Love the two colors เพียงครึ่งของหัวใจแล้วฉันจะพบเธอ

ตอนที่ 5 : บทที่4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 มิ.ย. 53

   บทที่4

   Love destiny

 

แล้วผมจะได้สัมผัสเธอไหม

ถ้าผมไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้

ตรงที่ที่เราพบกัน

สุดท้ายแล้วเราจะได้รักกันจริงไหม....

 

 

  “เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าเธอจะ...”

“หุบปากแล้วหยุดคิดเรื่องอย่างว่าเดี๋ยวนี้!”ฉันพูดเสียงเข้มด้วยอารมณ์หงุดหงิด   ผู้ชายยังไงก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่ดูไร้ค่าเสมอเลยจริงๆสินะ

            ฉันเดินเข้าไปใกล้ตัวเขาเรื่อยๆ   จนใบหน้าของฉันและเขาเกือบติดกัน   แล้วจ้องตาเขานิ่ง...

“เธอ...”

“หุบปาก!”ฉันตะคอกใส่เขาแล้วเอามือไปปิดปากเขา   เขาขมวดคิ้วจนแทบจะชนกัน   เฮอะ!  ตามที่ฉันคาดการเอาไว้   นายจะหมดอารมณ์ในเวลาเพียง1นาทีต่อไปจากนี้แน่นอน

“ฉันจะถามคำถามนายสองข้อเพราะฉะนั่นกรุณาให้ความร่วมมือด้วย”  เขาพยักหน้าเป็นเชิงรับทราบ  แล้วจ้องตาฉันกลับ 

“หึ  ว่าง่ายดีนี้ผู้ชายใจง่าย”

“อือ!”เขาทำเสียงอู้อี่  แล้วจูบที่ฝ่ามือฉันเบาๆ   ฉันรีบปล่อยมืออกจากปากเขาแล้วเช็ดกับเสื้อเหมือนเป็นสิ่งสกปรก  บังอาจนักนะไอ้มนุษย์มีดุ้น!

“บังอาจนักนะแก”ฉันขบกรามแน่นแล้วเอามือที่เขาจูบตบหัวเขาไปอย่างเต็มแรง

ผัวะ!

“ใครบอกให้นายจูบมือฉัน!

ผัวะ!  แล้วตบซ้ำอีกครั้ง  เขาทำท่ามึนๆแล้วเสเข้ามาหาฉัน    สิ่งที่ฉันคาดการไว้กำลังสำเร็จ

“อย่าเข้าใกล้ตัวฉันเกินระยะสองเมตร”ฉันตวาดลั่นแล้วพลักเขาไปออกห่างตัว  พลางยืนกอดอกมองเขา เสไปด้านซ้ายทีขวาทีด้วยความมึน  ก่อนจะล้มหงายหลังไปนอนกลิ้งอยู่กับพื้น  การคาดการของฉันสำเร็จ

“สมน้ำหน้า :b

“ยัยปิศาจจอมเจ้าเล่ห์!  เขาเอามือกุมหัวตัวเองแล้วสะบัดหัวไปมา  ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองฉันอย่างแค้นๆที่ฉันไปตบหัวเขาไว้   ฮ่าๆ  หวังหรือไงว่าฉันจะสะทกสะท้านหวั่นไหวน่ะ   ฝันไปเถอะน่า^o^

“หายหรือยังล่ะ”

“เธอคิดว่าตบหัวฉันแล้วมันจะหายง่ายๆหรือไง  ยัยปิศาจ!”เขากดเสียงต่ำแล้วจ้องหน้าฉันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ   เขายังคงนั่งอยู่กับพื้น  เนื้อตัวเต็มไปด้วยเศษใบไม้และดินเต็มไปหมด   

                      อย่าได้หวังว่าฉันจะสงสาร  ฉันมันพวกเย็นชาต่อความทุกข์ของคนอื่นอยู่แล้ว   อันที่จริงเมื่อก่อนฉันไม่เคยเป็นแบบนี้  แต่ตั้งแต่วันที่  เขาคนนั่นจากไป  ฉันก็เกลียดการมีน้ำใจของมนุษย์ยิ่งกว่าอะไรดี   ไอ้สิ่งที่เรียกว่าน้ำใจงี่เง่านี่ทำให้เขาจากฉันไป  ฉันยังคงจำมันได้ดี  สิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวด

“ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้”ฉันบอกเขาแล้วยื่นมือไปให้เขาดึงตัวเองขึ้นมา  ฉันไม่ได้แสดงความมีน้ำใจเพียงแต่สมเพชเท่านั่นล่ะ  ใช่...ฉันสมเพชความมีน้ำใจ

