Ho! My First love รักอารมณ์ร้ายของยัยปิศาจ

ตอนที่ 1 : Ho! My First love one

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 ก.ย. 53



 

บทที่
1

สายลมเย็นๆพัดมากระทบหน้าฉันเบาๆ    มันทำให้ฉันรู้สึกสดชื่นขึ้นในเวลาแบบนี้   ช่วงที่พระอาทิตย์ใกล้ตกขอบฟ้า  เมื่อกวาดสายตามองไปรอบๆก็ได้เห็นบรรยากาศเดิมๆมันทำให้ฉันคิดถึงเรื่องๆหนึ่งในตอนที่ฉันยังเด็ก...

            งั้นระหว่างที่ฉันกำลังนั่งรอพี่ชายตัวแสบมารับ    ฉันจะเล่าให้ฟังถึงวีรกรรมวัยเด็กของพวกเราพี่น้องที่เคยทำเอาไว้   ฉันจำมันได้ไม่เคยลืมเลยแหละ   มันเป็นวีรกรรมที่ตลกมากจริงๆ ^_^

                กาลครั้งหนึ่ง  ที่ลานกว้างเด็กน้อยสองคนกำลังเดินจูงมือกันพลางพูดคุยหัวเราะหยอกล้อกันไปตลอดทาง    เด็กน้อยทั้งสองที่มีใบหน้าเหมือนกันจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร    จะมีก็แต่นิสัยนี้แหละที่สามารถแยกพวกเขาทั้งสองออกได้   เด็กน้อยคนแรกมีใบหน้าที่น่ารักแก้มยุ้ยจนหน้าหยิก   ไม่อยากเชื่อเลยว่านั่นคือ  ฉันเอง โลกิ  สมัยเด็กๆฉันซนจนใครๆต้องคิดว่าฉันเป็นเด็กผู้ชาย   ด้วยความที่ฉันชอบใส่กางเกงและใส่หมวกเพื่อปิดบังผมที่ยาวถึงกลางหลังเอาไว้   ส่วนเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนฉันแต่งตัวคล้ายๆกัน    แต่ไม่ได้ใส่หมวกแต่กลับมัดผมที่ยาวประบ่าไว้ด้านข้างด้วยฝีมือการมัดของฉันเอง    ส่วนเด็กอีกคนที่มีใบหน้าเหมือนฉันแต่งตัวคล้ายๆกัน    แต่ไม่ได้ใส่หมวกแต่กลับมัดผมที่ยาวประบ่าไว้ด้านข้างด้วยฝีมือการมัดของฉันเอง    แถมด้วยการติดกิ๊บสีชมพูน่ารักไว้อีกด้วย     หน้าเหมือนเด็กผู้หญิงไม่มีผิด   ชื่อของเขาคือ โลซ่า  พี่ชายฝาแฝดของฉันเอง    โลซ่าทำหน้าบึ้งมาตลอดทางที่เดินมาที่สนามเด็กเล่นที่เรามานั่งเล่นประจำ       

พี่จะไม่ยิ้มหน่อยเหรอ

ฉันยิ้มไม่ออกหรอกนะ  มีที่ไหนเตะฟุตบอลแพ้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอเนี่ย =^=’  โลซ่าทำแก้มป่อง

มันทำให้ฉันหลุดหัวเราะออกมา  อย่างสะใจที่ทำให้พี่ชายที่สุดจะหลงตัวเองแพ้ในการแข่งขันฟุตบอลนัดประลองของพี่ VS น้อง ได้ 

พี่สัญญาแล้วนะว่าพี่จะทำตามที่ฉันบอกตลอดทั้งวันน่ะ ฉันรีบท่วงสัญญา    นึกๆไปฉันก็หมั่นไส้โลซ่าจริงๆ   มีที่ไหนมาท้าฉันแข่งฟุตบอล    ทั้งๆที่รู้ว่าฉันน่ะ  มัน สิงนักเตะแห่งซอย เลิฟมี 66  เชียวนะ!   

