Love the two colors เพียงครึ่งของหัวใจแล้วฉันจะพบเธอ

ตอนที่ 2 : บทที่1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 ต.ค. 53

บทที่1

Dreams come true

 

ความฝันที่กลับกลายเป็นจริง

เป็นคุณจะไล่ตามความฝันนั่นไหม...

ฉันจะไม่ไล่ตามความฝันนั่น

แต่ฉันจะไล่ล่าความฝันด้วยตัวฉันเอง...

 

              เมื่อแสงทองของดวงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่างบานกว้าง เสียงร้องขับขานอย่างมีความสุขของหมู่มวลวิหคซึ่งอยู่ภายนอก ปลุกให้ฉันต้องลืมตาตื่นแล้วเหลียวมองรอบกาย ขณะที่ตัวเองยังนอนทอดร่างบนเตียงนุ่ม ด้วยชุดเดียวกับที่ใส่มาทั้งวันตั้งแต่เมื่อวานทุกอย่างในห้องฉันยังคงวางอยู่ที่เดิม   แต่ที่แปลกไปคือ  ม่านที่เปิดอยู่   ฉันจำได้ว่าเมื่อคืนนี้ฉันปิดแล้วนะ   หรือ ป้าชม้อย จะมาเปิดนะ   ป้าชม้อยคือแม่บ้านของฉันเอง   ป้าดูแลฉันมาตั้งแต่เด็กเพราะพ่อของฉันทำงานเป็นนักวิจัยพันธุ์สัตว์ให้กับบริษัทแห่งหนึ่ง  พ่อจึงไม่ค่อยได้กลับบ้านมาดูแลฉันเท่าไหร่   แม่ของฉันก็เสียไปตั้งแต่ฉันยังจำความไม่ได้  ซึ่งมันก็ดีแล้วเพราะฉันจะได้ไม่เจ็บปวดอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนี้   ความรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องเสีย  เขา ไป  ถึงแม้เวลามันจะผ่านมาได้สองเดือนแล้วก็ตาม

“คุณไวท์ค่ะตื่นแล้วเหรอค่ะ^-^”ป้าชม้อยเปิดประตูแล้วเดินเข้ามาหาฉัน   ป้าชม้อยที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสกรีนลายหมีตัวใหญ่  สีชมพูและกางเกงยีนสีจาง   ถึงป้าชม้อยจะอายุขึ้นเลขห้าแล้ว  แต่ก็ไม่เคยมีวันไหนเลยที่ป้าแกจะตกเทรนวัยรุ่น

“ตื่นแล้วค่ะป้า  ทีหน้าที่หลังเคาะประตูก่อนก็ดีนะค่ะ  ถ้าเกิดฉันแก้ผ้าอยู่จะทำไงค่ะ”ฉันกอดอกบอกป้าชม้อยไปอย่างเซ็งๆ  

ป้าชม้อยถึงจะเป็นคนที่มีอายุมากแล้วก็ตาม  แต่มารยาทในการเข้าหาเจ้านายป้าแกไม่ค่อยมีเท่าไหร่  ฉันก็ไม่รู้

หรอกนะว่าทำไมป้าชม้อยแกถึงได้ทำงานให้พ่อฉันได้ยันทุกวันนี้  เป็นฉันไล่ออกตั้งแต่วันแรกแล้วมั้งเนี่ย   แต่บังเอิญจริงๆที่อำนาจทั้งหมดดันไปอยู่ที่พ่อฉันเสียได้   เฮ้อ...

“แหม...ถึงคุณจะแก้ผ้าอยู่บ้าก็ไม่ถือหรอกค่ะ”

“แต่ฉันถือค่ะ  ป้าเป็นคนเปิดม่านนั่นเหรอค่ะ”

“ป้าเปล่านะค่ะคุณ  คุณเปิดไว้เองแล้วลืมหรือเปล่าค่ะ  สาวๆก็เป็นโรคขี้ลืมได้นะ ขนาดป้าสาวขนาดนี้ยังขี้ลืมอยู่บ่อยๆเลยค่ะ^w^”ป้าชม้อยพูดอย่างลืมอายุตัวเองอย่างหน้าตาเฉย  หน้าอย่างป้านี้น่าจะไปบวชชีทำบุญล้างงบาปที่เคยทำเอาไว้ได้แล้วนะ   ถ้าป้าชม้อยไม่ได้เปิดไว้ แล้วใครเปิดล่ะ  ฉันมองหน้าต่างที่ตอนนี้ไม่มีม่านมาบังทำให้แสงจากด้านนอกผ่านเข้ามาเป็นแสงสีขาวสว่างจนแสบลูกตา   แสงสีขาวงั้นหรอ!?!   มันทำให้ฉันนึกถึงความฝันเมื่อคืนนี้   ฝันที่ว่า  ถ้าหาหัวใจอีกครึ่งเจอ เขา จะกลับมา...จะเป็นไปได้อย่างไรกัน

