[Fic varia]Attack love ทอมบอยสุดซ่าปะทะฉลามจอมโวย

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ก.ค. 55

         
บทนำ


 



    
          ดวงจันทร์...มนุษย์ในอดีตจนถึงปัจจุบัน ไม่มีใครเชื่อว่ามีสิ่งมีชีวิตอยู่ที่นั้น แต่คุณคิดผิด แท้จริงแล้วมีสิ่งมีชีวิตชนเผ่าหนึ่งที่อาศัยอยู่บนพื้นผิวดวงจันทร์ ซึ่งแบ่งออกเป็น
2 กลุ่ม กลุ่มหนึ่งจะมีหู แต่อีกกลุ่มหนึ่งไม่มีหู ชนเผ่าดวงจันทร์มีความคิดที่ฉลาดหลักแหลม มีความสามารถที่เหนือมนุษย์ ทั้งด้านสู้รบ เวทมนต์ต่างๆ เป็นมิตรต่อกัน และรักสงบ แต่ตอนนี้คงไม่ใช่…!!?

         
         
ยังมีสิ่งหนึ่งที่พวกมนุษย์ไม่รู้ นั้นก็คือ ดาวโลก
! เพราะดาวโลกเป็นที่อยู่แห่งแรกของชนเผ่าดวงจันทร์ แต่เพราะถูกรุกรานจากมนุษย์จนต้องย้ายถิ่นมาอยู่ที่ดวงจันทร์...และเวลานี้ความแค้นที่สะสมมานานของชนเผ่าดวงจันทร์หรืออีกชื่อหนึ่งที่มนุษย์ชอบเรียกกัน คือ เอเลี่ยน (Aliens on the moon) สงครามระหว่างโลกกับดวงจันทร์กำลังจะเกิดขึ้น

 

         
         
         
++สนามรบจำลองบนพื้นผิวดวงจันทร์++ 

         
สนามรบแห่งนี้เป็นแบบจำลองตามชื่อ ที่นี้จะฝึกให้ทหารฝึกหัดทุกคนฝึกศิลปะการต่อสู้ เวทมนต์ การสงครามเพื่อการบุกโลก ทั้งหญิงและชายฝึกอย่างเท่าเทียมกัน ไม่มีใครได้เปรียบ หนักคือหนัก! ไม่มีเบา!!

           ฟึบ! ฟึบ!

           “ ออกแรงให้มากกว่านี้!!...ตรงนั้นนะ! เสียงมีแค่นั้นหรือไงห๊ะ เพิ่มไปอีก 100 ครั้ง!!! “ เสียงชายวัยกลางคนที่ดูท่าจะมียศเยอะพอสมควรพูดเสียงดัง พร้อมกับเดินดูทหารฝึกหัดที่ทำไม่ดี ไม่ได้ และทำพลาด ก็ต้องมีตักเตือน ลงโทษกันบ้าง ถ้าใครทำผิด  

          “ คร๊าบบบบบ/ค่าาาาาาาา “ ทหารฝึกหัดตอบรับเสียงดัง

          ตึกๆ ตึกๆ

          “ นายท่านนนนนนน!! “ เสียงตะโกนเรียกของทหารที่วิ่งมาอย่างรีบร้อน    

          “ มีอะไร ถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น - - “ ชายวัยกลางคน ที่ถูกเรียกว่า นายท่าน ถามทหารที่วิ่งมาอย่างสงสัย

          “ แฮ่กๆ คือ แฮ่กๆๆ ว่า แฮ่กๆ... “

           พอ! รอให้หายเหนื่อยก่อนแล้วค่อยพูด ฉันฟังไม่รู้เรื่อง “

          “ แฮ่กๆๆ...คือเด็กสาวคนนั้นทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่มอีกแล้วครับ “

          “ อีกแล้ว? -*-…เฮ้อออ ลำบากฉันอีกแล้ว ทำไมคนที่อยู่ใกล้ตัวฉันถึงได้ทำแต่เรื่องนะ เฮ้อออ “ นายท่านพูดอย่างปลงๆแล้วเดินตามทหารไป

 

         
         
          “ อยู่ตรงนั้นครับ “ เมื่อมาถึงที่หมายทหารก็ชี้ไปที่ใต้ต้นไม้ที่มีคนมุงกันเยอะพอสมควร   
         
         
“ เอ้า! หลีกๆ - -++ “ นายท่านเดินแทรกกลาง ส่วนไทยมุง(?)ก็ทยอยๆถอยออกไปเพราะเมื่อนายท่านมา เดี๊ยวเรื่องมันก็จบ

