Love the two colors เพียงครึ่งของหัวใจแล้วฉันจะพบเธอ

ตอนที่ 4 : บทที่3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 162
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 มิ.ย. 53

 บทที่3

 Eventually, it found her

        

มันเป็นเพียงฝัน

ผมคิดว่ามันเป็นเพียงแค่นั่นเสมอมา

จนในที่สุดก็รู้ว่า...

มันเป็นความฝันที่ทำให้เจอเธอ

 

“ชวาร์ซ...จับมือฉันไว้สิ”ฉันหันไปมองตามเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่ร้องเรียกใครสักคน  แต่เธออยู่ไกลจนฉันไม่สามารถเห็นใบหน้าของเธอชัดๆได้   และไม่นานนักชายเจ้าของชื่อก็เดินเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม   รอยยิ้มของทั้งสองคนทำให้ฉันอดยิ้มตามไม่ได้  รอยยิ้มที่ดูสดใสมากกว่าดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงในยามเช้าเสียอีก 

“อย่าทิ้งฉันไปนะ...ชวาร์ซ”ผู้หญิงคนนั้นพูดแล้วกระโดดกอดผู้ชายคนนั้นจนตัวลอยและทั้งสองคนก็หายตัวไป   ฉันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะวิ่งเข้าไปดูตรงที่ทั้งสองคนเคยยืนอยู่   แต่ก็พบเพียงดอกลีลาวดีสองดอกวางอยู่   และข้างใต้ก็มีสร้อยสองเส้นที่มีจี้รูปหัวใจครึ่งซีกต่อกันเหมือนกับสร้อยของฉัน!    ฉันค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบสร้อยสองเส้นนั่นขึ้นมาแล้วมองมันด้วยความแปลกใจ 

“เหมือนกันเลยใช่มั้ย...”เสียงหนึ่งพูดขึ้นข้างหลังฉัน  เสียงที่ฉันรู้ดีว่าเป็นใคร  คุณเทวดา!

“คุณเทวดานี้มันอะไรกัน  ฉันอยู่ที่ไหน”ฉันหันไปถามเขาเมื่อบรรยากาศและทิวทัศน์เริ่มเปลี่ยนไป เมื่อฉันลองมองรอบๆดูก็พบว่า  ที่นี้คือส่วนดอกไม้ที่มีแต่ดอกไม้สีขาวเต็มไปหมด

“เธอเจออีกครึ่งของหัวใจเธอหรือยัง”เขาถามฉันแล้วชี้ไปที่จี้รูปหัวใจที่อยู่ตรงคอของฉัน  

“ทำไมถึงกลายเป็นจี้รูปหัวใจได้ล่ะ” ฉันถอดสร้อยออกมาดูเพื่อความแน่ใจอีกที   จี้ตอนนี้กลายเป็นจี้รูปหัวใจแต่กลับไม่มี ตัวอักษรสลักเอาไว้เหมือนตอนแรก

“นี้มันอะไรกันน่ะ”

“เจ้าจะแปลกใจอะไรเล่า  นี่เป็นสัญญาณที่ดีแล้วนะ”ฉันมองคุณเทวดาที่ยืนยิ้มให้เหมือนกับดีใจสุดๆ   สัญญาณที่ดีอะไรกันแล้วฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย

“เจ้าไม่ต้องคิดมากหรอกคุณไวท์  ตอนนี้คุณอยู่ในความฝันของคนที่ครองหัวใจอีกครึ่งของเธอไว้อย่างไรล่ะ”คนที่มีหัวใจอีกครึ่งของฉัน   หมายถึงคนที่มีจี้รูปหัวใจครึ่งซีกเหมือนฉันงั้นหรอ   งั้นฉันก็เข้าใกล้คนๆนั่นไปได้ทุกทีๆแล้วสิ

“เจ้าลองเปิดล็อกเก็ตนั่นดูสิ”คุณเทวดาพูดแล้วหันหลังเดินหนีฉันไป   ฉันมองจี้ที่ตอนนี้กลายเป็นรูปหัวใจเต็มดวงแล้วและเมื่อสังเกตดีๆก็พบว่า  มันสามารถเปิดดูรูปข้างในได้นี้   ฉันพยายามเปิดล็อกเก็ตนั่นอยู่นานแล้วก็สามารถจะเปิดได้สำเร็จ  แต่อยู่ดีๆตัวของฉันก็โปร่งแสงขึ้นมาและค่อยๆจางลงเรื่อยๆ

