย!

“เฮ้ย!  ไอ้นมสดแกอย่าเรื่องมากก็เลิฟมันก็บอกแล้วไงว่ามันรักเพื่อนแต่แค่จะไม่รักใครแบบคนรักแล้วไง  แกจะเดือดร้อนทำไมวะ ”

“ก็ไม่ได้อ่ะ ไม่เอาไอ้รักแกห้ามคิดแบบนั้นเด็ดขาดนะ ฉันไม่ยอมจริงด้วย =^=!

                ...แล้วไม่นานนักก็เกิดการโต้วาทีระหว่างไอ้นมสดกับยัยผ้าม่านเป็นเวลาเกือบครึ่งชั่วโมงอย่างไร้สาระ  ข้ามๆไปเนอะเปลืองหน้ากระดาษ = =    เมื่อเห็นว่าวันนี้เป็นวันดีและฉันก็ไม่อยากให้เพื่อนๆของฉันหมดสนุกในวันที่ทุกอย่างเป็นสีชมพูแบบนี้ฉันจึงเริ่มคะยั้นคะยอให้ยัยแพรและยัยผ้าม่านเลือกเพลงแล้วร้องให้พวกเราทุกคนได้ฟัง    ถึงแม้ในใจลึกๆของฉันอยากจะบอกว่า กรุณาปิดช่องหูของคุณไว้ดีๆ  แต่ก็ต้องทนฟังยัยสองมารร้องเพลงอย่างเสียไม่ได้  ก็นะไปขอให้มันร้องเองนิ จะโทษใครได้ล่ะเรา   แล้วมันก็เลือกเพลงได้แทงใจดำฉันมาก...เพลงของคนออกหัก  เนื้อเพลง 

                ฆ่าฉันเลยเหอะ ถ้ายังจะแหกปากร้องเพลงนี้อยู่   ไหนมันบอกวันวาเลนไทไงเล่า   แล้วดูมันร้องเพลง   นี้มันเพลงรักบ้านไหนเนี่ย  ฮือๆ T^T

“ไอ้นมสลด...”

“ฉันชื่อนมสด = =

“อ้าว!  อารมณ์พาไปโทษทีเพื่อน  ฉันขอไปนั่งพักใจและลมหายใจข้างนอกแปบนะ”

“ฉันไปเป็นเพื่อน” นมสดทำท่าจะลุกตามฉัน   ฉันหันไปมองหน้าแฟนมันที่ทำท่าจะแยกเขี้ยวใส่ฉันที่ฉันทำให้วันนี้ไอ้นมสดไม่สนใจเธอเท่าไหร่แต่หันมาสนใจฉันซะมากกว่า    ใจจริงฉันก็อยากให้เพื่อนปลอบนะ  แต่ไม่คิดว่าการให้เพื่อนปลอบมันจะทำให้แฟนเพื่อนเหม็นขี้หน้าได้ขนาดนี้     ฉันโบกมือให้นมสดเป็นสัญญาณห้ามไม่ให้ตามมาแล้วชี้นิ้วไปทางแฟนของมันที่กำลังทำหน้าเบ้อย่างเซ็งๆ   แล้วจึงรีบเดินออกมาจากห้อง   ฉันรีบสาวเท้าเดินไปหน้าร้านแล้วทรุดตัวลงนั่งที่ริมฟุตบาทก่อนจะค่อยๆปล่อยโฮออกมาเบาๆ   

“คนอกหักมักจะทรุดหนักอยู่ริมฟุตบาท” เสียงนมสดดังอยู่ใกล้ๆหูฉัน   ฉันเงยหน้าแล้วหันไปมองนมสดที่นั่งอยู่ข้างๆฉัน   อย่างนี้แฟนมันฆ่าฉันตายแน่   ไอ้บ้านี่มันจะรู้มั้ยว่าหาเรื่องตายให้เพื่อนเนี่ย

“มาทำไม...”

“เธอรู้มั้ยว่าฉันรอเธอเลิกกับแฟนเธอมาตั้งนานแล้ว”

“แล้วแฟนนายล่ะ”

“ฉันนั่งภาวนาทุกวันเลยนะว่าให้เธอเลิกกับแฟนน่ะ”

“ยัยสองคนนั้นร้องเพลงจบยังอ่ะ”

“ถึงเธอจะอยากอยู่คนเดียวแต่ฉันจะอยู่ปลอบเธอเองนะ”

“ตอบฉันให้ตรงคำถามหน่อยได้มั้ย =_=

“ฉันเลิกกับแฟนแล้วนะ”

“เฮ้ย!  ได้ไง เมื่อกี้ยังนั่งแกะของขวัญสวีทกันอยู่เลยเลิกทำไม O_O!

