♦ [ F*CK SET] I NEED YOU | ไม่สมควรได้รัก ♦

ตอนที่ 6 : #หลินควงโซ่ : EP :: 05 LIE 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    11 ก.ค. 62







ณ งานสโมสร ฯลฯ

 "  วันนี้หนูหลินสวยมากเลยนะคะคุณ หญิงกุลณดา ว่าแต่ลูกชายคุณหญิงไม่มาด้วยเหรอคะ? " ฉันโคตรเบื่องานสังคมของพวกคุณนายที่วันๆไม่ทำอะไรหาแต่จัดงาน เสียเงินอยู่นั้น แม่ฉันยอมที่ไหน ถ้าถามว่าทำไมฉันถึงมายืนตรงนี้น่ะเหรอ เหอะ ก็คงเพราะ แม่ดันอยากมายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉันน่ะสิ

"  ลูกสาวสวยได้แม่มั้งค่ะ " แม่ฉันพูดจบพร้อมเอามือปิดปากล่ะหัวเราะ เหอะ ฉันล่ะเชื่อแม่ฉันเลยวันนั้นก็อยากตัดขาดกับฉันจะเป็นจะตาย วันนี้ล่ะทำมาเป็นรักฉันนักหนา เหอะ

 " อ่อ ฉันลืมไปว่าตาโซ่เขามีคุยธุรกิจหน่ะค่ะ เลยมาไม่ได้ " อ่อ ฉันก็ว่าทำไมไม่เห็นโซ่เลย แล้วทำไมฉันต้องไปกระเสือกกระสนอยากสนใจเรื่องโซ่ด้วยนะ

" น่าเสียดายตังเลยนะคะคุณหญิง " พวกป้าๆนี้ทำไมอยากรู้เรื่องชาวบ้านเป็นว่าเล่นจังเลยนะ ดูมีความอยาก 'เสือก' เรื่องชาวบ้านเป็นพิเศษจนน่ารำคาญ น่าจะไปเป็นพวกนักข่าวนะ เห็นชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านนักหนิ

" แม่คะ...หลินขอไปเดินเล่นนะคะรู้สึกรำคาญพวกแมลงวี่แมลงวัน  น่ารำคาญชะมัด " ฉันไม่ฟังแม่พูดจนจบหรอกแต่เดินออกมาเลยก็รู้สึก ป้าคนนั่นนิดหน่อยเลยขอเดินแยกตัวออกมา ฉันรำคาญงานพวกแบบนี้มาก ไม่เข้าใจแม่เหมือนกัน

    ฉันพึ่งรู้นะระเบียงตรงข้างนอกโคตรจะเงียบในแบบที่ฉันต้องการและไม่มีคนออกมายืนข้างนอกแบบฉันเลย ต้องขอบคุณสถานที่เงียบๆแบบนี้นะ ฉันล่ะโคตรจะชอบเลยล่ะ

    แถมพระจันทร์โคตรจะสวยเลยทำไมฉันรู้สึกชอบเวลาตอนตัวเองมองพระจันทร์จัง  มันทำให้ฉันไม่คิดมากแถมยังปล่อยวางง่ายๆด้วย
 ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ

 " สวยจังเลยนะครับ " ฉันหันไปมองคนมาใหม่ก็พบว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดีคนนึง แต่ความรู้สึกของฉันมันฟ้องว่าไม่ถูกชะตาเลย ทำไมกันนะภายนอกก็ไม่ได้ดูอันตรายเสียหน่อย หรือเพราะติดนิสัยระแวงโซ่มากไปจนต้องมาระแวงคนอื่นด้วย  บ้าจริง

 " ........ " ฉันเงียบและดูบรรยากาศรอบข้างก็ดูสงบขึ้นมาเสียดื้อๆ ก็คงเดินออกไปแล้วล่ะมั้งดีแล้วฉันจะได้ไม่รู้เกรงขึ้นมา เพราะฉันดันไม่ชินกับคนแปลกหน้านี่สิ