“คุณไวท์ไปอาบน้ำเถอะค่ะ  ชุดเน่าตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะค่ะ”อ่า...ป้าว่าหนูเน่าหรือเปล่าเนี่ย   ใช่แล้ว  ฉันยังคงใส่ชุดเมื่อวานและเป็นชุดหลังจากที่ฉันไปปาร์ตี้เพื่อให้ลืมๆความทรงจำที่เจ็บปวดไป 

“ฉันฝากป้าไปให้อาหารคุณจาจาทีนะ  คุณจาจาคงจะหิวแล้ว”

“โอ้ย~ปะ...ป้าไม่กล้าไปให้อาหารมันหรอกค่ะ  ป้ากลัวToT  แค่ให้ไปให้อาหารจาจา  กิ้งก่า สุดที่รักของฉันป้าชม้อยยังทำไม่ได้อีกเหรอ!  เป็นแม่บ้านประสาอะไรเนี่ย   คุณจาจาของฉันออกจะน่ารักนิสัยดีมีมารยาทนะ   เฮอะ!

“ป้าชม้อย!  แค่นี้ยังทำไม่ได้ลาออกไปไม่ดีกว่าเหรอค่ะ”

“ตะ...แต่คุณค่ะ  มันน่ากลัวจริงๆนะค่ะ ป้าไม่อยากเข้าใกล้มัน  เอ่ย!คุณจาจานะค่ะT^T”ป้าชม้อยรีบเปลี่ยนคำนำหน้าชื่อคุณจาจาด้วยความรวดเร็ว  พอฉันตวัดหางตามองป้าชม้อยอย่างเอาเรื่อง   บังอาจมาเรียกคุณจาจากิ้งก่ามีสกุล ว่า มันอภัยให้ไม่ได้ !

“ป้าชม้อยค่ะ  วันนี้ป้าชม้อยไม่ต้องไปนอนที่เรือนพักนะค่ะ” ฉันยิ้มให้ป้าชม้อยอย่างเยือกเย็น  ในสมองฉันประมวลแผนการลงโทษป้าชม้อยเอาไว้อย่างที่ป้าชม้อยคาดไม่ถึงและท่านผู้อ่านคาดไม่ถึงอีกเช่นกัน  หึๆ  ป้าจะฝันร้ายไปอีกนาน!!

“วันนี้ป้าไปนอนกับคุณจามาที่ห้องแล้วกันนะค่ะ  ฉันจะให้คุณจาจาไปนอนที่ห้องป้าแทน!” เมื่อฉันพูดจบป้าชม้อยก็หน้าถอดสีในทันที   ก็คุณจามาน่ะ  คืองูเหลื่อมหนักหลายสิบกิโลกรัม ที่ฉันเลี้ยงเอาไว้  ขอรับประกันความน่ารักน่าชังและน่ากลัวเลยว่าคุณจะจำไปได้ตลอดชีวิต   แต่คุณจามานิสัยดีมากเลยนะ  มารยาทดีมากๆเวลาอุ้มคุณจามาออกมาเล่นด้วยคุณจามาจะค่อยๆพันตัวอย่างสุภาพ  แต่อย่าเผลอเชียวนะ  เพราะถ้าปล่อยให้คุณจามารัดนานๆคุณจามาอาจจะกอดแน่นจนคุณหายใจไม่ออกแล้วสิ้นลมได้ในทันที   ไม่ต้องแปลกใจไปค่ะ  ว่าทำไมฉันถึงรักสัตว์จำพวกสัตว์เลื้อยคลานเพราะพ่อของฉันเป็นนักวิจัยสัตว์เลื้อยคลานนั่นเอง   มันก็ไม่แปลกที่ยีนส์มันจะสืบทอดกันมาจริงมั้ยค่ะ

“ปะ...ป้าไปให้อาหารคุณจาจาก่อนนะค่ะ”

“ไม่ไปนอนกับคุณจามาเหรอค่ะป้า  คุณจามากำลังหิวเลยนะค่ะ O_O?