โลซ่าทำเป็นไม่สนใจฉันแล้วรีบวิ่งตรงไปที่สนามเด็กเล่น    แต่จู่ๆก็หยุดวิ่งแล้วมองตรงไปที่ชิงช้าที่เป็นที่เล่นประจำของพวกเรา   แล้วหันมามองหน้าฉัน

โลกิ  ไอ้หมอนั่นมันกล้ามานั้งชิงช้าเรา  โลซ่าชี้ไปที่ชิงช้าที่ตั้งอยู่ตรงกลางของสนาม  

                ฉันมองตามที่โลซ่าชี้ก็เห็น เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีผมสีส้ม กำลังนั่งคอตกก้มหน้ามองหาอะไรสักอย่าง  ถ้าเป็นเศษเหรียญที่มีคนทำหล่นไว้แล้วหมอนั่นบังอาจเก็บไปละก็...ฉันจะอัดมัน   ของทุกอย่างที่อยู่บริเวณนั่นมันคือของๆฉัน!     บังอาจนัก =^=*

                ฉันวิ่งตามโลซ่าไปแล้วตะโกนไล่หลังไปจนโลซ่าหยุดวิ่งแล้วหันหลังมามองหน้าฉันอย่างเซ็งๆ    ขาฉันสั้นกว่าก็เลยวิ่งช้ากว่าโลซ่ามันก็เป็นเรื่องปกติ    ฉันวิ่งไปถึงตัวของโลซ่าที่กำลังยืนทำท่าว่าจะหลับเหมือนล้อเลียนที่ฉันวิ่งช้าเหมือนเต่าจนทำให้เขาง่วงนอน    ฉันถลึงตาใส่โลซ่าแล้วยกกำปั้นขึ้นเป็นเชิงขู่

ยัยน้องอวดเก่ง  สมควรแล้วที่ได้ชื่อ โลกิ ที่แสนแมน ห้าวเกินไปแล้วไอ้น้องบ้า  - -+ ’

เงียบไปเลย  ไปจัดการไอ้ตัวซวยที่นั่งอยู่ตรงชิงช้าของเรา พูดเสร็จฉันกับโลซ่าก็รีบวิ่งไปที่ชิงช้าที่ประจำแล้วผลักเด็กน้อยหัวส้มผู้เคราะห์ร้ายอย่างไม่ไยดี   แล้วเหตุการณ์อันแสนชุลมุนก็เกิดขึ้น     ฉันกับโลซ่าช่วยกันจัดการกับเด็กหัวส้มที่ไม่รู้ที่ทางของตัวเอง    แต่แล้วไอ้เด็กหัวส้มนั้นก็ดันพูดขึ้นว่า...

ฉันชอบเธอ!’ แต่คำพูดนี้ที่หลุดออกจากปากเด็กชายหัวส้มคนนั้นกลับทำให้โลซ่าเลือดขึ้นหน้ามากขึ้น  ก็ไอ้คำพูดนั้นน่ะ  มันดันหันไปพูดกับโลซ่าที่แต่งหญิง  ไม่ใช่พูดกับฉันแต่อย่างใด   ก่อนที่ไอ้เด็กหัวส้มจะรีบวิ่งหนีไป   โลซ่าสั่งห้ามไม่ให้ ฉันพูดเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง   แต่มันก็เป็นเรื่องฮาแห่งปีเลยก็ว่าได้   ยิ่งพูดยิ่งขำ

 ก๊ากกกกกกกกกกก ^o^ฉันระเบิดหัวเราะอย่างไม่อายสายตาใครเพราะมันไม่มีใครให้อาย เพราะบริเวณที่ฉันนั้งอยู่นั้นไม่ค่อยมีคนเดินผ่านอยู่แล้ว  แต่ถ้ามีใครมาเห็นเข้าคงนึกว่าฉันเป็นบ้าสินะ

คนบ้าป่าว 

ฮะ!?!