“เฮ้ย!  อะไรเนี่ย”ฉันตะโกนด้วยความตกใจ  ก่อนที่จะหันไปเห็นคุณเทวดายืนพิงต้นไม้มองฉันและโบกมือให้

“แล้วเจอกัน”

 

“อืม...”ฉันพลิกตัวไปมา  มีความรู้สึกร้อนจนนอนไม่ค่อยหลับ  ฉันถีบผ้าห่มที่คลุมตัวออกอย่างส่งๆแล้วพลิกตัวไปกอดหมอนค้างแทน   แต่...เอ๊ะ!  ผ้าห่มห้องฉันไม่หนาและห้องนอนของฉันติดแอร์นิ  แต่นี้มันอะไรกัน ฉันรู้สึกเหมือนมีลมเป่าเหมือนกับมีคนเปิดพัดลมใส่ฉันเลย   แล้วทำไมหมอนข้างมันแข็งจังอ่ะ   ฉันพลิกตัวไปอีกด้านด้วยความร้อนอีกที  แล้วค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่ออยู่ดีๆก็มีอะไรมาจับก้นฉัน  และฉันก็ต้องตกใตตาโตเพราะผ้าปูที่นอนมันเป็นสีดำ  ซึ่งห้องนอนฉันไม่เคยมีอะไรเป็นสีดำเลยแม้แต่กางเกงในO_O!  

     ฉันหันพลิกตัวไปอีกด้านด้วยความรวดเร็วและก็ต้องตกใจมากกว่าเดิมเมื่อมี  มนุษย์มีดุ้นกำลังนอนกอดเอวฉันอยู่    ผู้ชาย!

“กรี้ดดดดดดดดดดดดดดด>_<

“โอ้ย...หนวกหูโว้ย!”เขาพลิกตัวหันหลังให้ฉันแล้วเอาหมอนมาปิดหูไว้แล้วหลับไปโดยไม่สนใจฉัน   อะไรกันเนี่ย  ฉันนอนอยู่บนเตียงของผู้ชาย  เป็นไปไม่ได้ !

        ฉันหันกลับไปมองไอ้มนุษย์มีดุ้นนั่นอีกที  แล้วทิ้งตัวลงนอนพร้อมกับหลับตาและท่องในใจว่า มันคือฝัน  และฉันก็หลับไปอีกครั้งหนึ่ง...

           ฉันลืมตาขึ้นมาจากการนอนอีกทีแล้วหันพลิกตัวไปสำรวจว่าข้างๆฉันยังมีสิ่งที่ฉํนไม่อยากเห็นอยู่มั้ย  และก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อ  ฉันไม่เห็นว่ามีใครนอนอยู่ข้างๆ   แต่พอฉันมองไปยังที่นอนก็ต้องตกใจจนเหงื่อตกอีกครั้งเมื่อ  มันยังเป็นที่นอนสีดำอยู่ !

     ฉันนั่งทำใจอยู่สักพักก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วพับผ้าห่มแล้วจัดเตียงให้เข้าที่  สงสัยมั้ยว่าทำไมฉันถึงไม่ค่อยตกใจอะไรมากนั่ง  เพราะจากการที่ฉันสำรวจตัวเองแล้วว่ายังไม่มีอะไรถูกปลดหรือถอดสักชิ้นแถมยังไม่มีแม้แต่ร่องรอยขีดข่วนใดๆนั่นทำให้ฉันแน่ใจได้เลยว่า เขาคงยังไม่ได้ทำออะไรฉันเป็นอย่างแน่นอน  และตามหลักการแล้ว  จากการที่ฉันนึกเรื่องของเมื่อวานได้ว่า ฉันถูกโจรชั้นเลว(ทราม)จี้  ก่อนที่ฉํนจะสลบไปฉันจำได้ว่ามีคนมาช่วยฉันและคนที่มาช่วยฉันต้องเป็นคนดีและไม่มีทางคิดร้ายแน่นอน   ฉันเลยฟันธงจนเผลอไปสับหัวแมวได้ว่า  เขาต้องไม่ได้ทำอะไรฉันแน่นอน  หลักการง่ายๆที่คนไร้สมองมักคิดไม่ออก = =

         ฉันเดินออกจากห้องนอนของเขา(?)   แล้วเดินเข้าสำรวจห้องนู่นห้องนี่  ไม่ใช่ว่าไร้มารยาทนะฉันแค่จะเดินหาคนที่ช่วยฉันเอาไว้ต่างหาก  อย่าบังอาจคิดว่าฉันเป็นคนมารยาทต่ำขนาดนั่นเด็ดขาด - -^   ฉันเดินเข้าออกหลายห้องมาก  แต่ก็ไม่พบวี่แววของสิ่งมีชีวิตใดๆ  ฉันเลยเดินลงบันไดลงไปชั้นล่าง  แล้วมองซ้ายมองขวาอีกครั้งก็ยังไม่เจอใคร    ไปไหนกันหมดนะ  - -^