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะคุณไวท์ป้ารักคุณจาจาสุดใจขาดดิ้นจริงๆค่ะ>.<;;” อ๋อเหรอ~  ป้าชม้อยกลับคำพูดแบบพลิกลิ้นด้วยความรวดเร็ว   แกล้งคนแก่มันจะบาปมั้ยเนี่ยฉัน    เอาเถอะแผนฉันก็สำเร็จล่ะนะ  เหอะๆ

 

 

           ฉันเดินลงมาจากชั้นสองหลังจากอาบน้ำเสร็จเพื่อจะลงมารับประทานอาหารเช้าที่ป้าชม้อยเตรียมไว้ให้    แต่พอลงมาถึงก็ไม่เห็นวี่แววป้าชม้อยแม้แต่ปลายเส้นผมหงอกๆของป้าแกเลย 

“ป้าชม้อยค่ะ =o=” ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ

“ป้าชม้อยค่ะ  ป้าอยู่หนใด”  ก็ยังคงไม่มีเสียงตอบรับใดๆเกิดขึ้น

“ป้าชม้อย วู้ฮู้~ \=o=z” ฉันป้องปากแล้วตะโกนเรียกป้าชม้อยอย่างสุดเสียง  แต่ก็ดูเหมือนว่าป้าชม้อยจะยังไม่ได้ยินอยู่ดี   ฉันลงทุนเดินหาในบ้านจนทั่วแต่ก็ไม่เจอป้าชม้อย   ฉันเลยเดินออกหาตามรอบๆบริเวณนอกบ้านแทน  แต่ก็ยังไม่เจอป้าชม้อย  จนเดินมาถึง บ้าน ของคุณจาจา   ป้าชม้อยบอกว่าจะมาให้อาหารจาจา  ก็น่าจะอยู่แถวนี้แหละนะ

“ป้าชม้อยค่ะหนูหิวแล้วนะ...คุณจาจาเห็นป้าชม้อยมั้ยค่ะ”ฉันมองไปรอบๆก็ไม่มีซึ่งร่างของป้าชม้อยเลยแม้แต่น้อย  จึงหันไปถามคุณจาจาเผื่อคุณจาจาจะรู้ว่าป้าชม้อยอยู่ไหน 

“แก๊บ  แก๊บ...”เสียงแบบนี้คงไม่เห็นสินะ

          เอ๊ะ!  หรือว่าป้าชม้อยจะไปหาคุณจามานะ...!?!    อาจจะใช่ก็เป็นได้ลองไปดูก่อนแล้วกัน

 

แอ๊ด...

ฉันค่อยๆเปิดเข้าไปยัง    ห้องของคุณจามาแล้วสอดส่องสายตาหาป้าชม้อยแต่ก็ไม่เจอใคร  นอกจากคุณจามาที่นอนหลับตัวมันแพลบ  ขดอยู่ที่โซฟายาว   ดูกี่ทีคุณจามาก็น่ารักจริงๆ 

“ไม่อยู่แฮะ ” แต่ก็ไม่พบป้าชม้อยอยู่ดี  หรือป้าชม้อยจะออกไปซื้อของกันนะ  อาจจะเป็นไปได้   เมื่อฉันคิดได้อย่างนั่นฉันเลยเดินออกมาจากห้องคุณจามา  โดยที่ไม่ลืมขอโทษคุณจามาที่ไม่ได้เคาะประตู

ขอโทษจริงๆนะค่ะคุณจามา...

 

 

                และเวลาก็ผ่านเลยไป3ชั่วโมง   ท้องฉันก็เริ่มทำงาน

จ๊อก...จ๊อก~

    เมื่อไหร่ป้าจะกลับมาสักทีเนี่ย   กระเพาะฉันเริ่มกินกันเองแล้วนะ   ถ้าเป็นโรคลำไส้ใหญ่พันกับลำไส้เล็กแล้วไปมัดถูกมดลูกขึ้นมาจะทำยังไง   ฉันมีลูกไม่ได้พอดี (โรคแบบนี้มีมั้ยอ่ะ)   

       ด้วยความหิวป่นความเบื่อหน่ายในการรอฉันได้แต่นอนพลิกตัวไปมาอยู่อย่างนั่น   และไม่นานฉันก็เผลอหลับไป

