Love the two colors เพียงครึ่งของหัวใจแล้วฉันจะพบเธอ

ตอนที่ 7 : บทที่6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 ก.ย. 53





บทที่
6
Confusion and trust
 
ผมก็แค่มนุษย์คนหนึ่ง
สิ่งมีชีวิตที่ยังคงหายใจอยู่
สิ่งมีชีวิตที่มีลมหายใจ...ไว้เพื่อคุณ
เพราะฉะนั้นเชื่อใจทบ้างเถอะ!
                เอาอีกแล้วสินะ ฉันฝันแบบนี้อีกแล้ว...มองไปทางไหนก็เจอแต่สีขาว ความรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในอากาศ    อาจจะตกลงมาได้ทุกเมื่อที่ก้าวเท้าออกไปอย่างไม่ระวัง   ทุกครั้งที่หายใจทุกครั้งที่หัวใจเต้น...ฉันได้ยินเสียงนั้นตลอด เสียงของลมหายใจและจังหวะของหัวใจที่มันไม่ใช่ของฉัน      อีกนานมั้ยที่ฉันจะต้องรู้สึกอย่างนี้    รู้สึกเหมือนฉันไม่ควรเกิดมา   และยังรู้สึกอยู่เสมอว่าวันนั้นฉันไม่ควรวิ่งออกไปจากตรงนั้นเลย...
ติ่ง...ติ่ง...ติ่ง
                มันเริ่มอีกแล้วสินะ...
ทำไม...ทำไมนายต้องทำแบบนี้กับฉัน!’
                ภาพในอดีตของฉันค่อยๆลอยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน   ตอนนั้นมันเจ็บมาก...เจ็บจนฉันอยากจะลืมมันซะ แต่ก็ทำไม่ได้
แคทเทิลนายตอบฉันมาสิ... เสียงของฉันที่พูดอย่างตัดพ้อผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า   ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งฉันเคยมอบหัวใจให้เขาและก็ยังแน่ใจว่าตอนนี้มันยังอยู่กับเขาอยู่หรือเปล่า
ไวท์...ฉันขอโทษเรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะ
มันสายไปแล้วแคทเทิล...มันสายไป
                ฉันยังคงยืนภาพเหตุการณ์ในอดีตที่แสนเจ็บปวดของตัวเองอย่างเม่อลอย ถึงแม้ว่ายังหลับตาเพื่อไม่ให้เห็นภาพที่กำลังเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาที   แต่ก็ทำได้เพียงมองความผิดพลาดในชีวิตตัวเองต่อไป
อย่าไปเลยนะ
เขาพยายามเว้าวอนขอไม่ให้ฉันไปแต่ฉันก็ยังดื้อดึง    ฉันมองภาพตัวเองที่สะบัดมือของเขาออกอย่างไม่ใยดี   แล้ววิ่งออกไปยังถนน     แล้วมันก็กลายเป็นเหตุการณ์ซ้ำรอยอีกครั้ง
โครม!
ภาพของเขาที่วิ่งเข้ามาบังร่างของฉันที่กำลังจะถูกรถบรรทุกชน   ฉันสบสายตากับเขาแวปหนึ่ง เขายิ้มให้ฉันแล้วจากนั้นฉันก็ไม่เห็นอะไรอีกเลย...
“ฮึก...มันเจ็บมากมั้ยนะ” น้ำตาฉันเริ่มไหลนองแอบสองแก้ม ภาพเหตุการณ์วันนั้นมาตามหลอกหลอนฉันทุกคืน   ไม่ว่าฉันจะพยายามไม่คิดถึงมัน   ไม่คิดถึงใบหน้าที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ฉันเสมอ มันผิดที่ฉันมันเป็นความผิดฉันอีกแล้วสินะ    ฉัน...วันนั้นมันสมควรเป็นฉันที่ตายไม่ใช่เขา   ไม่ใช่แคทเทิล
“ฮือๆ...ฉันยังคิดถึงนายเสมอนะ”
                ฉันลืมตาขึ้นมาก็พบกับทิวทัศน์ของห้องนอนตัวเองที่ยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน   ในหัวฉันกำลังสับสนกับความคิดบางอย่าง    ฟ้าเริ่มสางแล้ว มันคงจะดีถ้าฉันได้สูดอากาศยามเช้า   ฉันลุกจากเตียงแล้วเดินออกไปที่ระเบียงที่เยื้องออกไปทางหน้าบ้าน     พระอาทิตย์ที่กำลังขึ้นทำให้ท้องฟ้าเป็นสีส้มน่ามอง    ฉันเดินไปจับราวระเบียงแล้วยืดตัวออกไปก่อนจะสูดอากาศเข้าไปเต็มปอดออกซิเจนยามเช้ามันทำให้สดชื่นขึ้นมาทันที    ฉันมองสำรวจไปทั่วบริเวณหน้าบ้านตัวเองที่ละส่วน   จากต้นไม้ด้านซ้ายไปด้านขวา   จากทางเดินเข้าบ้านไปจนถึงขอบประตูรั้วของบ้าน   และจากระเบียงที่ฉันยืนอยู่ไปจนถึงต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ติดริมหน้าต่างข้างๆระเบียง  
“หือ?
ฉันมองหางสีเขาอ่อนๆที่โผล่ออกมาจากพุ่มของต้นไม้ใหญ่อย่างงุนงง    ถ้าจำไม่ผิดนั้นมันหางของ...