ทำไมของเกือบทุกอย่างในบ้านนี้เป็นสีดำกันนะ  ยังดีที่กำแพงและผนังเป็นสีขาวทำให้บ้านดูสว่างขึ้น   ไม่งั้นฉันคงนึกว่านี้คือบ้านผีสิงอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

“มีใครอยู่มั้ยค่ะ”ฉันเดินเข้าไปในห้องครัวแล้วตะโกนถาม   แต่ก็ไร้เสียงใดๆตอบกลับออกมา

“...หายไปไหนกันหมดนะ=*=

ซ่า...ซ่า...

เอ๊ะ! เสียงน้ำนี้  ฉันเดินตามเสียงของน้ำไปแล้วก็ไปหยุดที่หน้าห้องน้ำในห้องนอนที่ฉันเดินลงมาจากตอนแรก   ฉันค่อยๆแง่มประตูห้องน้ำเข้าไปอย่างเบามือ   และก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเงาของคนในห้องอาบน้ำ  

ปึง!

ฉันรีบปิดประตูแล้วยืนสงบสติอารมณ์อยู่หน้าห้องน้ำ   หน้าของฉันร้อนวูบๆ   มีความรู้สึกอึดอัดเหมือนจะเป็นลม   เงาที่อยู่ในห้องน้ำนั่นมันผู้ชายนี่!    เขากำลังอาบน้ำอยู่และ...และฉันก็เปิดประตูเข้าไปเห็นพอดี  >///<  

แต่ก็ยังดีที่มันยังมีกระจกบังอยู่และไอน้ำที่เกาะอยู่ที่กระจกทำให้มองไม่ค่อยเห็นข้างในเท่าไหร่นัก  เฮ้อ...

แอ๊ด

ไม่นานประตูห้องน้ำก็เปิดขึ้นอีกครั้ง  พร้อมกับขาซ้ายของผู้ชายคนหนึ่ง(เดาว่าเป็นผู้ชายเพราะขนขาเยอะมาก)และไม่นานบุคคลปริศนาที่ช่วยฉันเอาไว้ก็ปรากฏตัวขึ้น    ฉันก้มหน้างุดเพราะไม่กล้ามองเขา   ใครจะไปมองได้กันละ  นั่นผู้ขายอาบน้ำเสร็จใหม่ๆเลยนะ=o=

“คือ...ขะ  ขอบคุณมากนะค่ะ” ฉันก้มหน้าก้มตาพูดแล้วหันหลังเดินเพื่อจะเดินออกจากห้อง  แต่ก็ต้องหยุดชะงักกลางอากาศเมื่อเขามาดึงคอเสื้อฉันเอาไว้    กรี้ดดดด!  เขาจะทำอะไรฉันน่ะ T.T

“หยุด!

“มะ...มีอะไรหรือเปล่าค่ะ”

“เธอ...ทำไมหน้าคุ้นๆ”เขาพูดแล้วดึงให้ฉํนหันหลังกลับไปมองหน้าเขา    เขาจับบ่าของฉันไว้แล้วก้มหน้ามองฉัน   ฉันหลับตาปี๋ด้วยความกลัว   และไม่กล้ามองของเขาอย่าตรงๆ   ฉันได้กลิ่นหอมของสบู่ที่เขาใช้และยังรู้สึกถึงหยดน้ำที่ค่อยๆไหลจากเส้นผมของเขาที่ตกลงมาบนใบหน้าฉัน  ฉันรู้สึกร้อนๆที่ใบหน้าเมื่อลมหายใจของเขาพ่นเข้ามายังใบหน้าของฉันทำให้ฉันรู้ว่าหน้าของเขากับฉันอยู่ใกล้กันมาก   มะ...ไม่ไหวแล้ว!

“ฉันขอ...”

“กรี้ดดดด!

ผัวะ  โครม!