       เขายื่นมือขึ้นมาจับมือฉัน  แล้วออกแรงดึงจนฉันเสล้มลงไปกองอยู่กับพื้น   

“ยัยปิศาจเธอมันต้องได้รับบทเรียนบ้าง”เขาพูดแล้วดึงฉันเข้าไปสวมกอด   ฉันดิ้นเพื่อจะให้หลุดจากวงแขนของเขา   แต่เขาก็ก้มหน้าลงมาขโมยหอมแก้มฉัน   กรี้ดดดด!  นายมันไอ้โจรหื่นชัดๆ   ฉันดิ้นสุดแรง ยิ่งดิ้นเท่าไหร่เขาก็ยิ่งกอดฉันแน่นเท่านั่น   ฉันทั้งตบทั้งจิกเข้าไปที่หน้าอกเขาแต่เขาก็ยังไม่ปล่อยฉัน  

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ไอ้ผู้ชายเฮงซวย”ฉันดิ้นแล้วพลักเขาออกให้ห่างจากตัวแต่เขาก็จับแขนฉันเอาไว้ได้แล้วดึงฉันไปกอดอีกครั้ง

“เธอต้องได้รับบทเรียนบ้าง  เธอกล้าดียังไงมาตบหัวฉัน”เขาพูดแล้วก้มหน้าลงมาหอมแก้มฉันอีกครั้ง   จากนั่นเขาก็รวบแขนทั้งสองข้างของฉันไว้แล้วกดฉันให้ฉันนอนลงกับพื้น   แล้วก้มหน้าลงมานัวเนียที่ซอกคอฉัน

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ  ไอ้ชั่ว ไอ้เลว!” ฉันตะคอกแล้วดิ้นอีกครั้ง  ครั้งนี้ฉันดิ้นแบบสุดแรงเกิด  แต่ผู้หญิงนั่นแพ้แรงของผู้ชายนั่นเป็นความจริง   เขากดฉันลงกับพื้นอีกครั้ง   ก้อนจะประกบริมฝีปากของเขาเข้ากับริมฝีบางของฉัน   

             ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ   ริมฝีปากอุ่นๆของเขาบดขยี้ริมฝีปากของฉันอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บ   ฉันดิ้นอีกครั้งเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้  แต่ผลมันก็ยังเป็นเหมือนเดิม   เขายังคงไม่ปล่อยฉันไป   ฉันหยุดดิ้นด้วยความเหนื่อยอ่อนแล้วปล่อยให้เขาจูบฉันอย่างตามใจ    จากการจูบแบบบดขยี้เขาก็ค่อยๆจูบอย่างอ่อนโยน  ฉันเคลิ้มไปกับรสหวานนั่นไปครู่หนึ่งแล้วค่อยๆหลับตาลงยอมรับสัมผัสนั่นอย่างโดยดี  แล้วจูบเขาตอบอย่างลืมตัว  เขาคลายกอดที่แน่นเป็นสวมกอดหลวมๆ   สติฉันเริ่มเลือนราง   ฉันต้องบังคับตัวเองให้ได้    เขาเป็นใครมาจากไหนฉันก็ไม่จักแต่ทำไมฉันถึงจูบกลับเขานะ  ความอ่อนโยนที่เขาครอบงำฉันทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจ   นี้มันอะไรกัน   ฉันหลับตาลงแล้วจู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมา

             เวลาเนินนานที่เขาจูบฉัน   เขาถอนริมฝีปากออกแล้วจ้องตาฉันนิ่ง   ฉันพูดอะไรไม่ออก   เหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ   น้ำตาฉันยังไหลไม่เลิก   เขาเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาที่แก้มฉันอย่างอ่อนโยนก่อนจะผละออกจากตัวฉันไป

“ฉัน...ขอโทษ” เขาพูดเสียงแผ่วเบาแล้วลุกขึ้นเดินเข้าบ้านไป  ฉันนั่งอยู่ตรงนั่นแล้วปล่อยโฮออกมา   ในใจฉันปวดร้าว  มันเจ็บฉันไม่รู้ว่าทำไม  รู้เพียงแต่มันเจ็บจนฉันทนไม่ไหว    ฉันเอามือกุมหน้าอกด้านซ้ายไว้   ความรู้สึกเจ็บแปลบๆแล่นผ่านจนฉันหายใจไม่ออก

แปะ  แปะ แปะ...!

