Love the two colors เพียงครึ่งของหัวใจแล้วฉันจะพบเธอ

ตอนที่ 6 : บทที่5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 150
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 มิ.ย. 53

 


บทที่5

Who you are?.

ฉันเชื่อใจเขาไม่ได้อีกแล้ว

ทุกคนมักทำทุกอย่างเพื่อหวังผลกันทั้งนั่น

โลกอันแสนจะเห็นแก่ตัว

ฉันเกลียดมัน….!!

   ความเจ็บปวดที่แล่นแปลบไปยังกลางหัวใจ  มันเจ็บ...จนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป   สุดท้ายแล้วฉันจะทำสำเร็จมั้ยนะ  หรือฉันจะตายก่อนเวลาอันน้อยนิดในชีวิตฉันจะสามารถดึง เขา กลับมาได้หรือไม่   แต่ความเจ็บปวดนั่นก็ยังทำให้ฉันรู้ว่าฉันยังมีชีวิตอยู่   ฉันยังโชคดีที่ยังไม่ตายสินะ...

            อาการปวดหัวหนึบทำให้ฉันไม่อยากลืมตาตื่นจากการหลับครั้งนี้    ฉันพยายามหลับตาและข่มตัวเองให้หลับอีกครั้ง   ถึงแม้ตอนนี้ฉันจะตื่นแล้วแต่ฉันก็ยังไม่อยากลืมตาขึ้นมา   ความทรงจำก่อนที่ฉันจะหลับไปนั่นฉันจำได้ดี   มันเจ็บปวด  การที่ฉันถูกคนที่ไม่รู้จักจูบแต่ฉันยังจูบเขากลับ   ทั้งๆที่ฉันเคยสัญญากับ คนๆนั่นไว้แล้วว่าจะ จูบเขาเพียงคนเดียว   ฉันผิดสัญญากับ เขา  น่าสมเพชชะมัดเลย

“เธอ...”

เสียงนุ่มของผู้ชายเรียกฉันเบาๆ  ไม่ต้องลืมตาขึ้นมามองฉันก็รู้ว่าเขาคือใคร   คนที่ทำให้ฉันผิดสัญญากับ คนที่ฉันรักที่สุด  ฉันมีความรู้สึกเกลียดเขาอย่างห้ามใจไม่ได้เมื่อคิดถึงเรื่องนั่น  

“ฉันรู้ว่าเธอตื่นแล้ว เธอกำลังขมวดคิ้วอยู่นะ”เขาพูดแล้วลูบแก้มฉันเบาๆ   ฉันลืมตาขึ้นมามองหน้าเขาแวบหนึ่งแล้วพลิกตัวหันหลังให้เขา

“เกลียดฉันเหรอ”เขาถามน้ำเสียงดูเศร้า  แต่ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าเขาจะเศร้ามาจากไหน  แต่ฉันเจ็บปวดกว่าเขาล้านเท่า!

“ฉันเกลียดนาย ไอ้ผู้ชายเฮงซวย”ฉันพูดเบาๆแต่ก็เน้นเสียงในประโยคหลังให้เขาได้ยิน 

“...”

เขาไม่พูดอะไร   แต่ฉันรู้ว่าเขาได้ยินสิ่งที่ฉันพูดดี  มันก็สมควรแล้วที่เขาจะโดนด่าแบบนี้  มันสมควรแล้วจริงๆที่เขาจะต้องโดน  ถึงแม้เขาจะเคยช่วยฉันจากโจรเอาไว้  แต่สิ่งที่เขาทำกับฉันมันหักล้างกันไม่ได้หรอกนะ   ผู้ชายไม่เคยไว้ใจได้!

“เธอรู้มั้ยว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉัน...”