“อ้ากกกกกกกกก”

     เมื่อฉันรู้สึกถึงอะไรแปลกประหลาดในคำพูดของเขา  ฉันจึงตัดสินใจตบหัวของเขาแล้วรีบวิ่งออกจากห้องนั่นด้วยความรวดเร็ว    อย่าได้หวังจะมาคิดอะไรบ้าๆกับร่างกายฉันเด็ดขาดเลยนะ   ฉันไม่ยอมแน่นอน  ฮึ -^-

    ฉันวิ่งออกมาจนถึงหน้าบ้าน  ก็ทำให้ฉันรู้ถึงสัจจะธรรมในชีวิต   แล้วฉันอยู่ที่ไหนเนี่ยO_O    มีแต่ต้นไม้  ต้นไม้  และต้นไม้   นี้มันป่าชัดๆ!    ฉันอยู่ที่หนายยยO[]o!`

“ยัยเอ๋อหยุดอยู่ตรงนั่นเลยนะ!”ฉันหันกลับไปมองตามเสียงเข้มนั่น   ฉถึงกับอ้าปากค้างเมื่อ  เขาคนนั่นคือ  ไอ้ลูกจ้างปากเสีย  ที่ฉันเคยไปมีเรื่องไว้เมื่อวาน   โลกกลมเกินไปมั้ยเนี่ยO_O

“นะ...นาย!”ฉันเดินเข้าไปตบหน้าเขาเบาๆ  

“จำเป็นมั้ยที่จะต้องตบฉัน = = //”

“นายมาอยู่นี้ได้ไง  แล้วทำไมต้องใส่แค่ผ้าขนหนูผืนเดียวO.O” ฉันมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า   ตัวของเขาดูเปียกๆเหมือนว่าเขาเพิ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ    เอ๊ะ!  เฮ้ย...หรือว่า...

“เธอหยุดมองฉันด้วยสายตาลวนลามได้มั้ย = =”เขากอดอกแล้วจ้องตาฉันแล้วพูดเสียงดูเซงๆ 

“ใครอยากจะมองกันยะ  ผอมจนเห็นก้างขนาดนี้”

“ขอโทษทีนะ  ตาเธอมันถั่วหรือไง  เธอไม่เห็นเหรอว่านี้นะมันกล้ามเนื้อที่เป็นมัดๆแสดงถึงความเป็นลูกผู้ชายเลยนะโว้ย!” เขาไม่พูดเปล่ายังเดินเข้ามาจับมือของฉันไปวางที่หน้าอกของเขา   เออ!ยอมรับว่ามันหุ่นดีก็ได้   แต่พูดไปเดี๋ยวก็คิดว่าฉันมีอารมณ์หื่นอยู่ในสมองอีก  

“จับแล้วก็อย่าคิดอะไรไม่ดีกลับฉันด้วยล่ะ”

“หุ่นอย่างนายมันไม่ได้ทำให้ฉันหวั่นไหวหรอกยะ  ถึงฉันจะลูบไล้เท่าไหร่ฉันก็ไม่มีอารมณ์หรอกนะ”ฉันเอามือลูบไปทั่วหน้าอกของเขาอย่างประชด  แล้วเงยหน้าไปยิ้มให้อย่างเย้ยๆ  

“เออ!  เธอไม่มีแต่ฉันเริ่มจะมีแล้วถ้าเธอไม่หยุด...ลูบ =///=

  เขาพูดแล้วมองมาที่มือของฉันแล้วก้มลงไปมองที่ผ้าขนหนูพื้นน้อยที่ปกปิดส่วนล่างของเขาอยู่    ฉันมองหน้าเขาที่เริ่มมีสีแดงอ่อนๆ     แล้วก้มลงมองที่ผ้าขนหนูตามเขา  แล้วก็ต้องกระโดดหนีห่างจากเขาไป 3 เมตรด้วยความตกใจ

“อะ...ไอ้บ้า  นายหยุดคิดอย่างว่าเดี๋ยวนี้เลยนะ>///<

“เธอต้องรับผิดชอบเลยด้วย  มันไม่ยอม ละ...ลง =///=” เขาพูดแล้วมองไปยัง...นั่นล่ะ  รู้ๆกันอยู่ >///<  (ใครไม่รู้ถามผู้แต่งได้ค่ะ =..=)

        กรี้ดดดด!  ทนไม่ไหวแล้ว  ฉันเดินเข้าไปหาเขาอย่างกล้าหาญ   แล้วตีหน้านิ่งๆก่อนจะก้มลงมองที่สิ่งแปลกปลอมเบื้องล่างของเขาแล้ว...

“เธอจะทำอะไรน่ะ = =?

“ฉันนกำลังจะรับผิดชอบไงล่ะ!

“...!?!





- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 แต่งจบแล้ว ฮู่เล่~
มาฉลองกันหน่อย  บทนี้แต่งนานหน่อยเพราะ
เหตุผลที่ว่าโน๊ตบุ้คสุดที่รัก ที่เพิ่งซื้อมาได้เพียงแค่เดือนกว่าๆ
พัง  สุดยอดมากเลย  คิดถึงมันแทบตายในที่สุดก็กลับมา
บทนี้ก็ได้เจอกับพระเอกแล้วนะ  แต่ก็ยังไม่รู้ชื่อกันนิ
แล้วตอนจบก็ดูเหมือนค้างคาใจเล็กน้อย
เพราะคนแต่งคิดพล็อตไม่ออก  เฮ้ย!ไม่ใช่คิดออกค่ะ
แต่ก็ค้างไว้ก่อน  แล้วคุณหนูไวท์จะทำอะไรพระเอกเรา 
แล้วทำไมทั้งคู่ถึงมาอยู่ที่นี้ ก็เชิญติดตามตอนต่อไปนะค่ะ^^
ขอบคุณพี่แอมมากนะค่ะที่แนะนำ ตอนนี้แก้ไขตามที่พี่บอกแล้วเนอะ
ขอบคุณมากๆนะค่ะพี่แอม~ 


 Free theme by Tem*

 10 มิ.ย. 53

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #10 Phrapay (@ritrkp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2553 / 22:09

    นางเอกดูจะเพี้ยนๆ น่ะ
    นิสัยแปลกๆ อ่ะ  ก็ตอนแรกคิดว่าจะอ่อนแอเรียบร้อย
    ทำตอนนี้ดูใจกล้าบ้าบินแฮะ 

    #10
    0
  2. #6 TOPAN (@laemp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2553 / 02:12
    กลับมาแต่งต่อเลยน้องสาว
    อาร๊ายย นางเอกจะทำอะไร >.<

    เอ่อ..มนุษย์มีดุ้น คิดได้ไงเนี่ย 5555+
    #6
    0
  3. #2 •°•★AMPM★•°• (@amamkung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2553 / 20:36
    อืมๆพี่อ่านดูคร่าวๆแล้วนะ
    ตอนแรกน่ะแปลกๆนิดหน่อย
    แต่ถ้าเอาความคิดพี่
    ตรงที่ว่า>>ไม่นานนักก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม<<
    ตรงนี้น่ะตอนแรกมันก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งทีนึงแล้ว ถ้าจะเป็นชายคนหนึ่งอีกจะดูแปลกๆไปไหมอ่าปอเปี๊ยะ
    แต่พี่ว่าถ้าลองเปลี่ยนเป็นว่า>>ไม่นานนักชายเจ้าของชื่อก็เดินเข้ามาหาเธอ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม<<
    อย่างนี้ เอ่อ..พี่ว่าของพี่ก็แปลกๆเนอะ ฮ่าๆๆๆ เอาไงดีล่ะ
    งั้นแล้วแต่น้องสาวล่ะกันเพราะพี่ก็ไม่เก่งซะด้วยสิ ฮ่าๆๆๆๆ
    แต่เอาเป็นว่าภาพรวมดูดีแล้วจ้ะ อาจจะแต่งได้เก่งกว่าพี่ด้วยซ้ำ
    เพราะตอนนี้พี่ก็แต่งเรื่องเศร้าอยู่เหมือนกัน ยุ่งๆเลยได้ไม่ถึงไหนเลย
    แล้วพี่ก็แต่งได้ไม่ค่อยดีด้วย มีคนบอกว่าภาษามันยังวิบัติอยู่นิดหน่อย
    เฮ้อ..พี่ไม่ได้อยากให้มันวิบัติเลยน้า พี่ออกจะรักภาษาไทย TT
    ลองเข้าไปดูๆเม้นๆให้หน่อยได้ไหมจ้ะ ^ ^
    นี่แบนน้า จิ้มเลย ^ ^
    Listen to my heart – ฟังเสียงหัวใจฉัน...บอกรักเธอ

    ปล.เกือบลืม เคยมีคนแนะนำพี่มาว่า ถ้าแต่งแนวนี้ อย่าใส่อีโมฯ
    เพราะมันเป็นแนวเศร้าอ่านะ ถ้าจะใส่ก็ให้ใส่ในตอนที่ตัวละครสนุกน่ะ(อันหลังพี่นึกเอาเองน่ะ ฮ่าๆๆ)
    ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับปอเปี๊ยะน้า ถ้าปอเปี๊ยะว่าดี พี่ก็สนับสนุน 
    ว่างๆพี่จะแวะมาน้า เด๋วต้องรีบไปทำการบ้านแล้ว ฮ่าๆๆ
    สู้ๆต่อไปน้า ^ ^
    #2
    0