                ฉันถามเสียงดัง   เข้าใจว่าไอ้นมสดมันคบใครไม่เคยยืดยาวแต่นี้มันวันวาเลนไท   แล้วเมื่อกี้มันยังสวีทหวานแหววกันอยู่เลย  แต่พอฉันหันหลังมาได้ไม่ถึงห้านาทีมันก็เลิก   เตียงหักเร็วชะมัดเลยเพื่อนฉัน! 

“ฉันเลิกกับแฟนเป็นเพื่อนเธอไงล่ะ  โสดวันวาเลนไทมันให้ความรู้สึกแบบนี้นี่เอง ให้ตายเถอะ!

“นายมันบ้ารู้ตัวมั้ย โสดวันวาเลนไทเป็นอะไรที่น่าเศร้าที่สุดแล้วนะ  ฮือ...T^T

“รู้มั้ยอะไรที่น่าขำ...ก็แฟนฉันบอกฉันว่าฉันไม่สนใจเขาเลย  วันวาเลนไทก็ให้ของขวัญซ้ำไปซ้ำมาสร้อยกับแหวนไม่มีอะไรต่าง  แล้วพอฉันบอกว่าจะออกมาดูเธอหน่อย ยัยนั้นก็บอกว่าถ้าออกไปเราเลิกกัน  ฉันก็เลยตาสว่างว่าแฟนตัวเองใจแคบเห็นแก่ตัว  ไม่คิดถึงจิตใจคนอื่น”

                ซึ้งนะที่มันเห็นฉันสำคัญกว่าแฟน  แต่ถ้ามาทนมันเล่าให้ฟังแบบนี้ฉันยิ่งมีความรู้สึกว่าตัวเองรันทดยิ่งกว่าเดิมเป็นสิบเท่าเลย   มันยังมีแฟนใฟ้ทิ้งวันวาเลนไทแต่ฉันโดนทิ้งก่อนวันวาเลนไท     มีแฟนวันวาเลนไทสักปีมันจะตายมั้ยเนี่ย!?!

“ไอ้รักแกรู้มั้ยว่าฉันไม่เคยรักใครจริงเลย...นอกจากเธอคนนั้นแล้ว”

“...” ใครฟะ!?! 

“คนๆนั้นคือ...!” นมสดชะงักเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนกำลังคุยกันอยู่หลังพุ่มไม้ที่อยู่ข้างหลังพวกเรา  

“คุณเป็นคนดีเกินไป”

 เอ๊ะ!   ประโยคนี้คุ้นๆ...

“ฉันว่าเราไปคุยกันที่อื่นดีกว่า”

“ชู้ว์สสสสสสสส =.=|” ฉันรีบเอานิ้วชี้แนบริมฝีปากนมสดเป็นสัญญาณให้เงียบๆ  แล้วค่อยๆเอามือแง้มพุ่มไม้ดูว่าใครที่กำลังถูกบอกเลิกด้วยวิธีเดียวกับฉัน  คราวนี้ดูเหมือนว่า ผู้หญิงจะเป็นคนบอกเลิกก่อนด้วยนะเนี่ย   แล้วไอ้ผู้ชายที่ถูกบอกเลิกนี่จะมีความคิดเดียวกับฉันตอนที่กำลังถูกแฟนบอกเลิกมั้ยเนี่ย    

                ตอนนี้ฉันมองเห็นแต่ส้นสูงของผู้หญิงที่กำลังพูดอยู่จ่อยๆเพื่อชักแม่น้ำทั้งห้ามารวมกันเป็นเหตุผลในการบอกเลิก    แล้วค่อยๆมองสูงขึ้นเรื่อยๆก็พบกับ  แม่หญิงวัยละอ่อนอายุน่าจะน้อยกว่าฉันสักสองถึงสามปี     แล้วเมื่อฉันเลื่อนสายตาไปอีกด้านก็พบกับชายหนุ่มที่กำลังทำหน้านิ่งเซ็งกับโลกภายนอกในตอนนี้   จัดว่าหล่อจนใครเห็นก็คงคิดว่าทำไมผู้หญิงโง่ทิ้งได้ยังไง  แต่เอาเถอะถ้าผู้ชายมันไม่เลวเธอก็คงไม่ทิ้ง   สมน้ำหน้าแบร่ :b

“แตงกวาว่าเราไม่เหมาะสมกัน”

=_=!” ผู้ชายสะดุ้งเล็กน้อยกับประโยคนี้   ฉันก็สะดุ้งเหมือนกันตอนเจอประโยคนี้  เจ็บปวดมากขอบอก T^T

“เรา...”