“ที่นายอะไร”ฉันถามอย่างอยากรู้แล้วพลิกตัวหันมาจ้องตาเขานิ่ง  เขามองฉันแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ

“หัวเราะอะไร  ฉันโกรธนายอยู่นะ”

“ฮะๆ  เธอมันบ้าจริงๆ”เขาหัวเราะออกมาแล้วประคองฉันไปกอด

“ปล่อยนะ  นายมันไว้ใจไม่ได้”ฉันผลักเขาออกแล้ว  ตีเขาไปแรงๆทีนึง  แปลกที่ฉันไม่โกรธเขาที่มากอดฉันอย่างถือวิสาสะ  แต่ที่ฉันทำลงไปเพราะสมองสั่งให้ฉันทำ  ฉันจะไม่ยอมปล่อยให้ความอ่อนแอมาควบคุมเด็ดขาด  

“รู้สึกดีขึ้นมั้ย”เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบน้ำมาให้ฉัน   ฉันรับแก้วน้ำมาถือไว้ตามมารยาทแต่ก็ยังไม่ยกขึ้นดื่ม  ฉันไม่ควรไว้ใจเขาอีกต่อไป

“ไม่มีอะไรอยู่ในนั่นหรอก”เขาพูดเหมือนรู้ความในใจฉัน  ฉันมองค้อนเขาด้วยความหมั่นไส้ที่เขารู้ทันฉัน   แต่ก็ยังไม่ยอมยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม

“ฉันอยากกลับแล้ว”ฉันเงยหน้าบอกเขา

“อือ”เขาตอบกลับฉันเพียงเท่านั่นแล้วเดินไปหยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะ   ฉันลุกขึ้นแล้วเดินตามเขาออกไปด้านนอก 

 

         ระหว่างทางฉันปิดปากสนิทไม่ยอมพูดอะไรอีกเลยหลังจากบอกทางไปบ้านฉันเสร็จ   เขาก็ดูเหมือนจะอึดอัดอยู่ที่ฉันไม่ยอมพูดจึงชวนคุยเรื่องนั่นเรื่องนี้   แต่ฉันก็ไม่ตอบอะไรกลับไป  เขาจึงไม่พูดอะไรต่อไป  มันก็ดีแล้วนี่...

“จอดตรงนี้”ฉันหันไปพูดกับเขาเบาๆเมื่อรถของเขาแล่นมาจนถึงหน้าบ้านของฉัน   เขาหยุดรถแล้วลงจากรถไป  ฉันกำลังจะเปิดประตูรถเพื่อจะลง  แต่เขาก็เดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฉันก่อน  เฮอะ! สุภาพบุรุษจอมปลอม

“นายไปได้แล้ว” ฉันบอกเขาที่ทำท่าจะเดินเข้ามาส่งฉัน   เขาหยุดเดินตามคำสังฉันแล้วยืนนิ่งอยู่ตรงนั่น  ฉันเดินไปเปิดประตูรั้วบ้านอย่างไม่สนใจเขา  และไม่หันกลับไปมองด้วยซ้ำ

“เธอชื่ออะไร”ฉันชะงักมือที่กำลังจะปิดประตูรั้ว  แล้วเงยหน้ามองเขา

“ฉันแค่อยากรู้น่ะ  บอกได้มั้ย”

“ไวท์...”ฉันหลบหน้าเขาแล้วพูดชื่อของตัวเองออกมาเบาๆ   ก่อนจะหันหลังเดินต่อไป  แต่ก็ต้องชะงักเมื่อจู่ๆเขาก็ตะโกนออกมา

“งั้นเหรอ!  ฉันชื่อ ชวาร์ซ นะ”ฉันหันกลับไปมองเขาที่ยืนโบกมือให้ฉันแล้วยิ้มให้  ฉันทำเป็นไม่สนใจรีบเดินเข้าไปบ้านไปอย่างรวดเร็ว  ทำไมเขาต้องมาแนะนำตัวให้ฉันรู้ด้วยนะ  ไอ้ฉันก็ดันไปปากพล่อยบอกชื่อได้เสียนี่  เฮ้อ...

 

 

“ชวาร์ซ...”