“ไวท์...คุณไวท์...คุณไวท์”ฉันที่ยังงัวเงียจากการถูกปลุกพยายามจะเบิกตาให้โตเพื่อจะเห็นบุคคลที่อยู่ตรงหน้าให้ชัดเจน   แต่ฉันมีความรู้สึกเหมือนเปลือกตาหนักอึ้งจนไม่สามารถลืมตาได้   คนตรงหน้ายังเขย่าตัวของฉันแล้วเรียกชื่อฉันอย่างไม่ยอมลดความพยายามที่จะปลุกฉันขึ้นมา   

“คุณไวท์...ตื่นได้แล้ว”จากเสียงเข้มที่ได้ยินนั่น   ฉันจำได้รางๆว่าเคยได้ยินจากที่ไหนสักแห่ง   ฉันพยายามที่จะลืมตาอย่างไม่ลดละ   แต่มันก็ดูเหมือนไร้ประโยชน์อยู่...สติของฉันเลือนลงทุกที ทุกที

“คุณไวท์ใส่สร้อยนั่นไว้แล้วเราจะได้พบกันอีกครั้ง...”เสียงเข้มพูดขึ้นแล้วฉันก็หมดสติลงในทันที   นี้มันฝันเหรอฝันถึงคุณเทวดาแบบเมื่อคืน...

“คุณไวท์ค่ะตื่นได้แล้วค่ะ”ฉันลืมตาขึ้นมามองดูคนตรงหน้าอย่างพิจารณา   ป้าที่ดูแก่  แต่ยังพยายามแต่งตัววัยรุ่นแถมยังติดกิ๊บลายดอกไม้สีชมพู   แล้วแต่งหน้าแบบไม่อายใคร   ใช่แล้ว...ป้าชม้อยนั่นเอง

หมานความว่าฉันตื่นจากฝันแล้วงั้นเหรอ...

“คุณไวท์ค่ะ ตื่นได้แล้วค่ะเที่ยงแล้วนะค่ะ ”ป้าชม้อยทำหน้างอเมื่อเห็นฉันทำท่างัวเงียไม่ยอมตื่น   เที่ยงแล้วเหรอเนี่ย  นี้ฉันหลับไปแค่1ชั่วโมงเองเหรอเนี่ย   แต่ทำไมดูเหมือนจะนานจัง

“ป้าไปไหนมาค่ะ  ฉันหิวจะแย่อยู่แล้ว”ฉันลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ตาไปพลางถามถึงสาเหตุที่ป้าชม้อยหายตัวไป

“พอดีป้าถูกหวยน่ะ  เลยไปขึ้นเงินมาได้มาตั้งสามพันแน่ะค่ะคุณ^o^”ป้าชม้อยพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ดี๊ด๊าเป็นพิเศษ  แค่สามพันดีใจขนาดนี้เลยเหรอป้า  ทำเป็นปลากระดี่ได้น้ำเลยนะ

“ป้ามีอะไรให้หนูกินบ้างค่ะ”

“นี่ๆ ป้าไปซื้อสร้อยมาใหม่ด้วยแหละ  สวยมั้ยล่ะ^w^”ป้าไม่ฟังฉันเลยจริงๆ  ป้าชม้อยพูดแล้วล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบสร้อยเงินที่มีจี้รูปหัวใจขึ้นมาให้ฉันดู   จี้รูปหัวใจงั้นเหรอ...

คุณไวท์ใส่สร้อยนั่นไว้แล้วเราจะได้พบกันอีกครั้ง..  ฉันนึกถึงคำพูดของคุณเทวดาได้ดี   ในความฝันนั่นเขาบอกให้ฉันใส่สร้อยนั่นเอาไว้   แต่ว่าสร้อยนั่นมันอยู่ไหนกันล่ะ

“ป้าชม้อยค่ะเห็นสร้อยที่มีจี้รูปหัวใจครึ่งซีกมั้ยค่ะ”ฉันหันไปถามป้าชม้อยที่กำลังนั่งหน้าบานอยู่ข้างๆเตียงฉัน  ป้าชม้อยละความสนใจจากสร้อยของตัวเองแล้วมองฉันด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ที่ฉันไปขัดความสุขของป้าแก    เอิ่ม...ฉันเป็นเจ้านายป้านะ!