พรึ่บ

ดอกทิวลิปยื่นมาข้างหน้าฉันเป็นช่อใหญ่หลายสีหลากสีสัน ใครที่ไหนเขาเอาดอกทิวลิปให้ผู้หญิงกัน  ประหลาดคนชะมัด ฉันหันมองคนยื่นดอกไม้ รู้สึกแปลก...เหมือนเคยเห็นหน้ามาก่อนแต่ฉันอาจจะจำผิดก็ได้ หน้าเหมือนกันเป็นโหล ถ้าคุ้นหน้าก็คงไม่แปลกสักเท่าไร

 " คุณเก็บไว้เถอะค่ะพอดีฉันเกลียดดอกไม้ทิวลิปมาก ถ้าคิดว่ามันแทนดอกไม้อื่นได้คุณคิดผิดมากเลยนะที่เอาดอกไม้ทิวลิปมาจีบผู้หญิง " ฉันพูดจบและคืนดอกไม้ทิวลิปหลากสีสันคืนให้แก่เขา แต่สีหน้าเขาดูอึ้งๆนะ คงไม่เคยเจอผู้หญิงที่พูดตรงๆล่ะมั้ง

 ตึก ตึก

 พรึ่บ!!

 " อ๊ะ.....นี่คุณ!! " อยู่ดีๆผู้ชายคนนี้วิ่งมากระชากฉันไหนจะหมุนตัวฉันให้หันไปหาเขาอีก นี้เขากำลังทำให้ฉันประสาทเสียมากเลยนะ หรือเขาไม่รู้ตัวกันนะ 

 " ผมขอโทษแต่ผมอยากรู้จักคุณให้มากกว่านี้ไม่เป็นแฟนแต่ขอเป็นเพื่อนก็ได้ครับ " อะไรของเขากัน ฉันว่าฉันก็ปฏิเสํแบบสุดๆแล้วนะ นี่เขากำลังตลกเหรอ  ฉันไม่เห็นตลกเลยสักนิด..

 " อยากรู้จักงั้นเหรอ หาเองสิ " ฉันพูดจบและเดินปลีกตัวออกมาก เดี๋ยวเดินมากระชากไหล่ฉันอีก ไม่โอเคเลยอ่ะ

 " เราต้องได้เจอกันอีกแน่ครับ....หลิน " 


โซ่

 ที่จริงวันนี้ผมมีนัดนะแต่ว่าผมดันมีนัดสำคัญซะด้วยสิเลยขอยกเลิกนัดงานเลี้ยงสมาคมของพวกคุณนาย ไม่มีผมไปคงแค่คนเดียว คงไม่มีใครดิ้นตายหรอกถูกมั้ย

" ไนท์สภาพกูตอนนี้โอเคมั้ยวะ " ตอนนี้ผมแม่งรู้สึกตื่นเต้นไปหมด ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนยกเว้นครั้งแรกที่ผมเคยจูบผู้หญิงคนหนึ่ง  ความรู้สึกตอนนั้นกับตอนนี้แม่งเหมือนกัน

 " โคตรดูดีเลยเพื่อนไปอยู่ต่อหน้าเขาก็อย่าทำตัวแบบนั้นใส่นะ ถือว่ากูขอ " ตอนนั้นผมเคยตะตอกใส่ผู้หญิงคนนั้นด้วยความโมโหแต่ตอนนี้ผมแม่งรู้สึกแย่อยากจะขอโทษและ ขอคืนดี

 " กูจะพยายามแล้วกัน " ผมพูดจบและถือเสื้อสูทและช่อดอกไม้หลากหลายสีช่อใหญ่ไว้ในมือ ครั้งนี้ก็หวังว่าเธอจะไม่โกรธและเกลียดผมนะ...