“เลิกกันเถอะ” อ้าว!  ไหงคดีพลิกงี้อ่ะ

“พี่รู้!” ยัยแตงกวา  เห็นเรียกตัวเองว่างั้นนะ  ทำท่าตกใจจนเอามือชี้หน้าแฟนของตัวเองอย่างอึ้งๆ

“ใครไม่รู้ก็โง่แล้ว  แตงกวามีคนใหม่ใช่มั้ย”

“พี่รู้ได้ไง” ยัยแตงกวาเริ่มหน้าซีด 

...คบชู้สู่ชายงั้นเหรอ  โอ้วววว~  ผู้หญิงน่ากลัว

“พี่รู้ทุกอย่างแหละ  ทำไมล่ะ!  พี่ดูแลเธอไม่ดีเหรอแตงกวาบอกพี่มาสิ”

“พะ...พี่ดีทุกอย่างค่ะ  แต่ว่าพี่ต้นเขาเป็นสุภาพบุรุษ”

“แล้วพี่ไม่เป็นตรงไหนฮะ    อ๋อ!  เพราะแม่พี่ใช่มั้ย!?!  พอรู้ว่าแม่พี่กำลังถูกฟ้องล้มละลายเลยคิดว่าอีกไม่นานพี่คงไม่มีเงินให้เธอเกาะกินใช่มั้ย” คดีนี้เริ่มน่ากลัวแล้วสิ  กลายเป็นยัยแตงกวานั้นมาเกาะนายนี้กินซะงั้น   ง่ายๆงี้เลยเหรอพอเขาไม่มีเงินก็เปลี่ยนคน   ยัยแตงกวานี้ร้ายไม่ใช่เล่นแฮะ = =!

“ฮัดชิ้วววว~  เวรแล้ว!  ไอ้นมสดดันจามซะเสียงดัง  เดี๋ยวสองคนนั้นรู้ตัวกันหมดพอดี

ฟุบ~!

“ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ!  แงๆ  ไอ้ผู้ชายบ้าเลือดมันแวกพุ่มไม้มาเจอพวกเราแล้ว T_T    อย่างนี้ต้องใช้แผนเนียนๆโกะ

“ฮะ!  นายพูดอะไรน่ะฉันไม่ได้ยินขอดังๆ *-*  คนหูหนวกค่ะไม่ได้ยินเพราะฉะนั้นสบายใจได้ที่พวกพี่ๆพูดมาหนูไม่ได้ยิน ^^v   ส่วนไอ้นมสดมันเด็ดกว่าฉันอีก   มันรีบเอาแว่นกันแดดขึ้นมาใส่ด้วยความรวดเร็วแล้วแกล้งเอามือคลำๆพื้นแล้วเงยหน้าขึ้นฟ้า  ก่อนจะพูดประโยคเด็ดที่น่าจะให้ออสก้ามันเรื่องการแสดงดีเด่น

“เฮ้ย!  อยู่ไหนกันน่ะได้ยินแต่เสียง รักจับมือฉันหน่อยสิฉันไม่รู้แกอยู่ไหน” คนตาบอดค่ะ U_U

“แกพูดอะไรนะ!  ไม่ได้ยินเลยยยยยยย~

“บ้าฉิบ!  คนพิการมาขายหวยหรือไงวะ” เขาสบถแล้วหันกลับไปพูดกับยัยแตงกวาต่ออย่างหัวเสีย

“เราเลิกกันแล้วเพราะฉะนั้นถ้าเกิดอะไรขึ้นไม่ต้องคลานกลับมาหาฉันอีกนะ”

“แตงกวาควรจะเป็นคนพูดประโยคนั้นค่ะ  ไม่ใช่พี่!  แล้วยัยแตงกวาก็เดินสะบัดก้นไปขึ้นรถเบนซ์สีดำที่จอดรออยู่   ชีเป็นแม่หญิงที่ไวไฟมากเลยทีเดียว  เฮอะ!

“นิ!  ยัยหูหนวกมองอะไร  ไปดูแลเพื่อนร่วมอุดมการณ์เธอดีๆเลยไป =_=*

                เขาหันมามองฉันแวบหนึ่งก่อนจะหันไปชี้นิ้วที่ไอ้นมสดที่ตอนนี้ก็ยังแกล้งคลานไปกับพื้นด้วยแอคติ้งที่สุดยอดของมัน   ฉันก็ยังแกล้งทำไม่ได้ยินต่อไปแล้วมองเขาอย่างเหวอๆ     จนเขาทำเสียงจิจ๊ะแล้วเดินหันหลังไปอย่างรำคาญ    ฉันแอบแลบลิ้นใส่เขาแล้วลุกขึ้นเดินไปยืนข้างนมสดที่ตอนนี้จะคลานออกถนนอยู่แล้ว   มองมันด้วยสายตาเวทนาสุดๆแล้วโยนเหรียญบาทให้มันหนึ่งเหรียญ

“อ๊ะ!  รางวัลค่าแสดงได้ยอดเยี่ยม  ใจคอคิดจะคลานไปให้รถทับเลยรึไง =_=

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Crazy (@nuployza555) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 23:04
    สนุกอ่าาาาาาา ฉันอยากให้เธอแต่งต่อ พลีสสสสสสสสสสสสสส 
    #3
    0
  2. #1 ป.แป้ก { In Holiday ! ! (@draggy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2553 / 11:07
    สนุกม่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!
    #1
    0