หยดน้ำหล่นลงมากระทบกับพื้น  ฉันเงยหน้าขึ้นมองฟ้าที่ตอนนี้มีก้อนเมฆสีครึ้มลอยอยู่เหนือหัวฉัน   หยดน้ำใสๆหยดลงมาโดนใบหน้าฉัน   ฉันสะดุ้งเล็กน้อยแล้วก้มหน้าลงร้องไห้ต่ออย่างไม่สนใจฟ้าฝนที่กำลังตกลงมา

ซ่า  ซ่า  ซ่า!

ฝนเริ่มตกหนักลงมาเรื่อยๆฉันไม่คิดจะลุกไปจากตรงนี้    ฉันอยากให้หยดน้ำฝนพวกนี้ลบล้างสัมผัสนั่นไปให้หมด   วัมผัสจากเขา  ไอ้ผู้ชายฉวยโอกาส   โลกนี้มีแต่ผู้ชายเฮงซวย!

 

 

ภายในบ้าน

  ชายหนุ่มเหม่อมองออกมายังนอกหน้าต่าง   สายตาของเขาถอดยาวไปยังหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าร้องไห้ไม่หยุด    ความเศร้าครอบงำใจของเขา   เขาทำอะไรลงไป   เขารังแกผู้หญิงที่ไร้ทางสู้   ทำให้เธอเจ็บปวดและยิ่งกว่านั่นเขาก็เจ็บปวดด้วยเช่นกัน  เพียงเห็นใบหน้าขาวของเธอ  ริมฝีปากอมชมพูเรียวบาง  มันก็ทำให้เขาแทบคลั่ง   ควบคุมตัวเองไม่ได้   เขาไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน  เธอเป็นเพียงหญิงแปลกหน้าที่เคยมีเรื่องกับเขาในคาเฟ่และยังทำให้เขาอายผู้คนฝ่ายในร้าน   เป็นเพียงผู้หญิงที่เขาช่วยเอาไว้จากโจรโรคจิต    เขาไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำแม้แต่ชื่อ    เขารู้เพียงแต่  เธอ ไม่เหมือนกับผู้หญิงทั่วไปที่เขาเคยคบด้วย   แต่เขาก็พูดไม่ได้เต็มปากว่า รัก เธอ  

“ฉันเป็นอะไรไป...บ้าเอย!”เขาสบถออกมาแล้วทุบกระจกหน้าต่างเสียงดัง   และข้างนอกนั่นเอง...

แปะ  แปะ แปะ...!

เขาเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงนั่นแล้วก็ต้องตกใจ  ฝนตก!

“เวรเอ้ย!  ยัยนั่นเป็นไงบ้างวะ”เขามองออกไปนอกหน้าต่าง  หญิงสาวยังคงนั่นอยู่ที่เดิมก้มหน้าร้องไห้  ไม่สนใจฝนที่กำลังตกอยู่ด้านนอก   และทันใดนั่นเอง  หญิงสาวก็ยกมือกุมหน้าอกใบหน้าของเธอบ่งบอกได้เลยว่าเธอกำลังเจ็บ    หัวใจเขากระตุกวูบเมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะล้มลง   เขารีบวิ่งออกไป  ฝนยังคงตกไม่เลิกและยิ่งตกหนักยิ่งกว่าเดิม     เขาเข้าไปรับตัวหญิงสาวได้ทันก่อนที่เธอจะล้มลง   ใบหน้าซีดและปากที่สั่นระริกของเธอทำให้เขาแทบคลั่ง    ในหัวคิดเพียงแต่ว่า  เขาต้องทำอะไรบางอย่าง   เขาอุ้มเธอเข้ามาในบ้านแล้ววางเธอลงบนโซฟา    ก่อนจะวิ่งขึ้นไปชั้นบนแล้วเอาผ้าขนหนูมาห่มตัวเธอเอาไว้

“เจ็บ...”หญิงสาวครางขึ้นเบาๆ  เขารีบวิ่งเข้าไปกุมมือเธอไว้     เธอบีบมือเขาเบาๆแสดงถึงความเจ็บปวดที่กำลังพลุกพล่านในตอนนี้

“อย่าเป็นอะไรนะ”เขาพูดแล้วสวมกอดเธอแน่น  ในใจคิดเพียงว่า เธอต้องไม่เป็นอะไร  ใช่...มันเป็นเพียงการปลอบใจตัวเอง   แต่สิ่งนั่นทำให้ไปกระตุ้นกับบางสิ่งบางอย่าง    บางสิ่งที่เขาคิดว่ามันไม่มีจริง  บางสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นไปไม่ได้   เขาได้แต่อ้อนวอนอย่างเดียว  เขาทำอะไรไม่ได้เลย