“ใครเหรอค่ะคุณไวท์”ป้าชม้อยหันมาถามฉันด้วยสีหน้าสงสัย  เอ๊ะ!  ฉันพูดอะไรไปงั้นเหรอ

“อะ...อะไรค่ะ”ฉันถามป้าชม้อยกลับด้วยสีหน้างงๆ  ฉันกำลังนั่งกินข้าวเย็นอยู่ โดยมีป้าชม้อยนั่งอยู่ข้างๆเพื่อที่จะค่อยตักอาหารหรือข้าวให้ฉันเพิ่ม  แต่มันก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์เพราะฉันกินอะไรไม่ลงเลยตั้งแต่มาถึง

   หลังจากที่ฉันเดินเข้ามาในบ้าน  ป้าชม้อยก็วิ่งมาหาฉันด้วยสีหน้าแตกตื่น  แล้วซักไซ้ฉันเป็นการใหญ่ถึงสาเหตุที่หายไปถึงหนึ่งวันเต็ม   ฉันไม่รู้จะตอบว่าอะไร  จึงต้องโกหกป้าแกว่า  ฉันไปนอนบ้านเพื่อนมา  แต่ป้าชม้อยก็ทำสีหน้าตกใจมากกว่าเดิมแล้วถามกลับว่า  ใช่ผู้ชายที่มาส่งฉันหรือเปล่า  แค่ประโยคนี้มันก็ทำเอาฉันเป็นใบ้ถึงกับพูดไม่ออก  จนต้องเดินหนีป้าแกเลยทีเดียว

“ก็ชื่อ ชวาร์ซ ไงค่ะ  เห็นนั่งพึมพำชื่อนี้มานานแล้ว”

“คะ...คือว่ามันเป็นชื่อ...เป็นชื่อ...”ฉันหาข้อแก้ตัวแทบไม่ทัน  นี้ฉันเผลอพูดชื่อหมอนั่นไปงั้นเหรอ

“ชื่ออะไรค่ะ บอกเร็วๆสิค่ะป้าอยากรู้ O_O  ป้าชม้อยยังไงก็ยังคงเป็นป้าชม้อย  อยากรู้อยากเห็น เหมือนเดิมสินะ

“ชื่อ...ชื่อเครื่องสำอางน่ะคะ”ฉันโกหกป้าชม้อยอย่างเนียนๆไปเป็นหนที่สองของวันนี้  ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยโกหกคนแก่ถึงขั้นนี้เลยจริงๆสินะ   รอยยิ้มแหยๆของฉันไม่รู้ว่ามันจะสามารถหลอกป้าแกได้หรือเปล่า  แต่ถึงยังไงก็ต้องเปลี่ยนเรื่อง

สินะ

“คือป้าค่ะ  ไอ้ต้มนี่มันหวานไปนะคะ”ฉันชี้ไปยังต้มอะไรสักอย่างมั่วๆ  ป้าชม้อยมองไปยังชามนั่นแล้วก็ขมวดคิ้วให้ฉันอย่างแปลกใจ

“ต้มผักกาดดองมันหวานเหรอค่ะ” หา!?!  ตะ...ต้มผักกาดดอง  ฉันนี้ท่าจะบ้าต้มผักกาดดองมันหวานได้ด้วยเหรอ  มันมีแต่เปรี้ยวกับเค็มนี่!

“คุณไวท์ไม่สบายรึเปล่าค่ะ”ป้าชม้อยเดินเข้ามาเอามือแตะหน้าผากฉันเพื่อจะวัดไข้   แต่ฉันก็ปัดมือของป้าแกออกก่อนจะ  กระโดดหนีป้าชม้อยไปอีกมุมหนึ่งของโต๊ะ

“ไม่สบายนิดหน่อยน่ะคะ  ขอไปนอนก่อนนะค่ะ”ฉันรีบพูดรัวๆแล้วชิ่งวิ่งขึ้นบันไดเข้าห้องนอนแล้วลงกลอนในทันที  เฮ้อ...วันบ้าอะไรเนี่ย  ทำไมมันวุ่นวายจังนะ

   ฉันนั่งคลำจี้รูปหัวใจครึ่งซีกที่คอ   แล้วคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นหลังจากที่ฉันได้เจอกับคุณเทวดา    เป็นไปได้เหรอที่จะนำใครสักคนที่จากไปอย่างไม่อาจหัวนกลับ  กลับมาได้อีกครั้ง  เป็นไปได้มั้ยที่ฉันจะหาหัวใจอีกครึ่งของตัวเองได้สำเร็จ  แล้ว...หัวใจอีกครึ่งนั่นคืออะไรกันแน่   ใช่จี้รูปหัวใจอีกครึ่งหนึ่งหรือเปล่านะ   