“แก๊บ *0*~
“คุณจาจาไปทำอะไรตรงนั้นค่ะ -_-
“แก๊บ...แก๊บ T^T”  หน้าตาแบบนั้นคงลงจากต้นไม้ไม่ได้ใช่มั้ยเนี่ย
“รอเดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวฉันไปช่วย”
                ฉันรีบปีนราวของระเบียงอย่างรีบร้อน   ดีนะที่ยังพอมีที่แคบๆให้เดินไปได้ แต่พอมองลงไปข้างล่างฉันก็ต้องเกาะราวระเบียงแน่นแล้วหลับตาปี้ด้วยความกลัว บังเอิญจริงๆที่บ้านฉันมีสามชั้นและห้องนอนฉันก็อยู่ชั้นสาม!    ถ้าร่วงลงไปมีหวังได้ไปอยู่กับคุณเทวดาแน่นอนเลยฉันToT
ปึด กึก!
“เฮ้ยยยยยย!” ฉันร้องอย่างตกใจเมื่อกิ่งไม้ที่คุณจาจาเกาะอยู่ดูเหมือนจะเริ่มหักออกมาเล็กน้อยแล้ว   แถมมือของคุณจาจาก็เหมือนกับจะเกาะไม่ค่อยอยู่แล้ว    ฉันต้องรีบแวสินะ
“รอสักครู่นะคะคุณจาจา”
“แก๊บบบบบ~ T^T
                ฉันค่อยๆก้าวขาเดินไปด้านข้างแบบปูทีละนิดละนิดมือของฉันเริ่มมีเหงื่อชุ่มไปหมด   มันทำให้ตอนนี้มือของฉันลื่นจนเกาะราวระเบียงไม่ค่อยอยู่    แต่ฉันก็ยังไม่หยุดเดินไปต่อเหมือนมีอะไรมาดลใจให้ฉันเดินเร็วขึ้น   เร็วขึ้น  
ฟิ้ว~!
                ลมที่พัดมาอย่างแรงทำให้ฉันเกือบตกลงไปจากระเบียงชั้นสาม   แต่มือของฉันก็ยังคงเกาะราวระเบียงไว้แน่นดุจเอากาวตราช้างมาทาเอาไว้   เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ
“เฮ้ย! เธอกำลังทำอะไรน่ะ”
“หืม...ว้าย!
                ฉันหันไปมองตามเสียงก็พบว่าชวาร์ซยืนเกาะประตูรั้วบานฉันแล้วกำลังตะโกนเสียงดีง มันอาจจะทำให้คนข้างบ้านตื่นขึ้นมาเอารองเท้าปาหัวเขาได้   แต่ที่แย่กว่านั้นถ้าคุณจาจาตกใจจนลื่นตกจากต้นไม้ขึ้นมาต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่นอน
“นายเงียบๆหน่อยได้มั้ย ขอร้องเถอะนะ”
“เธออย่าคิดสั้นสิ ชีวิตของเธอมีค่านะ” เขาพูดเสียงจริงจังจนฉันตกใจ   นี่เขาเข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว
“ฉันไม่ได้คิดจะ...เฮ้ยO[]O!”เท้าของฉันลื่นตกจากระเบียงแต่มือของฉันยังคงเกาะราวระเบียงไว้อยู่ ตอนนี้ตัวฉันกำลังห้อยต่องแต่งอยู่บนชั้นสาม    ศพไม่สวยแน่เลย!
“อยู่ตรงนั้นเกาะไว้แน่นๆฉันจะไปช่วยเดี๋ยวนี้” เสียงของชวาร์ซดูร้อนรน แล้วฉันก็ได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังปีนรั้วบ้านข้ามมาในบ้าน    ฉันหลับตาปี้ด้วยความกลัวอีกครั้ง มือก็พยายามเกาะราวระเบียงให้แน่นที่สุด    และมีสมาธิกับมันให้มากที่สุดในตอนนี้    ไม่ว่าอย่างไรฉันจะไม่ปล่อยมือเด็ดขาด!
“ประตูบ้านเธอมันล็อก!”ชวาร์ซตะโกนเสียงดัง
“แล้วนายมาบอกฉันอะไรตอนนี้ รีบๆขึ้นมาช่วยฉันก่อนสิ >_<
“เข้าใจมั้ยว่ามันล็อกแล้วฉันขึ้นไปช่วยเธอไม่ได้”
“เวรเอ๊ย!”ฉันสบถเสียงดัง เดาได้เลยว่าหน้าของเขาตอนนี้คิ้วคงกำลังผูกกันเป็นปมแน่นอน
“ปล่อยมือ” ชวาร์ซตะโกนสั่งฉัน   ฉันได้แต่สายหัวอย่างเดียวใครจะกล้าปล่อยมือกันเล่า!
“ไม่ ขืนปล่อยไปฉันก็ตายนะสิ!
“ฉันจะค่อยรับเธอเอง ปล่อยมือ!”ถึงแม้เขาจะบอกว่าค่อยรับฉันแต่ฉันก็ยังคงกลัวจนไม่กล้าปล่อยมือ สมองจินตนาการไปถึงตอนที่ตัวเองร่วงลงไป มันคงจะเจ็บมากแน่ๆ   ไม่อยากคิดเลย
“โธ่โว้ย!   เชื่อใจฉันบ้างเถอะไวท์!



----------------------------------------------------------------
หลังจากหายพระเศียรไปนานก็มาอัพแย้ว~
ตอนนี้มีเฉลยซะด้วยว่า 'เขา' ของไวท์คือใคร 555
แต่ตอนจบอันนี้อาจจะงงๆนิดหน่อยเนอะ  แถมตอนก็สั้นด้วยT^T
ง่ำๆ  ว่าแล้วก็มาอวยพรให้ ไรเตอร์คนนี้ไม่ติด ร ติด 0 ด้วยเถอะ
สาธุ~    รักคนอ่านมากมาย จุ๊ฟ


 
12 ก.ย. 53











นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น