ขอเพียงเธอปลอดภัยผมจะทำทุกอย่าง   เสียงอธิฐานในใจเล็กๆของเขา   ทำให้ ผู้ที่เฝ้ามองอยู่ตั้งแต่ต้นยิ้มขึ้นอย่างดีใจ  

“ข้าช่วยเจ้าได้”เสียงเข้มพูดขึ้น  

  ชายหนุ่มหันกลับไปมองตามเสียงก็ผมกับชายวัยกลางคนในชุดสีขาวและมีผมสีทอง  

“คุณเป็นใคร”เขาถามขึ้นอย่างตกใจ   ชายวัยกลางคนยิ้มให้เขาแล้วพูดต่ออย่างไม่สนใจ  สิ่งที่เขาถาม

“เธอกำลังจะตาย”

“ไม่จริง...เธอต้องไม่เป็นอะไร”เขาส่ายหัวอย่างไม่เชื่อสื่งที่ชายวัยกลางคนบอก    แต่ทุกสิ่งมันเป็นเรื่องจริงเสมอเพราะเทวดาไม่เคยโกหก  

“เธอเป็นโรคหัวใจอาการของเธอกำเริบเพราะเสียใจอย่างหนักในการกระทำของเจ้า”เขาพูดแล้วชี้มาทางชายหนุ่ม   

“ผมทำให้เธอตายงั้นเหรอ”เขาพูดเสียงสั่น   แล้วหันไปมองหญิงสาวที่ตัวสั่นเทา   ใบหน้าของเธอซีดลงเรื่อยๆ  ริมฝีปากที่เคยมีสีอมชมพูตอนนี้เริ่มเปลี่ยนสี

“เจ้าอยากช่วยเธอมั้ย”

“ขอเพียงเธอไม่เป็นอะไร  ผมยอมทุกอย่าง”เขาพูดอย่างหนักแน่น

“งั้นมาเล่นเกมกัน   ข้าจะให้พลังชีวิตแก่เธอเป็นเวลา31วัน ระหว่างนั่นเจ้าต้องช่วยเธอหาหัวใจอีกครึ่งหนึ่งของเธอให้พบ”

“แล้วถ้าหาหัวใจอีกครึ่งของเธอไม่เจอภายใน31วันล่ะ”เขาถามเสียงสั่น   ในใจคิดกังวลเรื่องเธอไม่เปลี่ยน

“เธอก็จะตาย และมีข้อแม้อีกอย่าง เมื่อเธอรอดตาย  ในวันนั่นเจ้าจะเป็นฝ่ายตายแทน”

“ผม...”ชายหนุ่มก้มหน้านิ่งพลางคิดอย่างสับสน  ถ้าหาหัวใจอีกครึ่งของเธอไม่เจอเธอก็จะตาย  แต่ถ้าหาเจอเขาจะตายแทนเธอ... 

“ผมยอมครับ”เขาใช้เวลาครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างมั่นใจ   แล้วจ้องตาชายวัยกลางคนนิ่ง

“เจ้าคิดดีแล้วหรือ”

“ผมมั่นใจไม่ว่ายังไง ผมก็จะทำ”

“เจ้ารักเธอขนาดนั่นเชียว?

“ผม...ผมไม่แน่ใจเพียงแต่  ผมยอมทำทุกอย่างให้เธอได้!”เขาตอบเสียงหนักแน่น  ชายวัยกลางคนจ้องเขานิ่งอย่างอึ้งๆกับสิ่งที่เขาตอบ    มนุษย์นั่นเดาใจยากเสียจริงๆ...

           ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาใกล้เขาแล้วชักมีดสั้นที่ตรงด้ามมีดสลักรูปหัวใจเอาไว้  ก่อนที่จะแทงเข้าไปยังหัวใจของชายหนุ่ม   แสงสีขาวพุ่งออกมาจากรอยแผลของเขา   เลือดค่อยๆไหลอาบใบมีด   ชายหนุ่มเอามือกุมด้ามมีดไว้อย่างเจ็บปวด   มันเจ็บเจียนตาย   แต่ทำไมเขายังไม่ตายนะ   

              มีดค่อยๆแทรกผ่านบาดแผลเข้าไปยังตัวเขา   แล้วก็หายไม่เหลือแม้แต่รอยบาดแผลใดๆ  ชายหหนุ่มมองอย่างงุนงง    ไม่มีอาการเจ็บปวดแล้ว  แต่มีดได้เข้าไปอยู่ในหัวใจเขาแล้วในตอนนี้