“โอ้ย!  ไม่คิดแล้วปวดหัว”ฉันหงายหลังไปนอนแผ่อยู่บนเตียง   สายตาของฉันจับจ้องไปยังโคมระย้าที่แขวนอยู่เหนือเตียงนอนของฉัน    แท่งแก้วคริสตัลต้องกับแสงของดวงอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามา    จนทำให้เกิดประกายวิบวับขึ้น    สวยจังนะ...

“คิดอะไรอยู่น่ะ” เสียงเข้มๆพูดขึ้น  หึ...ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใคร

“เปล่าหรอก”ฉันพูดทั้งๆที่สายตายังคงจับจ้องแท่งแก้วนั่นอยู่  แล้วจู่ๆภาพของคุณเทวดาก็ปรากฏบนแท่งคริสตัลจนดูลายตาไปหมด   ถึงจะดูตัวเล็กเมื่อเขาเข้าไปอยู่ในแท่งแก้วนั่นแต่มันก็ดูสวยงามมากในสายตาฉัน  แสงสีขาวนวลแผ่ไปรอบตัวของคุณเทวดาและไปสะท้อนกับแท่งคริสตัลจนทำให้เกิดแสงเป็นเส้นๆ   สะท้อนกันไปมาเต็มไปหมด

“อย่าปฏิเสธ  คิ้วเจ้าขมวดกันจนเป็นปมแล้วยังตะโกนเสียงดังอีก”เขาพูดยิ้มๆอย่างรู้ทันฉัน   เฮอะ!  รู้ดีจริงๆนะ

“ท่านกำลังทำให้ฉันเป็นมะเร็งทางความคิด”

“อย่ามาตำหนิข้าสิ  เจ้าเป็นคนเลือกที่จะก้าวเข้ามาเองนะ”

“เฮอะ!  เทวดาไม่เคยผิดอยู่แล้วสินะ  ฉันแค่อยากรู้ว่าหัวใจอีกครึ่งนั่นมันอยู่กับใครกันแน่น่ะ”  ฉันแค่นหัวเราะ  แล้วลุกขึ้นนั่ง   

“เจ้าลองทบทวนความฝันนั่นดูสิ”

“ความฝันไหนกันเล่า!”ฉันเงยหน้ามองโคมไฟระย้าแล้วตะคอกสุดเสียงด้วยอารมณ์หงุดหงิด   แต่ก็ต้องชะงักเพราะคุณเทวดาไม่ได้อยู่ตรงแท่งคริสตัลแล้ว  บ้าจริง!

  เคยคิดจะพูดอะไรให้กระจ่างบ้างมั้ยนะ...ไอ้บ้าเอ่ย

“ด่าเทวดามันผิดมากนะ”เสียงเข้มๆของเขากระซิบข้างหูฉัน   ฉันหันไปมองหน้าเขาด้วยอาการตกใจ  ฉันเม้มริมฝีปากแน่นด้วยอารมณ์โกรธ   คิดจะโผล่มาทางไหนก็โผล่สินะ  ไม่เคยคิดถึงจิตใจคนอื่นเขาบ้างเลย

“ฉันได้ยินที่เธอคิดนะ”เขาชี้นิ้วไปยังหน้าผากของตัวเอง   แล้วยิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์   นี่เขาใช่เทวดาแน่เหรอหรือจะเป็นซาตานจำแลงกลายมาหลอกฉันนะ

“ซาตานไม่มีจริงหรอกนะ  มันก็แค่เรื่องในเทพนิยาย”

“พูดเหมือนตัวเองไม่ได้มาจากเทพนิยายเลยนะ”

 “ข้ามาจากอีกมิติ...น่ะ”

“ช่างเถอะ  เถียงกับท่านไปฉันก็ไม่ได้อะไร”ฉันล้มตัวลงนอนอีกครั้ง  ไม่นานสติของฉันก็เริ่มน้อยลงๆ  จนหลับไป