                ฉันที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาหัวเราะแบบไม่อายสายตาใคร   ต้องชะงักแล้วเงยหน้ามองผู้มาใหม่...เขาใส่เสื้อยืดสีชมพูเข้มแล้วใส่เสื้อกันหนาวสีดำทับอีกที  กางเกงของเขาก็เป็นกางเกงยีนธรรมดาที่มีรอยขาดเป็นริ้วๆซึ่งฉันก็เข้าใจดีว่ามันเป็นเทรนอ่ะนะ  แต่ที่ไม่เข้าใจคือ  เขาจะกลัวแดดไปไหน ใส่เสื้อกันหนาวในเมืองไทยที่มีอากาศร้อนนรกอย่างนี้ไม่พอยังจะใส่หมวกอีก  แถมกำลังยืนค้ำหัวฉันแล้วมองมาที่ฉันอย่างไม่ไว้วางใจ     เขาส่ายหน้าไปมาแล้วจ้องตาฉัน   จู่ๆเขาก็ชะงักแล้วจ้องตาฉันนิ่ง

มองอะไร = =;;

*-*

มีอะไรติดหน้าฉันหรือเปล่า

มี...*-*

-_-

มีหัวใจดวงน้อยให้เธอทั้งดวงเลย  ฮันนี่ ^_^

ฮะ...ฮันนี่ =_=

ใช่แล้ว ที่รัก อย่าพูดสิเค้าเขิน ^///^

ฮะ =_=! สิ่งที่หลุดออกมาจากปากเขามันทำให้ฉัน มึน  อย่าบอกนะว่า หมอนี่กำลัง หลงเสน่ห์ฉัน(ที่ไม่เคยจะมีกับชาวบ้านเขา)    หรือหมอนี่จะเป็นคนบ้า...

ยอดรักจำเค้าไม่ได้เหรอ เมื่อ 11 ปีก่อนไง *-*  

ฮะ =_=!

นี่ไงๆ  จำกันได้ยัง

                พรึบ!

                พูดเสร็จเขาก็ถอดหมวกออก  มันทำให้ฉันใบหน้าของเขาชัดขึ้น  มันก็ทำให้ฉันอึ้ง  ผิวขาวออกสีซีดๆเหมือนคนไม่ค่อยมีเลือดตัดกับปากสีแดงอมชมพูที่ได้รูป   จมูกโด่งเป็นสัน  ดวงตาคมที่รับกับคิ้วโค้งหนาของเขา  และสิ่งสุดท้ายที่สะดุดตาฉันมากที่สุด   เส้นผมที่ซอยประบ่าที่ถูกย้อมสีส้มเข้มของเขามันเด่นสะดุดตาเมื่ออยู่กลางแสงแดด   และมันยังทำให้ฉันนึกถึงอดีตเมื่อ 11 ปีก่อนมากยิ่งขึ้น   อย่าบอกนะว่า...

โลกิคุยกับใครน่ะ

                ฉันที่กำลังตกตะลึงอยู่กับคน(ไม่ค่อย)แปลกหน้าหัวส้ม   ต้องสะดุ้งเมื่อเสียงเข้มของโลซ่าตะโกนเสียงดังมาแต่ไกล   ฉันหันไปมองตามเสียงก็เห็นโลซ่ากำลังวิ่งหน้าตั้งมาทางฉัน   หน้าตาของโลซ่าฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นฉันกำลังคุยอยู่กับผู้ชาย   โลซ่าขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ชายที่หวงน้องสาวมากๆ    ทั้งๆที่ก็รู้ว่าไม่มีใครกล้ามาจีบฉันเพราะฉันมีนิสัยส่วนตั๊ว ส่วนตัว ที่ออกแนวห้าวๆอยู่แล้ว   

เฮ้ย!  นายคนที่ต่อยหน้าฉันเมื่อ 11 ปีก่อนนี้ =[]= นายหัวส้มเมื่อหันไปเห็นโลซ่าก็รีบกระโดดหนีไปอยู่ด้านหลังฉันทันที   แล้วประโยคที่เขาพูดออกมานั้นมันก็ทำให้ฉันแน่ใจเลยว่าเขาเป็นใคร  

มันเป็นใครโลกิ  แล้วฉันไปต่อยมันตอนไหน   แล้วไอ้หัวส้มไปยืนไกลๆน้องสาวฉันเลยนะ =_=+ โลซ่าเดินมากระชากข้อมือฉันให้มายืนข้างๆเขา   แสดงว่าพี่โลซ่าจำไม่ได้สินะ  ว่าไอ้หัวส้มนี่คือใคร