          “ นะ นะ นายท่าน “ เด็กชายคนหนึ่งหันมามองด้วยความตกใจ

          “ หืม? นายอีกแล้วหรอ “

          “ ผะ ผะ ผมขอโทษที่ทำให้นายท่านต้องลำบากนะครับ!! “ เด็กชายรีบขอโทษเป็นการใหญ่

          “ ก็รู้ว่าฉันลำบากแล้วจะก่อเรื่องทำไม “

          “ ก็ยัยนั้นแหละครับ ที่มันก่อเรื่องก่อน มันหัวเราะผม..ตอนที่กำลังสอบเวทมนต์ “

          “ ....... “ เมื่อได้ฟังจบ นายท่านก็หันไปหาต้นเหตุที่กำลังอ่านหนังสือหน้าตาเฉย

          “ ฉันอ่านหนังสือ แล้วมันตลกก็แค่นั้น “ เด็กสาวพูดจบก็อ่านหนังสือที่อยู่ในมือต่อ เด็กสาวคนนี้ไม่ค่อยเหมือนเด็กสาวทั่วไปสักเท่าไรเพราะเธอมีลักษณะหน้าตาที่คล้ายผู้ชาย แถมเธอยังชอบแต่งชายเสียด้วย เลยทำให้คนเข้าใจผิดบ่อยๆ แต่มันก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เหล่าเด็กสาวคนอื่นๆอิจฉานั้นก็คือ หน้าอก...ที่มันออกจะใหญ่เกินเด็กสาวทั่วไป (ยามิ:คุณไรท์อย่าพูดมากได้ไหม/ลับมีด//ไรท์:ขอโทดคร๊าบบ T^T ก็ฉันเขียนตามบทนิ)

          ตุบ!

          “ ฉันอยากจะบ้าตาย “ นายท่านตบหัวตัวเอง เป็นการให้กำลังใจให้กับตัวเอง

          “ นายท่านจะตายหรอครับ จะให้ผมเตรียมโรงศพแบบไหนดีครับ “ ทหารคนเดิมทำหน้าตกใจและถามด้วยความหวังดี(?)

          เพี๊ยะ!!

          “ คำอุทาน คำอุทาน!...แล้วก็ยามิ มากับฉันหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย “ นายท่านตบหัวทหารไปทีหนึ่งแล้วหันมาพูดกับยามิ

          “ ...... “ แล้วยามิก็เดินตามนายท่านไป

 

         
         
           
++บ้านผู้บังคับบัญชาการรบแห่งดวงจันทร์++
 

          “ .......... “

          “ ........... “

          “ ตกลงมีอะไรค่ะ “ ยามิถามขึ้น เมือเวลาผ่านไปนานพอสมควร แต่นายท่านเอาแต่เงียบอย่างเดียว

          “ อืมมมมม...ฉันอยากให้เธอไปคอยดูลูกของฉันหน่อยนะ “

          “ ลูก? อุซากิหรอค่ะ “ ยามิทำหน้าสงสัย

          “ ใช่...ฉันส่งลูกไปที่ดาวโลกให้ไปดูความชั่วร้ายของมนุษย์เพื่อจะยึดครองโลก “ นายท่านพูดด้วยสีหน้า เศร้าๆ เพราะเป็นห่วงลูกของตนอยู่เหมือนกัน

          “ แล้วทำไมต้องเป็นฉันละค่ะ คนอื่นก็มี!

          “ ก็เพราะเธอเป็นเพื่อนกับลูกฉันตั้งแต่เด็ก...เธอน่าจะช่วยได้ “

          “ ฉันขอปฏิเสธค่ะ ฉันอยากอยู่เงียบๆอ่านหนังสือ แค่นั้นค่ะ!! “ ยามิตะคอก แล้วเดินออกไป

          “ เดี๊ยวก่อน! ฉันมีข้อเสนอ ถ้าเธอยอมไปฉันจะให้เธอไม่ต้องซ้อมเวทมนต์ การต่อสู้ อะไรทั้งสิน ให้เธออยู่เงียบๆคนเดียว แล้วยังมีชุดผู้ชายให้แต่งอีกร้อยชุด “

          “ ...200 ชุดค่ะ “ ยามิหันมาสนใจทันที

          150 ขาดตัว “

          “ 180 ค่ะ “

          “ 140 =*=

          “ 250 ค่ะ! ถ้าไม่ ฉันขอตัว “ ยามิพูดจบก็เดินออกไปอีกครั้ง

          “ โอเคๆๆ 250!...T^T

          “ เยี่ยม! ฉันจะไป...ไปวันไหนค่ะ? “ ยามิยิ้นอย่างมีชัย

          “ วันนี้ ตอนนี้ เดี๊ยวนี้!!! “ พูดจบนายท่านก็ทำท่าจะถีบยามิ

          “ ฉันไปเองได้... “ ยามิห้ามพร้อมกับขยับออกห่าง แล้วยามิก็ใช้เวทมนต์หายตัวไป...

          “ - - เฮ้อออ หมดตัวก่อเรื่องสักที “ นายท่านถอนหายใจ แล้วเดินออกจากกองบังคับบัญชา ตรงไปยังสถานที่ฝึก
 


++++++++++
 


จบบทนำแล้วค่ะ ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ขออภัยด้วยนะ จะพยายามแต่งให้สนุกๆนะ 
สุดท้ายนี้อย่าลืม เม้น กันหน่อยนะ ^^~


STBABY . inmystyle : )

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #7 พิรุณสีคราม (@fahkram-cr) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 20:21
    เป็นข้อตกลงที่แปลกๆดีเนอะ
    #7
    0
  2. #5 JenX (@jen27) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2555 / 09:37
    250 ชุด เยอะจังเลย~
    #5
    0
  3. #1 Kisaragi Momo (@nonggreen) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2555 / 10:12
    โอ้ว!250ชุด-O-!
    #1
    0