 

           ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะไม่ใช่มนุษย์  ใช่แล้วก็เขาน่ะ  เป็นถึงทูตแห่งความดีที่ใครๆต่างเรียกว่าเทวดา    เขายืนมองหญิงสาวที่หลับสนิทอยู่บนเตียง   รอยยิ้มบางๆถูกระบายขึ้นบนใบหน้าของเขา  

“มันขึ้นอยู่กับโชคชะตา คุณหนูไวท์ผู้น่ารักของข้า”

เขาก้มลงแล้วจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ   ก่อนจะหายตัวไป   

 

(บันทึกของ ชวาร์ซ)

    แปลกเหรอที่ผมจะพยายามทำทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อในตอนแรก    แต่ผมก็ยังทำให้เธอ   ผมแค่รู้สึกอยากจะรับผิดชอบกับสิ่งที่ทำกับเธอ   ผมรู้สึกผิดจนไม่รู้ว่าอนาคตต่อไปมันจะจางหายไปได้มั้ย    ความรู้สึกผิดนี้มันทำให้ผมรู้ว่า  ผมยังคงมีความรู้สึกอยู่    ตลอดเวลาที่ผ่านมา  ผมคบกับผู้หญิงมามากมาย   แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่จะมีความรู้สึกผิดในการกระทำที่ทำให้พวกเธอร้องไห้หรือเสียใจ   ไม่เคยกล่าวขอโทษสักครั้งที่ทำให้พวกเธอต้องมาเจ็บปวดเพราะผม    แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่อย่างครั้งก่อนๆ    ส่วนลึกในจิตใจผมบอกว่า  ผมอาจจะรักเธอเข้าแล้ว  ไวท์เป็นผู้หญิงที่ผมอยากจะปกป้องและอยากจะกอดเธอไปนานๆ     แต่ผมก็ยังไม่แน่ใจกับความรู้สึกนี้   บางครั้งผมก็รู้สึกโมโหเธออยู่ที่เธอทำกับผม   ทั้งตบทั้งเตะและยังด่าผมจนรู้สึกว่าหน้าชาไปหมด   อย่างคำที่เธอพูดล่าสุด   เธอบอกว่าเธอเกลียดผมและยังบอกอีกว่าผมไว้ใจไม่ได้   ทั้งๆที่ผมเคยช่วยเธอเอาไว้จากโจร 

...ผมไม่น่าไว้ใจตรงไหนกัน  ก็ได้ผมยอมรับ  ผมเคยขโมยจูบเธอ  แต่มันก็แค่สองครั้งเองนะ แถมครั้งแรกเธอก็ไม่รู้อีก     เฮ้! มีผู้ชายคนไหนบางล่ะที่จะอดใจได้เมื่ออยู่ใกล้เธอ   สิ่งที่ผมทำมันน้อยมากเลยนะถ้าจะเทียบกับคนอื่นน่ะ   มีผู้ชายเยอะแยะที่คิดไม่ดีกับเธอ  ผมรู้ก็เพราะผมเคยคิดเหมือนกันไงล่ะ   แต่ผมก็ไม่ทำ ผมเป็นผู้ชายที่ดีจริงๆใช่มั้ย ^_^

“คิดอะไรอยู่น่ะ”

ผมหันไปตามเสียงของใครคนหนึ่ง  แล้วก็พบกับ  ชายที่ดูมีอายุ  ใส่ชุดคลุมสีขาวสะอาด  และมีผมสีทองอ่อนๆจนเกือบขาว   และสิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจมากกว่าคือ  แสงสีขาวนวลๆที่แผ่ออกมารอบตัวของเขา   ผมรู้ว่าเขาไม่ใช่มนุษย์และผมก็ไม่แปลกใจที่เขามายืนอยู่ตรงนี้   เมื่อคืนผมได้เจอกับเขาแล้ว    เมื่อพันธสัญญาเสร็จสิ้นผมก็คงได้ไปอยู่กับเขาแน่นอน

“เปล่าหรอก”   