“พันธสัญญาเสร็จสิ้น”  

   

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 แต่งจบแล้วค่ะ  >_<
พรุ่งนี้ไหว้ครูแล้วค่ะT_T  เมื่อยขาอ่าค่ะ
นั่งทั้งวัน(นั่งพับเพียบด้วยดิ)  สู้ๆกันต่อไป
ตอนนี้ก็จูบกันอีกแล้ว  555  พระเอกของเรา
น่ารักมากยอมทำให้นางเอกทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน
พวกเขาจะทำได้มั้ย  พระเอกของเราจะตายตอนจบหรือ
ติดตามตอนต่อไป  เม้นๆกันหน่อยสิค่ะ 
จูบกันทุกตอนเลยเป็นไงทุกท่านเห็นด้วยมั้ยค่ะ
ขอบคุณพี่ปันกับพี่แอมที่มาแอดแฟนนะค่ะ
น่ารักมากเลย>_<

 Ps . ทุกคนค่ะ ท็อปในวงบิ้กแบงเป็นแฟนพี่ปันนะห้ามแย่งนะค่ะ
สองคนนี้เขารักกันมากกกกกก  จริงมั้ยค่ะพี่ปัน^_^
Ps.ฝากนิยายของพี่แอมหน่อยนะค่ะ รับรองสนุกมากแน่ค่ะ
Listen to my heart – ฟังเสียงหัวใจฉัน...บอกรักเธอ
โฆษณาฟรีไม่เสียตังนะค่ะพี่แอม^^


Free theme by Tem*

 
16 มิ.ย. 2553



นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:35

    =[]=!!

    ขอประทานอภัยท่าน KATE เป็นอย่างสูง
    ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจ T^T
    ตอนแรกๆนั่ง งง อะไรเทมโปๆ เทมโปในนิยายพี่อายหรือเปล่า
    เราโพสอะไรเกี่ยวกับเทมโปเอาไว้  =o=;;   พอเปิดดูก็ถึงบางอ้อในทันที
    TOP นี่เอง 555  

    #29
    0
  2. #28 KATE (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มกราคม 2554 / 19:59
    นิยายเรื่องนี้ หนุกอะ จะฮาก็ฮา จะซึ้งก็ซึ้ง

    แต่ไม่เข้าใจ

    ว่าทำไม

    ต้องมายุ่งเกี่ยวกับเทมโปของเค้าด้วย

    เค้าไม่พอใจนะมาพูดแบบนี้อะ

    ไม่พอใจมากด้วย
    #28
    0
  3. #26 Ka_Noon_Ba (@computerza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2553 / 18:31
    ซึ้งมากเลยอ่ะ

    อยากเจอเทวดาบ้างจัง
    #26
    0
  4. #14 •°•★AMPM★•°• (@amamkung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2553 / 19:00
    ที่ให้พี่มาอ่านบทนี้เพราะมีเซอไพร์ล่ะซิ
    แหมๆๆทำเอาพี่ยิ้มจนหุบไม่ลงเลยอ่า
    ขอบคุณมากน้า ^ ^
    ส่วนเรื่องนิยายของน้องสาวนะ
    สนุกดีค่ะ (พี่อ่านคร่าวๆเอง)
    ขอโทษด้วยน้า
    ไว้จะเข้ามาอ่านใหม่อีกรอบค่า
    เด๋วต้องรีบไปทำการบ้านให้เสร็จ
    กลัวโดนตีก้นอีกง่า T^T
    ปล.สู้ๆๆๆๆๆ น้า
    #14
    0
  5. #12 Phrapay (@ritrkp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2553 / 14:29

    ทำไมมันถึงได้ผูกพันกันเร็วนักล่ะจ้ะ
    เมื่อก็ยังทะเลาะกันอยู่เลย

    #12
    0
  6. #11 TOPAN (@laemp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2553 / 11:25
    หลงรักพระเอกเรื่องนี้
    หื่นได้ใจ >.<

    แอบซึ้งอ่ะ ทำไมยอมเพื่อนางเอกได้ขนาดนี้~~
    อยากเป็นนางเอก กก 5555+

    ใช่แล้วจ้ะน้องสาว
    ท๊อปกับพี่รักกันมว้ากกกกกกก
    เราจะรักกันตลอดไปโน๊ะ ท๊อป
    >__________<


    #11
    0