รวมฟิคบอร์ดนักเขียน

ตอนที่ 31 : ท่านเคย์เซย์ x ท่านเดี๋ยนะ...ขอนึกก่อน โดย p.t.dreamm

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ก.พ. 57

ท่านเคย์เซย์ X ท่านเดี๋ยวนะ...ขอนึกก่อน

 

"พี่เคย์~ พี่เคย์~" เสียงเรียกแสนหวานดังขึ้นพร้อมมือเล็กที่คว้าจับดึงชายเสื้อ

ร่างสูงโปร่งหันมาตามแรงดึง...เคย์เซย์ส่ายหัว ผลิรอยยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู

"อ้อนอีกแล้วนะ เดี๋ยวนะ" น้ำเสียงติดจะดุอยู่นิดๆ หากแต่คนที่ชอบทำหน้าขรึมดุอยู่เป็นกิจวัตรนั้น แท้จริงแล้วอ่อนโยนกว่าใครๆ  เขาก้มลงมาอุ้มเจ้าเด็กตัวเล็กที่ช่างอ้อนเสียเหลือเกิน จับยกขึ้นมาชูสูงๆ เล่นด้วยให้พอชื่นใจ หากแต่เจ้าเด็กตัวเล็กกลับไม่พอใจ เชิดหน้าขึ้นติดจะงอนๆ อยู่หน่อยๆ เมื่อเห็นใครอีกผู้หนึ่งซึ่งกอดอกทำหน้านิ่งอยู่ข้างๆ 'พี่เคย์' ของเขา คนซึ่งดูไม่ออกว่าเป็นหญิงหรือชาย ทว่าท่าทางงามสง่านั้นก็ดูสูงส่งนัก จนเขารู้ดีว่าไม่อาจเทียบ

"เคย์" เสียงหวานเล็กเรียกจากคนข้างตัว หางเสียงดังห้วนขึ้นเล็กน้อย บ่งบอกสภาพอารมณ์ขุ่นมัวของเจ้าตัวเป็นอย่างดี

เคย์เซย์หันไปลูบร่างเล็กที่สูงเพียงแค่บ่าของเขา เสียงอุ่นขานรับ "ครับ...ซอนซอน"

คำเรียกเฉพาะที่ไม่เหมือนใคร คนพูดช่างไม่รู้เอาเสียเลยว่าทำให้ใบหน้าเขาร้อนผ่าว ซอนซอน...ซ่อนนามผู้ซึ่งแต่เดิมไม่เคยยอมใคร ทว่าไม่รู้ทำไม แต่ไหนแต่ไรมากลับยอมลงให้คนๆ นี้ ร่างเล็กก้มหน้างุด ไม่กล้าเอ่ยความว่าธุระต่อ กลัวอีกฝ่ายจะเห็นหน้าแดงๆ ของตนจนเสียมาดที่วางไว้อย่างดีไป

หากแต่ความหวานยังไม่ทันผลิบาน ไอหมอกสีชมพูหวานก็มลายหาย เมื่อเจ้าเด็กตัวเล็กที่ถูกส่งให้ไปหลบฉากอยู่ชั่วคราวจัดการรวบหางม้าเคย์เซย์แล้วดึง กระชากแรงเกินกำลังเด็ก!

"โอ๊ย!! ทำอะไรน่ะ เดี๋ยวนะ!!!" เคย์เซย์ร้องเสียงหลง ใบหน้าขรึมข่มตาดุเจ้าเด็กน้อยที่ใบหน้าบูดบึ้งพองลม

เด็กน้อยเดี่ยวนะเชิดหน้าขึ้นติดจะงอนๆ ดวงตาใสแอบชำเลืองแล 'พี่เคย์' อยู่นิดๆ ว่าอีกฝ่ายจะง้อหรือไม่ง้อ...ท่าทางที่เคย์เซย์อดจะเอ็นดูไม่ได้ มือใหญ่เคลื่อนไปแตะแก้มพองลมแล้วจิ้มให้ลมออกเล่นๆ เสียงทุ้มรีบเอ่ยถาม ก่อนที่เดี๋ยวนะของเขาจะงอนเข้าไปใหญ่

"เดี๋ยวนะเป็นอะไรน่ะ โกรธอะไรพี่เหรอ?" เดี๋ยวนะ...ขอนึกก่อนไม่ตอบ เพียงแต่ยังเชิดหน้าพองลมอยู่

หน้าขรึมเคลื่อนเข้ามาใกล้ สายตาคมเข้มสบสายตาอย่างพยายามล่วงลึกเข้าไปในจิตใจ ดวงตาสวยซึ่งทำให้เด็กน้อยผู้ยังไม่รู้เท่าทันโลกสะท้าน หลบหนีก้มหน้างุดไปอีกคน

"ปละ... เปล่าซะหน่อย..." ...ใครจะไปโกรธพี่ลงล่ะ...

เพียงใบหน้าได้ใกล้กันจนสัมผัสลมหายใจอุ่นแผ่วเบาเช่นนี้ ใจเขาก็เต้นรัวในอก...รุนแรงจนพาเอาสมองขาวโพลนแล้ว ...ทรงอิทธิพลต่อเขาถึงขนาดนี้แล้วใครจะไปโกรธได้ลงกัน รู้ตัวบ้างไหมว่าหน้านิ่งๆ ที่มองอยู่ส่งผลอย่างไรต่อเขาบ้าง

ทว่าดูเหมือนเคย์เซย์ยังไม่รู้สึกตัว...หรืออาจรู้ตัวนานแล้ว แต่ยังอยากแกล้งอยู่ ดวงตาเข้มยังจับจ้องมองเด็กน้อยดังหวังจ้องจับผิดและข่มขู่อยู่กลายๆ

เด็กน้อยเดี๋ยวนะยิ่งก้มหน้าหลบหายเข้าไปใหญ่ ช่างดูเขินอายจนเคย์เซย์หลุดหัวเราะ

"ถ้าเปล่าก็ยิ้มหน่อยสิ"

คำขอซึ่งเอ่ยเพียงเล่นๆ เท่านั้น หากแต่เด็กน้อยเดี๋ยวนะกลับคล้อยตามทำจริง ยอมเงยหน้าแดงๆ ขึ้นมาแย้มยิ้มแหยๆ ให้อย่างเอียงอาย...รอยยิ้มซึ่งดูฝืนเป็นที่สุด

...ก็เห็นว่าเป็นพี่เคย์หรอกนะ

ภาพรอยยิ้มฝืนๆ นั้นพาเคย์เซย์เกือบจะหลุดขำ ทว่ายิ้มดังกล่าวช่างไร้เดียงสาและกดฝังลงกลางใจอย่างน่าประหลาด เคย์เซย์รู้สึกร้อนวูบในอกขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนชายหนุ่มผู้ผ่านโลกมาดีจะรีบยิ้มกลบเกลื่อน ปกปิดความผิดปกติไป

มือใหญ่เอื้อมไปลูบหัวเด็กน้อย "ร้ายนะเรา

17 ความคิดเห็น