“หึ...ตอบเหมือนกันไม่มีผิด”เขาหัวเราะในลำคอ  แล้วยิ้มออกมาก่อนจะส่ายหัวเบาๆแล้วมองผมแบบที่ผมไม่อาจจะอ่านสายตานั่นได้   ผมมองเขากลับด้วยสายตาจับผิด  ที่เขามาพบผมในตอนนี้คงจะมีเรื่องอะไรสินะ

“เจ้าพร้อมจะช่วยเธอแล้วใช่มั้ย”

“อืม...”ผมพยักหน้าเบาๆแล้วลุกขึ้นเดินไปหาเขา

“แต่ตอนนี้เจ้าต้องรีบไปหาเธอเพราะตอนนี้เธอกำลังจะร้องไห้อีกแล้ว” เมื่อเขาพูดจบ  ผมก็รีบวิ่งไปที่รถแล้วขับออกไปอย่างไม่คิดชีวิต    ทำไมผมต้องรีบไปหาเธอพอได้รู้ว่าเธอกำลังจะต้องเสียน้ำตา  ทำไมในใจผมมันร้อนรุ่มแบบนี้นะ  มันเกอดอะไรขึ้นกับชีวิตผมกันแน่!
(จบการบันทึกของ ชวาร์ซ)

- - - - - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 จบตอนแล้ว>_<!
ฮู่เล่~  ตอนนี้ได้รู้จักชื่อพระเอกกันสักทีเนอะ
แถมได้รู้ความในใจอีกด้วย>_<  แต่...
เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะส่งประกวดดีมั้ย
เห็นคู่แข่งแต่ละคนแล้ว...ไม่อยากจะคิดT^T
ขาดกำลังใจมากมายในตอนนี้  แงๆ




 Free theme by Tem*
 
21 มิ.ย. 2553

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #22 •°•★AMPM★•°• (@amamkung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2553 / 06:00
    พี่แวะมาดูคร่าวๆ
    (อ่านไม่ทันแว้วต้องรีบเตรียมตัวไปเรียน หุหุ)
    จากที่แนะนำมาค่อนข้างเยอะ
    งั้นครั้งนี้ขอชมด้วยความจริงใจบ้างนะจ้ะ
    ตอนนี้แต่งดีขึ้นเยอะเลย บรรยายได้ดีด้วย
    ชอบๆๆๆๆตรงนี้ๆ"ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนไม่ใช่มนุษย์"
    ผ่านไปเจอเข้าพอดี ชอบคำนี้มากเลย แค่อ่านก็รู้เลย..
    #22
    0
  2. #16 •°•★AMPM★•°• (@amamkung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2553 / 17:35
    ฮ่าๆๆ
    แวะมาให้กำลังให้น้องสาวจร้า
    แหมๆตอบเม้นแบบนี้เป็นด้วยอ่า
    เก่งกว่าพีอีกแล้ว
    พี่ยังทำแบบนี้ไม่เป็นเลยอ่า
    เขาทำกันยังไงค่ะ รึว่าไปก๊อปมาวางอ่า

    แหมๆตอบเม้นแล้วยังมีโฆษณาแถมด้วย
    คงไม่คิดตังส์เหมือนของพี่ปันนะ ฮ่าๆๆๆ
    ง่ะ..มีเรียกพี่ว่าบอสด้วย พี่ยังไม่ถึงขั้นนั้นค่า
    มันพิมพ์ผิดบ้างเป็นธรรมดาแหละน้องสาว
    ทีของพี่ตรวจไปตั้งหลายรอบยังมีผิดเลย
    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

    ส่วนเรื่องการบ้าน
    มันมาเพิ่มอีกแล้วอ่ะน้องสาว T^T

    ปล.สู้ๆๆๆๆๆนะฮับ มากอดดดดด >>ให้กำลังจ้ะ ^ ^
    #16
    0
  3. #15 TOPAN (@laemp) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2553 / 23:28
    พี่ต้องจ่ายตังค์ด้วยหรอ??
    ขอเลยละกันนะ  *o*
    55555+

    ดีดดิ้นๆ ท๊อปบอกรัก กรี๊ดดดดดด >/////<
    #15
    0