 " สู้เขาไว้!!" ได้ยินเสีบงเชียร์ที่ดังตะโกนลอดออกมาก็พอจะทำให้ผมกล้าที่จะพบเธออีกครั้ง ขอแค่นี้ครั้งสุดท้ายจริงๆ


ภัตรตาคารร้านอาหารญี่ปุ่น ย่านทองหล่อ

 " ผมจองไว้ในชื่อ ชนาภัทร ครับ " ผมพูดจบพนักงานอีกคนนำผมไปอีกทางเหมือนจะขึ้นไปดาดฟ้าด้วยล่ะมั้ง นี้ผมวานให้ไอ้ไนท์จองไว้แต่ไม่คิดว่ามันจะเล่นอะไรที่แปลกประหลาดจนต้องมาจองคิวบนดาดฟ้า และก็คือไม่มีคนอื่นนอกจากโต๊ะที่ผมจองคิวไว้ โหจัดซะไม่กล้านั่ง แต่วิวบนนี้ดันสวยจนผมไม่กล้าละสายตาเลบล่ะ ถ้าขอโทษเธอและขอคืนดีในสภาพที่วิวสวยขนาดนี้เธอจะยอมยกโทษให้ผมมั้ยน่ะ...

 ผมนั่งรอเธอมาเป็นชั่วโมงแล้วแต่ไม่เห็นวี่แววว่าเธอจะมาเลย ทำไมกัน... หรือเธอจะไม่อยากเจอผมกันนะ คงเพราะผมแม่งเลวจนเธอไม่ให้อภัยเลยสินะ..

 ตึก ตึก ตึก

 พรึ่บ

 " รอเรานานมั้ย.. " ผมที่กำลังวิตกกลับเจอใครบางคนที่แม่งโคตรคิดถึงอยากกอด อยากขอโทษอยากขอคืนดีเธอผมรู้สึกแย่ที่พูดไม่ดีกีบเธอ แต่วันนี้คงเป็นโอกาสที่ผมจะได้ขอเธอคืนดี แค่หวังว่าจะมีโอกาสสักนิดเดียวคงไม่เป็นอะไร 

 " พรีม.. " ผมเรียกชื่อผู้หญิงคนนี้ด้วยความคิดถึงผมแม่งพอได้เห็นเธออยากจะวิ่งเข้าไปกอดแต่ขากลับก้าวไม่ออกเมื่อเธอมากับใคร คนที่เธอสนิทชิดเชื้อให้ใจ แต่ไม่ใช่ผมกลับเป็นเขา ผมช้าไปอีกก้าวเหรอ พรีมพูดออกมาได้หมด กำลังใจที่ได้มาจากเพื่อนและคนรอบตัวกลับหดหายจนเสียสูญ

 ผมหวังสูงไปเหรอหวังว่าเธอจะไม่มีใครและเธอคงจะรอผม นี้กลับเป็นผมเองที่ดันพลาดท่าให้เธอไปคนอื่น ผมคง เหี้ย เกินกว่าที่คนดีอย่างพรีมจะทนอยู่ด้วยได้ แม่ง... ความรู้สึกผมตอนนี้เหมือนไอ้หน้าหล่อเหยียบและขยี้ด้วยเท้ามัน แม่งเจ็บ!




TAlK

ฮาาาาาา บอกเลยอิพี่มันจุกกกกก สมน้ำหน้าจ่ะะ
คิดถึงเขามั้ยยยยยยยยยย เขาคัมแบคแล้วนะะะะ
อ่านจบคอมเมนต์เลยจ้า 



หลิน :: อะ..เอ๋ ฉันนี่นะสวยเกินไป เป็นงง



?? :: เจอกันนะครับ (:



โซ่  :: เราจะได้เจอกันแล้วนะพรีม




พรีม :: รอนานมั้ย


 [ ฟังเพลงไปด้วยนะคะะะ ]

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

13 ความคิดเห็น

  1. #13 PinkZa547 (@PinkZa547) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 18:36
    เจิมมมมมมมจ้ารอน้าาา
    #13
    0