พี่จำเขาไม่ได้เหรอ ฉันถามโลซ่าอีกครั้งเพื่อเป็นการย้ำความจำเมื่อวัยเด็ก   โลซ่าส่ายหน้าเป็นเชิงว่า ไม่รู้จักและจำไม่ได้   ให้ตายสิ!  พี่ฉันความจำสั้นขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

หมอนี่มันเป็นฝันร้ายของพี่เมื่อวัยเด็กเลยนะ  ไอ้หัวส้มจิตทรามไง!ฉันกระซิบข้างๆหูของโลซ่าเบาๆเพื่อไม่ให้คนที่ยืนอยู่ตรงข้ามได้ยิน

เฮ้ย!  อย่าบอกนะว่ามันคือ... โลซ่าอ้าปากพูดพะงาบๆ   เมื่อรู้ว่าคนที่ไม่ค่อยแปลกหน้าหัวส้มนี่คือใคร  

จำฉันกันได้แล้วใช่มั้ยล่ะนายหัวส้มพูดออกมาแล้วฉีกยิ้มอย่างดีใจ  โดยไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง

แน่นอน ไอ้จิตทรามแกบังอาจมากที่มาบอกรักฉัน  - -^ ”  โลซ่าพูดแล้วเงื้อมมือขึ้นต่อยผู้ที่เป็นฝันร้ายของเขาทันที    คนถูกต่อยเสไปเล็กน้อยตามแรงต่อยของโลซ่า  ก่อนจะตั้งหลักแล้วหันกลับมองโลซ่าอย่างไม่พอใจ

เวร! นายมาต่อยฉันทำไมวะ  แล้วฉันไปบอกรักนายตอนไหน  ฉันบอกรักสาวน้อยคนนี้ต่างหากโว้ยเขาหันมาชี้หน้าฉัน   โลซ่าทำหน้าอึ้งแล้วหันมามองหน้าฉันอย่าง งงๆ   ฉันก็อึ้งไม่ต่างจากโลซ่าเท่าไหร่   เราสองคนมองหน้ากันพักหนึ่งก่อนที่โลซ่าจะยิ้มที่มุมปากแล้วหัวเราะเสียงดัง

ฮ่าๆ ^o^   มันจำฉันไม่ได้  มันจำฉันไม่ได้วะโลกิ

นายเข้าใจผิดแล้ว  ไอ้บ้าหัวส้ม >_< ฉันรีบโวยวายเมื่อถูกเข้าใจผิดว่าฉันคือโลซ่าเมื่อ 11 ปีก่อน 

อย่าปฏิเสธเลยสาวน้อยฉันจำเธอได้  ฉันชื่อซีซัน  แล้วเจอกันนะ ^_^ ” เขาหันมายิ้มให้ฉันแล้วเดินหนีไปอย่างไม่สนใจเสียงโวยวายของฉันเลยสักนิด

...เฮ้ย!  คนรักตอนวัยเด็กของนายไม่ใช่ฉัน =[]=!



-----------------

Code :: Theme
กัมเบ้อ *~


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 มกราคม 2554 / 10:29
    เรื่องนี้นี่เอง

    ตอนแรกนางเอกไม่ได้ชื่อ โลกิ นี่นา...

    เอิ๊ก เอิ๊กกก

    แต่งไว้ซะเยอะ อัพบ่ยๆนะจ๊ะ
    #3
    0
  2. #2 ❤ PANPAN (@laemp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กันยายน 2553 / 00:08
    เจิมมมมม...

    สนุกมากเลยน้องสาว
    อ่านไปขำไป ^^

    ฮ่าๆๆ ท่าทางจะหน้าเหมือนกันมากก
    ตานี่ก็ไม่ดูให้ดีซะก่อนไปสารภาพ
    ดูดิ กลายเป้นฝันร้ายในวัยเด็กเลย 5555+
    #2
    0
  3. #1 yukina (@tsumire) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2553 / 15:17
    เอ่อแนะนำนะ มันไม่ค่อยสมเหตุสมผลซักเท่าไหร่ในบางส่วน มีเขียนผิดบางส่วนนะ แต่ก็สนุกดีนะ ฝากมั่งล่ะ แลกหน่อยนะ แล้วไปอ่านหน่อยนะเค้าอัพตอนใหม่แล้ว
    #1
    0