“คุณก็ใส่อยู่นั่นไงค่ะ  อู้ย~เป็นความจำสั้นแต่รักฉันยาวหรือไงค่ะ”ฉันมองตามนิ้วที่ทาสีเล็บชมพูบานเย็นของป้าชม้อยมายังที่คอของฉัน    ฉันค่อยๆเอามือจับที่คอตัวเองอย่ากล้าๆกลัวๆ   มือของฉันสั่นอย่างไม่มีสาเหตุ   แล้วมือของฉันก็ไปสัมผัสโดนอะไรบางอย่างที่อยู่ตรงคอของฉัน   มันเย็นๆเหมือนเป็นเครื่องประดับที่ทำด้วยเงินหรืออะไรบางอย่าง   ฉันจับของสิ่งนั่นที่อยู่ตรงคอแล้วจึงรู้ว่า   มันเป็นจี้สร้อยคอ!   เป็นไปไม่ได้ก็มันเป็นแค่ความฝันนี้!!

“ว้าย!  คุณผลักป้าทำไมค่ะ  เจ็บนะค่ะT.T  ฉันรีบกระโดดลงจากเตียงโดยไมสนใจต่อเสียงของป้าชม้อยที่ร้องโวยวายเสียงดัง     เพื่อไปยังโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อดูกระจก  และเมื่อฉันไปถึงก็ต้องอ้าปากค้าง

“จี้หัวใจครึ่งซีกจริงๆด้วย!”ฉันแหกปากร้องเสียงดังด้วยความตกใจ

“ก็ใช่ไงค่ะ  แถมเป็นทองคำขาวเสียด้วยนะค่ะ น่าอิจฉาจริงๆเลยสวยมากๆเลยค่ะ”ป้าชม้อยเดินมาด้านหลังฉันแล้วเอื้อมมือมาถอดสร้อยออกมาชูให้ฉันดูแล้วเมื่อฉันมองใกล้ๆก็ต้องตกใจกว่าเก่าเพราะ จี้รูปหัวใจนั่นสลักอักษร S  A  K เอาไว้แบบในฝันไม่มีผิด   นี้มันอะไรกัน

ฉันเชื่อว่าเมื่อคืนนี้ละเมื่อกี้มันเป็นเพียงความฝัน   แต่นี้...สร้อยนี้มันมีอยู่จริงๆ!!


_______________________________

      

 Free theme by Tem*

  29 พ.ค. 2553

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #24 Ka_Noon_Ba (@computerza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2553 / 16:47
    ตอนนี้ก็สนุกอีกแล้ว

    แต่คำผิดยังมีอยู่นะ
    #24
    0
  2. #18 my_aquafirene (@paroongorn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2553 / 22:00

    เกือบใช้ได้แล้วขอรับ
    ข้าน้อยว่ายังต้องขัดเกลาอีกนิดหน่อย
    ยังมีคำซ้ำซ้อนฟุ่มเฟือยอยู่มากขอรับ
    ซึ่งข้าน้อยก็ประสบปัญหาเช่นเดียวกันจึงต้องรีไรท์ใหม่
    ไม่เป็นไรยังมีเวลาให้แก้ไข...

    ว่าแต่ตรงบรรทัดที่ 2 ช่วงที่ว่า 
    'ฉันลุกขึ้นแล้วมองรอบตัวเอง ฉันยังคงนอนอยู่บนเตียงที่ห้องของฉัน'
    ท่านว่ามันดูแปลกๆ มั้ยขอรับ...

    #18
    0
  3. #13 •°•★AMPM★•°• (@amamkung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2553 / 18:54
    หนุกดีค่ะน้องสาว
    แต่ว่ามีคำผิดอยู่หลายที่เหมือนกัน
    ว่างๆลองตรวจดูใหม่น้า
    (ได้ข่าวว่าจะส่งเข้าประกวดพี่เลยแนะนำให้จ้ะ ฮ่าๆๆ)
    สู้ๆๆน้า พี่จะคอยเป็นกำลังใจให้จร้า ^ ^
    #13
    0
  4. #9 Phrapay (@ritrkp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2553 / 22:05

    น่าเสียดายอุตสาห์คิด
    ว่าเลี้ยงเสือเสียอีก
    ที่ไหนได้เลี้นงแค่กิ้งก่า
    ว่าแต่พระเอยเป็นใคร

    #9
    0
  5. #4 TOPAN (@laemp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2553 / 01:54
    นางเอกเรื่องนี้นิสัยแปลกๆนะ
    ชอบเลี้ยงสัตว์แต่ละอย่าง
    น่ารัก(น่ากลัว)ทั้งนั้น 555+

    ป้าชม้อยจะวัยรุ่นเกิ๊นแล้วมั้งนั้น
    เล็บสีชมพูซะด้วย ฮ่าๆๆ
    #4
    0